Opinions

Weinig bijzonder.

Driving Miss Daisy vertelt op een gezapige manier het moralistische verhaaltje over de band tussen een blanke vrouw op leeftijd en een zwarte chauffeur. De thema's die aan bod komen zijn weinig verrassend en zorgen voor enkele zeemzoete momenten.

Naar het einde toe kent het verhaal enkele stevige tijdssprongen, die onduidelijk overkomen en voor wat verwarring kunnen zorgen.

Morgan Freeman en Jessica Tandy hebben op zich een redelijk samenspel, maar hun manier van praten en hun accenten hebben me niet kunnen bekoren. Integendeel, Freeman's hoge stemmetje is zelfs irritant bij momenten.

Hoewel het allemaal behoorlijk gedateerd is, komt de tijdsgeest van de film (jaren 50 tot jaren 70) goed naar voren. Van het huis van Miss Daisy had ik graag wel wat meer gezien. Als je dan toch zo'n kast van een huis als hoofddecor neemt, breng het dan ook in beeld.

3

Degelijk.

Goed geacteerd en deftig geschoten - strak en kil, hetgeen past bij de psychologische lading van de film. Wel een film die op gang moet komen en je moet wat inlevingsvermogen hebben, want de ommezwaai van (stief)moeder is nogal gemakkelijk. Nadien wordt het een tikkeltje grimmiger als het misbruik niet meer fysiek, maar wel mentaal de spuigaten uitloopt.

Trine Dyrholm, maar ook Gustav Lindh als stiefzoon en Magnus Krepper als nietsvermoedende vader zetten allen sterk acteerwerk neer. Eigenlijk is alles wel degelijk aan deze film. Het is maar dat ik het eerste half uur niet bijster sterk of interessant vind, dat het mij eigenlijk niet zo veel doet als het misschien zou moeten doen.

3

Sterk.

Verhaaltechnisch is The Drop inderdaad zo standaard als maar zijn kan, maar toch heeft het op één of andere manier iets wat tal van andere genrefilms niet hebben.
Sowieso werkt alles gestaag toe naar de finale - waarbij de "twist", als je het tenminste al een twist kan noemen, sterk naar de achtergrond wordt gedreven door de spanning die opgebouwd wordt.
Nadien sleept het nog een vijftal minuutjes onnodig aan waarbij er wat ambiguïteit tracht gekweekt te worden - gaat Bob zijn enige getuige van kant maken of overwint hun gezamenlijke liefde voor de hond het?

Waarbij Rundskop de cast beter is dan de film, is dat hier meer in evenwicht. Niettemin zet de cast stuk voor stuk sterke acteerprestaties neer, waarbij ik James Gandolfini misschien nog wel de minste vind - al komt dat misschien omdat zijn type personage al duizend keer eerder is vertolkt.
Tom Hardy blaast in deze iedereen omver - wat is hij meesterlijk ijzig. Met welgeteld 12 films die van hem gezien heb vind ik dit veruit zijn beste prestatie.
Noomi Rapace is gewoon goed en Matthias Schoenaerts wisselt sterke momenten met wat twijfelachtige intermezzo's af. Sowieso moet hij zorgen dat hij niet veel meer gecast wordt als opvliegende wijsneus. - de verrassing is er na een film of 5 wel af.

Michaël R. Roskam geeft misschien nog het meest zijn visitekaartje af - zo'n Hardy is immers als bekend. The Drop is gigantisch sfeervol - de fotografie is daar de logische oorzaak van, maar ook de sets en locaties zijn simpelweg prima gekozen - dat shot van Brooklyn Bridge in een plas wat, om maar een voorbeeld te noemen. Qua regie had het iets gestroomlijnder gekund bij momenten, maar zo'n scène als die met Hardy en Schoenaerts op het einde is fantastisch.
De soundtrack valt me wat tegen - het dreigende spel als Schoenaerts in beeld komt of het wat kleffe werk tijdens de laatste scène is nu niet bepaald meesterlijk.

Niettemin één van de betere films die ik sinds lang gezien heb. En zo chauvinistisch ben ik écht niet.
4

Uitstekend.

Eigenlijk perfect wat ik gehoopt had. Een toffe, vlotte tragikomedie. Weliswaar met een voorspelbare finale - dat alcohol toch niet zo goed is, maar wie had dat gedacht.. Behalve de vlotte regie en een hoop komische scènes, valt ook de sterke cast op. Weinig verrassend is dat, want sterk acteerwerk is iets wat ik steeds weer onthoud nadat ik een Deense film gezien heb.

