Opinions

Stuurloos.

Hesher heeft mogelijkheden genoeg, maar uiteindelijk is het van alles een beetje geworden, zonder in iets uit te blinken.
Dan is Hesher (het personage) droogkomisch, dan weer een ongelooflijke klootzak, dan eens een "vriend"... Alles blijft zo onduidelijk. Voor hetzelfde geld is Hesher niet "echt" en is hij of een denkbeeldige vriend of TJ als volwassene of weer iets anders.
Ik kan er alleszins niet goed bij om wat het nu allemaal gaat.

Devin Brochu is toch wel de uitblinker. Vaak gebeurt het dat kindacteurs nog niet lijken te beseffen wat ze doen, maar hij toont verrassend veel naturel in z'n acteren.
Joseph Gordon-Levitt vind ik best matig. Zijn rol geeft hem alle gelegenheid om uit te blinken, en hij doet ook niks fout, maar omver geblazen ben ik zeker niet.
Natalie Portman is oké, maar heeft een beperkt rolletje.

Visueel oogt Hesher wat goedkoop. Het camerawerk is soms wat rommelig/ onverzorgd, maar dat zorgt er langs de andere kant dan weer voor dat het nooit aan de doorsnee Hollywoodfilm doet denken - niet dat dat nog nodig was gezien de inhoud.
Voorts is het prettig om enkele metalklassiekers uit de tachtiger jaren te horen. Amen to that.

2,5

Mooie avonturenfilm. Mooie beelden. Viggo Mortensen verdienstelijk. Verhaal niet te sterk. 3,5

Mwah ja.

Steven Soderbergh kan er wederom enige visuele flair aangeven, maar als de inhoud niet boeiend genoeg is, valt daar eigenlijk weinig tegen te doen. Heel dat NBA-gedoe en het droge gedoe met de lock-out en makelaars e.d. interesseert me niet. Na een uur mijn best doen was het beste van mijn aandacht er wel af en kon de uitkomst mij al niet veel meer interesseren. Ondanks dat Soderbergh er dus wel degelijk in slaagt om het fris ogend te houden, blijft het gewoon een praatfilm en die kunnen mij zelden tot het einde bekoren.

2,5

Had gezien de hoge score hier een heuse klassieker verwacht. Helaas...

Simpel doch intrigerend verhaaltje. De 'geliefde' sherrif die eigenlijk niets terugkrijgt voor zijn inzet. De argumenten voor en tegen die in de film aan bod komen bevatten allemaal waarheden.

Helaas wordt er weinig gedaan. Ik miste iets. Het bleef wat vaag, wat afstandelijk, de film zoog me niet mee.

Misschien ligt het aan het acteerwerk? Ik weet het niet. Iedereen acteerde op een redelijk niveau (met uitzondering van mrs Ramirez). Cooper kwam me echter veel te afstandelijk over. Ik kon weinig medelijden hebben met z'n tragische lot.

De setting, de muziek, de sfeer, allemaal in orde. Een paar aardige shots, zoals Kane die z'n kantoor verlaat voor de shoot-out (die me eigenlijk tegenviel door de klungelige boefjes). Er wordt dan mooi uitgezoomd tot Kane daar alleen, in't midden van zijn stad staat. Niemand die hem wil helpen.

Dus; tegenvallende prent gezien de hoge score hier op MM. Wel enkele fraaie camerabeelden.

2,5*

Herziening.

En ik knijp er toch een halfje af. De opening is sterk en het laatste half uur is dat ook. Daartussen valt de film naar mijn mening iets te veel in. Het is iets te veel een herhaling van zetten waarin Clint Eastwood de bewoners iets te gemakkelijk aan het lijntje houdt. Ik mis dan spanning, maar het helpt ook niet echt dat ik de clou - hoewel niet erg subtiel gebracht - al wist. Niettemin vind ik dat bovennatuurlijk kantje best geslaagd en een toffe draai aan de revolverheld die vaak op wraak belust een stadje binnen en nadien weer buiten rijdt. De locatie van het stadje aan het water kan me nog steeds zeer bekoren, zelfs al wordt er visueel niet genoeg mee gedaan.

3,5

Mja.

Beetje wat ik ervan verwacht had - qua niveau dan. Niet goed, ook niet echt slecht wegens het guilty pleasure gehalte. Sowieso had ik wel een andere film verwacht qua toon en look. Dit is zo'n beetje Flash Gordon, maar dan niet zo ver doorgedreven.

De overgangen zijn soms erg raar - de film oogt vaak onbeholpen. Zo onbeholpen dat ik me afvraag of het misschien zelfs de bedoeling was.

Christopher Lambert is echt een vod - Sean Connery als Spanjaard (?!) is stukken leuker en ook die slechterik is me goed bevallen.

Een must-see, sowieso - ik heb me te lang laten liggen - maar niet per se voor iemand die iets hoogstaands wil zien.

2,5

Matig.

