Opinions

Tof.

Zeer Amerikaans, maar de Amerikaanse blockbuster mag natuurlijk ook gewoon bestaan. Het is ook niet dat Brad Pitt en de zijnen de indruk geven een bloedserieuze ode aan Formule 1 te maken. Alles wat dit een opgeblazen blockbuster kan maken is aanwezig, van een jongensachtig acterende Pitt in de hoofdrol tot de gelikte look en de onvermijdelijke Hans Zimmer als componist. Hoewel ik Zimmer zeer kan waarderen sinds ik hem live zag, is het toch soms een tikkeltje karikaturaal als hij z'n decibels weer mag loslaten onder dramatische racescènes.

Maar die racescènes zien er overigens zeer puik uit. Tof gebracht en ik ben absoluut geen liefhebber van autosport en aanverwanten. Ik ontken niet dat de piloten atleten zijn, maar uiteindelijk is het toch gewoon de motor die beter moet zijn dan die van de concurrentie. F1 is de decadentie zelve, daar heb ik het niet echt voor. Het vormt wel een dankbaar decor voor een blockbuster en Joseph Kosinski geeft ook niet te veel aandacht aan bestaande teams en piloten, hoewel ik daar aanvankelijk schrik voor had met onder meer Lewis Hamilton als een van de producenten. De speelduur vliegt voorbij en de vele Amerikaanse scènes storen nauwelijks. Mogelijk wel een film die voornamelijk op het grote scherm tot z'n recht komt.

3,5

Volgens verwachting.

Alleen is dat na een karrevracht aan matige voorgangers geen goed teken voor dit intussen 9e deel. Het ontbreekt de makers in ieder geval niet aan moed. Zelfs na zoveel delen gaan zij onvermoeibaar door met het terughalen van dood gewaande personages of komen ze met een oorsprongsverhaal van de held van het hele circus - dat we daar zo lang op moeten wachten hebben, zeg. Je moet het maar zonder gêne kunnen. Alsof het nog geloofwaardig, laat staan vermakelijk is.

Het terug toveren van Han lukt via rare kronkels, de origin story van Dom en Jakob is fascinerend daar hun jongere versies in de verste verte niet op Vin Diesel en John Cena gelijken. Niet getreurd: F9 gaat nog verder met dwaze toestanden en schiet een auto de ruimte in. Fysica lijkt meer dan ooit onbestaande in deze filmserie. Eenmaal in de ruimte gaan chauffeurs Ludacris en Tyrese Gibson gezellig door met hun niet-aflatende schijtlolligheden. Het is wat.

Een half uurtje kon ik het hebben - het was ook al even geleden dat ik deel 8 had gezien -, maar na 2,5 uur ben ik zo'n Fast-film alweer beu als koude pap. Intussen is deel 10 uit - het laatste (nu ja, in delen) naar het schijnt. Ik geloof niet dat het daarbij gaat blijven.

2

Prachtige verpakking, teleurstellende inhoud.

Had de potentie een topper te zijn, maar het verhaal steekt me tegen. Na een half uurtje begint het verhaal te zwabberen. Er wordt nergens naar toegewerkt, de 2 hoofdpersonages komen afstandelijk over, en na verloop van tijd schijnt de film in rondjes te draaien. Het kabbelt verder naar een plots einde (Cambodja??), en dat was het dan.

De elegante Maggie Cheung vond ik aardig acteren. Niet top, maar wel goed. Tony Leung stelde me wat teleur. Hij kwam nogal loom over. Ook de chemie tussen de twee was teleurstellend. Als je de titel kent en de poster ziet, verwacht je toch wat meer intensiteit. Ik had vooral de indruk dat ze elkaar 'wel vriendelijk' vonden in plaats van dat ze 'hunkerden' naar mekaars liefde.

