Opinions

Vikander is eerder schuchter dan sexy, maar als afgetraind bokser en geïmproviseerd freerunner spat ze wel degelijk van het scherm. Deze Zweedse Croft overtuigt daarmee als actiefiguur en potentieel vrouwelijk rolmodel. Ook de camera lijkt bewust te waken voor exploitatie. Wrange standpunten of tilt-bewegingen blijven uit, waardoor de focus altijd op de actie ligt en de kijker zich geen voyeur waant.

Onder zulke omstandigheden had je Vikander een betere film gegund. Tomb Raider passeert cliché na cliché, tot aan de inwisselbare one-liners (Is there no other way? – You messed with the wrong family) toe. Het vlakke script mist alle finesse, met name in de dialogen en de inzet van personages. Van Lara’s vader vernemen we alleen dat hij op zoek was naar een mythische schat, om vervolgens nooit meer terug te keren van een eiland in de Japanse Duivelszee. Flashbacks moeten ondertussen onthullen dat de relatie tussen vader en dochter vroeger uitstekend was. Die snelle scènes halen echter veel vaart uit de film, en grenzen al aan het soort sentiment dat Tomb Raider in de slotakte fataal zal worden.

uitgebreid

Deze Bondfilm scoort beduidend minder dan GoldenEye. Dit vind ik niet geheel terecht; Tomorrow Never Dies heeft ook zo z´n sterke punten en is ongeveer van een gelijk niveau. Plot is wat vergezocht: een mediamagnaat die het nieuws van morgen wil beheersen, maar het is wel leuk bedacht en aardig uitgevoerd, met een redelijke Jonathan Pryce.
Het begin vond ik wat saai, met de gebruikelijke ontploffingen, maar later komt het verhaal aardig op gang, zeker als de matige Paris Carver de eeuwige jachtvelden betreedt.
Dr Kaufman was een vermakelijk tussendoortje, en de scene met de van afstand bestuurbare BMW is meer dan briljant. Heerlijk.
GoldenEye had de tank, deze had de BMW.
Verderop komt Yeoh in het stuk voor. Een verademing: Yeoh is niet de Bondgirl die zich meteen laat strikken, en heeft een leuke vechttechniek en een goede chemie met Brosnan.
De scene met de motor is erg leuk en spectaculair.
Einde is weer redelijk voorspelbaar, en daarmee kan gezegd worden dat het middenstuk van deze film verreweg het best is.
Q weer erg goed. Brosnan doet het wederom prima als Bond.
Stamper is werkelijk verschrikkelijk: Bambi meets Star Trek: the Next Generation
3,5*

Beslist geen gemakkelijk te verteren film over de fragiele spanning tussen het omarmen van het leven en de soms ongrijpbare lokroep van de dood. Knap geregisseerd, maar door de (misschien onbedoelde) nadruk op de afwikkeling van het doordachte scenario ook niet zonder gebreken.

De niet-lineaire vertelstructuur zorgt ervoor dat veel aandacht opgaat aan het reconstrueren van het nabije verleden en het geleidelijk blootleggen van de precieze rol van de hoofdrolspeler. Dat alles gaat uiteindelijk ook gepaard met een 'plottwist' die voor de hand lag maar die ik niet per se verlangde in een film over dit onderwerp. Merkte dat ik het vond afleiden van het daadwerkelijk psychologisch doorgronden van de jongvolwassen Josh. Tout est parfait sterkt de gedachte dat zelfmoord vaak een mysterie blijft, en hoewel ik nergens echt ging denken dat het richting verheerlijking bewoog, miste ik toch definitie. Dat had mogelijk gerealiseerd kunnen worden als de regisseur ervoor had gekozen om toch meer in te zetten op de motieven van de jongens - met ''zomaar'' vindt geen enkele nabestaande ooit rust.

verder lezen

Ja, deze kon ik niet aan me voorbij laten gaan. Deel 1 vond ik leuk, deel 2 erg matig, maar deel 3 was voor mij toch wel een heerlijke blockbuster, met die fijne battle in Chicago. Toch was ik net wat te huiverig hiervoor bioscoopgeld neer te tikken; het leek er niet op dat deze film het aankijken in de bios waard zou gaan zijn. Ik heb hem nu gezien en ik heb geen spijt van die beslissing, al heb ik me goed vermaakt met deel 4.