The Highwaymen belicht het parcours van Bonnie en Clyde eens van een andere kant, maar het resulteert in een vrij droge en soms wat saaie film. De combo Kevin Costner en Woody Harrelson lijkt aantrekkelijk, maar komt niet echt uit de verf. De chemie is wat zoek en noch voor de stugge Costner, noch voor Harrelson die weer een beetje 'losser' mag zijn, had ik enige sympathie.

De film duurt dan nog eens een dikke 2 uur - die kennelijk nodig zijn om het verslag van de zoektocht/ klopjacht af te werken. Bepaalde elementen komen gelukkig wel goed naar voren en dan denk ik vooral aan de absurditeit dat de mythe rond Bonnie en Clyde met zich meebracht. De "massa" die moordenaars verafgoodt, zware economische tijden of niet, veel gekker moet het toch niet worden.

2,5

Tegenvallend.

De openingsscène is ijzersterk: kil, bevreemdend, wat dan ook. Meteen erna krijgen we een kennismaking met het gezin van Tom op een wel heel knullige manier en het niveau van de opening wordt niet meer gehaald, op de enkele gewelddadige uitspattingen na.

Viggo Mortensen is een goed acteur, maar ik vind hem tot dusver enkel als Aragorn uitblinken. In al de andere rollen die ik van hem gezien heb, miszie ik altijd wel iets. Dat hij niet echt een neus voor sterke scripts blijkt te hebben, helpt hem natuurlijk ook niet.

David Cronenberg zal nooit mijn soort regisseur worden. Daarvoor ben ik te veel een leek. Ik heb enerzijds niet bijster veel van hem gezien (een film of 5 à 6?), anderzijds lijkt hij me ook pretentieus te zijn terwijl ik nooit moeite zal doen om de pretentie van anderen te begrijpen. Dat ik op die manier films van hem verkeerd zal begrijpen doet er niet veel toe.
Zijn gewelduitspattingen zijn hier een visitekaartje, al heeft het ook iets komisch. De seksscènes zijn dom en ook de finale bij de broer (William Hurt met een beginnende Amish-baard??) is lachwekkend.

Nee, dit was 'm niet.
2,5

Vermakelijk.

Behoorlijk vlot en fris tussendoortje, deze Hitch. Toevalligerwijze tegengekomen op een late tv-avond, maar ik ben toch blijven plakken.

De tandem Will Smith - Kevin James is grappig genoeg en aanvankelijk zijn zelfs de scènes met de weliswaar niet onknappe acteerramp Eva Mendes te behappen.

Maar Hitch zou geen romcom zijn als het niet in de valkuilen van het genre trapt, en de kijker een dikke 20 minuten van lamlendig "drama" voorschotelt. Kan dat nu echt eens niet gewoon overgeslagen worden? Het leuke, frisse verdwijnt en uiteindelijk sleept de film zich nog naar z'n einde. Zonde van dat eerste uur.

Krappe 3

Matig.

Het eerste half uurtje is vrij luchtig en kijkt ook gemakkelijk weg. De theatrale vertolking van Anthony Hopkins doet me wel niet veel, maar Helen Mirren biedt goed weerwerk. Nadien wordt de film, weinig verrassend, wat serieuzer als de innerlijke strijd van Hitch of de huwelijksperikelen de kop op steken. De film blinkt daarin niet uit en ondanks de beperkte speelduur voelt het zeker lang genoeg aan. Wat de film wel goed doet, is dat ik goesting heb gekregen om toch maar eens wat meer van Alfred Hitchcock te zien. Al was het maar omdat het "moet" als filmliefhebber.

2,5

Nog net te doen.

De openingsscène zet meteen de toon: een konijn wil een snelweg oversteken en wordt platgereden door de auto die je niet ziet aankomen. Als even later nagenoeg hetzelfde gebeurt met een libelle is de hoop op een foute maar ook spannende thriller groot.
De aanleiding naar het meenemen van de lifter trekt die lijn nog door en de lifter zelf is behoorlijk gestoord, maar vanaf het moment dat hij in de auto plaatsneemt wordt er amper een spanningsboog opgebouwd.
Het actiegedeelte duurt tamelijk lang, maar spannend wordt het nooit echt. Als ook nog de koppige flikkenpasseren en de tortelduifjes de fout maken niet samen te blijven is het duidelijk dat The Hitcher niet meer dan een gezapig tussendoortje is.
Het einde is trouwens te dom voor woorden, wanneer het vrouwtje verandert in een moordmachien, een "explosie" overleeft en de lifter kapotschiet.

Sean Bean is een geloofwaardige psycho, maar tegenspelers Sophia Bush - hoewel handig inspelend op het mannelijke publiek door in een kort short rond te huppelen - en Zachary Knighton bakken er niet al te veel van.

Dat Michael Bay één van de producers is is duidelijk te merken. Af en toe gaat het op vlak van actie allemaal wat uit de bocht. Zo is de scène waarin de lifter een drietal politiewagen én een helikopter uitschakelt met een 9mm wat te veel van het goede.
Ook de CGI - het konijn en de libelle - ziet er niet al te best uit, maar dat zie ik door de vingers daar het slechts onbenullige bijzaken betreft.

