Opinions

Sterk romantisch drama.

Hoewel de opening me niet echt aansprak, kent de film een stevig begin door na de openingscredits meteen met de 'koffietafel' van Butler te beginnen. Het is wat cru, misschien, maar het komt wel aan bij de kijker.
Dan volgt bijna 2 uur lang genieten. Ik vreesde aanvankelijk wat veel sentimenteel gedoe, maar dat viel eigenlijk heel goed mee. Natuurlijk zijn sommige situaties wat cliché zoals de vriendinnen die hun zwangerschap en trouw op de boot verklappen.., maar de film weet toch ook wel de (harde) realiteit van een weduwe te laten zien.
Op het einde liep het nog bijna even fout toen Holly Daniel kuste in het stadion. Dat was even schrikken, maar het herpakt zich met een eindscène die wél min of meer juist aanvoelt.

Het acteerwerk is over de ganse lijn uitstekend. Hilary Swank bewijst wederom een goeie actrice te zijn. Ook Gerard Butler is uitstekend. Hetzelfde geldt voor zowat alle bijrollen, waar Kathy Bates de kroon spant.

De film is erg sfeervol, weet af en toe een vleugje humor op de kijker los te laten, en beschikt over prachtige beelden van Ierland en sfeervolle muziek, vooral dat nummer op het einde kon me bekoren.

Ik raad hem iedereen aan.
4

Redelijk.

Ik heb het niet zo voor robots. Ze ogen vaak erg lomp en log en ook de Jaegers zijn niet bepaald vinnige actiemachines. De Kaiju's zijn al iets leuker, maar de geboden actie mist voor mij toch iets. Hele steden worden gesloopt, robots aan stukken gescheurd en monsters in mootjes gehakt, maar ik mis dat explosieve dat de adrenaline net wat meer gestimuleerd had.
Het verhaaltje dat om de actie heen geschreven is, is zoals verwacht vrij ongeïnspireerd maar het zijn de "komische" passages die erg hard op de zenuwen werken.
De finale is gezien het schitterende tussengevecht aan de teleurstellende kant (en ook het perfecte voorbeeld van een ander manco: soms lijken Kaiju's onverslaanbaar, dan weer zijn ze eraan voor het gevecht begonnen is), maar laat de deur naar een tweede deel wel open.

De cast die weinig werk te verrichten heeft is net goed genoeg. Idris Elba heeft présence genoeg om enige ruggegraat te bieden en ook Ron Perlman krijgt een rolletje dat hem op het lijf geschreven is. Charlie Hunnam en dat Aziaatje zijn nogal aan de flauwe kant, maar het is wanacteur Charlie Day die ontzettend irritant voor de dag komt.

Guillermo del Toro kan zich met de Kaiju's best uitleven. De designs zijn gelukkig wat afwisselend en voorzien van zeer deftige CGI (die in de finale opeens lelijk is). Van de robots ben ik niet zo zot: ze lijken er ook identiek uit te zien. Door de omvang van beide partijen en de keuze om zowat elke actiescène in zee te laten plaatsvinden missen de gevechten soms wat overzicht, al valt dat in vergelijking met wat het had kunnen zijn wel mee.

Een eventueel vervolg zal ik niet aan mij voorbij laten gaan, maar Day mag dan wel meteen opgevreten worden.

3

Erg matig.

Ik ben al niet de grootste fan van het eerste deel; dit tweede deel doet alles nog eens over maar dan slechter. Het budget is anders wel zichtbaar aanwezig - het is niet de CGI die plotseling stukken minder is. Maar de matige actie, de bordkartonnen personages en een pak vervelende scènes zorgen toch voor een minderwaardige, holle film.

2

Viel meer uit te halen.

De film opent sterk met een mooie scène in de regen. De toon is meteen gezet.

Helaas is de openingsscène ook meteen de beste scène uit de hele film. De eerste helft kan er nog mee door, maar het laatste half uur is toch wat te taai.

Qua acteerprestaties is het geen onverdeeld succes. Samuel Le Bihan wisselt goede momenten af met minder goede. Vincent Cassel is vooral heel nichterig en kan mij hier absoluut niet overtuigen. De andere bijrollen zijn dan ook een pak beter. Mark Damascos wil net iets te cool zijn, maar staat wel lekker te knokken. Maar het is toch de immer verleidelijke Monica Bellucci die ik hier het leukst vind. Haar rolletje is lekker fout, maar wel erg leuk.

