Opinions

Behoorlijk.

VIsueel is Raise the Red Lantern een pareltje. Het contrast tussen blauw en rood pakt goed uit en zorgt voor een pak sfeer - soms warm, soms weer kil. Technisch is dat kleurenspel ook fantastisch uitgevoerd. Met de beperkte omgeving - behalve de binnenkoer, speelt de film zich voornamelijk binnen af - wordt een beklemmende sfeer gecreëerd. Het idee dat de vrouwen gevangen zijn in een gouden kooi kon niet treffender worden vormgegeven.

Helaas ben ik geen fan van het soapgehalte. De cast acteert iets minder statig dan gedacht, maar het is mij nog steeds te stijf en theatraal. Ik hou daar simpelweg niet van. Het zorgt dat een heleboel scènes net niet zijn, waaronder de finale. Daarin acteert Li Gong eigenlijk wél goed, maar met een heleboel tenenkrommend geacteerde scènes die eraan vooraf gaan - zeker ook door de bijrolacteurs -, kan het de film niet ver boven de middelmaat uittrekken.

3

Sterke spaghetti-western, maar geen topper.

Waarom niet?

Law vond ik net iets te geforceerd staan acteren. Hij wou extreem cool overkomen, als de good guy met het wraakmotief. Daar gaat hij wat de mist in. Komt misschien ook omdat Lee Van Cleef wél ijzersterk staat te acteren. Een perfecte rol voor hem, met die typische karakterkop. Ook de bad guy, Luigi Pistilli (speelt ook mee in For A Few Dollars More en The Good, The Bad & The Ugly), vond ik goed acteren.

Het verhaal is simpel, zoals het een western betaamt. Na de openingsscène weet je al hoe het verhaal gaat verlopen., wie wat gedaan heeft, etc.

Na een sterk openingskwartier valt het wel een beetje terug, ondanks het - voor een western- hoge tempo. Maar naarmate de climax nadert, voel je de spanning. Die climax was trouwens zeer de moeite.

Een film met muziek van Morricone, tsja, da's altijd genieten. Ook hier weer is de score top. Dat in combinatie met enkele fraaie shots van de landschappen en een heerlijke westernsfeer is om duimen van af te likken.

Klein puntje van kritiek, is ook de kostumering van Law. Deed me wel erg hard denken aan The Man With No Name.

Kortom, de betere (spaghetti)-western. Mooi camerawerk, goeie acteerprestaties, briljante muziek, maar de film mist de grandeur van een Leone. Maar laat dat het genot niet in de weg staan.

Een 4*.

Mwah.

Vrij tamme feel goodfilm waarin een vrij ingetoomde Eddie Murphy sympathiek mag zijn. De speelduur is niet al te lang en met o.a. Steve Zahn loopt er, behalve Murphy, ook nog ander (komisch) talent rond zodat de film toch redelijk evenwichtig blijft. Dat maakt het spijtig genoeg niet per se interessant of goed.

2,5

Meh.

Heel braaf en gezapig filmpje. Precies wat je van dergelijke familiekomedie kan verwachten met zowel Mark Wahlberg als Will Ferrell in hun typische doen. Met laatstgenoemde kon ik het meest lachen.

2,5

Mwah.

Deel 2 is een herkauwde versie van het eerste deel. Het is niet slechter of beter, maar gewoon meer van hetzelfde. Het brave familiegehalte zorgt voor veeleer een sympathieke film, maar echt grappig wordt het nergens. Will Ferrell en Mark Wahlberg moeten screentime delen met John Lithgow en Mel Gibson, geen slechte acteurs, maar het zorgt er wel voor dat ze met z'n allen eigenlijk te weinig kwaliteitsvolle scènes hebben. Iedereen moet immers aan bod zijn geweest.

2,5

Best goed.

Wellicht vooral op z’n plaats in de les geschiedenis. Hoe dan ook, er valt wel e.e.a. over te zeggen, over die Daens. Als informatiebrochure vind ik deze film zeer geslaagd. Het voelt allemaal best stoffig aan – iets dat ik eerlijk gezegd bij elke Vlaamse film uit die tijd heb –, maar we spreken begin 1900 dus dat is niet zo erg.

Af en toe ietsjes te langdradig, een beetje meer schwung had zo nu en dan wonderen gedaan, maar de film mag natuurlijk nergens uit de bocht schieten en doet dat ook niet. Daens is droog, stoffig en schrijnend. Op de goede manier.

Vlaams acteerwerk blijft wel iets waar ik moeite mee heb. Ik denk dat het de taal is, waarvan ik vind dat het altijd zo gekunsteld overkomt. Bij eender welke andere taal heb ik dat gevoel niet, tenzij de acteurs slecht zijn natuurlijk. Jan Decleir is dan ook nog eens een acteur die 100x dezelfde rol gespeeld heeft, hier is hij echter wel op z’n plaats.

