Opinions

Best leuk.

Pottersville is een verrassend aangename kijkervaring. Natuurlijk heeft het niet zo heel veel om het lijf, maar daar zijn de makers zich gewoon bewust van door het bv. niet te lang te rekken. Met de karakteristieke Michael Shannon in de hoofdrol van Bigfoot en nog een hoop andere leuke typetjes - Ian McShane zie ik bijvoorbeeld altijd wel graag - kan men eveneens weinig misdoen. Alles is voldoende uitvergroot.

Visueel trouwens ook een heel aangenaam filmpje, waarbij vooral het kleurgebruik opvalt. Bij de furry-club moest ik wat denken aan de videoclip van 'What does the fox say?'.

3

Meevallertje.

Na het eerste verhaaltje vreesde ik het ergste, gelukkig schakelt de film dan een versnelling hoger en wordt vooral duidelijk dat het zichzelf niet serieus neemt - met enkele opmerkelijke passages tot gevolg. De vele plotjes ergeren niet. Integendeel, ze houden het tempo erin en zorgen voor stevig wat variatie.

Het enige spijtige is het laatste gedeelte waarbij de clou mij niet heeft kunnen overtuigen.

B-filmgewijs is de cast niet altijd even hoogstaand. Niettemin zijn er een paar hoogtepuntjes te bespeuren. Q'orianka Kilcher is ontzettend charmant en een hilarische Christopher Walken steelt de show als een aan lager wal geraakte nieuwsanker met aparte toekomstperspectieven.

Visueel wisselt The Power Of Few wat. Soms zorgt dat voor amateurisme, dan weer levert het een geslaagd probeerseltje op. Diezelfde ballon gaat op voor de soundtrack, al weegt daar het slechte wat meer door. Grootste pluspunt is wellicht de speelduur van goed anderhalf uur waarbij om de dikke 10 minuten een ander plotje aan bod komt. Aan het tempo zal het dus niet gelegen hebben.

Dikke 3

Matig.

Als liefhebber van de western had ik op meer gehoopt. The Power of the Dog tracht een gelaagde karakterstudie te zijn, terend op de onderhuidse spanning die aanwezig is/ zou moeten zijn tussen de verschillende personages. Zo wordt de aandacht weleens verlegd van de ene onderlinge relatie naar de andere. Daardoor komt eigenlijk geen enkel personage echt goed uit de verf. Het blijft te oppervlakkig voor hetgeen het tracht te zijn.

Netflix biedt weliswaar weer veel degelijkheid aan, veel verder dan dat komt men niet. De cast bestaat voornamelijk uit bekende koppen, maar er is niemand die indruk kan maken. Ook Benedict Cumberbatch zakt aardig door de mand als gefrustreerde rancher. Ik vind hem niet overtuigend als norse zak noch als tragische, getroubleerde homo-in-de-kast. Maar dat ligt dus deels aan het onevenwicht bij de makers. An sich komt alles op het einde wel goed samen, helaas is het onderweg te vaak net niet.

2,5

Topvermaak.

Predator doet perfect wat het moet doen: lekker veel knallen. Die actie gemengd met een geslaagde spanningsboog en de ene absurde oneliner na de andere is een zeer geslaagde mix.
Het verhaal bevat nagenoeg geen dwalingen: na 5 minuten zitten de mannen al in de jungle en kan de actie beginnen. Die scène waarin de scheermesneger de Predator ziet, vervolgens SERGEANT roept en dan keihard de jungle kapot begint te schieten is echt geweldig.
Na een dik uur blijft Arnie nagenoeg alleen over en ik vreesde er toen een beetje voor, maar de climax is fantastisch.

Arnold Schwarzenegger, een vent waarvan ik niet teveel moet hebben, staat hier fantastisch te acteren. Hij weet dat hij zichzelf niet serieus moet nemen en laat dat perfect uitschijnen. Zijn mimiek en delivery zijn geweldig.
De rest van de cast is ook niet zo slecht, maar verbleekt toch naast Arnie.

