Opinions

Matig.

Het eerste uurtje is veruit het beste. De humor is dan nog vrij volwassen en ook rijkelijk aanwezig.

Helaas blijkt The Five-Year Engagement weer zo'n typische romcom. Verrassingen blijven uit, de verdere speelduur wordt volgens het boekje afgewerkt - en wordt bijgevolg langdradig en zelfs ongemakkelijk.

Jason Segel en Emily Blunt zijn vrij getalenteerde acteurs en doen het hier goed genoeg, maar worden uiteindelijk ook beperkt door het zwakke script.

De bijrollen van oa Rhys Ifans en Allison Brie zijn nog net vermakelijk.

Vlot eerste uur, dan neemt de voorspelbaarheid de overhand en is 124 minuten uiteraard veel en veel te lang. Spijtig.

2,5

Wat valt hier over te zeggen?

Niet veel alleszins. Flash Gordon is zo fout als maar zijn kan. De hele set-up is vrij dom, de personages zijn - gelukkig - dik aangezet en de hele uitwerking is zoals je verwacht: lelijk, fout, dom, maar in al die opzichten tegelijk (bij momenten) leuk.

Die leuke momenten komen vooral door de cast, denk ik. Max von Sydow geeft de benaming karikatuur een nieuwe dimensie mee. Maar er zitten ook missers tussen: zo vind ik Sam Jones allesbehalve indrukwekkend en neemt Timothy Dalton zich véél te serieus.

Meer kan ik hier niet over zeggen. De dialogen zijn zo hol als wat, de decors zijn kitsch in zijn puurste vorm en de visuele effecten slaan nergens op. Voeg daar nog het themalied van Queen bij en het is duidelijk dat Flash Gordon wisselt tussen heerlijk fout en onuitstaanbaar slecht.

Ik neig dan toch iets meer naar dat laatste.

2

Middelmatig.

Onevenwichtige film, vooral door de mengelmoes van verschillende thema's en genres. Moet Flawless nu een lichtvoetig drama zijn of mag het wat rauwer zijn door het misdaadplot erbij te betrekken? Geen idee, het is geen van beide. Een film lang blijft het allemaal vrij vlak. Philip Seymour Hoffman komt in z'n vertolking ook geen sikkepit verder dan een zeer uitgesproken nichterig typetje. Robert De Niro op zijn beurt lijkt inspiratie te zoeken bij z'n eerdere vertolking in Awakenings. Alleen is die film wel een stuk beter.

2,5

Slecht.

De openingsscène is veelbelovend: weliswaar wat gedateerd, maar ik kan die mistroostige look uit de 1970s wel hebben. Helaas wordt het nadien dodelijk saai. Alain Delon, maar ook Richard Crenna of iemand als Catherine Deneuve: er is niemand die niet houterig acteert. Ondanks de beperkte speelduur sleept de film zich zonder vermeldenswaardig hoogtepunt moeizaam naar het einde, eentje waar ik heel blij om was.

1,5

Middelmatig.

Typisch Oscarvoer, zo lijkt het. Flight heeft een goed openingshalfuur, maar vervalt dan wel erg snel in een lamlendig Hollywoodritme waarbij alles toch zo moeizaam gaat. Een interessante scène hier en daar kan niks beginnen tegen de verplichte genresprongetjes zoals die scène met het gebroken gezin.

Denzel Washington is ook zo'n acteur die ik nooit écht goed vind. Hij probeert hier nog wat subtiliteit te brengen, maar ik vind hem daarvoor net iets te veel tics hebben. Onder meer Kelly Reilly en Melissa Leo hebben nog ondersteunende rollen, maar John Goodman is de enige die ik leuk vind - al past (de terugkeer van) zijn personage totaal niet in de film.

Robert Zemeckis is een goed regisseur, maar hier houdt hij zich te veel aan de genreclichés vast. Op de crash na is Flight vrij armoedig. Alles voelt Hollywoodiaans aan: oerdegelijk maar ook vrij saai drama, met degelijk acteerwerk en waar verder niets aan te ontdekken valt.

2,5

Matig.

Vrij ongeïnspireerd avonturenfilmpje voor de doordeweekse avond. De kwaliteit is niet hoogstaand, verre van, maar met gematigde aandacht gekeken en dan kabbelt het langzaam maar zeker verder.

De cast bevat redelijk wat bekende koppen, maar van de Dennis Quaids van deze wereld word ik niet warm. Zo’n Giovanni Ribisi met een wat excentrieker typetje moet de boel wat schwung geven, tevergeefs. Ook enige originaliteit of eigenheid vanuit de regiestoel ontbreekt. Kennelijk is dit een remake, misschien daardoor?

2,5

Slecht.