Stijn Coninx slaagt erin een goed tijdsbeeld neer te zetten. Dat stoffige wat ik eerder vermeldde is op z’n plaats. Degelijkheid staat centraal in alles van deze film, maar dat wil ook zeggen dat alles nooit écht boven het maaiveld uitkomt.

Kleine 3,5

Behoorlijk.

Ik kende Quentin Dupieux slechts van naam, maar Le Daim zal ik toch niet zo snel vergeten. Tof absurdistisch sfeertje, met een schitterende Jean Dujardin als rare kwast die een liefhebber is van 100% hertenleer. Het uitgangspunt is te onnozel voor woorden, en leent zich perfect tot een aantal dwaze, absurde scènes, met de openingsscène die er meteen bovenuit steekt. Nadien had het soms nog iets grappiger gemogen en ik mis iets in de relatie met de barvrouw. De speelduur is weliswaar zeer beperkt gehouden, en dat bleek de enige juiste keuze. De cirkel was immers rond.

3

Redelijk.

En dat zegt eigenlijk alles. Dallas Buyers Club is precies wat je ervan verwacht en verrast in geen enkel opzicht. Echt onder de indruk ben ik niet. Te veel scènes zijn gewoon te slap. De spaarzame momenten waarop er écht iets te zien is, zullen deze film volgens mij naar Oscarsucces leiden, en ook dat zegt e.e.a.

Het eerste uur heeft nog wat oog voor karakteruitdieping in de vorm van 'acceptatie' van de ziekte bij Woodroof, het tweede kent te veel momenten die ik snel weer vergeten zal zijn.

Matthew McConaughey verdient uiteraard het respect voor z'n gewichtsverlies, maar helemaal overtuigd ben ik niet. Daarvoor is zijn personage te gemakkelijk: de stoere cowboy met dik accent. Dat het script niet echt diepgaand is, helpt hem ook niet - op enkele momenten is immers te zien dat hij er wel iets van kan.

Jared Leto is misschien een grotere verrassing. Ik ken hem vooral als emozanger met roze hanenkam, maar zelfs dan nog is zijn verwijfdheid hier ongeëvenaard. Soms gaat het er net iets over, maar over het algemeen ben ik best positief verrast. Jennifer Garner echter doet haar mannelijke tegenspelers oneer aan. Ik hoop dat zij en manlief Ben Affleck hun kinderen niet zelf 'leren' acteren.

De Texaanse machowereld in het eerste uur is best leuk, de soundtrack zorgt daar ook wel voor. Nadien wordt het hoe langer, hoe gezapiger. Dallas Buyers Club is typisch Oscarmateriaal en hoewel dat niet per se negatief hoeft te klinken, is dat in dit geval spijtig.

3

Behoorlijk leuk.

Ik heb het nog al eens geschreven, maar ondanks de lage hoeveelheid is het westerngenre echt niet ten dode op geschreven. De laatste 10, 15 jaar zijn er goeie uitgekomen, vaak ook met een andere insteek op het genre. Ook Damsel past perfect in dat rijtje.

Ook in deze film wordt de klassieke benadering (een klein beetje) getackeld. Met een komische insteek worden alledaagse problemen (nou ja) op z'n westerns aangepakt en al dan niet opgelost. De humor is geregeld iets te flauw, maar wel erg fijn gebracht. De cast doet het overwegend goed, maar het is toch vooral de schitterende enscenering die het 'm doet. Men lijkt ook veel oog voor details te hebben, maar of die effectief kloppen zullen de echte kenners wel beter kunnen beoordelen dan ik.

3

Best oké.

Geen grandioze cinema, maar van een film gecatalogeerd op Netflix bij de sterke vrouwen-collectie had ik erger verwacht. Damsel is een iets gedurfder doorslagje van de kindvriendelijke fantasy-productie. Iets meer geweld, iets meer pijn en ietsje visueler als men een dode in beeld brengt.

Qua verloop is het echter vrij voorspelbaar, maar dat stoort eigenlijk niet. De speelduur vordert vlot. Millie Bobby Brown, in wie ik bijlange nog geen grootse actrice ziet, doet haar stinkende best. Na de eerste overlevingsscènes is de finale iets te mak, maar het is en blijft natuurlijk een film gericht op een iets jonger publiek. Die hebben nu hun DragonHeart.

3

Gemiddeld.

Erg klassieke film. Een onvervalste, epische Hollywoodklassieker, in alle opzichten. Een film die ik ook al járen niet meer gekeken heb en dus drong een hernieuwde stem zich op.

Als liefhebber van de western zou ik een vogel voor de kat moeten zijn, maar Kevin Costner gaat voluit voor de klassieke Amerikaanse western, waar ik dan vaak een net-niet gevoel bij heb.