Het begin is leuk, daar er nog ruimte is voor een plot dat zich op laat bouwen. Na een uur of anderhalf begint de verveling iets parten te spelen, vooral omdat de film met z'n 166 minuten gewoon te lang duurt. Gelukkig is het eindspel vermakelijk.

Wat betreft het acteerwerk, dat is allemaal maar matig. Wahlberg is sowieso al niet mijn favoriete acteur, en als overbezorgde vader weet hij ook geen moment te overtuigen. Peltz is een leuke aanwinst, maar niet zozeer vanwege haar acteerwerk. Reynor is acteertechnisch een drama en voegt niets toe aan de film. En Tucci... tsja, aan het begin vond ik em aardig, maar naarmate zijn rol zich evolueert ga ik mij steeds meer aan hem ergeren.

Wat wel leuk is, is de vermakelijke humor van de Autobots. Enkele rake oneliners maakten me toch eens in de zoveel tijd aan het lachen. Hoogtepunt was toch wel de 'U can't touch this'-scene van Bumblebee. Ook de actie was weer prima; uiteraard is het allemaal veel te veel van het goede, en die dino's waren ook niet echt nodig, maarja.. daar is het Michael Bay voor.

Wie aan deze film begint weet dat ie die overmaakt aan explosieve actie krijgt, en vermakelijk is het allemaal wel.

Voor het plot, voor zover je daarvan kan spreken, komt steeds minder ruimte, maar dat stoort verder niet echt.

Filmmuziek van Jablonsky had beter gekunt; in de voorgaande films voegde hij vaak echt iets toe met fenomenale scores, maar nu vond ik zijn muziek vaak veel te minimaal gebruikt. Daar had veel meer uit gehaald kunnen worden.

De balans opmakende, na een lange zit, vond ik dit 4e deel toch wel vermakelijk genoeg, en was het best wel weer eens leuk Optimus en zijn kompanen weer aan het werk te zien.

3,5*

Kwalitatief stelt dit weinig voor, maar ik heb me vermaakt en vandaar een voldoende. Prima rampenfilmje, duurt niet te lang. Cinematografisch matig, cast is redelijk. 3*

Met The Tree of Life heeft Terrence Malick een film gemaakt die groter aanvoelt dan het leven zelf. Deels surrealistische natuurdocumentaire, deels filosofisch grand narrative. Dit is een visueel meesterwerk, dat de grote vragen van het bestaan combineert met thema’s als opvoeding en rouwverwerking.

Verder lezen

Het idee van de film is leuk, een digitale wereld waar gebruikers en programma's de scheiding tussen goed en kwaad voorstellen. Acteerwerk is echter matig, evenals de dialogen. Hierdoor weet de film zelden echt te boeien, al is de soundtrack van een prima niveau.

De actiescene met de motors op het lightcycle raster, en het aardig bedachte Disc Wars wisten te middelmaat nog te ontstijgen, voor de rest is dit een film om snel te vergeten.

Op z'n best is deze Franse ontsnappingsfilm als de camera geruime tijd blijft hangen boven de betonnen ondergrond van de cel, die zich langzaam gewonnen geeft aan de geïmproviseerde pikhouweel van de gevangenen. Hoewel de camera überhaupt de gehele speelduur dicht op de actie zat, voelde ik me slechts op spaarzame momenten écht betrokken.

Misschien heeft het iets van doen met de grauwe cinematografie, of met de beperkte uitdieping van de characters. Eigenlijk draagt alleen de hopeloze opportunist Claude Gaspard (Marc Michel) een echt verhaal met zich mee. Daarbuiten ligt de focus op het ontsnappen zelf. Het probleem daarmee is dat dat proces zich wat gewoontjes volstrekt. Wezenlijk verschillen van andere films in het 'genre' (want dat is het inmiddels bijna) doet Le Trou niet, en dan gaat de aandacht op den duur toch een beetje verloren.