John McTiernan weet de spanning prima vast te houden. De actie ziet er 25 jaar na datum nog steeds degelijk uit. Van de Predator kan dat helaas niet gezegd worden, maar dat nemen we er maar eventjes bij.

Lekker fout en veel knallen.
4

Rommeltje.

De film uit 1987 is echt een goede, ouderwetse actieprent. Deze sequel/ reboot/ ... of wat dan ook is een gefaalde poging om iets nieuw te doen. De film is erg rommelig, met een hoop onbenullige personages waar er eigenlijk niemand goed uit de verf komt. Zo wordt de Predator - toch een prima antagonist, me dunkt - ook meer een figuurtje dat er wat bijloopt alsof men het over een b-film heeft. Van mij mogen er nog 10 Predator-films gemaakt worden, maar dan liefst wel een stuk beter. Op deze manier kan men er beter mee stoppen.

1,5

Niet echt geslaagd.

Het verhaaltje is eigenlijk hetzelfde als dat van het origineel, maar een echte remake is dit niet daar er verwijzingen zijn naar het origineel (het modderverhaaltje van Arnie - waarom dat genegeerd wordt in het verdere verloop is een behoorlijk manco).
De film opent best leuk. Hoewel de kijker (zeker zij die het origineel gezien hebben) alles kan voorspellen kent het openingskwartier een redelijke spanningsopbouw.
Na dat kwartier en de dood van Trejo's personage zakt de boel ineen. De honden van de Predators zijn een eerste kapitale fout, maar zal lang niet de enige blijken.
De speelduur wordt volgemaakt met een voorspelbare afvalrace (het is tijd dat de Japanner sterft, dus wat doen de schrijvers? Juist, hem een samuraizwaard geven en laten vechten tegen een Predator). Ergens in het midden is er nog een leuk intermezzo met schizofreen, maar dat is ook al snel vergeten door nieuwe domme dingen zoals de "uitdieping" van enkele personages en de dark side van de dokter - als hij daar wil blijven, dat hij dan blijft, waarom heeft hij dan Isabelle nodig?

Wat belangrijk is bij een actieflick als deze is de cast. Ook daarin schiet Predators schromelijk tekort. Adrien Brody neemt zichzelf veel en veel te serieus en probeert lekker stoer te wezen met een zware, schurende stem en halve zinnen.
Voorts zijn Topher Grace en consorten geen actiehelden, maar Alice Braga kan er nog net mee door. Laurence Fishburne is zowat de enige die begrijpt dat hij zichzelf met een korrel zout moet nemen, Danny Trejo begrijpt dat ook, maar krijgt de kans niet om uit te blinken.

Voor een film uit 2010 ziet de actie er tamelijk belabberd uit. Het oogt namelijk nogal rommelig en weinig gestructureerd. Ook de SE lijken nergens op. De explosies en de honden zijn te lelijk voor woorden. Ook de Predator heeft me nooit kunnen bekoren, maar dat ligt aan het design - ook in het origineel vind ik het maar een dom ding.
De jungle had trouwens beter gebruikt kunnen worden. In het openingskwartier gebeurt dat nog, maar na een tijdje wordt het niet meer benut, terwijl dat in het origineel net zo'n toevoegende waarde heeft.

2

Behoorlijk.

Leuk geschoten film. Een vrij korte zit voor een genre dat meestal redelijk lijvige blockbusters oplevert. Predestination begint vrij klein, en doordat de schaal amper vergroot is het vrij snel duidelijk welke kant het plot opgaat. Dat is mijns inziens nogal ver gezocht. Iets té, zelfs. Zoals altijd bij tijdreizen mag je je ook niet té veel vragen stellen bij de logica van de "tijdreisregels". Maar ik heb niet het idee dat ik naar een slechte of onevenwichtige film heb gekeken. De film ziet er goed uit en Ethan Hawke en een bij momenten op Leonardo DiCaprio gelijkende Sarah Snook acteren allebei goed.