Visueel is het allemaal redelijk in orde. Enkele natuurplaatjes zijn zeer de moeite. Vooral in het begin doet het qua sfeerbeleving wat denken aan een kruising tussen The Village en Van Helsing. Na verloop van tijd verdwijnt dat wel een beetje, maar goed.

Wat ook spijtig is, is het amateuristische computermonster. Dat ziet er geen enkel moment goed uit, en doet de opgebouwde spanning geen goed.

2,5

Oerdegelijke spionagethriller.

Het verhaal bevat genoeg om het lijf om de volle speelduur te weten boeien. De personages zijn variërend en allen hebben ze hun sterktes.
De ontknoping is wat mij betreft bevredigend al hoeft zo'n romance tussen Rachel Weisz en een ouwe pee als Bill Nighy niet.

Het acteerwerk is de ruggegraat van deze prent. Bill Nighy is heel geloofwaardig in zijn rol van ervaren spion. Rachel Weisz heeft me nog nooit teleurgesteld en ook nu doet ze dat niet. Michael Gambon is eveneens oerdegelijk. Bij Ralph Fiennes bleef ik wel wat op m'n honger zitten, maar dat komt volgens mij door z'n kleine en beperkte rol.
Bijrollen van de vrouwen in Nighy's leven zijn allen uitstekend neergezet.

De film probeert niet hip of iets dergelijks te zijn en da's maar goed ook. Het is sober, maar sober past bij een spionagethriller.
Met het camerawerk wordt op safe gespeeld. De jazz-soundtrack is weinig memorabel.

3,5

Schitterend.

Pain & Gain is om God weet welke reden lange tijd onder mijn radar gebleven en dat is zonde. Dit is wellicht de beste komedie die 2013 voortgebracht heeft. Een hele film lang staat dit bol van domme dingen en absurde beslissingen van oerdomme personages dat de zelfspot die ons eraan herinnert dat dit gebaseerd is op waargebeurde feiten zodoende nog beter werkt.

Daarbij komt dat de cast - die mij in eerste instantie niet echt enthousiast maakte - uitstekend werk levert. Mark Wahlberg is wellicht het meest genietbaar als weinig sympathieke blaaskaak, maar ook Dwayne Johnson (boven de 120 à 130 kg, gok ik - echt belachelijke proporties) zorgt voor een positieve verrassing. Zeker qua komische timing en domme smoelentrekkerij doen beide heren het voortreffelijk. Anthony Mackie blijft in deze wat op de achtergrond, al heeft hij uiteindelijk ook genoeg momentjes.

Grootste verrassing is Michael Bay, echter, van wie ik niet zo'n fan ben met z'n luide blockbusters. Pain & Gain is zowat een twee uur durende videoclip vol kleurtjes, filters, geregeld leuke camerastandpunten, tempowisselingen en vol variatie inzake van alles en nog wat. De dialogen zijn uitmuntend geschreven en komen helemaal tot hun recht dankzij de perfecte casting.

Als dit een kleinere film is - het is er niet aan te zien - dan mag Bay er van mij nog zo maken. Veel beter dan al z'n ander werk.

4

Degelijk.

Ik vind Scott Cooper een goede regisseur en de combo met Christian Bale heeft voor z'n beste films Out of the Furnace en Hostiles gezorgd. Ook voor The Pale Blue Eye werd een interessante setting gekozen om het duo te laten excelleren, maar dat is niet gebeurd. Samen met Black Mass vind ik dit de minst goede van Cooper, maar dan nog klinkt dat veel erger dan het uiteindelijk is.

Dit is gewoon een degelijke film zonder meer. Toffe setting, mooi aangekleed en sfeervol in beeld gebracht. Bale acteert wederom op niveau en ook enkele kleinere bijrollen zoals die van Toby Jones of Timothy Spall zijn doorgaans leuke toevoegingen. Van Harry Melling ben ik minder onder de indruk. Interessant uiterlijk voor diverse, creepy rolletjes, maar z'n theatrale delivery bekoort mij hier niet.

Blijft vooral een stemmig detectiveverhaaltje over. Het had hier en daar wat spannender gemogen. Ik had ook meer horrorelementen verwacht, maar dat blijkt geenszins het geval te zijn. Het plot vordert zich iets te plichtsbewust naar een weinig verrassende finale, al blijkt er ook nog een finale twist te zijn, eentje die ik weliswaar niet had zien aankomen maar verder ook niet echt veel toevoegt.