Voor sommigen kan dit mogelijks een tikkeltje tegenvallen - het heeft even geduurd voor ik hem zag, maar de (Oscar)hype van een aantal jaar geleden herinner ik me wel. Druk is niet spectaculair. Het is gewoon goed, op alle vlakken.

4

Uitstekend.

Verrassend goede film, The Duchess. Ik had er geen bijster hoge verwachtingen van - Keira Knightley in de hoofdrol in een kostuumdrama... Maar de film komt toch binnen. De egoïstische kronkels van meneer de hertog doen uitstekend hun werk. Ralph Fiennes, zonder opvallend te zijn, steelt de show in zijn - wat mij betreft - beste rol tot dusver. Zijn onderkoelde handelswijze en zijn prehistorische denkwijze werken geweldig frustrerend. Hij brengt het met de nodige subtiliteit.

Knightley daarentegen staat bij mij niet echt te boek als subtiel, laat staan als een sterke actrice. Ook hier vind ik ze veruit het minst acterende castlid, maar bon. Ze was in de periode van productie klaarblijkelijk hot in kostuumdramaland.

Verder wel piekfijn aangekleed, zoals meestal het geval in dit genre. De kostumering lijkt mij uitstekend in orde, maar ik geniet ook altijd van die authentiek aandoende kastelen en landgoeden. Regisseur Saul Dibb brengt qua visuele regie weinig vernieuwende zaken, maar zorgt gewoon voor een stijlvolle film en teert daarvoor op de aankleding. Een logische keuze.

4

Niet al te best.

Aangezien ik beide Hangover's redelijk goed vind, had ik op voorhand wel wat verwachtingen. Helaas zijn die niet waargemaakt.
Due Date is nooit grappig, eigenlijk. Veel moppen zijn heel puberaal (zoals Zach die met zichzelf speelt) of gewoon ranzig (zoals Zach die kotst in een schotwond.)
De 90 minuten - een speelduur die normaal gezien voorbijvliegt - voelen lang aan.

Robert Downey Jr. is nog niet zo slecht, maar van Zach Galifianakis had ik meer verwacht. Hij speelt hier zowat hetzelfde typetje als in de The Hangover-films. Alleen krijgt hij hier minder (geslaagde) moppen ter beschikking, waardoor hij nóg irritanter is.

Tegenvaller.
2

Redelijk.

Film nr. 20 die ik van Steven Spielberg gezien heb en het contrast met de 19 voorgaande kan niet groter zijn. Vanzelfsprekend had de Spielberg van 1971 nog niet de budgetten die hij later had, maar net dat levert een gedurfd en filmisch interessanter eindproduct op.

Het suggestieve camerawerk, vooral in het begin, zorgt voor een prima thrillersfeertje. Het ondersteunt bovendien het wat magere kat-en-muisspel. De kleine 90 minuten zijn immers zeker lang genoeg. Zowel de verrassing als variatie is er na een tijdje wel af. De intermezzo's die zich niet op de weg afspelen zijn niet bijster interessant, niet in het minst door het erg povere acteerwerk van Dennis Weaver.

Al bij al een geslaagd debuut van Spielberg, dat dag en nacht verschilt van veel van z'n latere werk.

3

Redelijk.

Sowieso enorme plus voor het ietwat bevreemdende sfeertje dat de film brengt. Ook totaal onverwacht want de openingsscène doet nogal wat meligheid vermoeden. Gelukkig gaat het hier niet om wraak, maar eigenlijk gewoon over een "job". Ook leuk dat Abraham gewoon een oppervlakkige slechterik blijkt te zijn, zijn religieus gezwets ten spijt. Erg goed dat die hypocrisie er gewoon is.

Zowel Liam Hemsworth als Woody Harrelson staan goed te acteren. Harrelson als achterneef van Colonel Kurtz, zo lijkt het wel, maar daarom niet minder entertainend. Ook Hemsworth weet zich voor de verandering staande te houden.

Qua aankleding ook een dikke plus. Sfeervol geschoten, zowel de scènes in als buiten het dorp. Qua locatie ook perfect voor een spannende finale, al wordt die voor mij niet goed ingezet (nogal een snelle opeenstapeling, met de dreigende shootout in de saloon, het Helena duel en dan de uiteindelijk climax die op zijn beurt ook weer lang wordt uitgerokken...) en ook wat matig afgesloten.
Soundtrack is overigens ook prima gekozen.