De paranoîa-thriller. Als er één (sub)genre is dat ik dan toch niet zo'n warm hart toedraag, moet het dat wel zijn. Vaak beginnen die best oké, om ergens halverwege in te kakken en afhankelijk te zijn van één of andere twist om alsnog punten te scoren. Flightplan, een doordeweeks niemendalletje, volgt dat stramien met glans. Jodie Foster bakt er bovendien niet veel van en met Sean Bean en Peter Sarsgaard in de belangrijkste bijrollen is het slechts wachten tot de twist duidelijk maakt wie van de twee de slechterik is. Na de twist volgt nog een belachelijk slechte finale om alsnog het visuele spektakel te verzorgen, maar daar slaagt men absoluut niet in.

1,5

Vermakelijk.

Flauw, plat en behoorlijk gedateerd. Maar ook gewoon vlot, met een snelle opeenstapeling van scènes zodat een mislukte grap al snel vervangen kan worden door een volgende, mogelijk wel geslaagde grap.

De tv-serie had ik eerder wel gezien als kind, maar ik ben toch blij dat ik het origineel eens gezien heb. Al is het maar om zo'n klassiekers zoals de buurman-scène eens gezien te hebben.

3

Zoals z'n voorganger.

En dat is: bijzonder matig. Na het eerste, intussen gedateerde maar nog ietwat vermakelijke, deel had men er eigenlijk beter geen vervolgen meer aan gebreid. Dit afsluitende deel van de filmreeks duurt minstens een half uur te lang en herkauwt dezelfde stereotypes en clichés uit de eerdere delen. Beter wordt het er echter niet op. Integendeel.

2

Povertjes.

Meer van hetzelfde, maar vooral gewoon wat lamlendig. Sjakie met al z'n ongeluk is grappig voor eventjes, na een tijd wordt dat in zekere zin langdradig. De gimmick is geen grap an sich.

Sowieso is een speelduur van 2 uur minstens 20 minuten te lang voor komedies van dit allooi. Hopelijk is het derde deel weer wat beter.

2

Weinig bijzonder.

The Fly begint vrij degelijk en de eerste scènes na de blender zijn ook plezant, maar hoe langer de film duurt, hoe groter mijn ontgoocheling. De hele transformatie vind ik plat uitgewerkt en het drama dat er onvermijdelijk bij komt kijken is ook niet het grote licht.

De finale maakt gelukkig nog wel wat goed. De laatste transformatie is vettig genoeg en zelfs zo'n emotioneel gedoe kan daar gelukkig niks aan veranderen.

Jeff Goldblum zet z'n rol best goed neer. Dat seutige ligt er wat dik bovenop maar hij lijkt zichzelf en de film gelukkig niet zo serieus te nemen. Over Geena Davis kan ik dat helaas niet zeggen. Zij doet veel te veel moeite en acteert bij momenten ontstellend zwak.

David Cronenberg mag vooral Howard Shore danken voor sfeerschepping: zijn soundtrack maakt echt wel wat goed. Ook de make-upartiesten verdienen bijna dertig jaar na datum pluimen op hun hoed. CGI gaat nooit evenveel charme hebben als geslaagde protheses en schmink. Alleen al voor de laatste fase verdient deze film een voldoende.

2,5

Oef.

Tweede en wellicht laatste poging om de Dikke en den Dunne te leren waarderen. 't Is echt mijn ding niet, die slapstick. Gelukkig duur het allemaal niet te lang. En zelfs dan nog.

1,5

Zwak.

Will Smith en Margot Robbie vormen op het eerste gezicht een frisse tandem, maar de film is inhoudelijk uiteindelijk veel te magertjes om slechts op die twee te steunen. Het script probeert af en toe wat verrassend uit de hoek te komen en schippert wat tussen enkele genres heen en weer. Uiteindelijk is het eindproduct toch maar een plat filmpje dat eigenlijk op geen enkel vlak indruk kan maken.

2

Beh.

Niet zo heel lang geleden de musical gezien als toegeving voor het vrouwtje. En hoewel dat ook niet mijn ding is, was dat stukken beter verteerbaar dan dit misbaksel.

Saai over de hele lijn, voorzien van strontvervelende hoofdpersonages, matige liedjes en 'danspasjes' die nergens op slaan. Een dansende Kevin Bacon lijkt nergens naar.

1,5

De beste van Moore.

Maar dat komt niet omdat deze film zo goed is, maar omdat de vorige en latere Moorefilms nooit boven de middelmaat uitstijgen.
For Your Eyes Only is een pak serieuzer dan de doorsnee Bondfilm met Moore. Na de pre-creditsscène met de belachelijke dood(?) van Blofeld vreesde ik voor het ergste, maar godzijdank zijn er verder weinig flauwe moppen te ontdekken.
Het spionagegevoel primeert terug en dat is er aan te zien.