3

Redelijke Clint-western, maar zeker niet z'n beste.

Voorspelbaar verhaal zoals in vele westerns. Absoluut niets mis mee, zolang het niet te veel onnodige zijplotjes heeft. Dat heeft deze film helaas wél. Het hele gebeuren met het puberende meisje en haar moeder (die hij nog vogelt?) had best geknipt kunnen worden. Het voegde niets toe en het acteerwerk van desbetreffenden liet te wensen over.

Dat vind ik ook een minpunt aan Clint Eastwood als regisseur. Hijzelf heeft altijd de hoofdrol van de lonesome gunman en omringt zich door meestal rotslechte acteurtjes in bijrollen (waardoor hij er bovenuit steekt). Enkel in Unforgiven doet hij dit niet (waardoor hij er niet bovenuit steekt).
Verder levert Clint als regisseur een fijne film af. Mooie natuurbeelden, rustig sfeertje.. Camerawerk in orde. Muziek viel wat tegen.

Zoals gezegd is het verhaal voorspelbaar en komt Clint aan't einde nog even in een shoot-out terecht. Die shoot-out vond ik eigenlijk één van de betere die ik al gezien heb. Heerlijk hard en rauw. Leuke setting, spannende sfeer.
Voor het eerst had ik ook het gevoel dat ik Clint eens als de slechterik wou zien. In deze film had hij m.i. er het perfecte uiterlijk voor. Beetje verweerd omdat hij toch al zo jong niet meer was toen, en een bij vlagen ijzige blik. Helaas is dat nooit gebeurd.

Vermakelijke western. Af en toe beetje flauw, maar een knallende shoot-out.
3,5*

Mooi.

Zeer sympathieke romcom met twee uitstekende hoofdrolspelers die ook nog eens veel onderlinge chemie hebben. Blanco de film ingaan kan ik iedereen aanraden al is de afloop voorspelbaar. Niet dat het deert. Tof ineen gestoken, leuke soundtrack en een aandoenlijke romance. Soms kan film toch gemakkelijk mooi zijn.

3,5

Matig.

Best luchtig bij momenten, maar als geheel toch te veel bombarie. Heel veel lawaai overal. Verder zit er nogal weinig vlees aan het verhaal - Blackbeard is bordkarton, niet dat hij zoveel potentieel had maar toch.

Levi Miller is oké als Peter Pan. Naast hem zijn Hugh Jackman in een schurkenrol en Rooney Mara op papier ook wel leuk, helaas enkel op papier. Garrett Hedlund als een soort Indiana Jones vind ik honderd keer niks.

Audiovisueel maakt Joe Wright een iets kleurrijker broertje van de Pirates-films. Af en toe zorgt dat wel voor leuke fantasietjes, maar het maakt de film na verloop van tijd wel zwaar. Ik had het allemaal iets frivoler verwacht.

2,5

Redelijk goed.

Ik ben niet bepaald de grootste liefhebber van de vaak stijve en theatrale films uit de jaren 1950. Op één of andere manier had ik daar bij deze film tijdens het kijken geen last van.

Dit terwijl het effectief druk en theatraal is. Maar de Italianen zijn dat sowieso dus misschien is dat de reden waarom het hier niet stoort. Bovendien is de humor best te pruimen, zowel de geschreven als situationele humor. Hoofdrolspelers Vittorio De Sica en de ravissante doch onsympathieke Sophia Loren zijn uitstekend op elkaar ingespeeld. De zomerse kleuren en het sfeervolle decor doen de rest.

3

Zeer matig.

Het verhaaltje heeft bijna 2 uur nodig om te vertellen wat Mr Mackey in één zinnetje samenvat: 'Drugs are bad, m'kay?'

Boeiend is het allemaal niet, de rauwe taferelen (ja, ik heb het niet voor naalden) ten spijt.

Het is dan ook enkel en alleen te danken aan Al Pacino dat dit uit te zien is. Hij overklast alle andere acteurs moeiteloos en lijkt in zijn eerste hoofdrol alle kneepjes van het vak al te kennen.

De rest van de cast loopt er dan ook maar wat bij, al doet Kitty Winn het nu ook weer niet zó slecht.