Dan kom ik bij hetgeen dat de film rechthoudt, namelijk de verpakking. De film is een sfeerbom. De shots zijn dromerig, maar mooi. De muziek was erg sfeervol, tot ze het al 10x hadden afgespeeld. De 11e keer was er te veel aan. Het zijn net de mooie dingen die niet uitgemolken horen te worden.

Normaal gezien zou ik dit een 1,5 geven, maar het moet gezegd dat de film ijzersterk gemaakt is.

Nipte 2,5

Helaas.

Een jaar of 15 geleden zag ik Amélie voor het eerst, op een schoolvoorstelling. Niet de beste omgeving, geef ik grif toe, maar in tegenstelling tot mijn leeftijdsgenoten had ik een concentratiespanne die een stuk langer reikte dan enkele seconden. Enfin, ik heb me toen tot vervelens toe geïrriteerd aan mevrouw Poulain, vaak tot grote verbazing van zowat iedereen die ik nadien sprak over Amélie.

Intussen ben ik verdubbeld in leeftijd dus wellicht een hoop inzichten rijker en klaar om nu wél te kunnen genieten van dit meesterwerk, althans, zo wordt het gequoteerd op deze site. Tot mijn grote spijt is er niet veel veranderd. Ik zal positief beginnen en erkennen dat de film mooi geschoten is. Frivool, tof filtertje, de kleuren rood en groen die er voornamelijk uitspringen; Het heeft zeker weten z'n charme. Parijs, niet mijn favoriete stad, is een mooi decor.

Maar daar blijft het hoe dan ook bij. Amélie Poulain vind ik nog steeds een strontvervelend personage. Die wijd opengesperde kijkers van Audrey Tautou enerveren me vandaag de dag nog minstens zoveel als toen ik 15 was. Het maakt dat ik de film ook totaal niet leuk vind. Grappig? Goh ja, een keertje of 2. Verder veelal rare kronkels van een labiel personage op zoek naar liefde, of zo. Het ontwapenende zie ik er totaal niet in en ik denk dat ik dat er ook nooit zal in zien.

Leuk van verpakking, maar al bij al nog steeds een overschatte en bovenal vervelende film. Zelfs mocht ik hem binnen 15 jaar nog eens een kans geven, vrees ik voor de uitkomst. Het zij zo.

1,5

Leuk.

Vooral het eerste deel kan boeien. Het uitgangspunt is origineel, de spanning wordt goed opgebouwd en ook het drama werkt.
Wanneer Troy het gezicht van Archer heeft krijgen we ook nog eens een lading humor, met enkele geslaagde woordspelingen tot gevolg.
Naar het einde toe neemt de actie de overhand. Op zich is daar niks mis mee, maar het is allemaal wat veel - vooral die bootscène had niet gemoeten.
De slotscène is dan weer te melig voor woorden en doet afbreuk aan het voordien sterk staaltje entertainment.

Nicolas Cage vind ik een moeilijk te verteren acteur - vooral als het drama betreft -, maar hier zet hij toch een goede rol. Het maniakale dat hij soms tentoonstelt is best leuk om te zien. Niettemin is het John Travolta die de uitblinker is. In zijn dramastukken is hij maar gewoontjes, maar eenmaal hij de slechterik mag spelen gaat hij helemaal los. Dat gladde, arrogante, zelfs nichterige karakter gaat hem goed af.

John Woo levert niet alleen plotgewijs, maar ook visueel een leuke film af. De gezichtstransplantatie ziet er nog steeds goed uit, maar ook de actie is goed in orde - de spiegelscène bv is erg mooi gedaan.

3,5

"It's like looking in a mirror. Only ... not."

Best leuk.

Bijzonder is The Faculty echter niet. Ik ben geen horrorkenner, maar de paar zaken die als parodie gelden zijn best geslaagd. De drugstest spant daarbij wellicht de kroon, al zijn ook de verschillende typetjes leuk - zeker als zij één voor één ten prooi vallen aan de aliens.