Dances with Wolves is als geheel niet mijn ding. Te veel een Oscarfilm. De dramatische wendingen overtuigen mij niet. De spaarzame stemmige scènes zijn beter. Voor 3 uur film mis ik pit. Ik waardeer het hart voor de western van Costner, maar als acteur in dit soort epische film mist hij simpelweg charisma.

Ik ben al bij al wel blij dat ik hem eindelijk nog eens gekeken heb, maar daar zal het nu wel bij blijven, denk ik.

2,5

Tegenvallend.

Goedkoop aandoend kostuumdrama waarin toonvastheid niet het sterkste punt is. Doet het eerste uur nog vrij kinderlijk aan, zwaait de sfeer naarmate de film vordert om. De film eindigt als rechtbankdrama waarin er nogal wat morele dilemma's aan bod komen. Het eerste uur is voor mij simpelweg te zwak en te onnozel om mee te gaan in dat laatste half uur. De setting is tof, maar wordt niet goed genoeg benut. De cast bevat op papier talent genoeg, maar dat komt er niet echt uit. De sensueel bedoelde scènes waarin courtisanes aan het werk zijn, zijn potsierlijk geregisseerd en missen hun beoogd effect.

2

Meh.

Dangerous Liaisons is niet slecht, maar het is wat het is: intriges hier en daar en alles gebeurt maar omdat het kan, zeker? Ik was er helaas niet echt in mee en dan wordt een speelduur van 2 uur al snel een opgave.

Aan het acteerwerk ligt het niet echt. Glenn Close en John Malkovich tillen de film naar een hoger niveau. Michelle Pfeiffer loopt een beetje verloren, me dunkt. Ik zie ze graag bezig, maar hier voelt het toch niet helemaal gestroomlijnd aan. Uma Thurman en Keanu Reeves zijn de twee snulletjes van dienst. Hun rollen zijn ontzettend irritant en het is maar de vraag of wie dan ook in zo'n rol had kunnen uitblinken.

Regisseur Stephen Frears tovert het boek ongetwijfeld vakkundig op het grote scherm. De kostumering is top, het tijdsbeeld lijkt me ook zeer verzorgd en de soundtrack is irritant oubollig. Door de performances van Close en Malkovich heeft de film zo nu en dan wat seksuele spanning te bieden, maar ik ben toch niet helemaal meegezogen door het geheel.

2,5

Niet mijn dada.

De enige reden waarom ik A Dangerous Method wilde zien is de cast. Psychologie en alle tralala daaromtrent boeit me voor geen meter. Ik ken er niks van en wil er ook niks van kennen. De namen Freud en Jung ken ik natuurlijk wel, maar ik heb geen flauw idee wat ze betekend hebben mbt "denkwijzen".

Het is dan ook niet onlogisch dat het verhaal me niet echt heeft kunnen boeien. De innerlijke strijd van Carl Jung staat centraal en wordt verwoven met zijn relatie met een Russische zottin en Sigmund Freud.
Het eerste uurtje kijkt nog redelijk goed weg (met dank aan Otto Gross), maar het tweede gedeelte wordt al snel saai. De relatie tussen Jung en Freud komt heel kil en afstandelijk over. Van enig "mentor"-gevoel is geen sprake.
Na nog wat gespank en seks met kleren aan met Spielrein en wat brieven schrijven met Freud, staart Jung verdwaasd voor zich uit bij een meer (KUCH THE GODFATHER ll KUCH) en is het alweer gedaan.

De cast waarnaar ik zo uitkeek doet het naar behoren, zonder meer. Michael Fassbender is oké, maar weet niet helemaal raad met het personage Jung. Keira Knightley toont haar hele arsenaal gezichtsuitdrukkingen waarbij we goed kunnen zien wat voor kin ze wel niet heeft. Haar serieus nemen is een andere zaak. Dat domme nepaccent trekt trouwens ook op niets.
Viggo Mortensen heeft een teleurstellend kleine rol, maar overtuigt. Zo nu en dan praat hij te veel binnensmonds, maar dat is hem vergeven (ik zou ook niet kunnen praten met een dikke sigaar tussen de lippen).
Ook Vincent Cassel mag wel vermeld worden, want die is waarschijnlijk het best op dreef als seksmaniak.

Voorts is A Dangerous Method sober maar vakkundig gemaakt. Decors, kostumering, sets en alle bazaar zijn absoluut in orde.
Enig minpunt is de bootscène. Die ziet er veel en veel te nep uit. Voor een film uit 2011 is dat onvergeeflijk.

2,5

Redelijk.

