Opinions

Degelijk.

The Day After Tomorrow staat te boek als mijn slechtste bioscoopervaring. De film zelf is geen ramp, maar ik weet het nog goed: eerste middelbaar, filmnamiddag met de school, en waar mag Jesse zitten? Juist ja, helemaal op de eerste rij, naast een leerkracht nog wel, en waar zitten die? Juist ja, helemaal aan het begin/ einde van een rij. Op 12-jarige leeftijd was mijn Engels nog niet echt denderend (en dacht ik dat dit een intelligente film ging zijn), dus was het vooral een kwestie van de ondertitels lezen, wat geen sinecure is vanaf de eerste rij, helemaal rechts.

Soit, de film zelf heb ik ondertussen teruggezien en doet wat het moet doen: vermaken. Ik heb het evenwel niet zo voor dramatische dingetjes zoals vader-zoekt-zoon en ook de spannende momentjes met wolven zijn niet geweldig origineel, maar wat maakt het uit bij dergelijke popcornfilms? Niet veel, vind ik.

De acteurs zijn er ook naar. Jake Gyllenhaal en Dennis Quaid zijn nu niet meteen Hollywoods beste acteurs. Eerstgenoemde is mij te wisselvallig, Quaid ontbreekt simpelweg talent.

Een knap mieke à la Emmy Rossum of een echte acteur à la Ian Holm zijn welgekomen toevoegingen.

The Day After Tomorrow scoort bij mij vooral punten op het visuele. Roland Emmerich is iemand die zich vaak uitleeft in rampenfilms en hier brengt hij de ramp van dienst wellicht het mooist in beeld. Een ijsvlakte is sowieso een secure keuze, daar kan je bij mij niet veel mee misdoen. De CG-wolven vind ik dan weer wat minder.

3

Best oké.

Redelijk tof filmpje nog, alle gebreken daargelaten. Puur als actiekomedie dan. De zombies zijn wel leuk, maar het is natuurlijk niet echt een zombiefilm. Ook als buddyfilm ben ik er niet kapot van - Dave Franco is niet best. Enige chemie met Jamie Foxx is er ook niet echt. Maar bon, toch een paar keer kunnen lachen. Enkele actiescènes hebben een fijne schwung en typisch voor een Netflixproductie is ook deze film best te pruimen als doordeweeks tussendoortje.

3

Vrij slecht.

Niet dat ik een goede film verwacht had, maar na het verdwijnen van macho Roy Nord verdwijnt ook het laatste beetje humor en is de rest een opeenstapeling van veel te veel sérieux. Weg is het kijkplezier.

Sylvester Stallone zet hier ook een beschamend slechte rol neer. Komisch talent heeft hij niet, dus probeert hij maar een gekrenkte held neer te zetten op een serieuze manier, wat dan wel weer een paar glimlachjes teweeg brengt.

Ook andere acteurtjes zijn niet al te best. Viggo Mortensen steekt er dan ook met kop en schouders bovenuit.

Verder is dit qua aanpak cliché genoeg. Helaas zijn er midden jaren 90 veel betere actie- en rampenfilms verschenen waardoor dit toch wel het kaf is.

2

Gemiste kans.

Het grote manco aan Days Of Heaven is dat het trieste uitgangspunt amper tot z'n recht komt. Het tempo wisselt constant, de relationele ontwikkelingen komen fragmentarisch over (en worden af en toe uitgelegd in een scène van een halve minuut) en de ontknoping is best vergezocht en mist dan ook enig effect.

De cast is van wisselend succes. Richard Gere is wederom stijf en zelfs in zijn jonge jaren had hij blijkbaar geen greintje charisma. Brooke Adams is al iets beter, maar Sam Shepard en het meisje doen het toch nog een stuk beter.

Terrence Malick staat garant voor mooie plaatjes, zo ook hier. Veelgenoemde scènes zoals de sprinkhanenplaag zijn inderdaad erg de moeite, maar er zitten ook te veel nietszeggende en lome momenten in die weinig tot niets toevoegen aan het uiteindelijk magere geheel. Slecht wordt het evenwel nooit.

2,5

Amusant.

Tijdens het kijken had ik een beetje een Fast Times At Ridgemont High-gevoel. Ook deze film gaat over een heleboel schoolgangers die hun tijd spenderen aan allerlei loze dingetjes.