De tienercast doet het voor de verandering ook eens goed, met Elijah Wood in een voor hem op het lijf geschreven glansrol. Verder zijn het vooral de leraars die fout genoeg neergezet worden. Famke Janssen, Jon Stewart en Robert Patrick laten een goede indruk na.

Als ik aan Robert Rodriguez denk, denk ik in de eerste plaats aan actiewesterns. Hier valt die invloed helemaal weg. The Faculty werkt als mengelmoes het beste: een beetje parodie op films als The Thing, een beetje tienernonsens, ... Voeg daarbij nog de bij momenten leuke soundtrack en degelijke effecten bij en het is duidelijk dat The Faculty goed genoeg is voor een avondje hersenloos vermaak.

Dikke 3

Gemiddeld.

Fading Gigolo is vooral een gezellig niemendalletje. Veel valt er niet echt te beleven, maar dat hoeft ook niet. Sterker, wanneer er iets te beleven valt daalt het niveau. Het hele romantische geneuzel dat er tegenaan geplakt wordt vind ik niets toevoegen. Integendeel.

John Turturro is wel een goed acteur en aangevuld met onder andere Liev Schreiber zorgt dat voor een afwisselende en frisse cast. Van Woody Allen ben ik niet zo'n fan, maar hier is het eerder Vanessa Paradis die storend is.

Turturro de regisseur probeert een warm filmpje te maken en dat lukt m.i. best goed. Het kleurenpalet is erg leuk, de decors zijn gezellig, zo'n jazzy soundtrack past ook wel, al kan het snel te aanwezig te worden.

Tussendoortje.

3

Behoorlijk.

Uitermate vlot actiefilmpje. Niks hoogstaand, maar wel vermakelijk. David Leitch, als voormalige stuntman, zet in deze film de stuntman in de spotlights. Dat is tof voor "n keertje, maar voor een ode aan de stuntman teert de film te veel op CGI en een fake look. Dat is spijtig. Leitch' gevoel voor humor is bovendien ook nogal kinderlijk. Dat staat voor mij een écht toffe film van hem voorlopig in de weg.

Het ganse misdaadverhaaltje is niet bijzonder amusant, maar bon. Het tempo is vlot genoeg om de boel te laten vorderen en iemand als Ryan Gosling is goed genoeg om enige frivoliteit in z'n spel te leggen. Emily Blunt daarentegen vind ik niet bijzonder goed passen in dit soort actiekomedie.

3

Doorsnee.

Gedurende een dik uur is Falling Down gewoon goed. Het personage van Douglas is interessant om te volgen en zijn acties zijn tragikomisch.

Na een tijdje wordt het echter te veel van hetzelfde. Er zit weinig variatie in en als dan ook nog eens Duvall's personage een zijplotje van niets krijgt, wordt het al een pak moeilijker om de focus te behouden. Dat lukt Schumacher dan ook maar half.

Michael Douglas is meer dan goed als doorgedraaide. Hij bewijst hier dat hij meer kan dan de al dan niet overspelige zakenman spelen.

Ook Robert Duvall is uitstekend als politieagent die op pensioen wilt/ moet.

Joel Schumacher slaagt erin een claustrofobische sfeer neer te zetten. De drukte en hitte zijn druipen bijna van het scherm af.

Enkel de speelduur had wat korter mogen zijn daar de film na een tijdje niet meer verrassend uit de hoek komt.

3

Redelijk.

Het eerste uur is sterk, nadien zakt het niveau. Maar dat had ik enigszins verwacht. In het eerste uur is de spontaniteit groter, de opkomende affaire voelt best fris aan, maar dat kan niet blijven duren. Nadien volgt immers altijd het moeizamere drama, hetgeen nogal zwaar op de maag komt te liggen. Daar kan zelfs het einde niets aan veranderen.