Dat de film toch een voldoende scoort, is te danken aan het einde. Het shot door het gaatje van de deur heen kwam nogal rauw op m'n dak, en de wanhoop in het vervolg is duidelijk voelbaar. Het dringt dan tot je door dat je twee uur hebt gekeken naar een ontsnappingspoging die onder de naarst denkbare omstandigheden verijdeld wordt. Le Trou bewoog zich daarmee toch iets naar boven in de rangorde. Een conventionele, wat droge film, die uiteindelijk toch voldoet.

3*

- een gebruiker op ICM (bron)

Moest qua kijkervaring sterk terugdenken aan dit werk dat ik begin 2020 zag, maar dat was ook al geen topavond. Ik merk dat ik 'naargeestig' steeds slechter trek als het samenvalt met het theatrale en/of het karikaturale. Tijdens het kijken raak ik verder verwijderd en onthecht van het aangezette spel en de afstandelijk enigmatische dialogen. Om het bijzondere camerawerk kan ik niet heen (het eerste uur heb je nooit volledig overzicht en neemt de DoP regelmatig een perspectief laag bij de grond, je 'wandelt' als het ware mee de film door en moet je telkens opnieuw oriënteren), maar toch wilde ik vooral tweeënhalf uur lang dat het maar voorbij was. Excuus voor de gebruikers die nog steeds staan te juichen dat dit een Nederlandse release kreeg destijds (en dit jaar weer te zien was). Wonderbaarlijk!

You're so cool

Dit had net zo goed een Tarantino kunnen zijn. Eigenlijk is True Romance dat ook bijna, want alhoewel Tarantino de set van de film nooit bezocht, schreef hij wél het script. En dat zie je terug.

De dialogen zijn immers zo Tarantino-esk als ze maar zijn kunnen, waarbij de interactie tussen Hopper en Walken zich op eenzame hoogte bevindt. Ook het acteerwerk is uitstekend. Veel bekende namen, maar ze hebben allemaal een meerwaarde. Zelfs Pitt. Niet omdat 'ie nu zoveel uitvreet, maar puur omdat het bij z'n character past om stoned op een bank te liggen en verdwaasd om zich heen te kijken als de maffia binnenvalt

True Romance is daarnaast prettig gefilmd, heeft een fijne score (van Hans Zimmer, die je later niet meer zo snel bij dit soort films zou zien als componist) en blijft leuk om naar te kijken door de ironie, de snelle pacing en de algehele luchtige ondertoon. Regisseur Tony Scott gaf de film daarnaast qua cinematografie en sfeer een fijne twist mee, al deed True Romance me op dat vlak bij vlagen weer aan Lynch (Wild at Heart) denken. Het verhaal is helaas wel erg matig. Dat wordt alleen wat verhuld door het sterke script. Niet overal, want de dialogen gaan ook met pieken en dalen. Tel daarbij op dat de characters aan de oppervlakte blijven, en je krijgt een werkje waarin diepgang ver te zoeken is.

Heel erg is dat verder niet, al blijft een écht hoge score mede hierdoor buiten bereik.

3.5*

Hoe zou het zijn om de enige onwetende te zijn in een onechte, gemaakte wereld? Om bekeken te worden zonder dat je weet dat je bekeken wordt, om onbekend te zijn met het feit dat jouw werkelijkheid volledig gemanipuleerd is?

The Truman Show (1998) is zo’n film die op zichzelf al sterk en vermakelijk is, maar je ook doet nadenken over de diepere betekenis. Het narratief is als volgt samen te vatten: Truman Burbank (een zeer sterke Jim Carrey) is zonder dat hij het weet de hoofdrolspeler in een realitysoap die 24-7 per dag op de Amerikaanse televisie wordt uitgezonden. Burbank is geboren op een gigantische set, afgesloten door een gigantische Under the Dome-achtige koepel nabij Hollywood. Alle mensen op de set zijn acteurs, niets is echt. Maar Burbank is dat wel. Hij wordt verliefd, verlangt ernaar de wereld te ontdekken en is net als ieder mens op zoek naar een stukje zingeving. En dat botst op den duur, want waar Truman op zoek is naar de wereld buiten, doen de programmamakers juist hun uiterste best hem binnen te houden….