Goed eerste uur, nadien kabbelt het iets te veel verder om maar verder te kabbelen en die magische 2 urengrens te bereiken. De personages an sich komen best goed uit de verf, zeker ook Lili. Behalve zo'n scène als het in elkaar geslagen worden werkt alles wonderwel. Hoogtepunt is de peepshow.

Dat samen met de vertoling van Alicia Vikander, wat een topactrice. Behalve in wegwerpfilms weet ze steeds te imponeren en ze komt ook veel natureller over dan Eddie Redmayne. Die is wel goed gecast, want die heeft wel iets vrouwelijks maar vervalt wel héél erg in maniertjes en tics.

Visueel zeker wel de moeite. Redelijk klassiek aandoend, maar ook gewoon leuk om zien qua kleurengebruik met dat Deense straatbeeld bijvoorbeeld. Soundtrack iets te zagerig, wat ook wel weegt op de teneur van de film en het verhaal kleffer maakt dan nodig.

3

Erg doorsnee.

Danny Collins is een typisch standaardwerkje. Feelgood, ja, met de ups en de downs zoals al tig keer eerder vertoond. De film is nergens verrassend, spannend of ontroerend. Hoewel nergens slecht - de degelijkheid is er wel - is het veelal stroperig en weinig geïnspireerd.

Al Pacino heeft het ook niet gemakkelijk hier. Hij doet z'n uiterste best om de film wat karakter te geven, maar de beste man kan ook niet echt meer verrassen. Ik ben een enorme fan van Pacino, zeker die van de jaren 70, maar hier is hij ook gewoon degelijk zonder meer.

De speelduur is mij zeker lang genoeg. Een minuut of 20 minder had niettemin ook geen negatief effect gehad. De soundtrack is ongetwijfeld een meerwaarde voor de film, maar ik ben een jaar of 40 te laat geboren om John Lennon beleefd te hebben. Zijn muziek vind ik verder ook vrij weinig hebben.

2,5

Zeer matig.

Marvel voor het groots opgezette MCU had evenzeer z'n ideeën: het was nog niet het schijtlollige kleurenspektakel dat we intussen gewoon zijn. Films als Blade en Daredevil etc. mochten nog best 'gritty' zijn zoals dat dan noemt. Nu, Daredevil is 'gritty' in die zin dat het een beetje Batman-achtig aandoet met de nachtelijke caped crusader-achtige nonsens. Voeg daar nog wat emosongs uit de vroege jaren 2000, genre Evanescence etc., bij en je weet het wel.

Overdag is het best olijk. Matt Murdock die een beetje rondlummelt zonder dat dat veel te betekenen heeft. Daredevil voelt dan ook behoorlijk leeg aan. De cast doet het ook niet bijzonder goed, om het met een understatement te zeggen. Ben Affleck is zelfs vrij dramatisch. Ook totaal geen charisma, maar dat wreekt zich wel vaker bij hem.

En zo kabbelt het wat verder. Het is een behoorlijk nietszeggend filmpje. Zo erg als bv. Catwoman is het niet, maar dat het niet erg lang duurt is toch mooi meegenomen.

2

Leuke film.

Net wat leuker dan de vroegere Wes Anderson-films. The Darjeeling Limited is nog niet perfect, maar toch wel al een erg geslaagde mix tussen komedie en drama. De drie broers zijn perfect gecast en elk irritant op hun manier. Knap dat het irritante gedrag de komedie totaal niet in de weg staat. Anderson behoudt de balans perfect.

Ook visueel weer een erg mooi vormgegeven filmpje. Zeker de eerste helft, wanneer het verhaal zich nog vnl. afspeelt in de trein, is echt puur genieten: details, kleuren, cameravoering. Wat mij betreft is dat Anderson op z'n best.

Eenmaal de trein uit wordt het ietsje minder. Dan raakt de focus wel eens zoek. De flashback bv. is er wat lukraak bij gesleurd en voegt niet zo veel toe. Ook de soundtrack vind ik hier en daar wat raar, zelfs on-Andersons. Naar het einde toe zit er met die montage waarin o.m. Bill Murray nog eens passeert nog één geweldige scène in. Ik moet als filmliefhebber met nog geen 2500 stemmen misschien niet te hard van stapel lopen, maar het zijn dat soort stukken die Anderson toch behoorlijk uniek maken.

3,5

Erg matig.

Dark City begint redelijk, maar wanneer de eerste massascènes aan bod komen verliest het al direct aan impact. De witte wezens zijn leuk wanneer ze met z'n drietjes gaan "jagen", maar echt niet als ze met z'n vijftigen wat gaan jammeren.

Uiteindelijk kabbelt het allemaal tergend traag voort, kent het na een uurtje een opflakkering van een kwartier om dan te eindigen met een volledig mislukte climax.