Robert De Niro en Meryl Streep tillen Falling In Love boven het gemiddelde romantisch drama uit. Eerstgenoemde zet niet bepaald zijn beste rol neer, maar de twee hebben serieus wat chemie en dan is het werk al half gedaan.

Bijrollen zijn er voor Harvey Keitel en Dianne Wiest, al wordt hun talent niet ten volle benut.

Qua verloop is Falling In Love perfect wat je ervan verwacht. De gebruikelijke perikelen en hindernissen passeren. Voor de verrassing moet je deze dus niet zien. Waarvoor je hem wel moet zien? Het aantal vinnige dialogen. Zeker in het eerste uur zijn die van een hoog niveau, zonder uit de toon te vallen: De Niro en Streep zorgen voor de nodige naturel.

3

"I was thinking, if you had time we could have lunch or something."

"Lunch? I don't know..."

"You're very beautiful."

"No, I'm not. I'm very married."

"Married people need to eat too."

Sympathiek niemendalletje.

La Famille Bélier is nogal onorthodox, maar dat levert wel een goede opzet voor een aantal leuke dingetjes. Er zitten ook een aantal grappige scènes tussen, maar het is toch eerder vriendelijk en braaf. Het levert hoe dan ook wel een leuk feel good-tussendoortje op. Louane Emera kan op elk vlak indruk maken en is veruit de meest charismatische figuur van de Béliers. Alleen voor haar is dit al een aanrader.

3

Niet goed.

Weinig komedie aan. Family Business is een suf familiedrama, weliswaar luchtig gebracht, maar komisch kan je dit bezwaarlijk noemen. Rare castingkeuzes ook. Nu ja, Sean Connery, Dustin Hoffman én Matthew Broderick waren eind jaren 1980 natuurlijk hot in Hollywood, maar Connery als vader van Hoffman? Dat terzijde; het is niet dat de bekende namen echt veel van hun rollen kunnen maken. Het verloop is vrij voorspelbaar en de aanpak gezapig.

2

Matig.

The Family is een beetje een mengeling van genres. Helaas brengt dat een hoop subplotjes met zich mee die van mij weggelaten hadden mogen worden. Zeker al wat die kinderen doen vind ik er maar snel doorheen gejaagd, of gewoon niet boeiend genoeg.

De leukste momenten komen door Robert De Niro - wat staat die cool met een baard, zeg - en de immer droge Tommy Lee Jones. De film had iets meer van hen mogen geven. Michelle Pfeiffer loopt spijtig genoeg wat verloren. Dianna Agron is oké, maar de mij onbekende John D'Leo steelt toch wel de show in hun gezamenlijke scènes.

Luc Besson probeert de schwung er goed in te houden en ik moet zeggen dat de balans tussen Franse dorpsgezelligheid en droogkomisch gevloek best goed zit. Iets meer focus in het script had wonderen gedaan. De verwijzing naar Goodfellas vind ik niet echt geslaagd, helaas.

2,5

Pfoeh.

Dit moet één van de meest onevenwichtige films zijn die ik ooit gezien heb. De veel te lange speelduur van 3 uur zorgt daar wellicht voor. Maar wat is het een soep geworden, na dat olijke eerste uur vol kitsch en luidruchtige nonkels die zich bezighouden met overspel. De aankleding mag er dan wel naar zijn, qua cameravoering is het toch wat te saai om enige visuele flair op beeld te brengen.

Nadien neemt de film een ommezwaai van jewelste door toe te werken naar misbruik. Ik was de film zonder enige voorkennis ingegaan - behalve dan dat de regisseur Ingmar Bergman is, bekend genoeg maar waarvan ik nog niets gezien had -, en dan is dergelijke wending wel een verrassing gezien de sfeer van het eerste uur.

Helaas doet eigenlijk ook die wending behoorlijk soapachtig aan. Ik ben daar absoluut niet voor en bijgevolg heb ik me echt door de film moeten slepen. Qua kennismaking met een nochtans hoog aangeschreven regisseur kan dit tellen. Ik zal nog wel een klassieker van hem een kans geven, maar dan toch eentje die wat minder van mijn kostbare tijd in beslag neemt.