Het scenario van deze film vond ik ronduit briljant, en ook de uitwerking is zeer geslaagd te noemen. Waar een andere acteur wellicht tekort was geschoten, draagt Jim Carrey de hoofdrol met veel charisma, waarbij de ene na de andere scene een glimlach op mijn gezicht tevoorschijn toverde. Ook de bijrollen zijn keurig verzorgd, met Ed Harris als een absolute uitblinker (Harris speelt de regisseur van de Truman Show). De setting is ook uitstekend, Seahaven Island is een prachtige, rustgevende plaats, geloofwaardig als een plek waar je niet weg hoeft, maar wel weg moét om iets van de wereld te ontdekken. Een laatste (zeer) eervolle vermelding is voor de prachtige muziek, die door heel de film heen een dragende factor is, en op sleutelmomenten al helemaal cruciaal blijkt.

Ik begon er al mee; The Truman Show zet je aan het denken, en is daardoor niet alleen een komische noot of een sterke dramafilm. De implicit meaning die de meeste indruk op mij maakte, zat verpakt in de laatste zinnen van de film. Die zinnen vormen niet alleen een leuke, droge afsluiter, maar bevatten indirect ook een flinke dosis kritiek op de Amerikaanse consumptiemaatschappij. Twee weinig intelligent overkomende bewakers hebben zojuist de ontknoping van the Truman Show gezien, een show die een man maar liefst dertig jaar in volledige onwetendheid had gehouden. De dialoog tussen de bewakers na dit moment spreekt boekdelen:

‘What else is on’?
‘Yeah, let’s see what else is on’.
‘Where is the Tv guide?’

Met andere woorden, de massaconsument is alleen uit op amusement. Op welke manier dit amusement gegarandeerd of gerechtvaardigd wordt, is van ondergeschikt of van geen belang.

Origineel, scherpzinnig en ja, het spijt me, uiterst vermakelijk.

4,5*

Been there, done that.

Een standaardweergave van het type verhaal waarvan een van mijn meer favoriete films (Les Choristes (2004)) zich ook bedient. Een muziekleraar die de nodige problemen moet zien te overwinnen om zijn liefde voor muziek over te dragen aan een groepje schijnbaar onhandelbare leerlingen. The Violin Teacher weet de genreclichés niet te vermijden: zo veranderen de houdingen en het vioolspel van de leerlingen in een veel te kort tijdsbestek (van onhandelbare kids met onnoemelijk vals spel naar modelleerlingen die in complete harmonie spelen), en ontstaat er een crisis als de leraar kortstonds zijn eigen succes wil najagen en daarbij zijn leerlingen in de steek dreigt te laten. Dat neemt niet weg dat de film prettig wegkijkt, mede omdat de pacing vlot is en er voor de liefhebbers van klassieke (viool) muziek genoeg te genieten valt.

Het acteerwerk is prima, al ontbreekt het hoofdrolspeler Lázaro Ramos net even aan wat charisma. The Violin Teacher schetst daarnaast onverwacht een redelijk pakkend beeld van de sociale problematiek in de favela's. Goed te zien is hoe de meeste jongeren een miserabel bestaan lijden, en door hun ouders gedwongen worden hun passies in te ruilen voor simpel werk dat net iets meer financieel perspectief biedt. Toch miste ik in alle opzichten het ruwe van Cidade de Deus (2002). Vergeleken bij de jeugdcriminaliteit die die film schetst, valt the Violin Teacher zonder meer in het niet.

Gelukkig ligt de nadruk hier op het muzikale aspect, en daarin toont deze in Nederland wat ondergeschoven release zich een degelijk tussendoortje.

2.5*

De Gouden Eeuw was haar hoogtepunt zo ongeveer gepasseerd toen een ongekende rage de Republiek aandeed. Tussen 1634 en 1637 was het gewest Holland in de ban van de tulp. Inflatie en speculatie gingen hand in hand, de meest absurde geldbedragen werden neergelegd voor bollen die het daglicht nog nooit zagen. Wie echter denkt dat Tulip Fever volledig over deze historische hype gaat, komt bedrogen uit.