3

Redelijk.

Niet mijn favoriet uit de Disney-stal, maar natuurlijk wel gewoon een klassieker. De vrij korte speelduur in acht genomen is het allemaal wel vrij vlot te behappen, al ligt het aantal hoogtepunten niet al te hoog. Wel nog steeds leuk om te zien, en ook bij deze verbaas ik me wel dat dit al 80 jaar oud is.

3

Eerder matig.

Ik ben wel fan van Tim Burton. Vaak levert die toch erg amusante en bijwijlen creatieve films af. Met Dumbo begeeft hij zich mee op de live action-kar van Disney en lijkt hij me een beetje gebonden door onder meer de verplichte kindvriendelijkheid.

Dumbo is daardoor een wat doorsnee avonturenfilmpje. Het verhaal is bekend: Dumbo steelt ook hier de show - de CGI is er net goed genoeg voor. Helaas mis ik daarrond wel wat humor, aandoenlijkheid en schwung in het algemeen. De kinderen zijn niet erg interessant, hoofdrolspelers Colin Farrell en Eva Green acteren ongeïnspireerd en dat plotje met Michael Keaton is toch wel erg herkauwd.

Een beetje jammer, want aan de spaarzame toffe momenten zie je dat Burton er toch iets meer mee had kunnen aanvangen.

2,5

Matig.

Totaal blanco en zonder vooraf geziene beelden de zaal in gestapt en dat werkt natuurlijk altijd wel om de film fris in te stappen. Dat bleek achteraf voor mij wel nodig, want ik ben allesbehalve weggeblazen.

Grootste manco is dat het allemaal voorspel is, of zo voelt het thans aan, terwijl er toch best wat verhalende elementen in je gezicht gesmeten wordt. Vaak zijn die lijntjes maar matig interessant - Paul als 'the One', de visioenen, de hekserij, noem maar op. Ik mag maar hopen dat dat vage aas interessant wordt in het tweede deel.

Die vele zijsprongetjes zorgen er wel voor dat de personages waar het in deze openingsronde om draait, amper uit de verf komen. De vele bekende gezichten genre Oscar Isaac, Josh Brolin en Jason Momoa krijgen amper interessante schermtijd voor ze alweer uit het verhaal geschrapt worden. Bovendien rust de meeste verantwoordelijkheid op de dunne schoudertjes van Timothée Chalamet, maar dat is toch echt maar een platte vijg. Mogelijk wordt hij in deel 2 de minnaar van Zendaya; ik acht de kans groter dat hij haar hartsvriendin wordt.

Chalamet wordt, net zoals de rest van de cast, niet geholpen door het scenario dat zich wat van hot naar her verder sleept. Hoewel men de tijd lijkt de pakken om het toch niet allemaal te overhaasten - ik vind de 2u30 speelduur absoluut gerechtvaardigd -, loopt het niet echt vloeiend in elkaar over. Men verplaatst zich ongeveer een uur lang van actie naar actie, zonder dat eender welke actiescène suspense opwekt.

De beste reden om te gaan kijken is nog altijd Denis Villeneuve, die zich in de grootte van het verhaal wat verslikt, maar visueel wel een topfilm aflevert: groots, overzichtelijk, mooie designs. Dat hij CGI eerder functioneel gebruikt is absoluut een meerwaarde. In zijn poging het allemaal episch te houden, wordt hij bijgestaan door Hans Zimmer die zich wederom uitleeft met een bombastische soundtrack. Less is more bij hem, weeral.

Geen idee wanneer deel 2 uitkomt. Van mij mag dat gerust snel komen, het kan nog een toffe blockbuster opleveren maar dan hoop ik dat Villeneuve het wat minder holderdebolder maakt.

2,5

Redelijk.

Deel 1 is traag, log en komt maar niet op gang. Men zou dan denken dat deel 2 sneller is, maar niks is minder waar. Ook nu weer kiest Denis Villeneuve voor een zware, logge film. Ook nu weer moeten er te veel pionnen gezet worden. Er worden zelfs een aantal extra personages geïntroduceerd. Weinig verrassend komen de meeste van die personages er bekaaid af.

Bij deze kan de uitgebreide sterrencast gerelativeerd worden. Grootste manco is ook gewoon Timothée Chalamet. Zeer, zeer matige acteur. Ik zie het er écht niet in. Dat Zendaya er voor mij nog redelijk uitkomt is veelzeggend.