1,5

Niet betoverend.

Helaas geitenkaas is dit een klein teleurstellinkje geworden. Nu, de Harry Potterreeks doet me ook niet kwijlen, maar die hebben steevast een herkenbare, ietwat magische sfeer, of toch momenten met die sfeer. Fantastic Beasts and Where to Find Them mist dat. Zeker het eerste uur is een rommeltje van alles en nog wat. Samen met een hoop oninteressante personages hollen we van hot naar her en weer terug. Tegen het einde komt het voorspelbare plotje dan in een stroomversnelling, met een onthulling die bepaalde verwachtingen zet voor wat komt. Al zijn het geen bijster hoge verwachtingen.

Komt daarbij dat de cast mij totaal niet kan boeien. Eddie Redmayne vervalt steevast in zijn gebruikelijke tics: ooggeknipper, verlegen blik en getuite lippen. Strontvervelend is het om naar te kijken.
Zijn sidekicks konden me absoluut ook niet bekoren, evenals emo boy Ezra Miller. Enkel Colin Farrell brengt wat schwung in zijn rol. Spijtig dat die wellicht niet meer in komende films verschijnt.

David Yates vergaloppeert zich een beetje. Behalve enkele knipogen naar de originele reeks komt niks in de buurt van wat magie. De setting is nochtans ideaal voor een ander soort sfeer. Helaas.
Bovendien zijn de fantastic beasts lelijk, soms qua design en altijd qua CGI. Tegenvallend.

2

Slecht.

Het eerste deel was nu ook al niet spetterend te noemen, maar dit is toch nog een trapje lager. Héél erg rommelig, vooral, en dat dan nog uit de pen van de vrouw die heel deze "magische" wereld geschapen heeft.

Veel te veel personages op een hoopje gesmeten in lawaaierige taferelen. Oninteressante subplotjes vliegen je om de oren en na een dikke 2 uur heb je van alles wat gezien.

De cast komt ook totaal niet uit de verf. Eddie Redmayne met z'n ellendig pruillipje is weer storend als vanouds en krijgt gelukkig niet al te veel screentime. Ik had vooral gehoopt dat er wat magie zou komen met Johnny Depp als Grindelwald en Jude Law als jongere Perkamentus, maar zij komen evenmin uit de verf.

De magische beesten zijn eveneens randfenomenen in dit rommeltje. De meesten van hen zijn dan ook nog eens lelijk van design, dus geen idee wat nu echt de bedoeling is.

CGI is sowieso niet al te mooi - het is allemaal fake en plastic. Zelfs Zweinstein - en als ik nu één iets leuk vind aan de Harry Potter-serie is het wel Zweinstein - is sfeerloos en kunstmatig.

Na deel 1 ook dit deel in de bioscoop gezien, maar dat zal toch niet voor deel 3 weggelegd zijn, vrees ik.

1,5

Ugh.

Perkamentus en Grindelwald waren dus geliefden, of zo. Erg geheim is dat kennelijk allemaal niet, maar het bemoeilijkt de gang van zaken. Waar de film uiteindelijk over gaat is me niet duidelijk. Net zoals in de twee eerdere films is het script een waar rommeltje. Er zijn behoorlijk wat personages, maar ze komen geen van allen uit de verf. Newt, de dikke bakker, Perkamentus zelf, .. Geen idee waar men met hen naar toe wil. De 'fantastic beasts' zijn al helemaal uit beeld verdwenen. Tof dat het nog duidelijk is Grindelwald toch wel echt slecht is.

