Opinions

Redelijk.

Maar niet helemaal geslaagd. Dimitri Vegas is een zéér beperkte acteur en dat wreekt zich. Hij kan geen moment enige broeierigheid in z'n rol leggen, waardoor de waan van de dag en de gekkigheid nogal willekeurig komt en gaat. De gekkigheid werkt anders wel, het is de ideale kapstok voor een aantal geslaagde komische noten. Maar als actieprent had dit nog een paar tandjes mogen bijschakelen. Ik mis snelheid, snedigheid. Jammer.

2,5

Mierzoet, maar aangrijpend drama.

Nooit gedacht dat een film zonder verhaal zo goed zou scoren. Regisseur Lasse Hallström heeft een geweldige prestatie afgeleverd. De film gaat over niets anders dan de liefde tussen hond en mens, geïllustreerd door zowat identieke scènes. En toch bleef ik geboeid kijken. Want het ís gewoon aangrijpend, en met een hond kan je bij mij sowieso al niets misdoen.
Soms lag het drama er te dik op zoals wanneer de vrouw van Parker na zoveel jaar de oude, vuile Hachi nog ziet wachten.
Het einde was wat minder met de kleinzoon die een nieuwe Hachi opvoedt..

Richard Gere kan mij voor het eerst overtuigen. Hij kreeg dan ook een dankbare rol. De ster van dienst is echter de hond.

Hallström steekt heel wat sfeervolle plaatjes in de film, en ook stevig wat pianomuziek. Dat laatste vond ik wel wat overdreven. Het kwam zo prominent naar voren, dat het bij momenten zelfs wat op de zenuwen werkte.

Desalniettemin een aangrijpend drama.
4

Matig.

Altijd wel interessant, zo'n filmpje over een figuur waar ik nog nooit van gehoord heb. Ook Hacksaw Ridge is in dat opzicht interessanter dan het werkelijk is.

Want het religieuze gewauwel vormt geen geslaagde combinatie met de trainingen en nadien ook de oorlog. Erg opgeklopt en sentimenteel. Tot in den treure toe, ondanks dat het verhaal van Doss wel degelijk heel heroïsch is.

Andrew Garfield acteert best oké en ook Luke Bracey als macho van dienst kan er wel mee door. De rest is behoorlijk tegenvallend, met Vince Vaughn als absoluut dieptepunt. Compleet ongeloofwaardig is die in deze film.

Visueel tovert Mel Gibson dan weer goede zaken dan weer lelijke zaken op het scherm. Bepaalde oorlogstaferelen zijn redelijk expliciet, maar dat kan ik wel hebben. Een oorlog zonder leed en gruwel is ongeloofwaardig. Wel opvallend is de lelijke CGI.

2,5

Vermakelijk.

Hail, Caesar! is een aangename mix van parodie en ode. Er zitten heel veel knipogen en verschillende elementen in een ietwat chaotisch overkomend plot. Niet dat het niet te volgen valt, integendeel, maar de focus verlegt zich nogal eens.

Door de afwisseling kunnen een heel aantal acteurs hun ding doen, zij het vaak kortstondig. Hoe dan ook levert het wel een aantal grappige scènes op. Josh Brolin is uitstekend als kapstok waar de meeste gebeurtenissen zich rond afspelen. Ook Alden Ehrenreich als eendimensionale westernacteur kan wel wat met z'n rol.

Verder niet al te hoogstaand. Af en toe miste ik wel wat scherpte, wat meer durf of spitsvondigheid, al heb ik niet het idee dat de Coens dat echt hebben geprobeerd. Als tussendoor is Hail, Caesar! evenwel prima.

3

Goed.

Mooi drama. Erg tof geregisseerd ook. Er is werkelijk geen minuut te veel of te weinig naar de film gegaan. Op dat vlak klopt het gewoon. Bovendien is het zwart-wit aangenaam kijken. Het is hier niet gebruikt als gemakkelijk trucje om het allemaal wat grauwer te maken.