Volledige recensie

Gooi Back to the Future, One Flew over the Cuckoo's Nest en de Orwelliaanse verhalen in een blender (m.n. Animal Farm, en naar ik zag ook Gilliam's eerdere werk Brazil), en je krijgt Twelve Monkeys. Een film met een interessant narratief concept, maar een tamelijk onsamenhangende en teleurstellende uitwerking.

Het was met name de incoherentie van het scenario waarmee ik moeite had. Ik kreeg sterk het idee dat de film primair draaide op de ronde cirkel van begin en einde, waarbij alles wat daartussen zat het slachtoffer was van willekeur (met name in de editing). Daarnaast wil regisseur Gilliam vooral veel thematiek aansnijden. Een beetje dystopie, een stukje eschatologie, tijdreizen, en loslopende dieren (vooruit, het levert een paar van de mooiste beelden uit de film op) om het af te maken. Maar daarmee genereer je nog niet automatisch een geheel dat boeit en urgentie uitdraagt. Een greep losse ideeën in één film, dat was Twelve Monkeys voor mij vooral.

Ik heb het dan nog niet gehad over het acteerwerk. Dat vond ik tevens tamelijk matig. Willis' character had meer narratieve uitdieping verdient (en ook gewoon nodig), Madeleine Stowe miste charisma en geloofwaardigheid. De overacting van Pitt liep hier en daar de spuigaten uit, en ook een aantal bijfiguren leken vooral gecast op hun vaardigheden een sociopaat te kunnen imiteren. Een laatste minpunt, dat ik niet onvermeld wil laten, betreft het wat onhandige sound design. Het is een tijdje geleden dat ik een film zag waarin de effecten, de scorenummers en de featured tracks zoveel dissonantie uitstraalden in verhouding tot de scènes waarin ze gebruikt werden.

Een slechte beurt dus voor Terry Gilliam, mij op dit moment nog een ietwat onbekende regisseur. De incoherentie tussen de plotdelen en de greep uit losstaande, beperkt aansluitende thema's dient uiteindelijk vooral hem verweten te worden. Dat steracteurs als Pitt en Willis dan niet hun beste rollen neerzetten, maakt het allemaal niet veel beter. Toch verdient het narratieve concept credits, en is Twelve Monkeys uiteindelijk ook een klein feest voor de liefhebbers van intertekstualiteit (met Hitchcock in het theater als hoogtepunt).

2*

Lang de boot afgehouden, maar dan toch maar eens de eerste Twilight-film gaan kijken. De film, omdat de kans dat ik het niks zou vinden me aanzienlijk leek. Met de boeken beginnen leek me zodoende niet de meest geslaagde optie.

Het vampier-idee stond me van tevoren weinig aan. Achteraf ben ik blij dat ik de eerste film gezien heb, en ben ik ook wel van plan de rest te gaan zien.

Waar de speciale gaven van de vampiers en de actiescenes overwegend matig zijn weergegeven, scoort de film op het gebied van drama en sfeer ruim voldoende.

Ik heb genoten van de mysterieuze sfeer die rond de Cullen-familie hangt, en ondanks dat je het antwoord al weet, is de zoektocht van Bella naar de waarheid boeiend om te volgen.

Fijne rol van Kirsten Stewart, die ik wel kan waarderen, mede omdat ze ( mijns inziens ) goed acteert.

Ook Pattinson is wel aardig, al wisselt zijn stemming zo vaak dat hij moeilijk inschatbaar blijft.

Acteerwerk is van de gehele cast in orde, en de dramastukken tussen Stewart en Pattinson komen geloofwaardig over.

Minpunten liggen op het gebied van geloofwaardigheid en de manier waarop sommige dingen zijn weergegeven.

Toffe scene met Supermassive Black Hole

Deze film heeft voldoende geboeid om deel 2 een kans te geven.