3

Slecht.

Het was maar omdat het een onderdeel van een teambuildingevent was, anders had ik hem wellicht overgeslagen. Waar de Amerikaanse versie van Loft ook enkel door het plot van Bart De Pauw ietwat overeind blijft, heeft De Premier geen fundamenten om op terug te vallen. Kutplot. Alles gedaan om toch maar cool en edgy en Amerikaans over te komen. 't Zorgt voor een hol eindresultaat.

De cast acteert ook echt niet goed. Koen De Bouw heb ik nooit zo'n topper gevonden en helaas wordt hij naar Vlaamse gewoonten omringd door een bende C-acteurs. De taxichauffeur en Amerikaanse veiligheidsman vechten een duelletje uit, maar van mij mag die laatste de grootste aanfluiting genoemd worden.

Erik Van Looy gaat met De Premier verder dan ooit in zijn natte droom om een "Amerikaanse" actiethriller te maken. Helaas voor hem komt hij op elk vlak een jaar of 15 te laat. Alles wat De Premier gedurfd moet maken is zo ontzettend achterhaald. Tijdens het kijken had ik het gevoel dat dit beter had gepast ten tijde van de Morgan Freeman-politiethrillers à la Kiss the Girls. Dan had dit nog effect gehad, anno 2016 daarentegen. Pfoeh..

1,5

Vermakelijk.

Vlot actiefilmpje. Aangenaam snel en met flair verteld. Hier en daar wat te hip - de personages en hun vertolkers vallen behoorlijk tegen. Op één uitzondering na. Michael Shannon is schitterend. Geweldige acteur, zelfs in een snelle actiehap als deze film.

De rest, inclusief hoofdrolspeler Joseph Gordon-Levitt, kan me minder bekoren. Maar dat is eigenlijk ook niet echt een probleem, want Premium Rush probeert m.i. ook niet meer te zijn dat het is. Het is een hip, kort, snel actiefilmpje. Niet meer en niet minder. Ik kan zo'n films gemakkelijk hebben als tussendoortje.

3

Goed, zonder meer.

Terence Hill zet deze keer Django neer - ik zou hem uiterlijk eerlijk gezegd niet kunnen onderscheiden van Franco Nero. Maar Hill doet het ook wel gewoon goed als typische revolverheld in spaghetti's. Mede daardoor en het feit dat dit Django-deel simpelweg de juiste ingrediënten heeft - aanstekelijke soundtrack, een aantal geweldige wijde shots en de typische close-ups - vind ik dit zelfs een iets betere film dan de originele Django met Nero uit 1966.

Helaas is de film ook wel redelijk gedateerd en daardoor is het aantal knullige knokpartijtjes vrij hoog en ook de finale shoot-out is te snel en te gemakkelijk. De film duurt amper 90 minuten wat voor een vrij hoog tempo zorgt, dus iets meer opbouw à la Sergio Leone en een wat minder gemakkelijke afrekening mag van mij wel.

Kleine 3,5

Steengoeie film. Imo de beste Nolan totnogtoe.

Erg diepgaand verhaal met verschillende tijden en plaatsen door mekaar. Als kijker krijg je nogal veel hooi op de vork gesmeten. Niet alleen op het einde, maar gewoonweg doorheen de gehele film moet je goed opletten. Na het zien van de film heb ik nog eens de gehele synopsis moeten lezen op IMDB. Gelukkig bleek ik niets gemist te hebben.

Uitmuntend acteerwerk. Bale en Jackman zijn erg aan elkaar gewaagd. Het accent van Bale was soms wat overdreven, maar dat nemen we er maar even bij. Voorts uitstekende bijrollen van Michael Caine (blijkbaar vaste Nolan-employee), Scarlett Johansson, Rebecca Hall, Andy Serkis en David Bowie.