Vincent Cassel en z'n kompanen Hubert Koundé en Saïd Taghmaoui acteren verder ook de pannen van het dak. Cassel springt door z'n naam het meest in het oog, maar ik vind bv. die Koundé absoluut niet onder doen. Die geeft ook een klein beetje sympathie mee aan een verder onsympathiek personage. En dat is tegelijkertijd ook een beetje het probleem. Het einde zou een mokerslag moeten zijn, maar ik vind het net iets te potsierlijk. Iets te gemakkelijk ook, zeker dat laatste s(c)hot. Als serieus bedoelde aanklacht tegen een hoop problematieken uit de banlieue kan het mij net niet genoeg beroeren, ook al is de verpakking uitstekend gedaan.

3,5

Gemiddeld.

Half Nelson begint vrij goed en behoudt doorheen de speelduur ook wel een zeker niveau aan, maar echt indruk maken doet het niet. Dat er geen Hollywoodeinde tegenaan gegooid wordt is één van weinige positieve punten. Verder blijft de zogezegde vriendschapsrelatie tussen leerkracht en leerling behoorlijk vlak waardoor het eigenlijk twee aparte verhaallijnen zijn. Een scène die erin kapt ontbreekt ook.

Ryan Gosling is niettemin best goed in z'n rol, al heeft hij een paar tics die in elke rol terugkomen. Shareeka Epps maakt evenwel meer indruk. Wat meer gezamenlijke scènes had de film wellicht ten goede gekomen.

Visueel is Half Nelson spijtig genoeg lelijk. Het camerawerk is vaag, nerveus en rommelig. Men probeerde wellicht "dicht op de huid" te zitten, maar mij heeft het vooral geërgerd. Ook de soundtrack is niet al te best. Des te opmerkelijker het is dat de leegte van het boeltje best goed naar voren komt.

3

Onderhoudend.

Ietwat tegen de verwachtingen in een redelijke meevaller, deze Hall Pass. Zowel Owen Wilson als Jason Sudeikis, van geen van beiden ben ik echt fan, hebben hun momentjes. En hoewel het allemaal vrij plat en gemakkelijk is qua humor, irriteert de film nergens. Het tempo zit goed en men blijft gelukkig niet te lang hangen in onbenullig drama.

3

Redelijk.

Horror als op zichzelf staand genre heeft me tot op heden nooit niet echt kunnen bekoren. Ik vind het allemaal zo ontzettend ... leeg, al is dat misschien niet het juiste woord. Horror in combinatie met science fiction (Alien bv) of horror met een zelfrelativerende knipoog (Scream/ Dressed To Kill bv) vind ik veel leuker.

Nu goed, Halloween is een bekende naam in het genre en ik kan best begrijpen waarom. Hoewel ik het uiteindelijk vrij doorsnee vind, zitten er genoeg positieve elementen in. Met name de spanningsopbouw is zeer kundig gedaan en Michael Myers is best wel leuk als psycho met astma maar zonder motief. Dat hij geen motief heeft is absoluut een pluspunt.

Maar wanneer na een uur de hel losbarst gaat veel van de zorgvuldig opgebouwde spanning verloren. De moorden zijn weinig geïnspireerd en Michael Myers verliest op het einde al z'n dreiging op een wel heel erg klungelige manier.

Jamie Lee Curtis is overigens ook strontvervelend als scream queen. Iets anders had ik niet verwacht dan wel gehoopt. De andere vrouwelijke castleden zijn dan ook veel interessanter: dommer, nietsvermoedender en daardoor grappiger.

Donald Pleasance - nochtans een uitstekend acteur - staat er maar voor spek en bonen bij. In het begin heeft hij nog het een en ander te doen, maar uiteindelijk beperkt de helft van zijn screentime zich tot staan waken naast een huis.

Hoewel het camerawerk af en toe wat goedkoop oogt valt John Carpenter niets te verwijten want die bouwt naar de climax toe op een manier die ik alleen maar kan toejuichen: lange shots, de psycho die af en toe opduikt, zijn ademhaling, ...

Muzikaal ben ik dan weer wel op mijn honger blijven zitten. Dat zenuwslopende muziekje keert echt veel en veel te veel terug. Na een tijdje verliest het daardoor z'n nut en wordt gewoon irritant.

Niettemin goed voor anderhalf uur vermaak.

Dikke 3

Best oké.

Vlot en makkelijk te behappen tussendoortje. Redelijk voorspelbaar qua verloop maar misschien net daardoor ook gewoon wat het is: weinig pretentieuze no-brainer.