Het te grote aantal personages daargelaten levert die aanpak een geslaagde stonerkomedie op, al heb ik nooit het gevoel gehad dat ik naar een echt goede film aan het kijken was.

Een groot aantal personages kan voor een groot aantal leuke vertolkingen zorgen, maar daar blijf ik wat op m'n honger zitten. Matthew McConaughey zet een tof personage neer, maar dan heb je het al gehad. Ben Affleck (en zijn vriendjes) en de freshmen-acteurs zijn vrij irritant.

Maar om eerlijk te zijn boeit dat allemaal niet zo. Dazed And Confused is een erg sfeervolle bedoening. Voor zover ik als kind van de jaren 90 kan oordelen over de tijdsgeest van de seventies lijkt me dat wel in orde, maar vooral de loosheid van dronken en stonede studentenavonden zorgt voor een gezapige vibe die ik wel kan smaken.

3

Sterk.

Op basis van de trailer had ik zo mijn twijfels of het verhaal wel interessant genoeg zou zijn om twee uur lang te boeien, maar achteraf blijken die twijfels onterecht.

Het is simpelweg erg knap hoe de verschillende leefwerelden van de hoofdpersonen (die overigens perfect geschreven zijn) samenkomen en voor de nodige "conflicten" zorgen zonder dat het fragmentarisch en/of lamlendig wordt.

Het einde is niet slecht, maar haalt het niveau van de rest van de film niet.

Naast een degelijk verhaal steunt De Rouille Et d'Os ook op twee uitstekende acteurs. Zowel Marion Cotillard als Matthias Schoenaerts zijn ijzersterk op dreef. Cotillard vind ik net wat beter omdat haar personage gevoeliger en dus moeilijker neer te zetten is. Maar ik hoop natuurlijk ook dat de vertolking van Schoenaerts niet onopgemerkt blijft. Vlaming zijnde kan ik bevestigen dat het Frans geen simpel taaltje is, maar Schoenaerts doet het ook in een andere taal alsof het niks is.

En tot slot verdient ook Jacques Audiard wel wat pluimen. Keer op keer weet hij de juiste snaar te raken tijdens sleutelmomenten: of het nu gaat om het werkongeval, om het egoïsme van Ali of de bijna-breekmomenten van Stéphanie. Verder kan ik de volwassen aanpak inzake naaktscènes waarderen.

De film oogt ook erg mooi; het kleurenspel en de lichtinval zijn bij momenten zeer kundig gedaan en geven het geheel rust mee.

Ook muzikaal kan het er allemaal mee door, al vind ik zo'n Katy Perry pas verteerbaar na een paar Duvels.

4

Vermakelijk.

Nauwelijks serieus te nemen, maar niettemin onderhoudende mix van romantisch drama en thriller met Hitchcock-invloeden. Het is allemaal nogal dik aangezet en net daardoor gemakkelijk te behappen. Intussen zijn we 30 jaar na productiejaar en is de film op bepaalde vlakken, bv. de soundtrack, aardig gedateerd.

Hoe dan ook, Kenneth Branagh - eigenlijk niet eens zo'n goede acteur - doet prima wat hij moet doen, en hetzelfde kan gezegd van Emma Thompson - haar zie ik dan wel weer graag bezig. Verder nog wat bijrollen voor bekende koppen als Andy Garcia en Robin Williams.

Branagh staat ook achter de camera, maar zoals gezegd lijkt de film een soort van ode aan de Hitchcock-thrillers. Veel eigen stempel is amper te herkennen. Hoewel niet zwart-wit geschoten, zijn die scènes van de Straussen wel sfeervol in beeld gebracht. Maar over het algemeen is het eindproduct gewoon een simpele, makkelijk verteerbare hap.

3

Tof.

Bevreemdend en absurd filmpje. Kurkdroog. Bij momenten ook erg grappig. Het doorbreken van de 'fourth wall' is eigenlijk het enige waar ik niet zo'n liefhebber van ben. Verder doet de film perfect wat je ervan verwacht: vreemd zijn, maar ook grappig. Er is nogal een sterrencast opgetrommeld, toch als het op namen aankomt. Het duo Adam Driver - Bill Murray houdt de boel met gemak recht, maar elk rolletje heeft eigenlijk wel z'n moment. Prima tussendoor.