Leuke sfeer, prachtige kostumering en decors. De goocheltrucs worden goed uitgelegd en in beeld gebracht.

Topwerk van Nolan.

4,5 en top 10-notering waard.

Redelijk.

Tijdje geleden gezien toen die op televisie passeerde. Intussen al ver in gedachten, maar bon. De film is iets beter dan ik verwachtte. Het zeikgehalte dat ik vreesde ligt verrassend laag en hoewel nog redelijk binnen de lijntjes kleuren - op zowat elk vlak - is het zelfs anno 2017 nog best verfrissend in het land van de overwegend plakkerige feelgoodfilms. Enige chemie tussen grijze muis Richard Gere en weengezichtje Julia Roberts is bestaande, hetgeen ook niet onaangenaam is om naar te kijken.

3

Best aardig.

Het origineel is een actieklassieker. Een terechte klassieker. Geen enkele sequel is ook maar in de buurt gekomen. Ook Prey, inmiddels al deel 5, komt niet in de buurt. Maar het is wel één van de betere sequels geworden: een onderhoudend actiefilmpje, verstand op nul. Voor mij goed genoeg op een late vrijdag als afsluiter van de filmavond.

Dat is dan wel niet te danken aan het eerste half uur, want dat is toch behoorlijk matig. Slecht acteerwerk. Indianen die gewoon Engels praten alsof ze van deze tijd komen. Ik heb ook even de Comanche-versie opgezet, maar op dubs knap ik toch nog een stuk harder af. Visueel oogt het af en toe ook nogal b-filmachtig. De CGI is ontzettend matig.

Maar het vlot wel aardig. Op een bepaald moment komt er toch wat meer tempo in en begint de jacht. Erg hoogstaand is het zelden, maar het vermaakt. Tuurlijk, uiteindelijk legt de Predator het veel te gemakkelijk af tegen een fijn tienermeisje, maar dat kon je natuurlijk op voorhand wel raden. Het omgekeerde zou de serie wel eens deugd doen. Voor nu ben ik vooral blij dat er, na dat verschrikkelijke The Predator, nog eens een behoorlijke sequel gemaakt is.

3

Matig.

De eerste helft vind ik ronduit teleurstellend. De film is één groot festijn van karikaturen, van Keira Knightley's vrijgevochten Elizabeth Benett over Matthew McFadyen's belachelijk stijve Mr. Darcy tot de twee giecheltrutjes van zussen. De grandioze aankleding en kostumering ten spijt, valt de film daardoor heel lang behoorlijk zwaar op de maag. Het duurt erg lang vooraleer er een wat menselijkere en normalere manier van doen komt. Ironisch genoeg valt dit min of meer samen met de intrede van Judi Dench - een goede actrice maar ook een huizenhoog cliché, en dat is hier niet anders.

Het laatste half uur kon ik dus veel beter smaken dan het openingsuur, maar het bij de keel pakken zoals de latere genregenoot Jane Eyre uit 2011 bijvoorbeeld wél kon, zit er absoluut niet in. Een redelijke teleurstelling, dus.

2,5

Mwah.

Het kan er nog net mee door, deze parodie op het bekende kostuumdrama. Sowieso pluspunten dat het totaal belachelijk is - zonder slapstick te worden.

Dat zorgt af en toe nog voor grappige taferelen. De cast, met de verrukkelijke Lily James, neemt zichzelf gelukkig ook niet te serieus en gaat gezwind mee in deze onzin. Enkel spijtig van Lena Headey's personage, daar had ik toch wel graag wat meer van gezien.

2,5

Meh.

