Opinions

Actie zoals actie hoort te zijn.

Het verhaal valt meteen met de deur in huis. Ik had me pas fatsoenlijk in de zetel gezet of de mariniers zijn heer en meester over Alcatraz.
Nadien krijgen de twee hoofdpersonages een fatsoenlijke intro - al ben ik geen fan van een achtervolging zoals hier - en is ook de missie duidelijk. We zitten dan al een uur verder, een uur dat voorbij is voordat je het weet.
De herovering van The Rock is ook erg degelijk. De spanning is redelijk, maar het zijn uiteraard de actiescènes die in het oog springen. Het bloedbad is hard en weet zowaar de juiste dramasnaar te raken.
Naar het einde toe steken op het eerste zicht clichézaken als muiterij de kop op, maar ook dat werkt uiteindelijk vrij goed.
Taferelen zoals Goodspeed met z'n vuurtjes zijn typisch Amerikaans, maar als het werkt, dan werkt het. Normaal gezien ben ik niet voor dergelijke taferelen, maar laat The Rock een uitzondering op de regel zijn.

Sean Connery is een acteermachine en geniet hier zichtbaar van z'n rol, af en toe een komische oneliner rondstrooiend. Tegenspeler Nicolas Cage sneeuwt een beetje onder bij hem, maar belangrijker is dat hij niet probeert om de show te stelen. Connery is veruit de betere acteur en Cage doet er dan ook goed aan om vrij ingetogen te spelen.
Ed Harris is trouwens ook goed op dreef en iemand als William Forsythe heeft ook wel wat talent.

Meer dan 15 jaar na datum ziet The Rock er nog steeds fantastisch uit. I.t.t. tot zijn latere Transformerfilms geeft Michael Bay het hier een natuurlijkere look. Van lelijke CG-effecten is geen sprake. Het camerawerk is uitstekend en natuurlijk moet ik ook de soundtrack vermelden, die er dik bovenop ligt maar wel uitstekend werkt.

De beste van Bay, zonder twijfel.
4

Mja.

Alleen al voor de schitterende poster zou men The Rocketeer een kans moeten geven. In mijn geval was het alleszins dé reden om de film te kijken. Het is ook de aankleding die de film enige charme geeft. De setting is leuk en The Rocketeer scoort voornamelijk daar zijn punten mee.

Want verder vind ik helaas wat pover. Het avontuur doet me net te kinderlijk aan - op een drukke manier. Maar ook de casting van hoofdrolspeler Billy Campbell staat me tegen. Die is me toch een stuk te houterig om enige schwung op het scherm te toveren. Hij wordt anders wel deftig omringd door Timothy Dalton en de bloedmooie Jennifer Connelly. Niet dat die acteurs nooit beter gedaan hebben, maar ze passen wel perfect in deze film.

Tegenvallertje dus, maar wie van Indiana Jones en consorten houdt kan dit gerust een kans geven.

2

Teleurstellend.

Ik ben niet bepaald de grootste Elton John-fan, maar de combo Dexter Fletcher + Taron Egerton had met Eddie the Eagle toch al een geslaagde film opgeleverd dus zag ik deze ook wel zitten.

Maar het is direct duidelijk dat het als biopic het wat anders wil doen dan gewoonlijk (iets wat ik voor alle duidelijkheid aanmoedig), maar het is een wat onevenwichtige mix geworden tussen sfeerschets en musical.

Men probeert wel om het druggebruik en de wrevel m.b.t. z'n homoseksualiteit als de nodige hordes neer te zetten, en ik geloof ook wel dat het dat was, maar het is onderhand al zo vaak getoond bij rise-and-fall verhaaltjes. Als je dan z'n songs ook maar gewoon degelijke popsongs vind, wordt het al snel niet wat je verwacht had. De manier waarop Egerton z'n gezang zelf doet en ook nog aardig als Elton John klinkt, vind ik dan nog het meest verrassende.

2

Redelijk.

Het openingskwartier is vrij druk, maar mits de nodige concentratie is het allemaal volgbaar. Nadien volgt een dik uur waarin het plot genoeg te bieden heeft. Komische gedeeltes worden afgewisseld met wat spannendere momenten.

Na verloop van tijd begint het groot aantal personages echter parten te spelen. Lang niet iedereen is interessant - Johnny Quid is strontvervelend - en de verschillende verhaallijnen komen niet samen in een spannend slot. Uiteindelijk blijkt de vork te klein voor de hoeveelheid hooi.