Enkele punten waar de Harry Potter-films nog gemakkelijk op scoren, genre sfeer of muziek, vallen hier evenzeer weg. De vage CGI-decors steken de ogen uit en men had dan ook beter wat meer van dat budget in magische duels gestoken. Die zien er wel oké uit, maar blijven toch behoorlijk ongeïnspireerd qua choreografie. Na een karrevracht aan Harry Potter + Fantastic Beasts-films mag het toch ietsje meer zijn.

1,5

Pfoeh.

Beter dan de reboot van enkele jaren terug, maar dat als waardemeter zien zegt natuurlijk ook al wat. Het is vooral goed dat deze versie een product van z'n tijd is en zich niet té serieus neemt. De film is behoorlijk licht, maar dat is misschien ook een manco: het stelt allemaal weinig voor.

Komen daarbij nog belabberde special effects en actie die nauwelijks tot leven wil komen. Én ook nog een cast die niet overtuigt: Ioan Gruffudd en Jessica Alba spannen de kroon als bordkartonnen figuren. Hun stijfheid is ook een prestatie op zich. Jezusmina.

2

Oef.

Na afloop kon ik maar één ding denken: hoe krijg je het in godsnaam gemaakt? Meeliftend op het succes van de Avengers en ongetwijfeld met een budget om U tegen te zeggen.. en dan zo'n film afleveren. Faut-le-faire, wiens fout het dan ook moge zijn.

Behoudens de lelijke maar wellicht dure CGI en enkele castleden valt er amper op te maken dat dit niet door amateurs gemaakt is. De film is totaal uit balans en als zelfs zaken zoals Kate Mara's pruik (tijdens reshoots, zo las ik achteraf) opvallen, is het wel érg bont gemaakt. Maar oké, geen man overboord. Paar jaartjes wachten en dan kan men weer rebooten.

1

Tof.

Leuk filmpje, waarin Wes Anderson zijn sterke punten optimaal kan uitspelen. Het spreekt dan ook voor zich dat het visueel een pareltje is. Erg mooie kleurenspel en zowat elk shot lijkt een schilderij. De film zit boordevol details en leuke vondsten. Maar de humor vind ik maar zo zo. Aardig geprobeerd, maar na een tijdje uitgewerkt. George Clooney vind ik ook niet de ideale stem voor dit werk, al staat deze film ongetwijfeld mooi op z'n oeuvre.

3

Teleurstellend.

Ik had er best wat van verwacht, helaas. Far From The Madding Crowd is een ontzettend droge aaneenschakeling van dingen die gebeuren omdat het zo geschreven staat, in de roman en/of het script. Emoties zijn er sporadisch wel, maar komen totaal niet uit de verf. Bathsheba is een wreed irritante pruim en drie venten is er eentje te veel voor een film van hoop en al 2 uur. De film mist dan ook z’n focus wat en dat heeft z’n weerslag op de “impact” van alles. Die is quasi onbestaande.

Het acteerwerk is er ook naar. Michael Sheen en Matthias Schoenaerts zijn de enige twee die degelijk tot goed acteren, al heeft Sheen wel een ontzettend lullig rolletje. Carey Mulligan bakt er helemaal niks van. Die ben ik echt in een wip-en-een-zucht beu gezien. Veelbelovend in Drive en Shame, hier constant met dezelfde uitdrukking rondturend.

De pluspunten zitten ‘m in de aankleding en redelijke soundtrack. Visueel is het ook nog best mooi – de setting is daar niet vreemd aan, natuurlijk.

Thomas Vinterberg tot slot is verantwoordelijk voor wat raar aaneengeschakelde scènes. De film loopt nooit echt lekker en voelt stroef aan. De herhaling van zetten maakt de film stroperig en ook leeg, want ik kan niet anders dan geloven dat er tal van nuances uit de roman gesneuveld zijn onderweg.

2

Amusant.

Niet het meesterwerkje waar ik op gehoopt had, wel gewoon een vlot filmpje voor een vrijdagavond. Sowieso staan de Coens wel bekend om een zeker satire in hun misdaadfilmpjes, zo ook hier. Het levert een hoop karikaturen op. Van mij had het ietsje subtieler mogen zijn.