The Panic In Needle Park is hopeloos gedateerd. De belichting etc klopt niet echt. Het is allemaal (te) donker - al begrijp ik uiteraard wel dat het een "donkere" film is.

Nog net te doen voor de Pacinofans onder ons, best te mijden voor de anderen.

2

Redelijk.

Van de regisseur van Se7en verwacht ik ietsje meer, maar slecht is Panic Room geenszins. Zelfs Jodie Foster in een niet al te beste vertolking kan daar weinig aan veranderen. De film staat op zichzelf en is solide genoeg. Fincher weet ook de ganse film lang de schwung er aardig in te houden, onder meer door vrij snel to the point te komen. Maar ook eenmaal de panic room in gebruik is, kan hij aardig overweg met de genreclichés die onvermijdelijk voorbij komen. De bijrollen van onder meer Forest Whitaker en Jared Leto zijn goed.

3

Meh.

Vrij stoffige horror uit de tijd dat horror misschien al niet meer stoffig hoefde te zijn. Men zou denken dat het aan de setting ligt - een treinreis in de vroege jaren 1900 -, maar m.i. kan een stoffige setting perfect gecombineerd worden met strakke horror.

Dat is hier in elk geval niet van toepassing. Ondanks wat leuke ideetjes is die uitwerking nogal houterig. Enige spanning is totaal afwezig en het is pas als Telly Savalas ten tonele verschijnt dat het een beetje vermaakt. Men zit dan wel al tegen de finale aan, eentje die er sneller had mogen komen.

2

Schitterend.

Prachtige docu. Audiovisueel dan toch. Tibet is een fenomenaal decor en de sneeuwpanter is een prachtig dier. Los van de sneeuwpanter zijn er gelukkig nog tal van andere dieren die (terecht) een foto krijgen. De twee mannen en hun gebabbel zijn eigenlijk totaal overbodig. Ik heb het ook niet zo voor wat zij inhoudelijk te zeggen hebben - jaja, de mens is slecht voor de natuur.

De prachtige beelden en de soms zwaarmoedige muziek dragen de film en zorgen dat het eigenlijk een beleving wordt, meer dan dat het iets informatiefs is. Hadden de twee mannen een docu lang gewoon hun mond gehouden, was dat wellicht nog veel beter tot z'n recht gekomen. En het is nu al een absolute aanrader..

4

Matig.

Het uitgangspunt vind ik wel mooi: het meisje weet niet wat ze wil en probeert dat te ontdekken; de jongen gelooft in al z'n verliefdheid dingen die niet waar zijn. Des te spijtiger vind ik het einde, dat m.i. nogal wat bochten maakt. Ook de road trip die uitdraait op een vlak uitgewerkt vriendenonderonsje is iets wat ik liever anders had gezien, maar soit.

De acteurs doen het verder niet echt denderend. Cara Delevingne teert te veel op blikken die heel goed pakken op foto, maar al snel een eenzijdig trucje worden op film. Nat Wolff is oké, zijn vriendjes niet.

Jake Schreier - nog nooit van hem gehoord - tovert héél af en toe iets moois op het scherm, vooral in het begin, waardoor ik later in de film toch wat op mijn honger ben blijven zitten. Het tempo is gezapig, maar echt boeien doet Paper Towns nooit.

2,5

Mjah.

Ik weet niet echt goed wat te denken van deze film. Vaak komt het plot nogal rommelig over - en niet alle materie is even interessant -, maar er zitten ook genoeg momenten tussen die aangenaam raar zijn.

Nicole Kidman zet een opmerkelijke rol neer en ook John Cusack is overtuigend in zijn niet-alledaagse rol van psycho. Matthew McConaughey is oké zonder meer en ik ben ook aangenaam verrast door Zac Efron.

The Paperboy moet het nog het meeste hebben van z'n sfeer, iets wat sowieso geholpen wordt door de locatie en de coming-of-age van Efron's personage (die verrassend genoeg een steekvoet heeft, en dat voor een zgn. zwemmer...). Toch vind ik het net niet beklemmend genoeg om te imponeren.

2,5

Oké.

Een klassieker die ik eigenlijk al lang had willen zien, maar waar het er nooit van kwam. De verwachtingen waren best hoog, misschien iets te, want hoewel een meer dan degelijke film binnen z'n genre, zie ik geen meesterwerk in Papillon.