Van de uitgebreide cast staat enkel Mark Strong echt goed te acteren. Tom Wilkinson kan er nog mee door en ook Tom Hardy en Idris Elba zijn niet slecht, maar al de rest is vrij vervelend. Thandie Newton doet - op wat zwoel kijken na - geen klop, Gerard Butler is nooit grappig - en ook amper verstaanbaar - en Toby Kebbell is een ramp.

Visueel is RocknRolla anders wel leuk. Het hippe gedoe van Guy Ritchie werkt zo nu en dan eens op de zenuwen, maar soms zit er wel eens een mooi shot tussen - ook de credits zijn wel mooi gedaan.

Zowat de helft van de machodialogen is niet grappig, maar de andere helft dan weer wel, dus zal ik dat vlak maar een succes noemen - velen roemen de Britse humor, maar daar heb ik dan toch een ander beeld (lees: Little Britain) over.

De muzikale bijdrage ben ik twee dagen na het kijken alweer vergeten, dus dat zal wel niet veel soeps zijn.

Goed voor een keertje, meer niet.

3

Redelijk.

Meer dan het anno 2013 meermaals herkauwde underdogplotje kan vooral het portret van een nietig ventje in een armtierige buurt mij wel bekoren. Het eerste uur vind ik dan ook het sterkste. De shots waarin Rocky alleen door de grijze buurt loopt zijn toch wat genieten.
Nadien komt er wat meer dom drama aan de bovengrond. Ook de Amerikaanse held Apollo Creed vind ik maar platjes, al levert hij wel een degelijk eindgevecht tegen Rocky op.

Menig liefhebber van Sylvester Stallone zal zeggen dat dit zijn tour de force is. Na ook First Blood en Cop Land gezien te hebben ben ik nu wel zeker: hij kan het niet. Of toch niet goed genoeg. Veel meer dan een wat lompe klojo neerzetten doet hij niet. Met zijn eigen script geeft hij zijn ellendig acteerwerk ("Yoknowhaddamean?") een excuus.

Verder heb ik weinig klagen. Veel verrassingen herbergt Rocky niet, maar dat had ik niet verwacht. De regisseur weet wat hij doet en zet een erg sterke sfeer neer, al laat de soundtrack met dat lukraak trompetgeschater wel wat steken vallen. De finale wordt iets te laks afgewerkt, maar dat Rocky niet wint maakt dat het allemaal best verteerbaar is.

3

Meh.

Beetje in de trant van deel 5: vrij lamlendig en senitimenteel gezwets om niks. Het authentieke van deel 1 wordt nergens gehaald, maar ook het vlottere uit deel 3 en 4 is helemaal verdwenen.

Ook hier weer wat familiale dingetjes wat totaal niet boeit. Komt daarbij dat Mason Dixon een weinig tot de verbeelding sprekende uitdager is.

Sylvester Stallone is slecht als vanouds. Veel zenuwachtig gebrabbel weer. Ook als regisseur haalt hij vreemde stoten uit. Zeker visueel is deze film de lelijkste uit de reeks - met voorsprong. Heel veel schelle kleuren en rare belichting. Samen met deel 5 toch wel het zwakke broertje uit een op zich nog redelijk vermakelijke reeks.

2

Euhm.

Over-the-top is wel het minste wat je van deze film kan zeggen. Totaal belachelijk in alle geledingen. Absurd en uitbundig. Ik had wel wat gehoord over deze komische horrormusical maar ik kan iedereen aanraden het met z'n eigen ogen te zien.

Niet dat het echt een goede film is. Dat is het niet. Daarvoor heb ik te weinig een idee naar wat ik heb zitten kijken. Een kakofonie van jewelste, veel verder kom ik niet. Alsof de film cult moést zijn en er dus maar wat zotte dingetjes bijeen gegooid zijn. Ik moet toegeven dat ik af en toe wel kon lachen om wat ik zag, maar als film in z'n geheel heb ik toch meermaals de wenkbrauwen gefronst. Daar schort toch e.e.a. aan.

2

Vrij slecht.

Rocky 2 is pure uitmelkerij van deel 1: niets nieuw onder de zon. Gewoon een herhaling van zetten met een strontvervelende Sylvester Stallone die van Rocky (althans in deel 1, 2 en 4) een simpele ziel maakt. Carl Weathers als Apollo Creed is gelukkig nog wat tegengewicht zodat de balans niet helemaal naar het negatieve doorhelt.