Will Smith draagt ook met alle gemak dit soort films. Hij komt goed uit de verf en is tegenwicht voor Jason Bateman die ik helemaal niet smaak in deze rol.

Qua special-effects e.d. toch alweer ietwat gedateerd, maar bon. Had ik hem maar 8 jaar eerder moeten zien.

3

Een wat mattere Eastwood-western dan gewend.

De film opent nochtans sterk. Er worden geen doekjes omgewonden en het tempo ligt naar westernnormen tamelijk hoog.

Vanaf het moment dat Eastwood marchal wordt, kakt het helaas wat in en kent het zelden of nooit noemenswaardige opflakkeringen.

De romance zag je weer van mijlenver aankomen en was duidelijk slechts opvulsel. Western en romances.. het blijft een stormachtig huwelijk.

Clint Eastwood speelt een ander personage na z'n gesmaakte Man With No Name- vertolkingen. Ik denk dat - gezien z'n latere personage-keuzes - hij ook door had dat dat personage hem meer lag dan dit soort karakters.

Van de bijrolletjes was Pat Hingle goed te doen, Inger Stevens ver ondermaats, en was het best leuk om Dennis Hopper te zien passeren.

De muziek was best goed. Klassiek bombastisch, maar paste goed bij het geheel. Er passeerde ook effe een harmonica-deuntje, iets waar meer met te doen viel.

Voorts mooie landschappen, degelijk dorpje, ..

Middelmaat.

3

Goed, net zoals z'n voorganger.

Je zou eigenlijk alles als een remake kunnen beschouwen. Het verhaal moet zowat hetzelfde zijn als deel l. Enkel de locatie is anders - dit maal is Bangkok de stad vol verrassingen. De moppen moeten zowaar nog meer aan niveau ingeboet hebben, maar ze zijn meestal grappig, en daar draait het om.

Ed Helms komt beter voor de dag dan in deel l. Bradley Cooper krijgt een iets te 'cool' rolletje. Ik vraag me af waarom hoe nooit gênante situaties krijgt. Zach Galifianakis is minder subtiel dan in deel l, maar zijn personage blijft uiteindelijk wel grappig.

Soms slecht, soms goed, maar vooral heel erg puberaal. Je houdt er van of je houdt er niet van. Ik kan het af en toe wel hebben.

Krappe 3,5

Flauwtjes.

Men had wellicht beter voor een kopie gekozen - jawel -, want The Hangover zonder hangover is het simpelweg niet. In de plaats daarvan krijgen we een misdaadverhaaltje voorgeschoteld waarbij de Wolfpack enkele bekende tussenstoppen maakt.

Erg veel lachen levert het evenwel niet op. Daarvoor ligt de nadruk veel te veel op Alan en Chow.

In het geval van Zach Galifianakis is dat niet erg, want die heeft wat komisch talent, maar Ken Jeong is erg nadrukkelijk aanwezig. Heel soms is hij grappig, maar om nu honderd keer 'motherfuckers' met dat irritante stemmetje te horen...

Door de uitgebreide rol van die twee krijgt de rest weinig te doen. Bradley Cooper heeft werkelijk niks te doen en ook Ed Helms had wel wat meer verdiend.

Verder duurt het gelukkig niet al te lang - al komt de film ondanks een drietal opflakkeringen nooit echt op gang. De slotscène is voor velen blijkbaar het hoogtepunt, maar ik denk daar anders over. Zo'n fotomomentje als in de vorige delen is toch stukken leuker.

2,5

Bij de betere komedies van de laatste jaren, maar echt top is ie niet.

Simpele plot, maar wel genoeg om een resem komische momenten in te steken. Dat lukt gedeeltelijk. Hilarische momenten (Zach Galifianakis wordt in het hoofd getazerd door die dikke: 'Whoa, hit him in the face, whaha!') worden afgewisseld met minder geslaagde momenten. Over het algemeen halen de hilarische momenten de bovenhand.

Zach Galifianakis speelde de meest komische rol. Ook Bradley Cooper vond ik erg goed. Ed Helms wat minder.

De film was ook niet altijd even origineel. De scène op het dak deed me denken aan het Eiland. Het amper laten zien van de gebeurtenissen van de nacht deed me op z'n beurt denken aan Reservoir Dogs.