2,5

Slecht.

Slecht actiefilmpje over de ganse lijn. Het is ook niet meer dan de versie met Tympothy Olyphant, maar dan precies een stuk goedkoper, slechter. Het gaat allemaal nog wel redelijk snel vooruit, gelukkig, maar ik raad het toch niemand aan om deze te zien. De weinig charismatische hoofdrolspeler Rupert Friend is de perfecte belichaming van de leegheid van de film.

1,5

Amusant.

Visueel bij momenten lelijk qua kleurgebruik, maar verder eigenlijk een geslaagde actiefilm. Best voorspelbaar - alsof het ooit anders had gekund -, maar daarom niet minder vlot. Met Ryan Reynolds als bodyguard en Samuel L. Jackson als hitman steunt de film op een stevige basis. Sowieso zijn ze apart al uitermate geschikt voor dit soort werk, maar de combo werkt ook.

Er zou al een vervolg in de maak zijn, heb ik gelezen. Zolang het een even vermakelijke bedoening is als deze film, mag de koe m.i. gemolken worden.

3

Matig.

Hap-slik-weg-doorslagje van de eerste, die dat eigenlijk ook al is. Zoals zo vaak heeft ook deze sequel een iets grotere cast, met wat meer grote namen. Hier resulteert dat in Salma Hayek die tiert alsof het geen naam heeft en een fossiel als Morgan Freeman in een bizar slecht bijrolletje.

De gebruikelijke schijtlolligheid van de doorsnee Ryan Reynolds-film is ook weer stevig vertegenwoordigd. Niet getreurd voor Samuel L. Jackson, want het duurt nauwelijks een minuutje of die heeft ook weer zijn 'motherfucker'-trademark kunnen doen. En zo zal iedereen wel content geweest zijn, zeker?

2,5

Heerlijk.

Mocht iemand mij vragen of De Hobbit dan wel In de Ban de Ring het moeilijkst te verfilmen boek is, zou ik zonder twijfelen het eerste antwoorden. Ja, De Hobbit is véél minder dik, maar dat heeft niks maar dan ook niks met de inhoud te maken. De hoogste horde is het tempo waarin De Hobbit geschreven is: de ene pagina zit Bilbo nog in z'n hobbithol, de volgende pagina ontmoet hij Gollem en weer een pagina verder zit hij op een adelaar.
Dit gegeven biedt zowel voor- als nadelen. Het voordeel is dat Tolkien veel ruimte openlaat (oké, hij heeft later nog passages beschreven, maar het is toch anders), het nadeel is dat ... veel ruimte opengelaten is. Een film die het boek pagina per pagina zou volgen, zou ontzettend vermoeiend en overhaast zijn. Ondanks veel kritiek en ander ellendig gejengel was ik blij dat Peter Jackson besloot het boek op te delen in, jawel, drie delen. Niet alleen zou een nieuw drieluik de kans bieden onbeschreven passages een gezicht te geven, het zou ook een brug met de "originele" trilogie kunnen vormen (door evenwichtig verdeelde cameo's van overlappende personages).
Na jaren wachten en twee kippenveltrailers later waren mijn verwachtingen hooggespannen, zeker ook gezien het feit dat 2012 absoluut niet de beste blockbusters heeft voortgebracht. Voor zij die om eender welke reden niet verder willen lezen, ik kan u verzekeren: An Unexpected Journey is het beste wat 2012 heeft voortgebracht.