Daarvoor valt de film te frequent in een soort impasse, waarbij het tempo verloren gaat en men dat terug moet aanzwengelen. Dit gebeurt toch een keer of 2, 3 en daardoor voelt de film soms een tikkeltje lang aan. De gebeurtenissen in de film zijn bovendien niet van die aard dat ze geweldig veel variatie bieden.

Niettemin zitten er wel degelijk gewoon goede scènes in, dat einde bv. vind ik best memorabel. Steve McQueen en Dustin Hoffman zijn een goed duo, al vind ik McQueen niet 's werelds beste acteur. Hoffman met z'n typische nerveuze trekjes komt beter tot z'n recht, misschien ook geholpen door het feit dat hij niet de film moet dragen.

3

Meh.

Ik ben wel voor de suggestieve horror. De found footage-hype uit de jaren 2000 speelde daar handig op in. The Blair Witch Project - als niet-horrorfan is dat misschien wel mijn favoriete horrorfilm -, zette de toon. Paranormal Activity copy-paste het, maar de uitwerking is een heel stuk minder. Dat zit 'm vooral in dat je eigenlijk pakweg 75% van de tijd naar een niet bijster interessant koppel aan het kijken bent. Visueel is het ook niks. Doorsnee home video beelden; overdag gebeurt er niets dat enige suggestie opwekt. De film valt keer op keer dood met die samenvattingen van de nacht voorheen.

De nachtelijke beelden kunnen gelukkig wel het niveau opkrikken. Hier en daar zit er wel een toffe vondst tussen, maar ik ben toch op mijn honger blijven zitten. Er heerst zelfs nooit de vraag of er iets is. Er is iets, en het is simpelweg nacht per nacht kijken naar wat er gebeurt, en dat is, uiteraard, telkens net iets meer. Het einde is leuk en redt de film een beetje, maar ik had hier meer van verwacht.

2

Afschuwelijk.

Zo mogelijk nóg slechter dan It Takes Two, deze The Parent Trap. Lindsay Lohan (x2) mag het deze keer proberen, maar schattig is ze niet, laat staan dat ze goed acteert. De speelduur is veel en veel te lang. Ook deze keer worden de volwassen rollen door grijze muizen gespeeld. Hier krijgt onder meer de allesbehalve charismatische Dennis Quaid de eer.

0,5

Amusant.

Parker heeft meer om het lijf dan de doorsnee actiefilm, maar toch is het verhaal te rechtlijnig om een speelduur van net geen 2 uur te rechtvaardigen. De oplossing daarvoor ligt natuurlijk niet in een ingewikkelder plot - dat zoek ik niet in een actiefilm -, maar simpelweg in een twintigtal minuten minder speelduur.

Jason Statham, van wie ik niet zo'n fan ben, verrast. De meesten zullen weinig verschil merken met zijn andere rollen, maar ik vind hem cooler, scherper, komischer (geweldig Texaans accent!), beter dan anders.

Jennifer Lopez en haar badonkadonk zijn leuk om naar te kijken, maar van acteren komt er nog steeds niet veel in huis. De talloze pogingen tot luchtigheid zijn vaak beschamend slecht uitgevoerd.

Ook niet al te best zijn de slechteriken van dienst, iets wat een film als deze nochtans naar een hoger niveau kan tillen.

Een reden waarom ik Parker wilde zien was de poster. Dat rood-zwart in combinatie met Statham in kostuum en het achterwerk van Lopez deed mij hopen op een even stijlvolle film. Die verwachting (/hoop) is gedeeltelijk ingelost. Regisseur Taylor Hackford heeft steken laten vallen, die tijdsaanduidingen bijvoorbeeld, maar ik heb hier toch iets meer van kunnen genieten dan andere films met Statham. De actiescènes zijn soms wat rommelig (en bloederig), maar meestal gewoon goed. Ook niet onbelangrijk is het script dat Statham een hoop droge oneliners laat uitkramen.

3

Matig.

Peter Sellers als Indiër.. Het zou 'm vandaag ongetwijfeld een karrevracht aan commentaar van Twitter-verongelijkten opleveren, maar 1968 was, gelukkig, een andere tijd. Het ziet er in ieder geval onnozel genoeg uit. Behalve de kleur (en het accentje) lijkt hij ook totaal niet op de gemiddelde Indiër. Het deed me wat denken aan John Wayne die ooit Genghis Khan speelde - da's ongeveer even absurd.

