Opinions

Soms dodelijk saai, maar soms ook interessant.

Dodelijk saai omdat er veel tijd aan Stanley en z'n vrouwtje wordt besteed. Hun doen en laten is niet bepaald interessant, en dat wordt niet geholpen door daar zo lang bij stil te staan.

Maar de film is ook interessant op enkele vlakken. De eenzaamheid van de Britten die naar Australië kwamen wordt goed in beeld gebracht, alsook het desolate van het land Australië.

Guy Pearce doet het goed, maar kreeg erg weinig screentijd. Ray Winstone is ook wel degelijk, alsook Emily Watson en David Wenham. Danny Huston en John Hurt vond ik zwaar ondermaats.

Mooie beelden, een mooie soundtrack ondanks dat bijlange na niet alle muziek geslaagd was. Ook enkele scènes zijn zeker de moeite.

Wat de film in niveau doet afnemen is het gebrek aan binding met de personages.

3

Eindelijk mijn eerste Hitchcock, eindelijk de klassieker.

Het plot kende ik helaas al vanwege Psycho 1998 die ik vroeger eens zag. Daardoor was het al niet meer verrassend. Spijtig, maar helaas niets aan te doen. De scènes met de opgezette moeder bv verloren dus wat van hun spanning.

Het acteerwerk vond ik over de ganse lijn erg goed. Anthony Perkins is een geweldige Bates. Hij deed me qua acteren bij momenten wat denken aan de Patrick Bateman van Christian Bale.
Maar ook de ondersteunende rollen vond ik erg goed. Sommige oudere acteerprestaties zijn nogal wat theatraal, maar dat vond ik hier niet het geval.

Hitchcock creëerde een toffe sfeer, mede/ vooral door het zwartwit (doet die dat altijd?). Maar ook de setting is om vingers van af te likken. Dat huis op het heuveltje is zo goed gedaan.
De spanning zat er goed in.
Minpuntje waren voor mij de moord-/actiescènes. Hoewel de aanleiding telkens goed was, was de 'daad' zelf wat minder.

Blij dat ik hem eindelijk gezien heb.
4

Goed.

Public Enemies is qua structuur zoals veel genregenoten: rise & fall, romantisch plotje erbij geflikkerd en de harde gangster die uiteindelijk ten ondergaat aan zijn zachtheid. Met een speelduur van 2 uur-en-een-klets lijkt dat stroperig, maar dat is Public Enemies niet, al zie ik er evenmin iets geniaals in. Daarvoor is het, gezien de pretenties, te oppervlakkig.

Johnny Depp zet wel een goede rol neer. Het is niet één van z’n beste rollen, maar hij toont wel dat hij veelzijdig is. Ik vind hem ook honderd keer meer genietbaar in een serieuze rol dan in zo’n schijtlollig karaktertje, dat dan met de stempel “excentriek” positiever klinkt dan het uiteindelijk is. Ook de bijrollen zijn goed voorzien met klasbakken als Marion Cotillard en Christian Bale, al komt die er wat mij betreft bekaaid van af.

Michael Mann slaagt erin een ontzettend mooi tijdsbeeld neer te zetten. Qua aankleding, decors, .. is dit puur genieten. Het is een beetje stoffig – ook de actiescènes, ondanks hun hardheid –, maar dat maakt het net authentiek. Soundtrack is evenzeer dik in orde.

3,5

Doorsnee misdaaddrama.

Het leuke aan deze film is het verhaal. Nagenoeg alle latere gangsterfilms hebben hetzelfde uitgangspunt.

De eerste jaren van Tom Powers' opkomst worden wel vluchtig afgewerkt. Na verloop van tijd wordt het tempo beheerster en voelt het ook minder aan als een verzameling van scènes en meer als een geheel.

Het acteerwerk valt overigens redelijk goed mee. James Cagney heeft zo'n typische kop en met zijn gedrongen lichaamsbouw past hij wel in zo'n gangsterrol. Zowat alle acteurs komen ook redelijk naturel over.

Hoewel al meer dan 80 jaar oud, bevat The Public Enemy nog meer dan genoeg sfeer. De kostuums zien er echter niet bepaald gangsta uit en ik heb ook geen Tommy-guns gezien (ik ben wel geen kenner, dus als die toen nog niet bestonden, excuseer mij).

3

Herziening.