Eén van de betere komedies van de laatste 5 jaar, maar da's ook wel een beetje te danken aan het feit dat in die laatste 5 jaar weinig geslaagde komedies zijn uitgebracht.
Het is weleens leuk om een rasechte komedie in de top 250 te zien, al is dit niet helemaal logisch.

3,5

Onevenwichtig.

Hanna (de film) wil een beetje alles zijn en dat is dan ook meteen het grote manco. Het Haywire-achtig spionageverhaaltje wordt zo nu en dan verweven met een beetje coming-of-agedrama en zelfs ongeremde over-the-topactie.

Uiteindelijk is het als geheel vlees noch vis. Doorsnee is het niet, experimenteel wel, maar uiteindelijk lijkt het een beetje stuurloos.

Saoirse (of hoe je het ook spelt) Ronan zet niettemin een uitstekende rol neer. En toch vind ik ze bij momenten miscast. Namelijk als actieheldin kan ik haar maar moeilijk geloven (het ondersteunende plotje vind ik geen excuus). In de scènes waarvoor enig talent vereist is komt ze dan weer wel erg overtuigend over. En hoewel ik ze verre van een vamp vind heeft ze een ongekende présence. Die bleke huid en dat blonde haar in combinatie met die ik-weet-niet-hoe blauwe ogen: ik kan er naar blijven kijken.

Dezelfde lofbetuigingen gaan echter niet op voor Cate Blanchett en al zeker niet voor Eric Bana. Beiden moeten beter kunnen, dat hebben ze al bewezen.

Ik hoop voor Joe Wright dat hij nu zelf inziet waar zijn grenzen liggen. Als actiethriller is deze film een rommeltje. Niet alleen is de actie lelijk geschoten (op de ondergrondse vechtscène met Bana na), de editing is al even overhaast en ook over het muziekgebruik is niet naar te huis te schrijven.

In de rustige scènes kan Wright wél nog overtuigen. Het gedeelte bij dat gezin is een mooi stukje cinema in een voorts rommelige actiethriller.

2,5

Goed.

Zonder al te hoge verwachtingen ingegaan. Woody Allen's zogenaamde meesterwerk Annie Hall beviel mij indertijd absoluut niet - dat is intussen, vermoed ik, toch ook al een jaar of 10 geleden dus daar staar ik mij ook niet blind op. Maar babbelfilms zijn doorgaans evenmin aan mij besteed.

Gelukkig is het me enkel meegevallen. Ja, het is een babbelfilm - dan nog met nerveuze typetjes zoals dat van Allen zelf. In de basis klinkt het als een recipe for disaster, maar op één of andere manier is het me best goed bevallen. Het wordt nooit té veel. Niet in het babbelen, niet in de nervositeit. Hanneh and Her Sisters is eerder een gezellige film, luchtig gebracht en met acteurs die met de nodige flair hun rollen neerzetten. Allemaal keurig gebracht in een niet al te lange speelduur. Fijn.

3,5

Redelijk.

Tot ergens in de helft is dit bovengemiddeld: het geheel wordt sfeervol gebracht met genoeg zelfrelativering en schwung. Nadien komt er wat familiedrama bij kijken en lijkt het plezierige er wat af.

Hoewel Jeremy Renner en Gemma Arterton voor geen meter op elkaar lijken hebben ze genoeg te bieden. Renner is wel makkelijker in te wisselen dan Arterton, ook hier weer een plezier voor het oog.

Verder speelt Peter Stormare voor de duzendste keer dezelfde rol en zet Famke Janssen - met zowaar weinig Hollands in haar Engels - een deftige slechterik neer.

De film zit volgepropt met (computergeanimeerde) bloederige actie, maar regisseur Tommy Wirkola weet dat niet altijd overtuigend te brengen. Vaak ziet de actie er nogal gemaakt uit en ook choreografisch zijn er steken gevallen. De Van Helsingkruisboog van Gretel spant daarbij de bovenhand.

3

Best leuk.

Het moet zijn dat de meeste kijkers dit veel te serieus namen. M. Night Shyamalan komt immers met een originele, eigen kijk op apocalyptische taferelen en vluchtende mensen. Daarbij neemt hij het absoluut niet zo serieus. Dat is van begin tot eind toch redelijk duidelijk, lijkt mij. Mark Wahlberg en de rare Zoey Deschanel zetten in die context ook gewoon uitstekende rollen neer, vol zelfrelativering.