De vaak onderschatte/ te weinig gecaste Rufus Sewell houdt hier de boel een beetje recht. Samen met een strontvervelende Kiefer Sutherland heeft hij het enige personage met wat diepgang, maar i.t.t. Sutherland kan hij er nog wat van maken.

William Hurt is een kleurloze toevoeging en ook Jennifer Connelly bakt er niet al te veel van, maar zorgt voor spannende barzangscènes. Met het geluid af, tenminste.

Het leuke aan Dark City is de geslaagde mix van film noir en sciencefiction, iets wat voor een leuke sfeer zorgt en ook gewoon mooie plaatjes oplevert. De effecten zijn ondertussen behoorlijk wel gedateerd en ook het muzikale aspect is niet bepaald top.

2

Een vat vol potentie en mislukkingen.

Het verschil met (het licht overschatte) The Dark Knight wat betreft de intro kan niet groter. Het verloopt hier namelijk nogal stroef. De kaping is niet echt bijzonder, maar Bane straalt nog wat dreiging uit.
Nadien volgt de intro van andere personages zoals Selina Kyle en Miranda Tate. Die worden helaas nooit bijzonder. Meer dan lege blockbusterpersonages zijn het niet, al had Kyle nog een interessante achtergrondschets kunnen hebben (de hint naar een al dan niet lesbische liefdesrelatie met haar vriendinnetje blijft maar een hint). Spijtig genoeg kiest Nolan ervoor om ze wat romantische uitstapjes met Bruce Wayne te gunnen - van chemie met eender welk van beiden is geen sprake.
Ondertussen zijn er gelukkig ook enkele positieve dingen te zien. Wayne's "derde persoonlijkheid" - namelijk de arrogante vrouwenversierder en miljonair - blijft al snel achterwege en de scène waarin Alfred ontslag neemt is top.
Het overaanbod aan personages is helaas een kleine dooddoener. Het verleden als wees van John Blake is voor elke Batmanliefhebber een te duidelijke hint. Zijn personage is uiteindelijk makkelijk verteerbaar, maar zorgt er wel voor dat de bijdrage van James Gordon erg beperkt blijft. Dat teveel aan personages doet de film uiteindelijk ook geen goed. Zo nu en dan blijft een personage onderbelicht en voelt e.e.a. afgerafeld aan.
Het zogenaamde meesterplan van Bane is trouwens weinig indrukwekkend - veel meer dan een herhaling van Ra's al Ghul's plan is het niet. Gelukkig levert hij wel enkele stevige scènes op - het breken van Batman is een meesterlijke scène.
Pas vrij laat in de film wordt er ook wat gelost over de bestaansgeschiedenis van Bane. Helaas is het al vroeg duidelijk dat Bane niet het ontsnapte kind is - wie zou z'n redder dan zijn? - en de twist inzake Miranda Tate is weinig verrassend en zorgt er zelfs voor dat Bane niet meer dan een schoothondje is. Ook hun motief rammelt langs alle kanten. Talia haat haar vader omdat hij Bane niet kon aanvaarden. Batman doodt Ra's en opeens wil Talia hem wreken en doet Bane maar gezellig mee. Gemakzucht is bij deze niet ver te zoeken.
Wat overblijft is een te korte maar genietbare herstelperiode in Bane's gevangenis en erg veel actie, die helaas weinig hoogstaand is - de dood van Bane is een aanfluiting en Talia's sterfscène zou zo uit een zwaar mislukte komedie kunnen komen.
Het ietwat opgepropte einde is weer typisch Nolan. Ik denk ook wel dat Bruce Wayne nog leeft, maar zeker is het allemaal niet. De Robin-onthulling is dan weer onnodig, maar de film moet zijn titel eer aandoen, zeker?

De stortvloed aan personages wordt vertolkt door een heuse sterrencast. Naast de vaste namen is ook de halve Inception-cast ingehuurd. Helaas kunnen maar weinig acteurs echt iets maken van hun vaak beperkte en vaak ook cheesy rol.
Christian Bale daarentegen is erg goed op dreef. Als Bruce Wayne komt hij zeer goed tot z'n recht in deze film - alleszins beter dan in The Dark Knight; als Batman blijft hij een beetje twijfelachtig. Hij kan er uiteraard zelf niet aandoen dat hij opgescheept zit met "coole" oneliners, maar dat stemmetje zal altijd een love it or hate it-punt zijn.
Van de andere vaste klanten imponeert enkel Michael Caine. Helaas krijgt hij maar weinig screentime. Gary Oldman en Morgan Freeman zijn tamelijk duf, maar worden ook beperkt door het script.
Bij de "nieuwkomers" was het uitkijken naar Tom Hardy. Uiteindelijk is dat op een sisser uitgedraaid. Natuurlijk heeft hij zijn fysieke présence. Met het masker en zijn manier van wandelen intimideert hij. Helaas kan hij ook nog praten, een aanfluiting van jewelste. Het verbale is allemaal belachelijk theatraal - overdreven Shakespearian -, maar of dat nog niet genoeg is is er ook nog het geluid. Nu, smaken zijn er om te verschillen, maar een fysiek imposante badguy die als een papegaai met Sean Connery-accent klinkt? Neen, bedankt. Zowat elke stemverheffing gaat gepaard met een kras, hoog baard-in-de-keel-krijg-moment. Tijdens de scène waarin Bane een speech voor de pers geeft kreeg ik plaatsvervangende schaamte.
Anne Hathaway is dan weer een erg matige Catwoman. Sexy of ondeugend is ze nooit, irritant daarentegen... De domme oneliners komen er gezwind uit, maar op een leuke gevechtsmove hier en daar na blijft het armoe troef.
Dan zijn er ook nog Marion Cotillard, een behoorlijk goede actrice die geen moment geloofwaardig is, en Joseph Gordon-Levitt, een lichtpuntje.