Geheel volgens de traditie start ook An Unexpected Journey met een adrenalineverhogende proloog: op de ochtend van z'n 111e verjaardagsfeest begint Bilbo aan zijn memoires, hetgeen de flashback waarop ik hoopte meebrengt - de vernietiging van Erebor (inclusief een eerste indruk van Thranduil!) en de kennismaking met Thorin (en als bonus ook Balin). Het laatste shot van Thorin als smid - gekrenkt in z'n eer - komt voorbij en ik zit opgescheept met waterige ogen, klamme handjes en kippenvel. De film is dan zo'n vijf minuten bezig.
Tijd om te bekomen is er evenwel niet, want met de komst van Gandalf in De Gouw begint ook Bilbo's avontuur. De ontmoeting met de dertien dwergen loopt niet geheel op wieltjes. Dertien is veel en dat is soms wel merkbaar. Ook later in het verhaal blijven enkele dwergen wat op de achtergrond, maar de belangrijkste dwergen (Balin want hij zal Bilbo's vriend worden, en Kili en Fili want zij zijn de neven van Thorin) worden genoeg belicht.
De onverwachte ontmoeting zet evenwel de juiste toon. Het nietsvermoedende van Bilbo gemengd met de doordachtheid van Gandalf en de trots (en koppigheid) van Thorin is een nagenoeg perfecte weerspiegeling van het boek.
Met het verlaten van De Gouw richt het verhaal zich op dezelfde weg als in Het Reisgenootschap van de Ring: ook hier fungeert Rivendel als eerste tussenpoos. De tocht loopt echter niet van een leien dakje: er passeren trollen (niet meteen mijn favoriete passage in het boek, maar degelijk verfilmd) en Radagast brengt niet zo goed nieuws met zich mee - een schot in de roos: de spanning beperkt zich niet alleen tot een actiescène, maar richt zich ook op het verhaaltechnische aspect.
Eenmaal in Rivendel aangekomen gaat men er terecht van uit dat de kijker enige voorkennis heeft en spitst de aandacht zich dan ook toe op de Witte Raad: iets wat wederom vragen oproept en een geslaagde brug vormt met de rol die Saruman later zou betekenen.
De film zit dan over de helft en schotelt z'n beste scène voor: raadsels in het donker. De scène ademt het boek uit en zeker voor de fans is dit puur genieten.
Het is dan ook een beetje spijtig dat de rol van de aardmankoning bespottelijk is: het luchtigere gaat tot zijn intro perfect samen met de tragische ondertoon die de dwergen met zich meebrengen. Deze paar minuten zijn evenwel de enige missers.
Maar ook het einde is niet perfect. De jagende orkentroep lijkt een gemakkelijke oplossing om tot een climax te komen (en is het enige dat zich ook effectief herhaalt), maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat die zet geen slechte is. Daar zijn verschillende redenen voor: 1) Thorin blijkt geen perfecte leider; 2) de trots die tot zijn roekeloosheid leidt is fantastisch en zorgt voor dat tragische dat nog een essentiële rol zal spelen; 3) er zijn geen pratende wargen, hetgeen in het boek wél het geval is. Wat vooral het minpunt is is de redding van Thorin: had hem gewoon gewond laten wezen, die verrijzenis door Gandalf vind ik echt niets.
Die paar missertjes daargelaten is het verhaaltechnisch zorgvuldig opgebouwd, waarbij het boek (en meer) erg trouw gevolgd wordt, tot in de dialogen toe.
En voor ik het vergeet... An Unexpected Journey begint niet alleen zoals ik gehoopt had, maar eindigt ook zoals ik gehoopt had: met het oog van Smaug.

Mensen leren uit hun fouten en zo ook de mannen en vrouwen van de castingafdeling. In plaats van het personage aan te passen (Frodo is eigenlijk 50 als hij aan z'n avontuur begint, net zoals Bilbo hier, maar wordt neergezet door een 20-jarige), heeft men nu een acteur gecast die de oorspronkelijke leeftijd kan voorstellen. Maar Martin Freeman is niet alleen uiterlijk een perfecte Bilbo, ook qua acteren (wat uiteraard ook niet geheel onbelangrijk is) zet hij een uitmuntende Bilbo neer. Hij speelt Bilbo zoals ik het ervaar wanneer ik het boek lees: niet alleen bij aanvang van het avontuur, maar zeker ook qua karakterontwikkeling.
Wie ook perfect aan mijn beleving voldoet is Richard Armitage, die hier Thorin Eikenschild neerzet. Ik kende hem niet, maar na het zien van de eerste trailer was ik erg onder de indruk. Wie dat nog was kan gerust zijn: het koppige, norse en soms zelfs egoïstische is volledig in balans met het edelmoedige en tragische dat Thorin zo kenmerkt: de ogen van Armitage vertellen zowat alles.
Naast die twee hoofdrollen zijn er uiteraard nog de bekende gezichten: Ian McKellen, Cate Blanchett, Andy Serkis (wederom fantastisch), Christopher Lee, Ian Holm, Hugo Weaving en Elijah Wood passeren de revue. We weten ondertussen uiteraard hoe zij hun rol invullen, al doet McKellen het ietsjes anders, meer volgens het boek.
Wie het ook erg goed doet is Ken Stott, die Balin speelt. Zij die het boek gelezen hebben en zijn verdere leven (waarvan ik hoop dat het aandacht krijgt in het laatste deel) kennen gaan hem ongetwijfeld kunnen smaken.