In ieder geval zet het de toon van deze chaotische en uiterst flauwe film. Sellers zelf doet het eigenlijk nog wel goed. Hij is niet lawaaierig of druk, maar eerder een stille snul. Die slapstick is helaas niet aan mij besteed. Het is gewoon mijn type humor niet. En dan wordt zelfs een film The Party, mij reeds enige jaren gekend als een must-see van Sellers' oeuvre, een taaie brok, de rijkelijk aangeklede en gekleurde feestlocatie ten spijt.

2

Matig.

Behoorlijk saaie 90ies flick, waarvan de soundtrack in de jaren '80 blijven hangen is. Het duurt veel te lang tot er iets gebeurt, en nadien switcht men geregeld van locatie, waardoor het vliegtuig slechts een bijrolletje heeft. De bad guy valt evenzeer tegen. Voor een man met een plan hangt z'n plan met haken en ogen aan elkaar. Wesley Snipes doet z'n best, maar blijft ook gewoon Snipes en dus een bijrolacteur at best. De zeldzame knipogen, zoals een henchman die op Sylvester Stallone lijkt, zijn wel tof.

2

Matig.

Passengers' eerste 20 minuten vind ik vrij sterk. De sfeer is niet per se gespannen, maar er wordt wel wat gespeeld met het idee van alleen in de ruimte te zijn. Dat begin zonder Aurora is veruit het sterke gedeelte van de film. Vanaf haar introductie neemt het niveau af. De scènes aan de bar zijn de uitzonderingen.
Helemaal een afknapper is de finale waarbij het allemaal wel héél soft gehouden wordt. Spijtig.

Chris Pratt zit wel aardig in z'n rolletje: luchtig als het kan, zonder echt flauw te worden. Jennifer Lawrence bekoort me hoe langer hoe minder met haar overacting altijd. Geroep, dramatische bekkentrekkerij. Meh, haar beginjaren met subtiele performances waren stukken beter.

Visueel zeker wel de moeite. CGI lijkt in't algemeen bijna te zijn waar het zou moeten zijn, ook hier valt daar feitelijk weinig over aan te merken. Zowel de buitenkant als de binnenkant van het schip is leuk vormgegeven. Qua soundtrack natuurlijk wel weer wat opgeklopt zodra er heldhaftige dingen staan te gebeuren maar bon.

2,5

Slecht.

Brian De Palma tovert een aantal trucjes uit z'n hoed en zorgt voor een strakke cinematografie. De kille look doet de film wel deugd. Niettemin slaagt men er niet in om het soapgehalte laag te houden en er iets écht deftig van te maken.

Passion is vnl. een flinterdun scenario dat heel erg twijfelachtig als film omgetoverd wordt. De situaties zijn gênant slecht, of het nu gaat om de 'manipulatieve' pesterijen of de ietwat erotisch bedoelde scènes. Leading ladies Noomi Rapace en Rachel McAdams - die normaal gezien toch wel kunnen acteren - bakken er weinig van, maar hun enige fout ligt wellicht in het feit dat ze zich voor deze film leenden. Ik denk niet dat ook maar iemand er wel iets van had kunnen maken.

1,5

Slecht.

Simpelweg omdat het heel eenzijdig is: Jezus wordt gefolterd en dat zal het dan zijn. De onwetenden die hem dit aandoen zijn zo karikaturaal dat het vrijwel meteen ergerlijk wordt. En dat dan de ganse speelduur. Bah.

Behalve de enkele keren dat de duivel passeert is er nergens een diepere laag of wat ambiguïteit te ontdekken. Nu hoefde ik ook geen ellenlange prekerige klaagzang, maar het had toch wel ietsje meer mogen zijn.

Dat gezegd zijnde, vind ik Jim Caviezel wel een goede casting. Het is een zeldzaam lichtpuntje. Datzelfde kan ik niet zeggen van Mel Gibson als regisseur. Hij schuwt het bloed niet - gelukkig - maar verder dan talloze slomo's van die belachelijke Romeinen komt hij niet.

1

Bij momenten erg fraaie, maar soms ook lome western.

Simpel doch doeltreffend verhaaltje over de wat oudere sheriff Pat Garrett die jacht maakt op z'n vroegere metgezel Billy aka The Kid.