Ik ben daar doorgaans de man niet naar. Enerzijds kijk ik veel liever nieuwe films, want er zijn er immers zo veel nog te ontdekken. Anderzijds: Pulp Fiction was een jaar of 13, 14 geleden één van de vele klassiekers die ik als beginnend filmliefhebber moést gezien hebben. Die periode was, achteraf bekeken, echt leuk. Ik kijk daar best nostalgisch naar terug. Ergens zit er dan de schrik in dat hoge scores van toen nu niet meer gehaald worden.

Ook Pulp Fiction beoordeel ik nu ietsje lager. Het is voor mij niet het meesterwerk dat velen er in zien. Daarvoor vind ik het eerste half uur iets te slap, te gezapig met dialogen die wel eens te lang willen duren. Nadien betert het en is Pulp Fiction een prima misdaadkomedie. Soms best droog. Enkele acteurs die ik doorgaans niet zo kan luchten als John Travolta zijn uitstekend in hun soms beperkte rollen.

Zoveel jaren en ongeveer 2000 films later heb ik wel niet erg veel nieuws gezien in vergelijking met de eerste kijkbeurt. Misschien dat ik de soundtrack wat beter kan hebben - die is tof. Verder zeer leuk om nog eens gezien te hebben, maar tegelijkertijd voel ik nu niet meteen de drang om nog veel klassiekers uit mijn eerste jaar op deze site een herziening te gunnen.

3,5

Mja.

Pumping Iron is vooral een sympathieke documentaire. De bodybuilders zijn best grappig wegens hun gebrek aan zelfrelativering. Lou Ferrigno en z'n vader zijn simpel, zo lijkt het.

De documentaire is nooit diepgaand of wat dan ook en staat door iemand als Arnold Schwarzenegger die allerlei onzin uitkraamt over proporties enzo. Zijn metafoor dat bodybuilding hetzelfde gevoel bezorgt als seks is hilarisch. Hij lijkt ook de enige met een beetje zelfspot. Na een half uur Lou Ferrigno en papa Arnold zien winnen en een jointje zien roken is een leuke afsluiter.

3

Niet helemaal mijn ding.

Ongeveer 45 minuten lang weet Punch-Drunk Love te vermaken. Barry is een aandoenlijk hoofdpersonage en de balans tussen drama, komedie en romantiek is evenwichtig verdeeld.

Na een tijdje - ergens na Hawaii - komt het "misdaad"plotje wat meer op de voorgrond en ik weet niet goed wat daar van moet denken. Het voelt enigszins overbodig aan.

Op voorhand had ik wat schrik voor Adam Sandler. Ik heb nog geen enkele niet-irritante rol van hem gezien. Nu moet gezegd dat hij best meevalt. Outstanding vind ik hem niet, maar dat hoeft ook niet.

Emily Watson is gewoon goed zoals altijd, net als Philip Seymour Hoffman.

Paul Thomas Anderson is een uitstekend regisseur en dat is aan alles te merken. Niet alleen haalt hij het beste uit z'n hoofdrolspeler naar boven, ook op filmisch vlak zit alles meer dan snor.

Het werken met kleuren levert enkele vindingrijke taferelen op, en ook enkele shots springen er uit.

Beetje spijtig van het slotakkoord.

2,5

Degelijk vermaak.

The Punisher laat er geen gras over groeien. Nog voor het allemaal goed en wel begonnen is, heeft hij alweer een maffiafiguur opgeruimd.

Nadien wordt er getracht een verhaaltje te ontrollen, maar films als deze draaien natuurlijk niet om het verhaal. Het draait om actie en op dat vlak stelt deze film zeker niet teleur.

De voor mij bijna onherkenbare Dolph Lundgren - jong, zwartgeverfd en met donkere stoppelbaard - is een uitstekende Punisher. Af en toe ontglipt hem een vleugje gevoel voor drama, maar hij is vooral cool. De hele hoop maffiabazen - zeker Jeroen Krabbé - lijken mieren naast hem.

The Punisher oogt ook lekker eighties qua kleuren, muziek en dialogen. Hoogstaand wordt het dan ook nooit, vermakelijk des te meer.

De actie an sich is gewoon veel geknal, af en toe ook geknok, maar vooral ongeremd en zo heb ik het graag.

3

Leuk.

Een tijdje geleden zag ik reeds War Zone, dus leek een herziening van deze versie wel op z'n plaats. En waar War Zone zich op een totaal andere manier presenteert, vind ik deze versie weinig onderdoen.

Alleen het begin vind ik wat zwakjes, met dat opgeklopte drama en de wat lome manier waarop z'n familie vermoord wordt. Daarna volgt anderhalf uur ouderwetse actie, met nog net genoeg humor en zelfspot, én een meer dan degelijke finale.