Hoewel de film geen dijenkletser poogt te zijn heb ik toch een aantal keren goed kunnen lachen. Slapstick is het geenszins, er zitten heus nog genoeg serieuze momenten in, maar de humor valt toch niet te ontlopen. Verder vooral een goed vorderende zit. Geen grootse cinema, maar wel gewoon degelijk gemaakt en goed kijkbaar. Leuk sfeertje, af en toe wat mysterie en een originele (zelf)moord hier en daar. De film oogt soms neutraal, een beetje sober zelfs. De keuze voor 'de vijand' is daar ook niet vreemd aan. Dat er onderliggend een moraaltje aanwezig is, ligt mij doorgaans niet zo. Shyamalan maakt daar echter niet zo'n opdringerig lesje van. Hij is zich goed bewust van wat hij juist maakt.

3

Behoorlijk.

Totaal geen liefhebber van Adam Sandler, maar Happy Gilmore is niettemin een leuke hap. Een tussendoortje, dat wel, maar het heeft wel alles om een geslaagd tussendoortje te zijn. Goed tempo, een aantal dwaze mopjes en scènes, Sandler die redelijk uit de verf komt, .. Hier en daar wat minder geslaagde dingetjes, maar verder best oké.

3

Overbodig.

Althans, voor mij als kijker. Netflix vaart er kennelijk wel bij en Adam Sandler dus ook. Ik heb pas onlangs de eerste gekeken en die heeft wel wat, maar zo'n sequel na 30 jaar... Het is toch vaak geen al te best idee en hoewel het qua humor nog redelijk vergelijkbaar is - wat in deze tijden niet altijd gemakkelijk is -, voelt het voor mij niettemin overbodig aan. De verplichte fan service om zowat alle personages uit het origineel te laten terugkeren mist zijn doel als je met godbetert Eminem op de proppen komt om een zoon van te spelen, want ja, soms zijn de originele acteurs allang overleden. Dan wordt het gênant, maar het is niet de enige gratuite cameo die uitgedeeld wordt.

2

Niet goed.

Keanu Reeves is zijn houterige zelve met zijn niet-aflatende onbesuisde bewegingen en maniertjes in dit gemakkelijk drama. Ik had op voorhand misschien iets beter moeten lezen, want ik dacht een komedie opgezet te hebben. Dat is niet het geval, al zit er hier en daar wel een momentje in dat voor wat feel good moet zorgen.

Reeves is dus zeer matig. Zijn jonge tegenspelers zijn over het algemeen beter, maar de film zelf stelt eigenlijk amper iets voor. Veel opgeklopte sérieux en een zeemzoet einde met een overlijden om toch maar traantjes te trekken.

2

Mja.

Goed is het niet, verre van, maar qua idioterie is het hier wel snor en de opvolging van actie ligt hoog en dus kijkt het allemaal best wel weg. De scène waarin JCVD een slang KO slaat is het hoogtepunt.

En Jean-Claude Van Damme zorgt voor nog wel meer hoogtepuntjes. Sowieso hoeft hij daar niets voor te doen, want z'n look alleen al is een grap. Lance Henriksen en Arnold Vosloo als villains van dienst doen het naar behoren - al zijn dergelijke rollen nooit echt venijnig, natuurlijk.

John Woo lijkt anno 1993 slechts één trucje te hebben: slow motion. Werkelijk elk stukje actie wordt door de slomo gehaald. Te pas en te onpas wordt daarmee het ritme en de flow van actiescènes verstoord. Enige choreografie valt daardoor amper op - JCVD's karatetrap in slomo: meer krijg je vaak niet mee.

Snel tussendoortje.
2,5

Behoorlijk.

Vrij standaard misdaadfilmpje. De ingrediënten en het verloop zijn gekend, alleen de hardcore setting had ik nog niet eerder gezien. Maar dat is verder ook weinig verrassend. Ik vind gabbers sowieso al best aparte figuren. De gabbercultuur doet mij niet veel, al kan de film het pillengebruik soms nog beklemmend tonen. Alleen had dat nog maal tien gekund. Dan had je niet zo'n halfbakken familiedrama gehad. Dat juk kan Hardcore Never Dies niet van zich afgooien.