Wat mij betreft had Peckinpah er wat meer kat-en muissituaties mogen insteken. Het blijft - ondanks een aantal uitstekende actiescènes - allemaal wat loom, wat afstandelijk.

De uiteindelijke shoot-out is wél redelijk bevredigend.

James Coburn teert hier iets te veel op z'n westernlook. Zijn acteren is beter in A Fistful of Dynamite. Kris Kristofferson leek mij aanvankelijk een risico, maar naarmate de film vordert, weet hij een zekere sympathie op te wekken.

Peckinpah steekt een aantal zeer fraaie plaatjes in deze film. Qua vormgeving ziet die er dan ook prachtig uit. De westernsfeer is duidelijk aanwezig.

De actiescènes zijn goed in beeld gebracht. Het is net de muziek die me wat tegensteekt. Iedereen schijnt de versie van 'Knockin On Heaven's Door' geslaagd te vinden. Ik vind die vooral verkeerd gebruikt. De scène waarin dat nummer speelt, maakt dat dit nummer zwartkomisch wordt en zelfs onbedoeld grappig. Da's wat spijtig.

3,5

Doorsnee.

Het is ondertussen een hele tijd geleden dat ik Patch Adams gezien heb, maar op mijn middelbare school leek het wel cultureel erfgoed. Ik denk dat ik hem élk jaar voorgeschoteld kreeg.

Waarom weet ik nog altijd niet. Patch Adams is geen onaardige film, maar steekt ook nergens boven de middelmaat uit. Het verhaal wisselt een komische scène af met een dramatische en houdt dat patroon zowat de hele tijd aan. Mochten beide genres hand-in-hand gegaan zijn, dan was dat nog oké, maar hier lijkt het een estafette.

Robin Williams is overigens wel goed te pruimen. In meer ingetogen rollen is hij beduidend beter dan luidruchtige dingen en dat is hier nog maar eens duidelijk, ook al heeft hij al beter gedaan.

De bijrollen vind ik een stuk minder. Monica Potter kan er nog mee door, maar Bob Gunton en Philip Seymour Hoffman kunnen opvallend weinig met hun rol.

Een beetje minder Hollywood en speelduur, en dit had een uitstekende tragikomedie geweest. Nu is het allemaal te gezapig, te gewoon.

3

Redelijk.

Bij momenten fijne maar soms ook matige kabbelfilm. De fijne momenten zijn makkelijk toe te wijzen aan de subtiele momenten met Paterson alleen of diens reacties op het gedrag van zijn vriendin. Als ik aan de matige momenten denk kom ik dan uit bij zo'n caféruzie van de plaatselijke Romeo en Juliet.

Niet zo spectaculair qua plotontwikkeling, het ligt allemaal wat meer onderhuids. Dat had ik van het einde althans niet verwacht.

Adam Driver doet het uitstekend. Hij heeft een vrij unieke uitstraling. Zijn houterig voorkomen en trekjes in contrast met de drukte die zijn vriendin is vormen een geslaagde combo.

Audiovisueel stelt Paterson wel niet zo veel voor. Op voorhand ook geen idee dat Jim Jarmusch de regisseur is en tijdens het kijken ook nooit vermoed. Is dat positief? Negatief? Een beetje van beiden, zeker?

3

Grijze middelmaat.

Pathfinder doet meer dan eens denken aan Apocalypto. De verhaallijn - voor zover je het een verhaallijn kan noemen - gaat ook hier over een inheemse stam die opgejaagd wordt.

Veel nieuws biedt Pathfinder dan ook niet: de spanning is niet bepaald te snijden en het indianengejengel over "choose your own path" e.d. lijkt een verplicht nummer.

Met Karl Urban is een (min of meer) bekend gezicht gecast, maar van acteren komt hier niets in huis. Buiten wat brullen en knokken doet de cast niks. Met Moon Bloodgood loopt er nog een minimum aan eye candy rond.

Hoewel Pathfinder als actievolle avonturenprent degelijk wegkijkt oogt e.e.a. serieus amateuristisch. Vooral de veel te donkere belichting valt op. Het camerawerk zelf is niet zo slecht, de natuurbeelden zijn best fraai en de decors gedetailleerd, maar daar valt amper van te genieten omdat alles zo vreselijk donker is.

2,5