Visueel is The Dark Knight Rises weinig speciaal. Bombastisch en spectaculair is het allemaal wel, maar het aantal echt mooie shots ligt laag. Niettemin zijn enkele scènes zeker de moeite. De fameuze knokpartij is een kippenvelmoment en alleen daarom verdienen Christopher Nolan en co krediet. Toch zijn het de intiemere en karaktergedreven scènes die het meeste indruk maken.
Het ondertussen bekende strijkerswerk van Hans Zimmer doet haar werk, voor de rest is het op muzikaal vlak veel bombasme, maar weinig moois.
Nolan mag dan wel een Batmantrilogie geregisseerd hebben; op enkele momenten uit Batman Begins na heb ik nooit een Batmangevoel gehad. Het grootste probleem zit 'm in het design van Gotham. Gotham heeft op geen enkel moment een eigen uitstraling, om van een eigen sfeer nog maar te zwijgen. Het probleem is zelfs zo groot dat van Gotham geen sprake is. Eeuwig zonde, als je het mij vraagt.

The Dark Knight Rises is uiteindelijk een simpele actieblockbuster geworden. Het teveel aan personages en enkele domme plotontwikkelingen doen afbreuk aan de film, maar slecht is het niet en de weldra fameuze knokpartij is meesterlijk.

Nipte 3,5

"Speak of the devil and he shall appear"

Geweldig amusante actiefilm met een grimmige ondertoon.


Mooi opgebouwd verhaal, niet te veel zever en genoeg actie, zonder een hersenloze superhero-movie te worden. Heerlijk misdaadsfeertje ook wel, met natuurlijk een geweldige bad guy die paniek wilt zaaien, wat ook goed tot uiting komt in de film.
Enkele toffe scenes tussen; de openingsscene, de ziekenhuisscene, .. Wel ook een paar mindere dingetjes zoals de "dood" van Gordon..

De acteerprestaties zijn van hoog niveai. Natuurlijk vooral Heath Ledger die een legendarische rol speelt en misschien wel één van de beste bijrollen ooit neerzet. Heerlijk psychopatisch karakter. Hij deed me meer rillen dan de softere versie in de Burton-film. Die prestatie van Ledger gecombineerd met ondersteunende rollen van oa Morgan Freeman en Michael Caine doen Christian Bale pijnlijk in het niet verdwijnen.

Uiterst vermakelijke actiefilm met Heath Ledger op z'n best.
4,12 is inderdaad misschien wat hoog, daar is deze film misschien een beetje te standaard voor, maar ik geef toch ook een vlotte 4*

Aardige misser.

De X-Menreeks had met First Class en Days of Future Past een behoorlijke doorstart. Maar men kon natuurlijk niet blijven teren op Hugh Jackman en co, dus werd er de laatste jaren een karrevracht aan nieuwe gezichten bijgehaald. Een rechtlijnige tijdlijn is mede daardoor al lang een utopie.

Met de nieuwe gezichten wordt eigenlijk weinig gedaan. Het zijn ook niet meteen de beste acteurs die gecast zijn. Sophie Turner surft nog even op het succes van Game of Thrones, maar dat zal hopelijk vroeger dan laat uitdoven, want ze bakt er werkelijk niks van.

Maar ook de oudgedienden komen amper uit de verf. Het script is daarvoor veel te veel een rommeltje, van wat gerecycleerde toestanden (Dark Phoenix is eigenlijk wat Famke Janssen al deed in The Last Stand) en onuitgewerkte dingen. Die hele vriendschap/ rivaliteit van Charles Xavier en Erik Lensherr draait na 4 films nog steeds rondjes. Kap daar nog een suffe villain bij en een hoop lelijke CGI-actie en er valt maar bitter weinig te genieten van dit 4e, en hopelijk ook laatste, deel van de X-Menreeks.