Het sfeertje an sich is anders wel aardig - ik hou wel van besneeuwde decors. Coen zorgt voor een kalm tempo en rustige scène-overgangen, volgens mij een goede keuze. Met een speelduur van een dik anderhalf uur is het ook goed compact en zo ligt het eindresultaat in het verlengde van het werk van de Coens: meestal leuk, maar er wordt zelden alles uit het potentieel gehaald. Ik heb evenwel nog wel wat films te gaan uit hun oeuvre, dus er kan nog wel eens een verrassing tussen zitten.

3

Zoals verwacht.

En dat wil zeggen: lawaaierig en oliedom. Maar ik heb me er ook niet echt aan kunnen storen: de combo van David Leitch en Fast and Furious had geen andere film kunnen opleveren - daarvoor is zowel de regisseur als de bekende franchise te beperkt voor.

Hoewel, met Fast and Furious heeft dit eigenlijk niets te maken. De buddy-film had perfect een "origineel" product kunnen zijn. De film vertoont echter wel enkele kenmerken van de moederkoek: veel actie, veel lawaai en much ado about nothinh. Idris Elba is niet de meest begeesterende slechterik, maar ook een actrice als Vanessa Kirby kan hier haar ei niet kwijt.

Jason Statham en Dwayne Johnson kunnen dat wel: zij maken al jaren niets anders dan dit soort onzin. Ik heb het iets meer voor Statham, maar het gaat hen beiden wel af. Hun chemie kan er ook mee door, ondanks dat ze hetzelfde type lead zijn.

2,5

Tja.

Het begin van wat uiteindelijk een gigantische franchise geworden is. Een filmreeks die mij eigenlijk nooit heeft kunnen interesseren en slechts héél spaarzaam heeft kunnen vermaken. Dit eerste deel heeft het voordeel nog niet belachelijk groots te willen zijn. De latere delen indachtig is dit gewoon basic, maar dat is ook net de sterkte.

Al vind ik het geen goede film opleveren. Het is simpelweg niet zo interessant. Paul Walker - Vin Diesel zijn harken. De film draait té veel op die coolness en dat hippe autogedoe. Mij kan het gestolen worden. De actiescènes zijn dik 20 jaar na datum minder groots maar daarom niet slechter dan wat we intussen gewoon zijn. Echt begeesteren doen ze helaas niet.

2

Aangenaam kijkvoer.

Het leuke aan Fast Times At Ridgemont High is de chaos. Niet dat alles van de hak op de tak springt of enerverend druk is, wél dat het allemaal een vrij losse aaneenschakeling is van feiten en voorvallen gedurende een schooljaar.

Er loopt geen enkel echt hoofdpersonage rond waardoor het tempo erg hoog ligt en drekkerige sentimentaliteit en/ of overbodige karakteruitdieping uitblijven.

De cast is trouwens erg goed op dreef. Niet iedereen heeft dezelfde carrière als Sean Penn gehad, maar ik vind ze stuk voor stuk erg goed in hun rol. Of het nu Judge Reinhold, Jennifer Jason Leigh of de supersexy Phoebe Cates is (wát een scène!).

Naast die pluspunten is ook de eightiesvibe erg aanwezig waardoor ik het weer even spijtig vond geen 20 jaar eerder geboren te zijn.

Enkel de muziekkeuze had wat beter gemogen; de echte goeie 80s-klassiekers kwamen misschien iets later uit, maar een basis moet er toen toch wel al geweest zijn.

3,5

Wederom zeer matig.

Vin Diesel zegt een keer of 20 'family'. De CGI trekt op niets. Er worden dood gewaande personages teruggehaald. En de slechterik van de vorige film is nu een medestander. Tot zover de originaliteit. Het wordt dusdanig voorspelbaar (en overbevolkt) dat het lachwekkend wordt. De rek is écht uit deze serie.