3'tje

Misbaksel.

Blaxploitation in de mix met de spaghettiwestern. Twee genres met een zekere neiging tot overdrijven en net daarom een combo die gerust kan slagen. Meer zelfs, ik had niet gedacht dat het mis zou kunnen gaan.

Helaas bewijst deze film dat het wel kan. Over de ganse lijn falen de makers om een toffe film te maken. De poging tot het maken van een strakke, stoere film vol uitspattingen van geweld en met hier en daar een coole dialoog eindigt met een sisser: gelikte types, vertolkt door acteurs die er niets van bakken, rondhuppelend op al even gelikte sets en zich op de tonen van een verschrikkelijke soundtrack een weg banen door het te lang uitgesponnen plot.

Het is op geen enkel moment ruig of cool. De uitbundigheid is infantiel, beste scène die dat illustreert is het "duel" tussen de snelle jongens. Een soort anticlimax waar de film vol van zit. En dan te bedenken dat er ook nog een flinke scheut serieus bedoeld drama door je strot geduwd wordt. Om van te huilen.

1

Leuker dan z'n voorganger.

En dat is simpelweg te danken aan de grappen. Die zijn gewoon beter. Voorts is alles hetzelfde gebleven: zelfde personages, zelfde soort humor, zelfde opbouw, ...
Ook het stonergehalte is hier meer aanwezig. Bij zowat elk tussenstation wordt er wiet gebruikt.
Het einde is natuurlijk wat flauwtjes met zowel Harold als Kumar die van straat raken, maar de Amsterdamfragmenten maken dat ruimschoots goed.

Kal Penn is deze keer het beste op dreef. Nu is het tenminste duidelijk dat hij een wietgebruiker is en dat zorgt voor behoorlijk wat animo. John Cho blijft uiteraard secuur.
Het bijrolletje van Neil Patrick Harris is deze keer meer geslaagd. Zijn unicornscène is hilarisch.

Hoog stonergehalte, hilarische moppen en een paar mooie vrouwen: meer moet dat niet zijn. Op naar deel 3.

3,5

Matig.

Een film als deze staat of valt met het aantal gelukte moppen. Voor mij kan het maar net staan blijven.

Het stonergehalte is bijna helemaal afwezig, waardoor Harold en Kumar te "gewoon" zijn. Als één van de twee of beiden echt compleet van de kaart waren had het misschien grappiger geweest.

Nu blijft het allemaal standaard, zijn de grappen niet echt hilarisch en is ook het einde te feelgood ipv droogkomisch.

John Cho is een aardige komiek: vrij goeie timing en mimiek. Met Kal Penn heb ik doorgaans meer moeite, maar hij is hier onder impuls van z'n maatje vrij goed op dreef.

Het bijrolletje van Sean Patrick Harris is misschien grappig voor zijn volgers, maar mij zegt het niks.

Als ik deze film ooit eens een herziening gun, zal het niet in nuchtere staat zijn, vrees ik.

2,5

Zeker geen tegenvaller, maar er had net wat meer ingezeten.

Het verhaal doet me een beetje denken aan Taxi Driver. Ook de eenzame persoon, de grimmige wijkjes, de junkies op straat,... Alleen komt Harry Brown wat sympathieker over.

Dat komt mede door de perfecte vertolking van Michael Caine. Niks op aan te merken. Fijntjes de gebroken man spelen in het eerste deel, om dan z'n legerervaring te gebruiken, zonder een hersenloze actieheld te worden. De andere acteurs waren çava zonder meer. Emily Mortimer vond ik wel ietwat te veel dezelfde uitdrukking behouden gedurende de film.

Het einde had wat anders gekunnen. Wat subtieler. Je kijkt de hele film naar een drama/ thriller in een misdaadmilieutje met hier en daar wat actie, maar wanneer Operatie Blue Jay begint, leunt de film wat te dicht tegen het actie-genre aan. Ik maak nogmaals de vergelijking: in Taxi Driver bv is dat veel subtieler, beter gedaan. Daar is het de eenzaat die het toppunt van z'n zelfdestructie bereikt, terwijl het hier een deel is van die Operatie Blue Jay.