Met een leuk geanimeerde intro, stegen mijn voorheen onbestaande verwachtingen. Maar dat hadden ze beter niet gedaan. Op het einde van de rit blijkt Priest toch redelijk tegen te vallen. Ik mis een zekere fun. Het is mij iets te serieus voor hetgeen het is. Zonde van de setting - een soort westernachtige vampierenprent, waarbij het leentjebuur bij films als Mad Max, Van Helsing en zelfs Star Wars resulteert in enkele toffe designs.

2

Matig.

Nogal summiere samenvatting van het leven van D.H. Lawrence. Die was mij onbekend, maar van zijn bekendste werk had ik uiteraard wel al eens gehoord. Mocht de vertolking van Ian McKellen waarheidgtrouw zijn, dan was Lawrence behalve schrijver ook een strontvervelend ventje. Maar ook de mensen rondom hem zijn niet bijster sympathiek en de theatrale manier van regie helpt daar geenszins aan mee. De film heeft mij een heel klein beetje wijzer gemaakt over Lawrence en daar is dan ook alles mee gezegd.

2

Redelijk.

Een film die ik eigenlijk al lang had moeten zien. Hij wordt immers goed beoordeeld. Desondanks had ik eigenlijk geen idee waarover het zou gaan. De poster deed (en doet nog steeds) denken aan een thriller - een klopjacht van oude agent Richard Gere. Bon, dat is het dus niet geworden. Wél geworden: een rechtbankdrama.

De jaren '90 lijken dat genre nogal wat wind in de zeilen te hebben geblazen. Primal Fear is daar zeker niet de slechtste van. Echt indruk maken doet het evenmin. Vooreerst zit je met een cast die weinig tot de verbeelding spreekt. Gere is Gere: als er iets meer gedaan moet worden dan een minzame grijns, valt die door de mand. Hij wordt in matig acteerwerk wel grandioos overvleugeld door Laura Linney - bizar slecht. En Edward Norton, kennelijk zijn grote doorbraak, is verder wel oké, maar daar ben ik nooit van onder de indruk. Met zijn films eind jaren '90 heeft die een geweldige reputatie, maar ik zie het er zo niet in.

Blijft een stoffig drama'tje over. Niet echt slecht gebracht, maar ook niet al te veel nieuws onder zon. Je voelt als kijker aan alles welke kant het op gaat - daar gaat het een film lang te gemakkelijk voor. De grote twist is eveneens een typisch product van die tijd. Heel tof, hoor, maar zo godsgruwelijk verrassend is dat toch allemaal niet?
De film leunt daar, onvermijdelijk, op, wat in mijn geval niet per se de beste zaak is.

3

Amusante avonturen-fantasymengsel.

Redelijk voorspelbaar verhaal. Het terugkeren in de tijd deed me wat aan The Butterfly Effect denken. Echt vernieuwend was dit dus niet, maar aangezien het hier om een gameverfilming gaat, moet je het dus allemaal niet zo serieus nemen.

Dat doet de film helaas wel met zichzelf. Op z'n sommige momenten dan toch. Van luchtige Arabieren die houden van struisvogelrennen naar gelal over goden ...

Op voorhand had ik een beetje bang van de cast. Jake Gyllenhaal kent weinig verschillende gezichtsuitdrukkingen, Gemma Arterton had ik nog niets van gezien, en Ben Kingsley was voor mij de enige zekerheid. Nu, Gyllenhaal deed het best aardig, Gemma Arterton zag er erg mooi uit en toonde af en toe wat talent, Ben Kingsley was standaard. Weinig memorabele schurk.

De muziek deed me nogal hard aan die van The Mask of Zorro denken.. De natuurbeelden waren best leuk. Hetzelfde geldt voor de gehele aankleding en de stadjes..

Soms wat SE die wat minder waren, maar ook dat blijft goed te doen.

Erg vermakelijk.

Krappe 3,5

Leuk.