3,5

B-fimpje.

In alle betekenissen van het woord. Het niveau ligt dusdanig laag op zowat elk vlak dat zelfs van enig amusement - want soms kan iets zo slecht zijn dat het op een bepaalde manier voor vermaak zorgt - absoluut geen sprake is. Danny Trejo is de geknipte hoofdrolspeler voor dit soort wanproducten, dat Mickey Rourke er zich ook voor leent mag evenmin verbazen. In ieder geval bakt geen van hen er ook maar iets van, maar dat kan men over de ganse film zeggen.

1

Redelijk.

Daarbij moet gezegd dat de eerste helft niet al te best is, maar dat de tweede helft dat wel goed maakt. De film is rechttoe-rechtaan, nou ja, je kan het zien als het vagevuur maar verder stelt de symboliek heus niet zo veel voor.

Het tweede uur is wat minder komisch bedoeld en wordt zowaar nog wat meeslepend.

De cast bevat redelijk wat bekende namen - of bekende gezichten, althans - maar niemand weet echt te imponeren. Zeker Johnny Depp vind ik in zijn "verbaasde fase" weinig overtuigend. Vanaf het moment dat hij geregeld mannetjes neerknalt acteert hij beter en beter.

Jim Jarmusch en z'n collagestijl werkt wel - ondanks de soundtrack van Neill Young. Elektrische gitaren in een western? Oké, want dit is geen doorsnee western. Maar elektrische gitaren die constant volgens dezelfde akkoordjes bespeeld worden? Neen, bedankt. Een klein beetje afwisseling had leuk geweest.

Qua humor is het hier ook niet altijd mijn ding - maar het occasionele getaffel bij het herladen tijdens vuurgevechten is leuk gevonden.

3

Slecht.

Ik heb de eerste Dirty Harry-film gezien, en dan deze laatste. Alles er tussen nog niet, maar ik betwijfel of dat écht de moeite zal zijn. The Dead Pool is een aardig gedateerde film. Eentje die volgens mij in 1988 al gedateerd was. Clint Eastwood en de zijnen lopen nog steeds rond in stoffige bruine pakken. De jaren 1980-saus aan het begin zal toentertijd misschien nog hip geweest zijn, maar kan nu mee als gedateerd geklasseerd worden.

Het verhaaltje zelf is weinig soeps. Men probeert de kijker op het verkeerde been te zetten, maar dat is al van het begin redelijk duidelijk en dus te voor de hand liggend. Bovendien is het acteerwerk bijzonder matig. Vooral Liam Neeson valt me lelijk tegen. Eastwood zelf mag geregeld een monoloog of een coole oneliner afleveren, maar daar blijft het ook bij. Die oneliners zijn soms wel grappig, maar passen niet echt meer bij de stugge grijze flik die hij in deze film is.

2

Behoorlijk.

David Cronenberg neemt met Dead Ringers z'n tijd om z'n zegje te doen. De film is veelal een traag brandend vuurtje. Een psychologisch drama, met hier en daar wat thrillerelementen in. Ik vermoed dat dat voor sommigen uitstekend werkt, maar ik mis een beetje urgentie. Hoewel de ontwikkelingen voor zich spreken, en het ook gewoon uitstekend neergezet wordt door Jeremy Irons, is het zelden écht spannend. Ik zat niet op het puntje van mijn stoel, terwijl dat dat potentieel wel had gekund (of gemoeten).

3

Redelijk.

Eerder interessant dan echt goed. Daarvoor is het te veel een televisieproduct, al hoeft dat ook niet meteen iets negatief te zijn. Enkel de oorlogsgruwel is me wat povertjes. Het budget zal het wellicht niet toegelaten hebben, maar af en toe en bom in een loopgraaf is niet echt overtuigend.

Daarentegen geeft de serie wel een goed beeld over de journalistieke kant van het verhaal. De journalisten zijn verschillend genoeg, al blijft de meerwaarde van zo'n Phillip Schuler me een mysterie.

De acteurs doen het verder wel oké, al ben ik van niemand kapot.

3

Leuk!