Maar soit. Aangename film, goeie sfeer, niet te lang (1,5 uurtje), een goeie Michael Caine.
3,5*

Matig.

Het grootste probleem is de speelduur, die simpelweg veel te lang is. Het verhaal is eigenlijk hetzelfde als in deel 1: de parasiet Voldemort teistert Zweinstein. Ik vind een dergelijke kopie niet echt erg gezien het uitgangspunt (elke film is een schooljaar, dus de herhaling is er), maar het tempo ligt hier veel te laag. Er komt maar geen schwung in en na anderhalf uur film had ik meermaals het gevoel dat men het langzaamaan kon afronden.

De cast is qua niveau zoals in deel 1, met de uitzondering dat de ellendige Daniel Radcliffe wat last heeft van een dieper wordende stem. Richard Harris is de leukste vaste waarde en van de nieuwkomers kan Jason Isaacs - wat een uitstraling heeft die man toch - mij wel bekoren. Kenneth Branagh vind ik ondanks een paar mopjes veelal vervelend.

Chris Columbus doet het hier op dezelfde manier als deel 1, met de uitzondering dat de muziek iets minder aanwezig is. De special effects zijn ook hier wel erg matig. Vooral Dobby - ook een irritant ventje, zeg - ziet er niet uit. Wetende dat in 2002 ene Gollum ook in de cinemazalen verscheen, lijkt me dat hij er nooit goed heeft uigezien.

Een klein pluspuntje is dat er af en toe een beetje (flauwe) humor inzit, belichaamd door Ron's uil.

2,5

Taai.

Waar in The Half-Blood Prince de finale voorbereid wordt, met de dienaars van Voldemort die eindelijk actie ondernemen, is die opgebouwde spanning hier helemaal weggevaagd. Na een degelijk begin zijn we terug naar af. Ik heb werkelijk waar niets tegen trage films, maar er moet wel iéts gebeuren. Harry en co houden zich in the middle of nowhere schuil en palaveren een beetje over één van de zeven Gruzelementen. Tuurlijk, zo'n dansscène is best prettig, maar het duurt allemaal zo verdomd lang om niets. Dat Ron ondertussen flirt met de dark side maakt het er niet origineler op.
De clash op het einde (en Dobby die nog een rolletje speelt) maakt de film er helaas niet beter op, want 146 minuten later zijn we niet veel verder dan deel 6.

Wel aangenaam om te zien is dat Daniel Radcliffe na de vorige film bevestigt dat hij toch voldoende kan acteren. Rupert Grint komt niet tot z'n recht in Ron's emomomentje, Emma Watson is wel een constante.
Met (een onherkenbare) Rhys Ifans is er zelfs in het voorlaatste deel nog plaats voor een nieuwkomer, maar echt goed vind ik hem niet. Ook Helena Bonham Carter mag wel eens weggehocuspocust worden, al dat lawaai ben ik onderhand wel beu.

David Yates zorgt hier voor het meest kleurloze deel van de reeks. Als ik aan Harry Potter denk, denk ik aan een frivool en magisch sprookje, niet aan een grauw rebellendrama. Veel blockbuster is hier niet meer aan. De cinematografie is ondanks (of dankzij) dat gegeven zeer de moeite. Ook het geanimeerd stukje is best creatief uitgewerkt met een zeer geslaagd lichtspel, alleen die laatste overgang is weinig origineel.

Soit, op naar het slotstuk.
2,5

Net goed genoeg.

Waar het eerste deel van het afsluitende tweeluik leeg is, is dit tweede deel behoorlijk vol, iets té vol, naar mijn smaak (ik had van The Deathly Hallows gewoon één film van gemaakt, van een kleine 3 uur). Met deze afsluiter trekt men ook weer de kaart van de blockbuster, met als gevolg idiote oneliners en onbedoeld komische situaties zoals Neville die de slang onthoofdt. Dergelijke scènes doen afbreuk aan het goede niveau dat de film haalt.
Vooral het eerste anderhalf uur is het beste uit de hele reeks. Zweinstein is - godzijdank - de locatie waar alles gebeurt, het eerste duelletje tussen professor Anderling en Sneep is een smakelijk voorproevertje en het beste: het duurt geen uur voor men weet hoe een Gruzelement te vinden/ vernietigen.
De grote finale is dan een beetje ontgoochelend, eigenlijk. Harry "dood", Harry terug, Voldemort gefopt, Voldemort dood, ... Túúrlijk.
Desondanks heeft het wel iets. Hoewel niet echt nodig, is het 19 jaren later-segment een mooie afsluiter en besef ik toch ook weer dat ik het stiekem spijtig vind dat het avontuur afgelopen is.