2

Terug beter.

Na het matige deel 2 wordt het niveau terug wat opgekrikt in dit derde deel. Het vuile van deel 1 is definitief vervangen door een jaren 80-sfeertje. Dit niet alleen qua look en aankleding, maar ook qua soundtrack en casting. De schmierende Mr. T is eens iets anders.

Sylvester Stallone zet deze Rocky heel anders neer dan in de voorgaande delen: opeens kan die in volzinnen praten en zegt hij ook stukken minder 'yo'. Gelukkig maar.

Carl Weathers is wederom een aangename aanvulling. Zijn scènes met Rocky zijn wellicht de leukste uit de film. Zeker die eindscène. Voor mij één van de beste scènes uit alle Rocky's.

3

Vermakelijk.

Korte en vlotte tussendoor in de reeks. Qua look en feel gaat dit door op het elan van deel 3. Deze keer wel niet met een luidruchtige Afro-Amerikaan, maar een stoïcijnse Rus die niet veel te zeggen heeft.

Spijtig dat Apollo Creed opeens heel anders is dan in het vorige deel. Verder gewoon vlot vermaak - soms zo slecht dat het goed wordt (die speech bijvoorbeeld). Ook zo fout hoe lang de montage deze keer duurt, maar het draagt wel bij aan de beleving - het wordt zelfs een beetje guilty pleasure. In dat opzicht ook een geweldige rol van Dolph Lundgren - wat een acteerkanon mits juiste casting.

Tot slot blijft het verbazend hoe slecht de boksers boksen. Iets meer verdediging lijkt me soms toch wel aangewezen.

3

Slecht.

Veruit het slechtste deel uit de reeks. Ja, na de eighties vibe uit deel 3 en 4 wordt teruggegrepen naar de ietwat vuile look uit de eerste 2 delen, maar het heeft nergens de charme van die films.

Deze keer biedt het geen sfeervolle achtergrond van een underdogverhaal. Ik had eerder het gevoel naar een lamlendig familiedrama te kijken. Sylvester Stallone is weer belachelijk slecht en helaas heeft zoon Sage ook niet al te veel talent. Bijrollen van zo'n Carl Weathers of een nummer à la Eye of the Tiger/ Burning Heart worden danig gemist.

1,5

Wat povertjes.

Hoewel ik het universum leuk vind, ben ik geen superfan van Star Wars. Zo is deze film voor mij geen hit-or-miss door referenties of terugkerende gezichten of wat dan ook.
Het feit dat we met een bende onbekende personages te maken vind ik dan ook helemaal niet erg. Wel erg is dat er aan een rotvaart onbenullige dingen gebeuren. Op geen enkel moment, met welk personage dan ook, had ik feeling. Rogue One is enorm vrijblijvend: er gebeurt zo maar wat. Tot we dan aan een explosieve finale komen met veel lawaai en waarbij elk ‘belangrijk’ personage sterft. Dat is op zich een keuze die ik erg kan smaken, ware het niet dat de impact ervan quasi nihil is doordat er voorheen nooit de tijd is genomen om iets te voelen voor de personages.

Zo is ook de bijeen geraapte cast onbenut gebleven. Enkel Felicity Jones mag als hoofdpersonage op een bepaald moment nog een speech geven en ook een weinig indrukwekkende Ben Mendelsohn mag zich uitleven. Voorts worden acteerkanonnen als Mads Mikkelsen compleet aan de kant gelaten.

De makers hebben geopteerd voor een andere aanpak dan we gewoon zijn en dat is ook hetgeen ik het meest toejuich: de sfeer is totaal anders dan wat we gewend zijn. Ze is grimmiger, volwassener: (ook de rebellen zijn geen lieverdjes). Dat staat of valt met personages waar je toch iets voor voelt. Door dat gebrek eraan pakt de mayonaise niet. Als duidelijk wordt dat het een suicide mission is, moet je als kijker toch iets hebben van ‘oei, ze gaan dood’. Nu was het bij mij ‘ah, ze gaan dood’. Klefheid had daar bij niet aan meegeholpen maar af en toe een scène die er toe doet i.p.v. de komische pogingen van Donnie Yen en zijn kompaan hadden al wat soelaas geboden.
Verder visueel wel oké, toch ook hier weer nieuwe decors en creaturen gezien, die vaak ook met goede CGI uitgewerkt zijn. De versies van Peter Cushing en Carrie Fisher zijn m.i. mislukt. Leuke poging maar weinig geslaagd.
Positieve noot om af te sluiten: de laatste scène van Vader.