Enorm vlot filmpje, deze Deadpool. Heel simpel plot, maar heel efficiënt verteld. Volop actie, volop satire - hoewel niet scherp -, volop idioterie: heerlijke afwisseling in het land van superheldenfilm.

Ryan Reynolds doet het trouwens uitstekend. Prima stemgebruik als hij zijn kap op heeft en verder geen ergernis als hij ze niet op heeft.

Zijn tegenspelers zijn al een stuk minder, al wordt het fijntjes aangekondigd bij de begincredits: Britse villain, CGI-bijrol, ... Dus zo is het zeker wel vergeven.

Actie zelf is glad gemonteerd. Weinig tot geen briljante trucjes, wel een afwisselende choreografie en CG-gebruik dat niet door de mand valt. Da's ook al prettig.

3,5

Redelijk.

Met het multiverse mag Marvel stoppen. Dat gegeven is uitgemolken. Ook a' is het de perfecte kapstok om dit soort plotjes aan op te hangen. Plotjes die vooral aan fan service doen. Daar is dit derde deel in ieder geval wel goed in.

Of dat ook synoniem staat voor een goede film? Niet direct. Het is me net te vol en te popie jopie. Een goede schurk ontbreekt ook.

Maar al bij al is het wel ok. De film heeft z'n momenten en Ryan Reynolds mag in Deadpool gewoon Ryan Reynolds zijn. In alle andere films van hem ben ik dat typetje beu, hier komt hij er mee weg. Hugh Jackman daarentegen had Wolverine beter gelaten voor wat het was. Dit plezierreisje voegt weinig toe aan bijna 25 jaar Wolverine.

3

Best oké.

Voor mij ook niet minder goed dan deel 1. Gewoon meer van hetzelfde, maar ik kan dat vooralsnog goed hebben. En zolang elke andere superheldenfilm er eentje is van ongekende lelijkheid en drukte uit de stallen van Marvel of DC, ga ik dit nog lang kunnen behappen.

Enige voorwaarde is dat de actie en/of de setting wel genoeg variatie en vindingrijkheid aan de dag leggen. Dat dikkerdje is echt niks en dan die setting met die kliniek om mutanten te genezen, meh.

Is dat voor een eventueel derde deel verholpen, laat dat dan maar komen.

3,5

Bwa ja.

Maffe premisse met bovendien de geknipte man om dit absurde gegeven een zekere droogheid mee te geven. Michael Caine is absoluut de man die met dit soort niemendalletje kan wegkomen. De film begint overigens wel gewoon erg leuk. Door de absurditeit van het uitgangspunt is alles in het begin best grappig.

Helaas komt er na een half uurtje wel sleet op de formule, want de film verandert spijtig genoeg in een braaf coming-of-age-filmpje met het pubertje op zoek naar zichzelf en een dictator die uiteindelijk ook niet gewoon een brute klootzak is. Niet dat ik het anders had verwacht, maar hopen mag altijd.

2,5

Redelijk.

De remake had ik enige tijd geleden reeds gezien, dus heel verrassend was dit uiteraard niet meer - te meer de remake eerder een kopie blijkt. Nu goed, qua niveau is het vergelijkbaar. De ene versie vind ik niet veel beter of slechter dan de andere.

Het belangrijkste bij dit soort toneelstuk is om het vooral niet te lang te laten aanslepen. En dat gebeurt gelukkig ook niet. De banaliteiten zijn nooit humor van de bovenste plank maar de kakofonie die het uiteindelijk wordt wanneer alle misverstanden bijeen komen is op zich nog amusant genoeg voor een tussendoortje.

3

Best aardig.

Ik had er niet zoveel van verwacht - en het schijnt een remake te zijn, dus geloof ik best dat het origineel beter is -, maar uiteindelijk heb ik mij hier redelijk mee kunnen vermaken. Sowieso duurt het allemaal niet te lang en is er voldoende afwisseling tussen het hoge aantal personages, waardoor er nog een zekere vlotheid in de film zit. Het verhaaltje is best absurd en dus was ik blij dat zowaar Peter Dinklage opdook als spilfiguur. Die casting maakt het toch nog net iets interessanter.

3

Gemiddeld.