Zeer toffe en vlotte vertelling. De humor is zelfbewust op een plezante manier, al wordt het zo nu en dan flauw - dat is haast onvermijdelijk. Het tempo ligt zeer hoog en zorgt voor een snelle afwisseling van decors, personages en locaties. Cary Elwes en Robin Wright zijn misschien net niet charmant genoeg met hun tweetjes, maar dat stoort geenszins. Enkele bijrollen zijn best tof en alles op een hoop gegooid maakt dit voor mij een zeer gesmaakt tussendoortje.

3,5

Degelijk.

Het eerste uur is te gezapig. Echt spannend wil het niet worden, al is het wel leuk te gissen wie het gedaan heeft. Nadien neemt het script enerzijds rare wendingen maar anderzijds wordt het wat spannender. De kille sfeer blijft sterk aanwezig en het is dan ook spijtig dat enkele sleutelscènes naar het einde toe te flauw, te Hollywood aandoen. Vooral de finale is doodzonde.

Hugh Jackman kruipt eindelijk nog eens in een personage waarvoor hij écht moeite moet doen - toch ook alweer geleden van 2006. Het is leuk hem zo nog eens te zien, maar hij wordt weggespeeld door Jake Gyllenhaal, die hier één van zijn beste rollen ooit neerzet.

Paul Dano is ook weer goed in z'n love to hate-rol; Melissa Leo had ik weer maar eens niét herkend.

Uitblinker is Roger Deakins, die toch weer een 2,5 uur aan visuele pracht voorschotelt. De kilheid is sterk neergezet en de nietigheid van zo'n typisch rustig dorp werkt evenzeer zwaarmoedig. Af en toe werkt de soundtrack daar ook aan mee, maar kapot ben ik er wel niet van.

En dat laatste vat voor mij zowat heel de film samen.

3

Mwah.

Veel had ik er niet van verwacht en dat is maar goed ook. Zeker de laatste twintig minuten zijn ergerlijk. Tot dan doet Private Resort wat denken aan Porky's: een stel naïeve tieners op zoek naar seks en tetten, schaars geklede vrouwen en af en toe een situatie waar nog wel een lachje van afkan.

Verder valt hier weinig te ontdekken. De meeste vrouwtjes zijn goed voorzien van allerlei dingen en de twee hoofdrolspelers doen het niet slecht, al is enkel Johnny Depp de reden waarom ik dit wilde zien.

2,5

Nogal saai.

Hoewel het eerste half uur het hoofdpersonage schetst gebeurt er feitelijk niets. Pas na dat half uur komt er wat schwung in de boel.

Die schwung duurt niet lang, want het blijft allemaal maar gezapig voortkabbelen, zonder ergens interessant of spannend te worden.

Jack Nicholson zet anders wel een degelijke rol neer. In tegenstelling tot een hoop andere rollen is hij hier vrij sober en op weinig franjes en typische kenmerken te betrappen.

Ook Maria Schneider is niet geheel onaardig en Ian Hendry valt eveneens goed mee ondanks een beperkte rol.

De grootste troef van The Passenger is echter het camerawerk, dat bij momenten fantastisch is. Veel mooie beelden en langgerekte, veelzeggende shots zetten de toon. De laatste scène is cinema zoals het hoort: één lang shot op een mooie locatie waarin spanning wordt opgebouwd.

Ook aangenaam is de ondersteunende muziek.

Mooie verpakking, ronduit teleurstellende inhoud.

2,5

Doorsnee.

Project Power geeft de term 'superheldenkracht' een nieuwe dimensie en dat zorgt op zich wel voor een frisse wind aan het begin van de film. Het is maar naarmate de film vordert dat het ook hier weer te degelijk wordt - Netflix Originals hebben daar in mijn ervaring vaker last van. De effecten ten spijt, wordt het plotje dusdanig cliché en lawaaierig dat het de film amper vooruit helpt. Bovendien ben ik niet zo kapot van Jamie Foxx en Joseph Gordon-Levitt, zeker die laatste vind ik zelden een onvergetelijke indruk maken.

3

Over een feest gesproken.