Krappe 2,5

Slecht.

Voor een komedie is dit teleurstellend weinig lachen. In 100 minuten film heb ik één keer moeten lachen (het whispering eye-mopje).

Voorts probeert Role Models een soort van moralistisch feel goodcreatuur te zijn en slaat het de plank aldus volledig mis.

Seann William Scott heeft me al meer dan eens kunnen bekoren als seksmaniak, maar wordt hier beperkt door het script en dat is er duidelijk aan te zien.

Met Paul Rudd heb ik nooit iets gehad en dat is ook na deze film niet veranderd.

Christoph Mintz-Plasse is wél goed, aan hem kan je met een gerust hart een nerdrolletje geven.

Weinig tot geen geslaagde grappen, veel moralistisch geneuzel, rap vergeten.

1,5

Leuk.

Veel heeft dit niet om het lijf, maar de humor is een geslaagde mix tussen droogkomische blikken en flauwe woordspelingen, het avonturengehalte ligt hoog en de hoofdpersonages zijn leuk.
Het begin is fris en vlot, dat bot een beetje af naarmate de film vordert, maar als dan nog wat onnozele zaken zoals Jack Trustworthy Colton als Spider-Man voorbijkomen heb ik mij toch dik geamuseerd.

Dat is grotendeels te danken aan de cast. Michael Douglas heeft de gave charmant, droogkloterig en eng tegelijkertijd te zijn. Hij is dan ook de perfecte hoofdrolspeler, naast de al even charmante Kathleen Turner, die zo mogelijk nog beter in haar rol zit.
Danny DeVito is een cliché, maar daarom niet minder leuke dubieuze tegenstander.

Met Robert Zemeckis aan het roer had ik op voorhand wel een verwachtingspatroon dat na afloop perfect beantwoord is. Naast de portie avontuur en ouderwetse romantiek (die dansscène is zowaar leuk) bevat Romancing The Stone ook de nodige eightiessaus, met leuke, idiote deuntjes als logisch gevolg. De zelfrelativerende humor is een bonus en ook de "gewelddadige" climax had ik niet meteen verwacht.

3,5

"What the hell happened to my birds?!"

Redelijk.

Het concept is best leuk, maar om echt te overtuigen mist deze drukke bedoening wat zelfspot. Al ben ik daar zelf niet zo zeker van: de liefdesscènes met Romeo en Juliet zijn serieus en meteen ook de beste, met lengtes voorsprong zelf - de aquariumscène is echt mooi. De andere scènes zijn voornamelijk lawaaierig. Daar lijkt de korrel zout wel te zitten, maar echt overtuigend vind ik die scènes niet echt.

Wel leuk om te zien zijn Leonardo DiCaprio en Claire Danes die enorm veel chemie hebben. Ook het acteren zelf kan er goed mee door.

In de bijrollen zijn enkele bekende namen à la Pete Postlethwaite gecast, maar veel hebben die niet te betekenen.

Dat is overduidelijk ook niet de bedoeling van regisseur Baz Luhrmann, want die trekt volop de audiovisuele kaart. Het is een keer iets anders, maar van een onverdeeld succes kan ik niet spreken. Daarvoor is de soundtrack te zwak en veel momenten te afstandelijk. Visueel is er wel wat te zien, al begrijp ik diegenen die het druk en kitscherig vinden.

3

Erg matig.

Het vage begin doet nog hopen op enkele verrassende plotwendingen, maar dat blijkt al snel vergeefse hoop. In twee uur gebeurt er teleurstellend weinig en blijkt Ronin niet meer dan wat aaneenschakelingen van (te lange) achtervolgingen, afgewisseld met filosofische gesprekken tussen "vrienden" Sam en Vincent - de geloofwaardigheid van die vriendschap is overigens ver te zoeken.
Het enige wat nog een beetje leuk is is het feit dat je in het ongewisse wordt gelaten inzake de inhoud van de koffer.