Villeneuve kan er wel weer een visueel mooi spektakel van maken. Het budget is duidelijk niet alleen gebruikt aan bekende namen. Ik hou wel van de strakke wereld die hij creëert.

Minder goed is dus zijn pacing. De film vlot twee uur lang gewoon niet. De zwaarwichtige sfeer is vaak ronduit potsierlijk. Het religieuze en profetische gezeik kwam me echt de keel uit. Het is maar goed dat het laatste half uur opeens wel levendig wordt. Eindelijk schiet de vlam in de pan. Er wordt eindelijk geschoven met pionnen, er worden zelfs enkele pionnen geëlimineerd. Zo eindigt dit tweede deel met best wat spanning en opwinding en ga ik binnenkort weer 14 euro betalen om deel 3 op het grote scherm te zien.

3

Best oké.

Geen grootse cinema, wel een hoop fun bijeen. Ik heb Dungeons & Dragons nooit gespeeld dus het zal er misschien maar bij geholpen hebben, maar de film loopt op zich wel goed. Het verhaal vlot aardig. Uitleggerige spelregels komen ook aan bod om nadien met een goede portie zelfspot afgehandeld te worden. Zo blijft het meer een film dan dat het een "queeste" is.

Dat gezegd zijnde zit de film alsnog behoorlijk vol. Er is niet echt één uitgesproken hoofdpersonage, maar er zijn er verschillende. Dat levert logischerwijze castingkeuzes op waarbij de ene al wat beter is dan de andere. Enkel de nichterige René-Jean Page is me écht tegengevallen, de rest kan er - voor zover het iets voorstelt - mee door.

Regisseursduo John Francis Daley en Jonathan Goldstein brengt de film verfrissend, vlot verteld ook. Het tempo ligt redelijk hoog en op momenten dat het net iets té veel op een afgerafelde campagne begint te lijken, wordt er iets leuk gedaan waardoor het de kans niet krijgt om tegen te steken. Ook visueel best oké. De CGI is soms goed, dan weer cartoonachtig - afhankelijk van het design, maar met de camera wordt op tijd en stond iets leuk gedaan. Toffe tussendoor dus.

3

Redelijk.

Minder goed dan ik gehoopt had, maar anderzijds verbaast dat mij ook weer niet echt. Sowieso had ik te veel Hollywoodsentiment verwacht dat al het goeds in de weg staat. En dat gebeurt uiteindelijk ook gewoon. Dit ten koste van een heel aantal positieve zaken waarbij ik voornamelijk de figurantenrol van de hoofdpersonages goed gedaan vind. Geen overbodige kleffe toestanden met een schreeuwerige vrouw aan de andere kant van de lijn, wel 'hoofdpersonages' waar je bijna niets van te weten komt omdat ze gewoon de pech hebben een pionnetje te zijn in een veel groter iets.
Maar wel een ontzettend misplaatst slotakkoord wat mij betreft. Dik aangezette muziek onder een montage van onze “helden”, voorzien van een pakkende voice-over. Waarom toch? Het kan m.i. ook niet paradoxaler dan het begin waarin een scène te zien is van een Duitse bommenwerper op het strand, de Britten “schuilen”, het geluk kiest wie leeft en sneuvelt, en dan weer aanschuiven in de rij wachten op de volgende. Dát zijn scènes die imponeren, scènes die ik wel zien, niet zo’n opgeklopte finale.

De cast heeft in se niet zo heel erg veel te doen. Enkel Mark Rylance en Cillian Murphy hebben van de bekende gezichten e.e.a. te doen. Beetje spijtig wel dat die Harry Styles uiteindelijk nog vrij prominent aan bod komt. Niet dat ik popsterretjes op voorhand verafschuw, integendeel, maar enig acteertalent lijkt me wel handig.

Christopher Nolan weet met een aantal scènes (voornamelijk uit de eerste helft van de film) de juiste toon te vinden. De oorlogstaferelen worden strak en zonder al te veel franjes in beeld gebracht. Het is mij – ondanks de realistische, niet CGI-gerichte aanpak – wel iets te clean. Het is bijvoorbeeld zoeken naar een spatje bloed. Het spel met de tijdlijnen en het ‘land, zee, lucht’-gegeven is een aangename afwisseling met wat je doorgaans ziet in oorlogsfilms. Spijtig dat het laatste half uurtje dat niet is.

3