Project X moet zowat de eerste film zijn die perfect een feeststemming weet over te brengen. De humor is niet eens zo geweldig en echte grappen blijven uit, maar het hele feestgebeuren heeft zo'n positieve flow waardoor je zelf goesting krijgt om te gaan feesten.

Omdat het feestgedeelte zo tof is, had achteraf gezien de intro nog wat korter gemogen, net als de kater.

Het acteurstrio staat enthousiast rond te springen, maar eigenlijk moeten zij niet veel meer dan wat roepen en feesten. Het moet heerlijk zijn om zo'n rol te spelen.

Ik had op voorhand al gelezen dat Project X met een handcamera in beeld gebracht is, en daar had ik een beetje schrik voor. Een film als Cloverfield is op gelijkaardige wijze in beeld gebracht, en dat gaf me wat minder hoop.

Maar godzijdank is het handcameragegeven hier perfect gebruikt. Het is chaotisch genoeg om een feestgevoel te geven, maar ook nog ordelijk genoeg om te zien wat er gebeurt. Mooi gedaan.

Op muzikaal vlak komt er niets speciaals voorbij. Het zijn vooral gewone feestnummers die de revue passeren.

3,5

Meh.

B-filmpje waarin alle clichés van het genre met de regelmaat van de klok de revue passeren. Het eindproduct trekt op niet veel, maar dat had ook in ieder geval ook niet verwacht. Groot was mijn verbazing toen Idris Elba een rol bleek te hebben. Maar bon, iedereen moet ergens beginnen zeker?

2

Goed genoeg.

Van de hele Alienreeks heb ik enkel Alien gezien. Het tweede deel, Aliens, heb ik hier nog wel liggen thuis, maar aangezien Prometheus al behoorlijk lang draait besloot ik gisteren om het zekere voor het onzekere te nemen en hem maar meteen te zien.
Teleurstellen doet Prometheus niet, maar een tweede Alien is het toch niet geworden.

De film heeft nochtans een erg sterke openingsscène (meteen één van de hoogtepunten) en kan dat niveau ongeveer een uur lang vasthouden. Het plot is niet zo bijster interessant, maar net zoals in Alien wordt er een zekere spanning gecreëerd. Dat is best knap gezien de te grote crew en een aantal laks geschreven personages. Het personage David bv zal voor de meerderheid wel leuk zijn, maar ik vind het wat gemakkelijk om een soort van tweede Ian Holm in de crew op te nemen. Hetzelfde geldt voor Dr. Shaw - een nieuwe Ripley.
Na verloop van tijd sluipt er wat meer plot in. Dat levert de sterkste scènes op (de buikoperatie is magnifiek!), maar ook minder interessante stukken. Vooral de actiescènes (de geïnfecteerde/ "gemuteerde" onderzoeker die het schip aanvalt) hebben me niet echt kunnen overtuigen.
Na de climax sleept het einde een beetje aan (waarom ook de mogelijkheden tot een Prometheus 2 openhouden??), maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de geboorte van de Alien (dezelfde als in Alien, neem ik aan?).

Het acteerwerk is zeer goed. Michael Fassbender is waarschijnlijk het best op dreef, maar wordt kort gevolgd door Noomi Rapace (hoewel ze een wat rare manier van acteren heeft). In de bijrollen zijn het Charlize Theron en Idris Elba die uitblinken. Kameleon Guy Pearce heeft een rolletje waar hij niet veel van heeft kunnen maken.