1,5

Zwak.

Stug, zwaar gebracht drama met twee beschadigde personages die helaas geen interessante cinema opleveren. Het acteerwerk van Ruth Wilson en Mark Stanley doet mij ook niet zoveel. Tegelijkertijd kan de regie, met de keuze voor korte flashbacks, me niet bekoren. Het misbruik is zeer snel duidelijk, maar ik heb er maar apathisch op wezen kijken. De hele dynamiek tussen broer en zus liet me een ganse film lang koud en als ik zie hoe stemmig men de film probeert af te ronden, kan dat uiteraard niet de bedoeling geweest zijn.

2

Stuurloos.

Dark Shadows wil te veel en komt daardoor rommelig en verward over. Het verhaaltje van niets laat genreveranderingen toe en daar zit voor mij de grootste fout. Dan weer neigt Dark Shadows naar horror, dan weer komedie, dan weer drama...

Uiteindelijk is het een mengelmoes geworden waarin het tempo om de minuut lijkt te veranderen en waarin enige gerichtheid ver te zoeken is.

De sterrencast kan er ook weinig van maken. Johnny Depp stelt mij nooit teleur, zowel zijn karakterrollen als zijn typetjes kan ik altijd wel smaken. Dat dacht ik toch. Hier komt hij teleurstellend plat uit de hoek. Scherpe tics of wat dan ook ontbreken volledig en uiteindelijk is zijn prestatie even kleurloos als de huid van zijn personage.

Eva Green is ook al zo'n misser - al had ik van haar ook niet meer verwacht dan wat gepronk met haar lichaam. Michelle Pfeiffer, Helena Bonham Carter en Chloe Moretz doen het nog degelijk. Ook Jackie Earle Haley in een klein rolletje en Christopher Lee in een cameo zijn genietbaar.

De doorgaans erg degelijke Tim Burton mag dan niet zijn beste geregisseerd werkje afleveren, op visueel vlak is Dark Shadows zeer genietbaar. Het luchtige horrorsfeertje komt bij momenten aardig uit de verf en ook de 70s zijn wel leuk vormgegeven. Helaas voor hem blijken beide belevingen langs geen kanten combineerbaar. Erg spijtig, zeker ook gezien de leuke make-up en de wederom degelijke muziek van Danny Elfman en co.

Lichte tegenvaller.

2,5

Meh.

Het einde is onverwacht sterk - en ook het enige moment in de film dat de overdreven sentimentaliteit werkt. Alles wat daaraan vooraf gaat is belabberd. Knulligheid is al wat de klok slaat.

En die knulligheid komt van twee dingen. Eerst is er de cast, die echt ontstellend zwak staat te acteren. Zeker Brad Pitt - hier nog een prille twintiger - laat zich van zijn zwakste kant zien. Ik moet er wel bij zeggen dat hij ook de enige is waar ik iets van verwacht had, want de overige cast doet het ook niet goed.

Dan is er nog de regisseur, die te pas maar vooral te onpas scènes afkapt en overbodige taferelen laat zien. Ook met de soundtrack vangt hij niets aan - tussen veel brol zitten ook wel sterke stukjes. Het enige waarmee hij krediet koopt is het eindshot, dat is prachtig.

2

Degelijk.

Gary Oldman schittert in zijn nagenoeg onherkenbare protheses en make-up als één van de, zoniet de, bekendste premiers van Groot-Brittannië. Vaak wat theatraal, maar ook gedetailleerd, steelt hij de show in een film die zich perfect daartoe leent. Dat hij voor deze rol met een Oscarbeeldje mocht zwaaien, is de logica zelve.

Als biopic is het compact genoeg. Een heleboel nuances zullen ongetwijfeld verloren zijn gegaan, maar probeer maar eens zo'n woelige periode op afdoende wijze te bevatten. Dat is wellicht niet verfilmbaar - of het moet een serie zijn. De paar politieke intriges zijn niet echt spannend en de urgentie van de oorlog komt ook niet altijd even goed naar voren - daarvoor is het ook gewoon iets te veel enkel een biopic van Churchill (en een onemanshow van Oldman), maar in die genoemde hoedanigheden is het toch allemaal degelijk genoeg gemaakt voor een avondje kijkplezier.

3

Matig.

Op de grap met de boot na valt er weinig te lachen met Date Night. De situaties waarin het gematigd grappige koppel Foster terechtkomt zijn vaak geforceerd; zeker enkele oneliners hebben hier nogal last van.

Steve Carell is redelijk, Tina Fey is een kleine ramp en verpest nogal wat. Ze komt over alsof ze keer op keer Carell wil overvleugelen, terwijl ze wellicht grappiger had geweest met de rem op.