Ik heb An Unexpected Journey overigens niét in 3D 48 fps gezien, maar in 2D. Omdat PJ niet langer gebruik ging maken van miniaturen maar volledig inzette op CGI nam ik liever niet het risico dat mijn beleving van Midden-Aarde helemaal verstoord zou raken. Nu, de CGI is van de goede soort. De gekende wezens (wargen, orks,...) zien er schitterend uit - hoewel voorzien van een ander (maar zeker even goed) design én niet helemaal computergeanimeerd - en ook Gollem is weer ontzettend realistisch weergegeven. Niettemin had ik meer moeite met het aanvaarden van CG-decors. Zo vind ik het Demsterwold niet geheel vlekkeloos verfilmd (nu ik er over nadenk: dit is het enige, Dal en Erebor zijn levensecht). De actiescènes zijn dan weer magistraal in beeld gebracht - hoe die camera overal overheen vliegt en in beeld brengt getuigt van talent, véél talent. Ik heb het zelfs 9 jaar lang niet gezien.
Maar niet alleen daarvoor verdienen Jackson en co krediet: de manier waarop elke dwerg een beetje anders is (en ook alle andere zaken die iets te maken hebben met art direction en aankleding) kan ik alleen maar toejuichen. De dertien dwergen zijn perfect uit elkaar te halen: zij het door een uiterlijk kenmerk (de bijl van/ in Bifur, de lengte van Dwalin,...), zij het door wapens (ja, dwergen gebruiken ook gewoon een zwaard en pijl en boog).
Een epos kan een epos niet zijn zonder fantastische muziek en ook Howard Shore moet dat gedacht hebben, want die levert hier weer schitterende muziek af. Niet alleen de soundtrack (inclusief de reeds bekende thema's, waaronder het geweldige hobbitdeuntje) is genieten geblazen, maar ook de gezongen liederen - wat toch iets moeilijker kan zijn - zijn een dikke plus.

Ondanks mijn nog jonge leeftijd (20 herfsten jong) klaag ik wel eens over het feit dat het leven zo snel gaat, maar dat onbehaaglijk gevoel is vandaag een stukje minder geworden. Laat die volgende films maar snel komen.

4,5

"I wasn't talking to you!"

Gemiddeld.

Ik ben een fan van Midden-Aarde zoals The Lord of the Rings laat zien. De verfilming van The Hobbit is een stuk minder gebleken, en ook hier weer is dat duidelijk. Vooral het team dat de drie films geschreven heeft, heeft het gewoon niet goed gedaan. Veel fan fictie, bepalende elementen uit het boek zijn weggelaten, waardoor het een soepje wordt. Wat overblijft zijn losstaande scènes die entertainend zijn, afgewisseld met slechte cinema.

Net zoals in de vorige 2 films zijn ook hier de sterkhouders bekend: Martin Freeman en voor mij ook Richard Armitage en Lee Pace, voor mij de grootste verrassing. In zijn geval ook zonde dat Thranduil een onafgewerkt personage is.

Visueel veel meer plastic dan ooit. Daar is Peter Jackson enorm de mist in gegaan. Natuurlijk, Smaug is geweldig geanimeerd en zo zijn er nog wezens. Maar er zit ook gewoon veel lelijkheid in, zowel qua design als uitwerking (CGI Orks in een 'tastbaar' Dal, bijvoorbeeld). Enkele massascènes zijn als spektakel toch weer goed gelukt. Alleen ook zonde van Legolas’ zijn verplichte trukendoos, een mooi voorbeeld van hoe Jackson denkt iets te moeten doordrammen terwijl het gewoon veel te veel is. Zonde, want in de extended editie zitten scènes (die onbegrijpelijk de theaterversie niet gehaald hebben) die wél juist aanvoelen, bijvoorbeeld Thorin’ s begrafenis.

Kleine 3

Uitstekend.

Hoewel The Desolation Of Smaug het leukste deel van het boek beslaat, had ik mijn twijfels. Vooral de toevoeging van een nieuw personage stootte me tegen de borst. Met o.a. Beorn en Thranduil lopen er genoeg nieuwe personages rond die potentieel hebben, om Bilbo en co maar niet te vergeten. Hoewel het op papier niet veel meer lijkt dan een schoolreis van punt A naar punt B vind ik Bilbo en Thorin interessantere personages dan het merendeel wat in The Lord Of The Rings rondloopt.