3,5*

Minder dan voorgaande delen, om het nare gegeven dat Meyer een vampier/mens baby in Stewart´s buik stopt, waarmee uiteindelijk vrij weinig aan de hand blijkt te zijn. De verhaallijn van voorgaande delen wordt aan het einde van de film naar een ´cliffhanger´ getrokken, als Bella dan eindelijk ook een vampier geworden is. Afgezien van deze aspecten, die me wat tegenstonden, is Breaking Dawn Part I toch wel weer een vermakelijke film die me me doet verheugen op het laatste deel. De dramatiek tussen Pattinson en Stewart is weer in orde, evenals het acteerwerk. De bruiloft is mooi in beeld gebracht, de daaropvolgende scenes op huwelijksreis worden mijns inziens net iets te lang doorgetrokken. Mooi dat het nummer Flyless Bird weer in de soundtrack terugkeerde bij de bruiloft.
In dit deel ligt de nadruk meer op het drama dan op de actie, die ik vooral in Part II weer verwacht. Ik vind het dan ook niet erg dat er 2 delen zijn gemaakt van boek 4, al is dit natuurlijk om commerciele doeleinden gedaan.
3,5*

Bevredigend einde van de Twilight saga.
Waar Part I zich met name richtte op het drama rondom de bruiloft en de zwangerschap draait het in Part II op de voorbereiding en de toewerking naar een beslissend gevecht met de Volturi. een gevecht dat er uiteindelijk niet komt, al leek dat wel zo. Ik moest even terugspoelen om te zien dat Aro het gevecht cancelled, omdat hij de afloop in Alice´ handen leest. Het gevecht is goed gefilmd; de spanning is goed aanwezig en belangrijke personages vinden zonder genade hun einde. Wel blijft het lastig vampieren op deze manier geloofwaardig te laten strijden ( denk aan de nekken van glas, lijkt het ).
Het einde vond ik net iets te happy, maar dat was te verwachten.
Desondanks is dit samen met Eclipse het betere van de saga; de opbouw is goed, de spanning zit er goed in, en ook het acteerwerk is weer prima. Goede bijrollen van oa Fanning, Sheen en Foy.
Met plezier naar de saga gekeken, later nog maar eens de boeken lezen.
4*

Wat mij betreft een verbetering tov Twilight en New Moon. In Eclipse komen een aantal belangrijke verhaallijnen samen, en wie de voorgaande 2 delen gezien heeft en kon waarderen zit goed in het verhaal en is wellicht ook meer geboeid.

Het acteerwerk van Stewart en Pattinson is geloofwaardig, omdat de twee daadwerkelijk een band hebben. Pattinson komt ook beter over dan in de eerste 2 delen. Desondanks gaat mijn sympathie nog steeds uit naar Lautner, die een prima rol neerzet.

Over het verhaal en het realisme is veel negatiefs gezet, maar ik kon het verhaal wel waarderen. Verstand op 0 en kijken. De actiescenes vond ik in deze film beter dan de voorgaande 2 delen.

De Volturi, de weerwolven, Victoria.. er zijn meerdere personen/groeperingen om rekening mee te houden, en dit komt mijns inziens in Eclipse goed naar voren.

Goede dramatiek en wat meer achtergrond ( flashbacks ) erbij maken deze film tot de eerste echt goede Twilight-film. 4*

Na een zwak begin komt New Moon beter op gang met de echte introductie van Lautner, die een stuk normaler communiceert en acteert dan Pattinson, en zodoende een fijnere rol bezet.

Stewart is iets minder constant in haar acteerwerk dan in de 1e film. Toch blijf ik haar goed vinden in deze films.

Pluspunt is weer de mysterieuze sfeer en de spanning, die nog een extra impuls krijgt met de komst van de weerwolven.