Naast Carell en Fey is er ook plaats voor een hele resem bekende acteurs die een centje wilden verdienen. Helaas gaat dat af en toe gepaard met plaatsvervangende schaamte. Zo zijn Mark Wahlberg en Mila Kunis geen moment grappig, terwijl James Franco maar vooral William Fichtner hun momentje(s) hebben.

De beperkte speelduur doet uiteraard wel goed aan het geheel: het blijft allemaal makkelijk kijkbaar. Het gebruikelijke crisismomentje blijft uit en ondanks de saaie autoscène vloeien de meeste situaties min of meer goed in mekaar over.

2,5

Vermakelijk.

Van de Amerikaanse The Office heb ik eens een aflevering gezien - zonder succes en dus zonder verder gevolg. Van de Britse The Office vermoed ik dat het me beter ligt, maar series zijn meestal zo'n langetermijndenken (en worden er vaak niet beter op) dus daar heb ik me nog niet aan gewaagd.

Van deze soort van sequel wist ik niet dat het een soort van sequel is. Op zich maakt dat ook niet zoveel uit. 't Is een komedie van de hand van Ricky Gervais, daar kan je je verwachtingen wat mij betreft perfect op afstellen. Zo dus ook bij deze film. Gervais is Gervais. Ik kan hem wel hebben - toch voor een show van een uurtje of een niet al te lange langspeelfilm.

Life on the Road is een ongemakkelijk verslag van David Brent's poging tot succes. Humor die goed in het straatje ligt van Gervais, die overschat zichzelf dus gelukkig niet. Langer dan dat anderhalf uur zou een vergissing geweest zijn, maar daar verbrandt men zich gelukkig niet aan. Prima tussendoortje en zeker voor zij die Gervais wel kunnen smaken.

3

Erg goed.

Hoe meer horror ik zie, hoe minder ik geloof dat het genre wel bestaat. Want wat is horror eigenlijk? Een afgepakt en bloedspuitend been? Een deur die krakend openwaait? Een lelijk meisje met haar voor 'r gezicht? Ook deze Dawn Of The Dead staat te boek als horror, ik zie er vooral een actiekomedie in. Want laten we eerlijk zijn: zombies kunnen toch nooit eng zijn of wat dan ook?

En dat is iets wat deze film heel goed aanpakt. De zombies zijn talrijk aanwezig maar hun dom voorkomen wordt uitstekend uitgespeeld. Na een wat pover begin, schiet de vlam in de pan als de helden in het winkelcentrum zitten en ik verbaas me er nog steeds over dat dat de hele speelduur boeiend blijft. Ook hier weer is het de humor die het niveau bepaalt. Een scène zoals het neerschieten van Jay Leno of Burt Reynolds of het afspelen van zo'n fout eightiesnummer nadat men net ontsnapt is van zombies is fantastisch.

Enkel met de scène tijdens de afsluitende credits gaat men de mist in door er nog wat geforceerd cynisme aan te plakken.

De cast doet het niet onaardig als het neerkomt op typetjes spelen. Vooral die vent met z'n pornosnor werkt erg goed. Met Sarah Polley is wel een dweil gecast als hoofdrolspeelster, een beetje spijtig.

Verder is het onaangenaam opvallend dat Zack Snyder met z'n debuut al meteen z'n beste film gemaakt heeft. Hier doet hij het nog zonder een stortvloed aan spuuglelijke CGI en ook de zogenaamd hippe montage werkt wonderwel. Daarnaast bevat de soundtrack nog een groot aantal geslaagde nummers die de film nog meer tot een knipoog maken dan dat het al is.

Aangename verrassing.

4

Flauw.

Net zoals z'n voorganger is dit vooral klefheid ten top. Het enige positieve is dat men de personages - zowel mens als aap - niet al te cliché heeft gemaakt, en dan bedoel ik dat elk van hen wel een logisch argument heeft voor z'n acties.

Acteerwerk is van ondergeschikt belang. Van Jason Clarke en Gary Oldman weet je wat te verwachten en dat is degelijkheid, zonder meer. Andy Serkis doet z'n dingetje weer, al blijft dat nerveuze gegrinnik en bromtaaltje niet echt een geslaagde combinatie.

Wel leuk is dat er getracht wordt de CGI met natuurlijke decors te laten samengaan. Dat vind ik altijd een beter idee dan alles voor een green screen te zetten, met die onvermijdelijke glans er altijd bij. Maar de CGI staat nog niet ver genoeg zodat alles altijd écht lijkt. De close-ups van de apen zijn vaak fantastisch, dan zie je dat e.e.a. al een behoorlijke stapje vooruitgezet heeft, maar soms valt de computeranimatie ook gewoon te hard op.

Soundtrack is best slecht verder en het tempo mocht ook ietsjes hoger liggen.

2,5