Thomas Jane is trouwens ook een deftige Punisher - niet van het niveau Dolph Lundgren, maar zeker ook niet minder dan Ray Stevenson. Qua komische timing is hij misschien zelfs de beste van de drie - al stelt dat ook niet al te veel voor.

John Travolta is een wat kleurloze slechterik - ook al heeft hij een nichterige kop. Ben Foster in een wat apart bijrolletje steelt imo de show.

Qua look doet deze film erg aan de versie uit 1989 denken. Alles oogt wat stoffig, maar dat vind ik een zekere charme hebben. Enkele actiescènes springen er tussenuit - zeker het gevecht met The Russian, zoiets redt een film in z'n eentje als het nodig is. Veel scènes spelen zich af in een vervallen appartementje en op één of andere manier vind ik zo'n set gezellig.

3,5

Vrij sterk.

Punisher: War Zone volgt een bepaalde lijn en wijkt daar niet van af. Vanaf het begin wordt de kaart van idioterie getrokken en dat levert een heleboel aan hilarische scènes.

The Punisher zelf wil nog wat te sentimenteel worden van tijd tot tijd, dat wil nogal eens afleiden. Imo doet hij anderhalf uur niets anders dan vanuit het niets tevoorschijn komen om wat figuranten neer te knallen. Verder doet het mij allemaal weinig, dat opgeklopte drama.

Ray Stevenson is wat flauw als Punisher, al is niet onlogisch dat hij ondergesneeuwd raakt door Dominic West, die heerlijk voor aap staat als schmierede idioot. Zelden heb ik zo'n overdreven New Yorks accent gehoord - echt fantastisch geacteerd.

Verder wordt er op wat bloed en kapotgeschoten ledematen meer of minder niet gekeken. Aanvankelijk vond ik het er niet gelikt uitzien, maar dat doet er eigenlijk niet toe. De parodie druipt ervan af. Jigsaw - voorzien van behoorlijk wat protheses en make-up - is een geslaagde karikatuur en daar staat eigenlijk alles mee.

Guilty pleasure.

3,5

Amusant.

Leuke combinatie van horror, thriller en satire. Vlot geregisseerd, dat zeker. Er wordt niet veel tijd verloren om over te gaan tot de orde van de dag: de zuivering. Het is m.i. niets hoogstaand maar als mix van verschillende genres verveelt het geenszins. Het low-budget-gehalte helpt vermoedelijk bij het creëren van een eigen sfeertje. Eens de moordpartij écht begint laat de film wel wat steken vallen. De actiescènes zijn nogal matig geschoten en het helpt de spanning niet vooruit dat zowat elke spannende scène eindigt met een deus ex machina. Dat kan je in dit genre toch echt geen 3, 4 keer na elkaar doen. De hele serie zal ik dus niet kijken, vermoed ik, maar als tussendoortje kan deze alleszins wel smaken.

3

Redelijk.

Niet de beste van Paul McGuigan, maar z'n hand is toch goed herkenbaar. Push is dan ook veelal een verzameling van goeie ideetjes. Alleen de uitwerking is niet altijd even geslaagd. Het verhaaltje is behoorlijk lomp - het lijkt ook niet dat McGuigan echt veel energie verspeeld heeft om dat op te smukken. Hij lijkt meer bezig geweest te zijn met het creëren van een eigen wereldje, met veel kleur en hippe trucjes.

Push is geregeld relativerend. Het is te zeggen: die schreeuwende henchmen lijken mij er niet zo maar te zijn. Verder iets te veel gejengel rond de personages en wat hen bezig houdt. Dat vind ik wat minder geslaagd, ook omdat er in de cast niemand zit die er echt wat van kan maken. Push is een snel en kleurrijk actiefilmpje, met hier en daar vage sci-fi dingetjes. Niet meer, niet minder.

3

Matig.

Te druk en visueel te lelijk. Puss in Boots 2 heeft potentieel. Onder meer de stemmencast vind ik, met uitzondering van Salma Hayek, goed werk leveren. De gevechtsscènes zijn ook mooi geanimeerd en geven een leuke dynamiek. Het is spijtig dat de rest van de film kiest voor een lelijkere stijl. Ook qua kleuren is het een kakofonie. Spijtig. Verhalend zo'n beetje wat je van een kinderfilm mag verwachten. Iets te vol, met een aantal personages dat amper tot z'n recht komt, maar dat is het dan ook.

2,5