Ook het subplot met de Volturi is wel interessant, alleen is het vaak matig uitgewerkt. Dit zorgt ervoor dat ik met gemengde gevoelens zit te kijken. Voor het grootste gedeelte vond ik deze film toch aardig, al is 1 wel wat beter. 3,5*

De afgelopen maanden ben ik op m’n gemakje door de twee seizoenen van Twin Peaks heengegaan. Wat heb ik genoten van de wereld van Lynch, die ik het liefst zou kenschetsen als ‘supreme weirdness’. Al die characters, stuk voor stuk briljant uitgewerkt, de symboliek, de schijnbaar willekeurige gebeurtenissen, de bedwelmende muziek en de subtiele humor. Voor sommige kijkers misschien onnavolgbare onzin, voor mij zonder meer één van de beste tv-series die ik ooit zag. De logische afsluiting na ‘Beyond Life and Death’ (de laatste episode van seizoen twee) was Fire: walk with me. De film die inspeelt op de gebeurtenissen die in de pilot nog onderhevig zijn aan mysterie, suggestie en onderzoek…

Ik moet toegeven: Fire: walk with me is niet perfect. De film zou in eerste instantie niet op zichzelf staan. Lynch wilde meer doen met de mythologie van de black lodge, maar omdat dit werk geen kassucces bleek, werd het gras onder zijn voeten weggemaaid. Wat mij betreft erg jammer, maar ik kan me voorstellen dat de beeldspraak en de psychologische horror in deze film lang niet iedereen ligt. Sterker nog, ik denk dat dit überhaupt geen geschikte film is voor mensen die de serie niet gezien hebben (of niets hadden met de serie). Fire: walk with me is immers primair opgebouwd uit een scala aan referenties naar Twin Peaks. Maargoed, voor mij stond de film juist daardoor garant voor een flinke dosis kijkgenot.

Vooral onder de indruk was ik van de tamelijk intense acteerprestatie van Sheryl Lee. Het heeft iets machtigs om haar als de spil van het plot te zien, terwijl ze in Twin Peaks al vanaf het begin niet meer in leven was. Daarnaast is het duidelijk dat deze rol enorm veel van Lee heeft gevraagd. Lynch is ver gegaan, maar het komt de abstractie en de sfeer van zijn wereld wel enorm ten goede. De horror-elementen zijn dan ook functioneel ditmaal. Ze houden je in haar greep, meer dan ooit (je kent Frank en Leeland immers al vanuit de serie). Sferisch haast volmaakt dus, Fire: walk with me. Het toppunt was voor mij de sequentie in de bar/club, in combinatie met het stuk waarin Julee Cruise Questions in a World of Blue zingt. Die momenten zijn het summum van wat film voor mij kan zijn, omdat ze je volledig de wereld van (in dit geval) Lynch inzuigen.

Wat mij betreft dus een waanzinnig sfeerstuk, dat niet teleurstelde. Ik kan me voorstellen dat sommige diehard-seriefans liever nooit hadden gezien hoe Laura Palmer afdaalde naar de duisternis. Zelf had ik daar niet zo’n last van. Door het spel van Lee, de optimale regiebeurt van Lynch, de sfeerzetting en de gelaagde score van Badalamenti werd het een fascinerende trip. Op naar Twin Peaks 2017…

4.5*

Dankzij een vrijkaart deze film vanavond in de bioscoop bekeken. Verwachtingen had ik niet, en daarom is het denk ik des te meer dat deze film voor een zeer mooie kijkervaring zorgde.

De locaties zijn schitterend, Athene, Istanbul, Knossos, ( Kreta )..

In eerdere reacties wordt het gezegd... de film werkt toe naar een climax die er eigenlijk niet is. Dat is jammer, en ook ik vond het einde niet erg bevredigend, maar er waren ook voldoende plotwendingen die mij wel bevielen.

Ik betrapte mij erop dat ik, terwijl het verhaal toch geeneens zo heel bijzonder is, werd meegesleept in dit verhaal, dat, mede door de constant broeierige omgeving, erg spannend was.

Mortensen, Isaac en Dunst zijn erg goed met z´n drieen: over het acteerwerk dus niets dan lof.

Vooral de 2 heren speelden enorm goed.

Ja, dit was een zeer aangename verrassing, met een goede speelduur, een fijn muziekje en een prima plot... zeker een herziening waard.