De sterrencast stelt overigens teleur. Robert De Niro is miscast - volgens mij hadden de makers een tweede Heat in gedachten -, Jean Reno is erg duf, Natascha McElhone komt geen moment geloofwaardig over met dat vreselijke accent en ook Jonathan Pryce is vrij irritant. De enigen die nog iets van hun rolletje kunnen maken zijn Sean Bean en (vooral) Stellan Skarsgård, maar zij krijgen dan weer amper ruimte om te acteren.

Aan actie ontbreekt het Ronin niet. Er komen vooral veel achtervolgingen voorbij. Die zijn niet eens zo slecht in beeld gebracht, maar duren dan weer zo lang dat saaiheid op de loer ligt.
Voorts is het allemaal soberheid troef. Zo'n scène als die aan de schaatspiste had veel en veel spannender kunnen zijn.

2

Tja.

Eén van de vele politiefilms van en met Clint Eastwood, maar ook deze is zeer, zeer matig. Iets lichtvoetiger dan doorgaans het geval, maar Eastwood is toch maar gewoon zichzelf, met een onelinertje hier en daar. De combo met Charlie Sheen is inwisselbaar. Die kritiek geldt voor de ganse film. Zonder hoogtepunten kabbelt het wat voort. Verrassingen gaat men hier niet ontdekken. Formulewerk daarentegen...

2

Vrij sterk.

Behoorlijk beladen drama, dat alleen al door het uitgangspunt erg oncomfortabel aanvoelt. Door alles op een claustrofobische manier te benaderen is de film gevoelsmatig nog benauwder. Wellicht is dat claustrofobische ook gewoon de realiteit voor de slachtoffers van ontvoering.

De dynamiek binnenin wordt sterk neergezet. Niet dat ik zo graag naar een schreeuwend kind kijk, maar het zou maar raar zijn mocht er zo geen momentje tussen zitten. Brie Larson is ook simpelweg sterk in haar rol. De jonge Jacob Tremblay is eveneens oké, maar wellicht toch een jaar of 2 te oud om een jongetje van pas 5 neer te zetten.

De ontsnapping komt vrij plots en gaat ook erg gemakkelijk - belangrijkste was dat die kerel niet keek of het jongetje wel echt dood was en dat doet hij zowaar ook niet. Alles nadien kon mij ook wel bekoren. Op deze pagina lees je dat bepaalde zaken niet goed uitgewerkt zijn. Klopt, want de meerwaarde van het gebroken grootoudergezin blijft eerder vaag, maar tegelijkertijd ben ik blij dat het niet de kant van het stroperig drama opgaat. Een hoop aspecten zijn belicht, voor en na, zonder al te veel vals sentiment,, wat Room een goede film maakt. Meer zat er wellicht niet in, maar het is, voor mij althans, goed zo.

3,5

Bah.

Enkele schaarse momentjes daargelaten is Rosemary's Baby een ontzettend saaie horrorklassieker. Met een speelduur van dik 2 uur is het een kwestie van geduldig te zijn tot het gedaan is. Ondanks de sfeer waarmee Roman Polanski meteen de toon zet tijdens de credits (en waarmee hij ook afsluit), slaagt hij er nauwelijks in z'n film enige gelaagdheid of spanning mee te geven.

Eén van de hoofdredenen daarvoor is natuurlijk de karikaturale vertoning van 90% van de cast, aangevoerd door een twijfelachtige Mia Farrow als braaf schaap en John Cassavetes als houten klaas. Die oudjes zijn iets kleurrijker, maar m.i. ook totaal misplaatst. Uiteindelijk is dat dan toch de grootste ergernis.

1,5

Tof.

Erg mooi geschoten film, dat vooral. Daar waar ik Rushmore nog een beetje Wes Anderson light vind, geldt dat voor The Royal Tenenbaums al totaal niet meer. Heel kleurrijke bedoening. Bijna gezellig in beeld gebracht, met veel stilering, details, contrasten. Die sprookjesachtige (audiovisuele) stijl van Anderson ligt mij wel.

Inhoudelijk is dat soms een ander verhaal. Ergens is dat logisch. Ook de Tenenbaums zijn een dwaze boel bijeen. De evenwichtsoefening tussen chaos en ingetogen tragikomedie is niet altijd evident. Het lukt Anderson best goed die balans te houden, al neemt in het laatste half uur wel duidelijk het drama de bovenhand. Niet dat dat erg is. Ook dat is simpelweg goed gedaan. Hier en daar worden wat steken gelaten, vaak zijn dat dan typetjes die ik dan toch wat te irritant of niet grappig vind. In dit geval zijn dat Ben Stiller en Owen Wilson.