Dit tweede deel begint best loom. De proloog is oké, maar mist de spanning die alle andere prologen wél hebben. Nadien komen we meteen terecht waar An Unexpected Journey eindigt. Dat belooft wat maar nadien worden keuzes gemaakt waar ik niet zo zot van ben. Azog vind ik een geslaagde tegenstander en het is spijtig dat hij een rol van weinig betekenis speelt in deze film. Bolg neemt z'n rol over, maar is m.i. véél minder geslaagd.
De passage bij Beorn wordt nogal snel afgehandeld - een Extended Edition zal hier wel een serieuze aanvulling op betekenen - en tot aan Meerstad lijkt deze film een rollercoaster. Het tempo ligt hoog - té hoog, wat mij betreft. Sterke passages duren niet lang - Thranduil verdient zo veel beter - terwijl ik ook het gevoel heb dat sommige scènes puur tijdverlies zijn - Kili's verhaaltje over z'n amulet bijvoorbeeld - en als we ook nog zo'n scène krijgen met een jaloerse Legolas die stiekem z'n vriendinnetje in het oog houdt laat ik wel al eens een zucht.
Zulke dingen zijn simpelweg zonde. Ik ga er ook maar even vanuit dat het de schuld van de studio is - ik had toch ergens iets gelezen dat zij die driehoeksverhouding wilde -, want in genoeg andere zaken merk je dat men Tolkien wel eer aandoet.
De "kleine" momentjes zoals Bilbo die zich realiseert dat de Ring hem verandert laten mij meer genieten dan een actiescène van 10 minuten - ja, tonnenscène, ik kijk naar jou. Hoewel die minder slecht is dan verwacht, zitten er te veel zaken in die het geheel geen eer aandoen. Bolg die Kili neerschiet is een flauw aftreksel van Boromir's zwanenzang en Legolas die vanop Dwalin's kop een horde orks doodt is net iets te veel van het goede.
Vanaf de tweede helft neemt de film wat gas terug en worden de nieuwe locaties en personages meer benut. Meerstad is best leuk en Bard wordt stukken beter benut dan in het boek.
Ook hier zijn het de kleinere momenten die mij het meest doen genieten - al zijn de overgangen naar Dol Guldur ook wel leuk. Thorin's ongeduld en ommekeer worden uitstekend neergezet en de eerste helft van de Erebor-scènes zijn fantastisch. Ook Smaug stelt niet teleur. Velen zullen het er niet mee eens zijn dat hij een stel dwergen niet te pakken kan krijgen, maar wat mij betreft is hier een uitstekende zaak mee gedaan. Het past perfect bij Smaug: die staat hier boven. Die is arrogant en lui en kan met bruut geweld een stad in een mum van tijd vernietigen, dus waarom zou hij moeite doen voor een paar dwergen? Dat shot waarin hij dat standbeeld ziet is goud waard. De cliffhanger ook. Hoe vaak zie je nog zoiets in een veilige blockbuster?

Martin Freeman en vooral Richard Armitage bevestigen dat zij goede keuzes zijn. Verder vind ik Lee Pace een erg geslaagde casting, valt ook Luke Evans goed mee en blijkt Orlando Bloom nog altijd een flutacteurtje. Evangeline Lilly doet me niks - al zal dat ook wel komen doordat ik Tauriel totaal nutteloos vind.
En voor wat het waard is - Ken Stott, toch niet 's werelds bekendste acteur, even vermelden.

Verder blijft mijn grootste punt van kritiek de digitale look van deze films. Dat men i.t.t. 13 jaar geleden een pak meer CGI benut is logisch, maar als zelfs Legolas' paard een lelijke computeranimatie is, dan scheelt er toch iets. Smaug bv ziet er in 90% van zijn scènes top uit, terwijl andere scènes eruit zien alsof het te allemaal te veel moeite was. Ook Bolg vind ik qua CGI - en ook design - povertjes. Het gevecht tussen hem en Legolas mist spanning door zulke zaken.
Veel verrassingen herbergt dit verder niet. De soundtrack is niet zo goed als anders, maar bevat genoeg stukjes die blijven hangen - Ed Sheeran's lied is zowaar een verademing. Een Extended Edition zou The Desolation Of Smaug geen windeieren leggen.

Op naar deel drie.
4

Slechte pulp.

Standaardverhaaltje over een ouwe vent die niet langer het verval van een stad kan aanzien, en zodus een geweer koopt en alle criminelen kapotschiet. Op zich voer genoeg, maar er zit m.i. te veel moreel gezeik in. Hauer die voor pasgeborenen een saaie redevoering houdt is gewoon misplaatst in dit soort film.

Van die Rutger Hauer had ik ook meer verwacht. Ik heb nog geen enkele grote rol van hem gezien, dus dit moet zowat een primeur zijn. Maar warm werd ik niet van z'n acteertalent.

Het beste kwam nog van die Drake, die lekker overdreven speelt, maar toch niet op de zenuwen werkt.

Ik ben geen 'kind van de 80s' dus ik weet niet hoe de sfeer toen was, maar dit soort kleurenspel deed me denken aan een Batmanfilm van Joel Schumacher. Veel krijsende kleuren en zodoende hoofdpijnopwekkend. De muziek daarentegen was wel te doen.

Minpunt zijn wel de moordscènes. Vaak werd er gewoon wat bloed en ingewanden tegen de camera gesmeten. Da's nogal amateuristisch.

1

Goed.

De eerste 10 minuten (en laatste 5 minuten) zijn erg Amerikaans en twijfelachtig.
Alles wat daar tussen zit is van een heel ander soort cinema en kijkt veel beter weg. Het plot wordt aan een stevig tempo afgewerkt en kent een hoop onvoorspelbare doch ongeloofwaardige twists. Strakke scènes worden afgewisseld met lugubere taferelen. De komische noot is ook nogal een zwarte en zal niet iedereen kunnen smaken.
Het einde waarin Roger zijn oude leventje terug kan oppakken vind ik helaas een misser van formaat. Hij leeft boven z'n stand, maar toch wordt hij afgeschilderd als goeierik.

Aksel Hennie begint wat twijfelachtig, maar groeit naarmate de film vordert. Wie niet moet groeien is Nikolaj Coster-Waldau, overigens de reden waarom ik deze film wilde zien. Naast een serieuze dosis charisma beschikt hij ook over een uitgebreid bereik. Hij zet hier een zeer geslaagd personage neer.