Leuk begin, daar niet van. Goed tempo, toffe karikaturen door goede acteurs en cynisch op een toffe manier. Maar na een tijdje wordt deze satire toch iets te schreeuwerig. Te schijtlollig ook. Bepaalde personages (en het zijn er nogal wat) worden vermoeiend en de initiële kracht van de film wordt een zwakte. Ik kan dus niet zeggen dat ik het over de ganse lijn een geslaagde satire vind - sowieso al een moeilijk genre. Simon Russell Beale staat voor mij eenzaam bovenaan als meest geslaagde persiflage.

2,5

Redelijk.

Tikkeltje beter dan Murder on the Orient Express, al scheelt het niet veel. De film ligt perfect in het verlengde. Kenneth Branagh is terug als onopvallende Hercule Poirot - ondanks het diepere laagje persoonlijke tragedie. Ook in dit avontuur wordt Poirot vergezeld door een bende die op één of andere manier wel iets met elkaar te maken heeft en zodus kan hetzelfde riedeltje herhaald worden.

Gelukkig is het ietsje onvoorspelbaarder. Het duurt wat langer vooraleer de moord gepleegd wordt en eenmaal de zoektocht begint, is er genoeg animo om de boel voort te duwen. De twists zijn evenwel niet wereldschokkend en het is vaak gewoon wachten op het volgende twistje, maar dat staat het kijkplezier niet echt in de weg. Als no-brainer is dit goed genoeg.

3

Zwak.

Povere bedoening, al is zeker het eerste deel wel geslaagd als ode. Visueel zeer verzorgd en een look die klopt. Ook typisch Quentin Tarantino als het op personages en dialoog aankomt. Niet interessant verder, maar wel een film met een eigen stempel. Eindigend met een korte, maar toffe climax.

Plotsklaps begint de film opnieuw, maar dan afgelikter. Was het eerste deel al eindeloos oeverloos gezwets, doet het tweede deel er nog een flinke schep bovenop. De stuntman is ook geen tof personage meer en het vrouwenkliekje had zo uit Mean Girls kunnen komen.

Onevenwichtige film dus. Tarantino's minste, hoewel ik het eerste deel qua stijl best de moeite vind. Verder veel saai gebabbel waar ik het echt niet mee heb.

1,5

Behoorlijk.

Het feit dat ik Jason Statham aardig kan hebben en hij met Ian McShane een immer charismatische ondersteuning heeft, heeft het kijken van deze Death Race wel vergemakkelijkt. Sowieso stelt het niet veel voor. Het is een beetje The Fast and the Furious, maar dan met min of meer een Mad Max-sausje overheen, d.w.z. auto's die deze keer gepimpt zijn om oorlogje te voeren.

Ik hou doorgaans niet van ellenlange autoraces, integendeel. Het is dan ook aangenaam te merken dat Death Race redelijk vlot is. De races duren niet al te lang en er is net genoeg variatie in zowel design als uitwerking. De grauwe filter maakt het af.

3

Erg amusant.

Het woord 'cult' wordt vaak gebruikt om deze film te omschrijven. Ik vind dat weleens een te snel gebruikte uitdrukking, maar hier kan me daarin vinden. Death Race 2000 was z'n tijd ongetwijfeld ver vooruit en een sterke satire op sensatiezucht. Idiote reality tv is uiteindelijk ook gewoon uitgekomen.

Als satire dus bijzonder geslaagd. De humor wil ook niet te intelligent zijn. Het is behoorlijk lomp en over-the-top, maar net dat zorgt ervoor dat de kritiek goed werkt. Het zorgt er eveneens voor dat bv. een jonge Sylvester Stallone een uitstekend rolletje neerzet.

Ook de actie kan er wat mij betreft nog mee door. Vandaag de dag zou dat allemaal gelikter en sneller zijn, maar ook hier vind ik dat de film de tand des tijds behoorlijk goed doorstaan heeft. De invloed die deze film gehad heeft op latere filmreeksen zoals Mad Max of regisseurs als Paul Verhoeven is erg duidelijk. Of deze film op z'n beurt ook al leentjebuur had gespeeld: daar heb ik geen idee van. In ieder geval is dit een aanrader. Satire zoals ik het graag heb, en bovendien kort maar krachtig.

3,5

Redelijk.