Zoals het een slot betaamt keert zowat de ganse cast weder om een laatste keer uit te blinken (of daar toch een poging tot te doen...). Daniel Radcliffe, Emma Watson en Rupert Grint doen wat men van hen kan verwachten, al blijft die eerste toch het kneusje van de reeks.
Uitschieter van dienst is Alan Rickman, mede doordat Sneep eindelijk de uitdieping krijgt waar ik zo lang op heb moeten wachten. Maggie Smith schopt kont, Michael Gambon is een toffe opa, Bonnie Wright een guilty pleasure, Evanna Lynch zet een leuk typetje neer (al vind ik Jammerende Jenny toch iets amusanter), David Thewlis en Gary Oldman zijn ook leuk ter herkenning en zo kan ik nog wel een regel of 10 doorgaan...
Enige minpunt is Ralph Fiennes, die ik over de hele reeks genomen toch niet echt overtuigend vind als Voldemort. Vooral de manier waarop hij ... zijn toverstok vasthoudt werkt al eens op de lachspieren. De meest beangstigende Voldemort vind ik dan dat CG-gezicht uit The Philosopher's Stone.

Regisseur David Yates gaat logischerwijze verder op zijn elan van de vorige films. Zweinstein als place-to-be geeft de film sowieso een serieuze sfeerinjectie en ook muzikaal behoort dit deel bij het beste van de reeks. Ik weet niet meer hoe het spreekwoord over het heilige huisje precies luidt, maar het opstappen van John Williams - ondanks het leuke en overbekende Zweinsteindeuntje - heeft de reeks geen kwaad gedaan.

Harry Potter is een degelijke reeks gebleken, ik moet toegeven dat het z'n charme heeft. Échte uitschieters ben ik echter niet tegengekomen, helaas.

Kleine 3,5

Degelijk.

Harry en co zijn een jaar of 14 en zodus moeten hun puberkwesties aandacht krijgen. Godzijdank levert dat een paar komische momentjes op. Vooral Ron met zijn onderdrukte gevoelens voor Hermelien doet wel eens een grijns tevoorschijn komen.
Verder is het toernooi best leuk, maar heeft het eigenlijk geen bal te maken met het overkoepelende plot met Voldemort, tot de laatste opdracht. Dat gebrek aan samenhang steekt me ook wel wat tegen. Harry en Voldemort hebben toch wat gemeen en personages als Sirius Zwarts en professor Sneep hebben het potentieel om geweldige ondersteunende karakters te zijn, maar feitelijk wordt elke film hetzelfde gedaan: een wedstrijd/ opdracht/ queeste/ ... en op het einde een (weinig indrukwekkende) onthulling over Voldemort.
Hier is de onthulling best goed met de wedergeboorte van Voldemort, maar de clash tussen Harry en hem stelt me toch wat teleur.

Van de vaste cast weet ik ondertussen wat te verwachten, dus is het uitkijken naar de nieuwe namen. Hier is het vooral Brendan Gleeson die een opvallende rol neerzet. Ralph Fiennes is behoorlijk theatraal als Voldemort; eng helaas niet.
Over Michael Gambon zal ik wellicht niet tevreden worden, daar hij veel te veel als een overjaarse hippie ipv een wijze tovenaar overkomt.

De grootste vooruitgang is geboekt op vlak van special effects, waarbij vooral de draak waartegen Harry moet vechten zowel qua design als CGI de show steelt.
Verder is Zweinstein weer sfeervol als vanouds en het is het muzikaal weer wat ingeperkt. Mike Newell zit qua aanpak een beetje tussen Chris Columbus en Alfonso Cuarón in, maar slaagt er niet echt in een eigen stempel te drukken.

3

"Ey, Hermione, you're a girl.."
"Very well spotted!"