3

Sober, maar ook erg intens liefdesdrama.

Het verhaal an sich deed me wat aan dat van Wicker Park denken, nl het gegeven van de "verloren" liefde. Verder zijn er denk ik geen overeenkomsten.

Deze film kon volgens mij op zichzelf staan zonder het musical-gegeven. Ik had na afloop het gevoel dat het niet echt hoefde. Het liefdesdrama op zich was imo reeds voldoende. Het is pakkend, intens, maar ook gewoon simpel.

Naar het einde toe (lees: laatste 10min) verliest de film wel wat van z'n focus, vind ik. Had imo beter gefikst kunnen worden.

Takeshi Kaneshiro moet zowat m'n favoriete Aziatische acteur zijn. Ik zag deze film omdat hij er een hoofdrol in had, en hij stelde niet teleur. Fantastisch acteur. De chemie tussen hem en tegenspeelster Xun Zhou is overduidelijk aanwezig.

Jacky Cheung was niet slecht, maar bij momenten voelde z'n karakter wat aan als opvulsel.

De liedjes zijn meestal erg goed, evenals de kleuren en decors.

De film beschikt over een heerlijk rustig tempo, zonder langdradig aan te voelen. Vooral het eerste uur zuigt de film je (mij toch) helemaal mee.

Deze moet zowat m'n eerste Aziatische niet-gevechtsfilm geweest zijn, en het viel verdomd goed mee.

4

Tja.

Redelijk absurde klucht. Er zitten veel toffe komische dingetjes in, maar na een tijdje blijft toch een kakofonie over. Het leuke opzet is m.i. na een half uur wel weg. Dan worden de personages toch echt te simplistisch en wordt de chaos een stuk minder leuk, alsof men alle ideetjes uit de brainstormsessie ondanks verwoede pogingen maar niet tot één geheel kon smelten.

2

Puike thriller annex gerechtsdrama.

Het verhaal oogt vooral in het begin wat ingewikkeld, maar uiteindelijk eindigt het zoals verwacht. Het wordt gewoon zo intelligent mogelijk gebracht.

Het thema an sich (wapenhandel) boeit me nu niet zo geweldig, maar uiteindelijk is dat niet de ruggengraat van deze film.

Hét pluspunt van deze film is de cast. Gene Hackman acteert uitmuntend (spijtig dat die op pensioen is..). Hij wordt kort gevolgd door Rachel Weisz (toch wel één van mijn favoriete actrices aan't worden) en Dustin Hoffman. Spijtig genoeg loopt ook John Cusack, de man met het charisma van een verdorde kamerplant, daar rond. Moet echt niets van hem hebben.

De regie is uitstekend gedaan. Runaway Jury bevat enkele goeie scènes, waar de "toiletscène" tussen Gene Hackman en Dustin Hoffman er bovenuit steekt. Da's nog eens acteren en regisseren pur sang.

De muziek viel me niet zo op.

4

Mwah.

Gemiddeld actiefilmpje met wat komische elementen. Niet heel erg goed, soms zelfs ergerlijk - als Stifler The Rock er bij de rebellen probeert in te luizen bijvoorbeeld -, maar al bij al vlotte wegkijker. Voornamelijk Christopher Walken mag daarbij de pluimen op zijn hoed steken.
De 'flitsende' regie van Peter Berg lijkt mij op momenten eerder een middeltje om mankementen weg te steken. Denk maar aan die beginscène waarin een statige Dwayne Johnson de hele boel op stelten zet.

2,5

Uitstekend debuut van Roskam, maar geen topper.

De film bevat eigenlijk 2 verhalen. Het hormonenmaffia-verhaaltje en het trauma van Jacky Vanmarsenille.
Groot manco is dat het misdaadgedeelte amper boeit. Dit komt ofwel omdat het verhaal van Jacky net wél razend interessant is, ofwel omdat er weinig tot geen connectie tussen de 2e delen zit.
Voor mijn part hadden de makers enkel het verhaal van Jacky moeten verfilmen. Daar had men een intens drama van anderhalf uur van kunnen maken.
Dit is eigenlijk noch het één, noch het ander. Een beetje tussenin.

Mathias Schoenaerts zet ongetwijfeld z'n beste acteerprestatie neer. Een meesterlijke vertolking. Zowel het fysieke als het mentale klopte. Die opgekropte frustratie kwam erg echt over.