Death Wish is eigenlijk precies wat ik ervan verwacht had: een grauw niemendalletje. Want echt veel heeft het niet om het lijf. Charles Bronson zijn karakterkop komt altijd wel uit de verf, maar echt acteren kan hij niet. En dat gebeurt hier iets te veel.

Na verloop van tijd vervalt de film wel in een rare opeenstapeling van identieke scènes. Ik had ook niet meteen verwacht dat de focus ging liggen op de jacht op de vigilante. Ik blijf wat op mijn honger zitten inzake het wraakgedeelte.

Kleine 3

Sja.

10 kleine negertjes in Jaws-land. B-film, maar dat betekent gelukkig ook weinig sérieux. Alles aan deze film is zo dwaas als het groot is, van de amateuristische CGI over de excuusneger of nerdy wetenschapper tot de rol van Samuel L. Jackson. Niettemin kijkt het, misschien net omwille van de zelfspot, best gemakkelijk weg.

2,5

Matig.

Een uur lang is The Deep Blue Sea rommelig, zwaar, moeilijk om door te komen. Het drama maakt geen indruk wegens te veel in te weinig gelegenheden: dan is het goed, een paar seconden later is het alweer slecht, dan weer gematigd, ... Men raast alle onzekerheden van Hester erdoor.

De film wordt dan ook gered door het slotakkoord. Opeens kan men dan wél de tijd nemen om e.e.a. te laten bezinken.

Dat is ook te merken aan de acteurs. In vergelijking met Rachel Weisz is Tom Hiddleston nog geen gevestigde waarde, maar acteren kunnen ze hier allemaal wel. Alleen maakt het nooit indruk omdat alles zo gehaast en geforceerd aanvoelt. Zowel Weisz als Hiddleston laten in hun laatste scènes zien dat ze bij de top (zullen) behoren.

De grootste fout ligt dan bij Terence Davies, die naast een totaal verkeerde schwung ook een theatraal gevoel opwekt door gekunsteld camerawerk inclusief vage verlichting, twijfelachtige decors en een soundtrack die bij momenten zwaar de mist ingaat.

Helaas, want er had meer in gezeten.

2,5

Amusant.

Totaal niks van verwacht. Als afronding van de immer drukke avondrush opgezet, geen zin hebbend om te zoeken naar iets 'deftig'. En het heeft zeker het eerste half uur echt kunnen bekoren. Best voorspelbaar, maar ik kon er vaak smakelijk om lachen. Nadien valt de film steeds vaker in herhaling. De gimmick met zich uit een hachelijke situatie te bluffen door dwaas acteerwerk, is natuurlijk niet onuitputbaar. De cast bevat een hoop bekende gezichten, al zijn de meesten allang geen a-listers meer.

3

Meevaller.

Eind jaren 1990-product en genregenoot van actiespektakels van wisselend niveau als Volcano, Twister en Armageddon. Ook van Deep Impact had ik weinig andere verwachtingen dan typische Amerikaanse bombast, maar dat valt behoorlijk mee. De titel heeft het niet enkel over de komeet, maar dus ook over de impact op de mensheid.

Meevaller daarbij is dat de typische hysterie beperkt blijft. De film doet behoorlijk volwassen aan, ook als het gaat over de rollen van bijvoorbeeld zo'n Elijah Wood en Leelee Sobieski. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat de film vrij is van onnodig drama. Integendeel, de film kent z'n saaie momenten en dat is volledig door dat soort scènes. Onder meer de aanloop duurt daardoor nodeloos lang.

Spectaculair is het dus niet echt, behalve dan de finale. Onvermijdelijk krijg je dan gedateerde CGI te zien, maar de manier waarop men de inslag in beeld brengt is verrassend genoeg gestript van overdreven drama en hysterie. Het maakt het nog geen topper, maar ik vind dit zonder twijfel beter dan een Armageddon of Volcano.

3

Flets.

Deep Water mist suspense. Dat is natuurlijk dodelijk voor een zwoel bedoelde thriller. Ben Affleck is saai als altijd, tegenspeelster Ana De Armas vind ik ook niet best. Veel meer dan wat uitdagend rond turen zit er niet in. Regisseur Adrian Lyne kan weinig persoonlijkheid aan z'n film meegeven. Enkele scènes voelen knullig aan en de relatie waar het om draait blijft vlak, onlogisch en vervelend om naar te kijken.

2