Het grootste minpunt aan Prometheus is de ... 3D. De wijde shots in 3D zijn prachtig en een lust voor het oog (het in beeld brengen van de planeet en de landing van de Prometheus bv), maar wat heb ik me on-ge-loof-lijk geërgerd aan die hologramachtige toestanden. Ik weet niet of het voor iedereen zo is, maar het heeft me behoorlijk wat moeite gekost om in die scènes een totaal overzicht te krijgen. Het 'foppen' van de hersenen levert in dergelijke gevallen enkel barstende hoofdpijn op. Ik ben geen 3D-kenner, maar als het gebruikt wordt om diepte te creëren via achtergronden is het de moeite voor mij. Indien het een waslijst aan kleurrijke tierlantijntjes (zoals die hologrammen) uit het beeld laat springen, krijg ik er vooral hoofdpijn van en daar betaal ik liever geen extra toelage voor.
Het kan uiteraard ook te maken hebben met hoe Ridley Scott alles in beeld brengt. De scènes in grote ruimtes zijn beter en overzichtelijker dan die in kleine ruimtes (de gekende topscènes daargelaten).
Op muzikaal vlak stelt Prometheus wat teleur. Veel bombastisch gedoe passeert de revue, maar het enige wat me een dag later is bijgebleven is dat de soundtrack erg gelijkt op die van een oorlogsfilm, waarvan de naam me ontglipt.

Waardige prequel.
3,5

"We were so wrong!"

Meh.

Zeer serieus en interessant onderwerp. Doch, de opzet is drie keer niks - zo'n flauwe driehoeksverhouding erbij geflikkerd, terwijl de hele setting an sich interessant genoeg is om op te bouwen - en mijn gevoel na afloop vind de film in zijn geheel te gelikt.

De cast acteert er ook een beetje naar. Oscar Isaac en Christian Bale zijn 2 acteerkanonnen als ze in de juiste film terecht komen, maar geen van beiden vind ik echt tot zijn recht komen. Te flauwe personages, te flauwe ontwikkelingen.

Terry George gaat daar als regisseur niet vrijuit in. Zeker de eerste helft van de film is op volautomatische piloot een flauwe romance zonder enig gevoel er effe doordauwen om nadien wat meer impact te hebben. Fout gedacht, gewoon focus op de genocide, zonder eerst zo'n Hollywoodiaans gemelk, liefst ook wat rauwer en vuiler in beeld gebracht, had een betere film opgeleverd.

2,5

Teleurstellend.

Vooral dan omdat dit best een leuke film had kunnen zijn. Er zitten genoeg goede elementen in. Carey Mulligan is goed, de film ziet er leuk uit en als men de juiste toon had gevonden was dit in schreeuwerige #MeToo-tijden een écht leuke aanklacht geweest.

Helaas vindt men die toon niet. De film zwabbert van hot naar her. Soms wat komisch, maar nooit echt scherp cynisch. Soms wat (hoopgevend) romantisch - of dat lijkt me toch de bedoeling van een montage onder een Paris Hilton-liedje. Dan weer neemt de film een thrillerachtige wending. En zo blijft het eigenlijk doorgaan.

De twist met die brave, volgzame dokter die dan plots toch niet zo braaf lijkt moet de wraak nog zoeter maken, maar ik vind het allemaal wat ver doorgedraafd. Alsof men zeker geen brave mannen wilde tonen. Toen de finale begon was de film me dan ook kwijt. Dat er na Cassie's dood toch nog een twistje komt maakt het voor mij alleen nog maar flauwer. Spijtig, want uiteindelijk heeft de film wel z'n momenten.

2,5

Vermakelijk.

Net zoals elke genregenoot is ook The Proposal zo voorspelbaar als wat, maar zelfs dat in combinatie met geen enkele echt grappige situatie kan het niveau van de film niet omlaag halen. Met het verstand op nul is dit de ideale hap-slik-weg.

Sandra Bullock en Ryan Reynolds zijn oké, maar tegelijk ook perfect vervangbaar. Bullock komt wel een stuk komischer uit de hoek dan Reynolds, die het ook hier weer van z'n uiterlijk moet hebben.

Betty White is wellicht het leukste van al.

Verder is de speelduur (zo'n 1h45) zeker lang genoeg en is de ondervraging tijdens de credits zwaar gefaald.

3