Het enige dat er een beetje frisse wind kan inbrengen is de casting van Jason Momoa als psychopaat. Soms vervelend in de extravaganza, maar het is tenminste iets nieuws. Ik zou zelfs durven zeggen dat z'n personage niet thuishoort in deze serie (denk aan die scène waarin hij teentjes lakt). Da's opeens al veel te serieus en luguber voor de onzin die Fast & Furious doorgaans is.

Al de rest is 2,5 uur lawaai. Veel gedoe om wraak. De actie wordt er alsmaar dwazer en visueel lelijker op. Er is amper een personage dat uit de verf komt, want het is ondertussen dusdanig bevolkt dat zelfs initiële hoofdrolspelers als Michelle Rodriguez met moeite aan een kwartier screen time geraken. Het maakt het er allemaal niet beter op. De enige die veel tijd krijgt is Diesel, maar dat is nu net de zwakke schakel van alles wat daar van 'acteurs' rondloopt.

2

Matig.

Faster kent een vrij stevig begin, waarin er zonder al te veel franjes richting wraak doorgestoomd wordt. De introductie van de hoofdpersonages doet wat spaghetti-western aan, iets wat later ook nog een heel klein beetje terug te zien is in actiescènes.

Helaas wil het soms iets te serieus zijn, voornamelijk wanneer het plot een belangrijkere rol begint te spelen. Een film als deze heeft dat eigenlijk totaal niet nodig. Bovendien vind ik Dwayne Johnson wel geschikt voor actierolletjes, maar dan eerder in wat luchtigere producties. Zijn gefronste blik vol pijn doet het 'm niet.

2,5

Oerdegelijke thriller.

Het verhaal is zo voorspelbaar als het groot is. Toch is deze film best wel realistisch. Moraal van het verhaal is ook wel duidelijk.

Geweldig acteerwerk van vooral Michael Douglas. Bij momenten had hij echt een geweldige blik. Ook Glenn Close was erg sterk als een mega-irritant gek mens.

Degelijke sfeer.

Minpuntje is dat de film me nergens kon verrassen. Zowel de scène met het konijn als de scène met Ellen zag ik mijlenver aankomen.

3.5

Mja.

Van hetzelfde laken een pak: heel veel lawaai en eentonige actie. In de tussentijd wordt er ook nog wat familiedrama ingestopt, of toch op z'n minst gewauwel over familie. Vin Diesel blijft ook een waanzinnig saai acteur, iemand die m.i. totaal misplaatst is in actiefilms.

Dat gezegd zijnde, iemand als Dwayne Johnson is gelukkig wél op z'n plaats in dit soort onzin. En ook Charlize Theron is wederom een aangename verrassing, dit keer als slechterik van wie ik jaren 90-vibes kreeg. Het zorgt voor pluspuntjes die zeer welgekomen zijn. Met telkens een speelduur van ver boven de 2 uur (en de eentonigheid indachtig) liggen de Fast & Furious-films mij immers behoorlijk zwaar op de maag.

2,5

Degelijk.

Olijk eerste uur, waarin Mark Wahlberg nogal sarcastisch uit de hoek komt en gemakkelijk enkele inkoppertjes scoort. Dat kijkt uiterst vermakelijk weg, waarna een ommezwaai gebeurt naar een serieuzer drama, hoewel je je kan afvragen of het religieuze überhaupt serieus te nemen valt. Wahlberg is kennelijk een katholiek dus het is misschien serieus bedoeld, maar ik kan het zelf niet serieus nemen. Overreden worden zal misschien het leven in een ander licht plaatsen, maar ik kan maar moeilijk geloven dat deze film door een serieuze katholiek gemaakt is. Wahlberg zelf acteert verder wel goed, zijn tegenspelers Jacki Weaver en Mel Gibson evenzeer.

3