Headhunters is qua vormgeving vergelijkbaar met thrillers uit Hollywood. Toch verschilt de stijl in enkele opzichten. Vooral de geweldscènes zijn explicieter, evenwel zonder belachelijk te worden.
Visueel oogt het allemaal strak, iets wat ik bij dit soort thrillers wel goed vind. Het camerawerk is dik in orde en qua sfeer zit het hier dan ook wel goed (behalve dan dat begin en einde...)
Iets waar ik het even moeilijk mee had tijdens het kijken - en wat overigens geheel aan mezelf ligt - is de taal. Of het nu Deens of Noors is, maakt me niet uit, maar het is een taal die ik niet (her)ken en soms vergt dat wel wat aanpassingen als het over intonatie gaat.
Een Amerikaanse remake hoef ik echter absoluut niet voorgeschoteld te krijgen.

3,5

De buren.

My Neighbours the Yamadas is een luchtig en charmant filmpje. De animatie is geweldig, zeker de minimalistische tekenstijl zorgt voor een groot aantal mooie beelden en sfeervolle scènes. Deze stijl ligt mij echt stukken beter dan de weinige andere Ghibli-films (Princess Mononoke en dergelijke) die tot dusver gezien heb, zeker als het over de personages gaat.

Verder uiteraard herkenbaar en het ontbreken van een plot is in deze zeker een pluspunt. Niettemin is het toch allemaal wat sketch-achtig en de herkenbaarheid alleen is toch net wat te weinig als clou van het verhaal om behalve de look ook op andere vlakken het onderste uit de kan te halen.

3

Matig.

Thriller die behoorlijk stemmig en mysterieus begint. De desolate setting wordt ten volle benut en levert een behoorlijk onderhuids ongemak. Dat kan men ongeveer een uur lang aanhouden. De uitspattingen van geweld zijn zuinig, maar missen hun doel niet. Er wordt weinig verhuld en zodoende wil het er al eens hard tegenaan gaan.

Na verloop van tijd ebt de onderhuidse spanning wel weg. Er wordt niet bijster veel gedaan met het plot, noch de personages. Jeffrey Wright heeft uiteindelijk weinig om handen en Alexander Skarsgård mist charisma om een film lang als ongeleid, gekweld projectiel rond te wandelen. De film dooft dan ook langzaam uit, iets wat spijtig is gezien het potentieel en het eerste uur.

2,5

Bah.

Luke Bracey is kleurloos en Emma Roberts ronduit vervelend in dit voorspelbare en flauwe romcommetje. Met de feestdagen die er aankomen, is het een logisch product van de tijd van het jaar. Dat wil helaas niet zeggen dat het ook kwalitatief in orde is. Na een kwartiertje is de toon gezet en is de charme, die ik er eigenlijk nooit in zag maar die er misschien voor anderen kan zijn, eraf. Wat volgt is nog anderhalf gerecycleerde meuk.

1,5

Aardig.

Het uitgangspunt heeft wel iets mits er iets met gedaan wordt. Dat is spijtig genoeg maar gedeeltelijk gelukt.

Het probleem zit hem in de verhaallijn van Diaz. Daar valt echt geen binding met te krijgen. Dat het cliché is, is allemaal oké, maar zorg er dan tenminste voor dat het een beetje hartverwarmend is. Het personage van Law helpt daar nog een beetje aan (oké, het is zeemzoet, what did you expect?), maar Diaz' personage is zo dom als maar zijn kan.

Gelukkig is de verhaallijn van Winslet een pak interessanter. Haar personage is niet echt altijd logisch (waarom blijft zij zo lang vastplakken aan de verkeerde man?), maar wel een pak sympathieker. De relatie tot haar buurman is best aandoenlijk.

De cast doet het grotendeels goed. Kate Winslet, Jude Law en Jack Black zijn allemaal op hun plaats. Cameron Diaz daarentegen bewijst nog maar eens dat ze van geen kanten kan acteren.

Verder doet Eli Wallach het op respectabele leeftijd uitstekend en is Rufus Sewell ook op zijn plaats als rotzakske.

Veel komedie is hier wel niet aan - enkele scènes en de cameo van Dustin Hoffman daargelaten. Je moet vooral proberen meeleven met de personages.

De speelduur lijkt op het eerste zicht wat lang, maar vliegt uiteindelijk voorbij - geholpen door de wisselende verhaallijnen.

Nipte 3,5

Middelmatig.

Hollow Man is een beetje zoals meerdere van Paul Verhoevens films: best tof, maar aan het einde van de rit ontbreekt toch het gevoel naar een echt goeie film gekeken te hebben. Eens Hollow Man op gang gekomen is, neigt het te veel naar een B-film. Althans, die vibe heb ik er toch van gekregen. Niettegenstaande er een paar amusante stukjes tussen zitten, blijft het net iets te onnozel en vooral te vlak.