4*

Tour-de-force in propaganda voor de huidige paus. Hopkins' Benedictus en Pryce's Bergoglio staan in een eerste treffen ideologisch mijlenver van elkaar af (conservatief vs. progessief) maar groeien na elkaar toe als Benedictus plots meent zijn 'lijntje' met God te verliezen en vervolgens in Bergoglio de (goddelijk) aangewezen persoon ziet om de kerk te hervormen en verder te leiden. De realiteit kon niet verder van deze ontwikkeling afstaan - daar mag eenieder zijn eigen onderzoek naar doen. Het is al veelzeggend dat de film zo laconiek omgaat met het 'aftreden' van Benedictus - een contradictio in terminis binnen de Kerk, die in het scenario wordt gereduceerd tot een vingerwijzing naar de dertiende eeuw ('toen gebeurde het ook'). Meirelles komt met tal van flashbacks, sommige in afwijkend zwart-wit, die Bergoglio's voorgeschiedenis inkleuren en zo onderstrepen welk perspectief leidend is. Als kijker besefte ik dat ik tot geen andere conclusie mocht komen dan dat Bergoglio een (positief marxistisch geïnspireerde) held is die de kerk weer verbindt met de mensen en opkomt voor alle minderbedeelden. Benedictus is in dat kader infantiel, licht dement en hopeloos archaïsch in zijn kijk op o.a. macht en seksualiteit. En The Two Popes is gemaakt om te laten zien hoe fantastisch het is dat hij zijn zetel in vriendschap en verbondenheid heeft willen overdragen.

In 2007 maakte de voordien al als acteur bekende Paddy Considine zijn eerste kortfilm. De premisse van het zwaarmoedig effectieve Dog Altogether (te zien op YouTube) zou het uitgangspunt worden van Tyrannosaur (2011). In een interview naar aanleiding van Dog Altogether stelde Considine dat hij zich voornamelijk liet inspireren door Ken Loach, meester van in verval geraakte filmlevens. Met één belangrijk verschil: Tyrannosaur heeft een apolitiek voorkomen, waarin alleen impliciet de nodige maatschappijkritiek doorschijnt. Niet de Britse bureaucratie, maar de mens zelf lijkt de tragische boosdoener. Antiheld Joseph (Peter Mullan) heeft zich tot zijn eigen misère veroordeeld, het grauw-realistisch gefilmde noorden van Engeland doet de rest. Dit is het soort leefomgeving waarin je brokstukken niet meer opruimt. Ze passen perfect in het decor.

verder lezen (flashback-recensie n.a.v. release Journeyman)

Twee zussen stranden in een hotel. De ernstige ziekte van Ester (Ingrid Thulin) zorgt ervoor dat Anna (Gunnel Lindblom) geen kant meer op kan. Zoals vaker bij Bergman verwordt de wereld tot een microkosmos. Het grote daarbuiten is een enigma. Beroemd is het moment waarop Anna’s zoon Johan (Jorgen Lindstrom) een tank ziet passeren in het vreemde land met haar vreemde taal. Komen we ergens in Tystnaden dichterbij de wil om te begrijpen? In de leegte van het hotel wint het conflict het van de toenadering.

Tystnaden is het zwaarmoedige sluitstuk van Bergmans zogeheten God-trilogie. Ontdaan van enige context is dat label hier nogal misleidend: in deze desolate filmwereld is God vooral een abstractie, een vervlogen kracht die je constant ontglipt. Roger Ebert verwoordde dat heel treffend. Voor hem verwijst alleen Nattvardsgästerna (1962) direct naar de stilte van God. Såsom i en spegel (1961) beperkt zich tot implicaties, waarop Tystnaden dan de staat van de wereld voorbij de theologie laat zien. Stilte verwordt tot afwezigheid, de eenzaamheid is tastbaar. Het mysterie van Bergmans beste film kent geen simpele oplossingen. Misschien zijn er überhaupt geen antwoorden, aangezien zelfs haar vragen zich niet gemakkelijk laten ontsluiten. Tystnaden is daarmee een interessante tegenhanger van Persona (1966). Beide titels hullen zich in meerdere dikke betekenislagen, maar Persona is gerichter geanalyseerd en spreekt nog een stuk directer tot de verbeelding. Het raam waardoor Johan de wereld bekijkt is een spiegel geworden.

Bron beschouwing