Grimmig sfeertje dat bij momenten wat sober oogt, maar wel goed overkomt. Er zaten enkele gedurfde scènes in (de teelbalplet-scène is als man gewoon erg pijnlijk om aan te zien en komt rauw over). De muziek klonk dramatisch, maar paste daardoor wel in het geheel.
Minpuntje is dat de scènes in de discotheek weinig sfeervol waren.

3,5

Redelijk.

Intussen een behoorlijk uitgemolken concept, maar anno 1987 wellicht iets vernieuwender. Arnold Schwarzenegger zou in die periode nogal wat satirische sci-fi actiefilms maken. The Running Man is zéér eighties. Ontzettend kitscherig, maar ik vind dat best fijn. Schwarzenegger is ook geknipt voor dit soort hersenloze actievermaak. Zijn komische timing is goed, al de rest is lomp en onbehouwen bij hem. Dat is prima zo. Hier en daar wordt de film nog opgesmukt met een tof design of een geslaagd bijrolletje, maar daar moet men ook weer geen te hoge verwachtingen van hebben.

3

Degelijk.

Typische Ron Howard-film dus. Steeds maar weer degelijk, maar ook zelden bovengemiddeld, op welk vlak dan ook. Rush is niet slecht en alles zit op zich wel snor, met de crash van Niki Lauda als hoogtepunt, maar het is me toch ook net iets té Hollywood. Zowel in sentiment - vooral naar het einde toe -, als in de opbouw van de film. Je krijgt nu immers een dubbele biopic, maar het is twee keer hetzelfde. James Hunt z'n losbandige leven en de vrouwtjes die daarin passeren, een mislukt huwelijk, etc. Bij Lauda is dat eigenlijk net hetzelfde, alleen is hij geen casanova maar een vervelend betwetertje.

Voor de liefhebbers mogelijk wel een toffe film. Ik ben totaal geen liefhebber van gemotoriseerde sporten, maar ook als niet-liefhebber kan dit soort film in zekere mate bekoren. Voor de filmliefhebber eentje om eens gezien te hebben en nadien wellicht nooit meer.

3

Druk.

Heel heel lang geleden zal ik Rush Hour weleens gekeken hebben. Het fameuze dansje van de immer drukke Chris Tucker kon ik mij alleszins goed herinneren. Tucker is iemand die ik niet te vaak wil zien. Zeer druk en dat hoge stemmetje gaat toch echt te snel irriteren. De combo met Jackie Chan is verder wel oké. De nineties en hun buddy movies; het heeft wel iets. Zonder meer, want meer dan een oké tussendoortje had dit toch nooit kunnen worden.

2,5

Tussendoortje.

De eerste film van een geplande inhaalreeks voor Wes Anderson's films (waar ik nog maar een stuk of 3, 4 van gezien heb). Eén van zijn eerste films ook, en dat is er aan te zien. Het is nog niet helemaal de Anderson zoals ik hem ken, maar zijn gevoel voor humor en personages zijn toch erg herkenbaar.

Die personages zijn soms ook wel gewoon vervelend. Vraag is hoe grappig ze kunnen zijn in hun irritante gedrag. Jason Schwartzman kan dat soms, maar lang niet altijd. Bill Murray is eveneens wat zagerig - vind die eigenlijk nogal overschat. Maar Olivia Williams is wel een frisse toevoeging. Een typetje, maar wel een redelijk normaal typetje. De scènes met haar en ofwel Schwartzman ofwel Murray zijn steeds de moeite. Erg droog en soms bizar maar wel heel leuk.

Al bij al dus een geslaagde, andere kijk op de (high) schoolfilm. Toch al herkenbaar Anderson. Visueel solide en met een aantal grappige dialogen en een leuk typetje hier en daar, maar evenzeer een film die daar nooit bovenuit stijgt. Benieuwd naar de rest van de inhaalreeks.

3

Saaie boel.

Dodelijk saai, hoewel Sean Connery nog best goed voor de dag komt. Maar bijvoorbeeld Michelle Pfeiffer belichaamt wel perfect wat voor doffe ellende deze film is. Visueel saai en verhalend een wirwar tot de voorspelbare twist uit de doeken gedaan wordt. Spanning is ondertussen in geen velden of wegen te bespeuren. De verscheidene locaties hadden een grimmigere sfeer verdiend.

2