2,5

Vermakelijk.

Door velen kennelijk met de grond gelijk gemaakt, maar ik kan de humor er nog wel van inzien. Totaal idioot, zoveel is zeker, en heel erg flauw, dat is eveneens zeker. Maar af en toe kan ik dat wel hebben. De parodie lijkt me ook vooral op de Guy Ritchie-films, al ben ik geen kenner van andere interpretaties dus misschien heb ik nog het één en het ander gemist. De film duurt verder ook niet lang, dus als snel tussendoortje kan dit er m.i. mee door.

3

Helaas.

Zoveelste miskleun met Eddie Murphy. Het ligt nochtans niet aan hem. Of toch, als we het over zijn keuze-talent hebben. Dat is alleszins niet zo aanwezig als zijn acteertalent, want hoe je met dat talent zoveel flutfilms hebt kunnen maken.. Het is me een raadsel. Holy Man is hoe dan ook eentje dat naadloos past in een serie flauwe tussendoortjes.

Hoewel bedoeld als feel good komt dat er amper uit. Men geraakt niet verder dan een afgezaagd moraaltje, gebracht in een al even afgezaagd einde. Jeff Goldblum is ook niet echt de man voor dit soort rollen. Vreemde casting. Murphy zelf is behoorlijk ingetogen, maar komt op geen enkel moment uit de verf, zoals eigenlijk niets uit de verf komt in deze film.

1,5

Sympathiek.

Luchtig tussendoortje. Een low budget-film met niet al te veel om het lijf, maar net dat lijkt z'n kracht te zijn. Anderhalf uur lang is het zoals een snel tussendoortje hoort te zijn. Bovendien komt men geregeld grappig uit de hoek, al is het even vaak ook gewoon flauw. Niettemin het soort film dat ik op z'n tijd wel eens graag kijk.

3

Licht tegenvallend.

Net als vele andere westerns heeft ook Hombre een karig verhaaltje. Bij veel westerns is dat echter geen probleem, maar hier doet het het geheel wat de das om. Het zit 'm namelijk in de acties van de meerderheid van de personages. Ik vind dat er veel opmerkelijke keuzes gemaakt worden, die niet altijd met de logica stroken.

Ook ligt het moraaltje er nogal dik bovenop.

Dat is een beetje spijtig gezien de over het algemeen goeie prestaties van de cast. Paul Newman steekt er nog net wat bovenuit. Het is altijd een plezier om die man te zien acteren, maar in westerns lijkt hij nog net iets beter tot z'n recht te komen. Goeie rol.

Ook de vormgeving is fraai. De landschappen zijn mooi geschoten en vanaf de eerste beelden proef je meteen die geweldige westernsfeer. Enkele locaties schieten er nog net even uit. Zo is de mijnschacht waar de uiteindelijke shoot-out plaatsvindt om duimen en vingers van af te likken.

Met de muziek is ook al niets mis.

Mooie verpakking, ietwat teleurstellende inhoud.

2,5

Tijdloze kerstklassieker.

Afgelopen kerstavond was het wéér van dat, nl Home Alone. Elk jaar opnieuw blijf ik dan zien. De moppen ken ik uit het hoofd, zelfs stukjes dialoog nazeggen lukt al aardig 8-)

En toch blijft het goed. Het hoofdpersonage Kevin werkt na 10 keer nog altijd niet op de zenuwen, en de boeven Harry en Marv blijven hilarisch klungelig.

Dat Kevin McAllister grappig blijft, is de verdienste van Macaulay Culkin. Bij vele andere kindacteurs kan hun gebrek aan ervaring hen wel eens zuur opbreken, bij hem niet.

Joe Pesci en Daniel Stern zijn eveneens geweldig. Erg complementair duo.

Zodus, weer maar eens genoten van de familiekomedie der familiekomedies. Op naar de kerst van 2012, zou ik zo zeggen.

3,5

Amusant.

Maar niet zo goed als deel 1, dat frisser en vlotter is. Deze sequel is een herhaling van stappen, maar het rare is dat het pas echt losbreekt als het ook effectief hetzelfde is (wanneer het geniale inbrekersduo Harry en Marv hun slag willen slaan). Origineel is het dan allang niet meer, maar wat maakt het uit; het is grappig, voorzien van een lading jeugdsentiment én vermaakt zelfs na kijkbeurt 531.

Macaulay Culkin acteert net zoals in deel 1 met de nodige vlotheid. Soms is hij een tikkeltje irritant, maar dat hoort er bij.

De show wordt niettemin wederom gestolen door Joe Pesci en (vooral) Daniel Stern. Ook Tim Curry en die kerel van The Hot Chick hebben leuke bijrolletjes.

Het heeft wel allemaal net wat minder charme dan het origineel. New York is best een leuke locatie, met veel herkenningspunten, en de scènes met bv de duivenvrouw zijn wel leuk. Toch is het allemaal net wat minder onschuldig en naïef dan deel 1.

3