Roger Moore blijft niettemin mijn minst favoriete Bond. Als acteur doet hij weinig verkeerd, maar zijn benadering strookt absoluut niet met mijn idee van de rol. Moore's Bond is te stijf, te soft, te flauw. Moore ziet er trouwens veel te oud uit, hij straalt geen dynamiek uit.
Carole Bouquet is een geslaagde Bondgirl. Echt heel knap vind ik ze niet (hoewel, die ogen...), maar haar rol heeft inhoud en ze staat niet onaardig te acteren.

De actiescènes zien er zoals in elke Moorefilm stuntelig, maar ook gedateerd uit. Enkel door de synthesizerversies van de Bondtune is te merken dat de film uit de jaren '80 komt.
De titelsong is afgrijselijk, maar ook weer typisch eighties. Toch had het beter gepast bij een film als Top Gun aangezien het hetzelfde Knuffelrockgehalte heeft als Take My Breath Away.

3

Degelijk.

Keurig gemaakte film over de concurrentie tussen Ford en Ferrari op weg naar de 24 uur van Le Mans in 1966. Vooral een leuk tijdsbeeld, met statige auto's. Met auto's heb ik hoegenaamd niets. Als de mijne rijdt is dat prima. Erg intrigerend vind ik die hele autosportwereld niet. Ik kan het zelfs met moeite een echte sport noemen.

Van de concurrentie tussen de bekende autofabrikanten moet deze film het dan ook niet hebben. Dat is sowieso niet erg verheven. Gewoon wat prikjes op en neer. Het is mede dankzij solide acteerwerk van voornamelijk Christian Bale dat het behoorlijk te behappen blijft. De film ziet er verder ook gewoon gelikt uit. Knap hoe James Mangold, de tijdsgeest indachtig, niet al te zot gaat doen met het in beeld brengen van de races.

Met z'n 2,5 uur speeltijd is het wel te lang. Het is ook maar wat het is. De film moet het niet van de afwisseling hebben en tijdens de grote finale heb ik nooit op het puntje van mijn stoel gezeten. Daardoor blijft Le Mans '66 (veel mooiere titel dan Ford v Ferrari trouwens) een keurig gemaakte maar iets te lange film.

3

Degelijk.

Niet de meest geloofwaardige film, maar al bij al secuur genoeg om een avondje film te rechtvaardigen. Jackie Chan acteert beter dan de stijve Pierce Brosnan, toch een matig acteur eenmaal er wat emotie aan te pas komt. Maar Chan voelt evenzeer wat misplaatst aan, zeker wanneer hij Rambo mag spelen. Zijn actiescènes zijn voor mij niet echt compatibel met het politieke geneuzel en de twistjes die daarbij horen.

Dat alles zorgt voor een film die niet helemaal in evenwicht is, al slaagt Martin Campbell er wel in om het er deftig genoeg te laten uitzien. Sowieso rijdt hij wel een raar parcours als regisseur, van goede en avontuurlijke actiefilms naar een archislechte superheldenfilm en dan meest recent terug dit. Het is te hopen dat hij nog eens het niveau haalt van films als GoldenEye en The Mask of Zorro.

3

Romantische komedies zijn niet mijn ding, maar deze heb ik toch kunnen uitzien.

Grappige/ absurde momenten worden afgewisseld met enkele slechte grappen. Het verhaal is natuurlijk zo voorspelbaar als het groot is en werd soms wat langdradig.

Briljante acteerprestaties moet je niet zoeken in dit soort film, al vond ik de meeste best goed. Segel, Kunis en Russel Brand (ellendig typetje zeg) waren verdienstelijk. Die Kirsten Bell, had ik nog nooit iets van gezien denk ik, viel me wel tegen.

Uiteindelijk nog best te doen. Geen film die je 10x moet bekijken. 1 keertje volstaat wel.

Twijfel tussen 2,5 en 3. We zijn gul en gaan voor de 3.

Uitstekende tragikomedie.

Leuk verhaal dat leuk wordt verteld. Tot na het Vietnamgedeelte is alles top. De humor weegt meer door dan het drama. De personages zijn flamboyant en de scènes met bv een JFK zijn amusant in mekaar gestoken.
Na het Vietnamgedeelte verliest de film gedurende een kwartier de pedalen. Het hippiegedoe bv weet niet te boeien, en even vreesde ik voor een langdradig laatste uur.
Gelukkig herpakt Zemeckis zich. In het laatste deel wordt het meer drama, maar zo krijgen we de menselijke kant van Forrest Gump te zien (al is hij gedurende de hele film wel menselijk, natuurlijk).

Tom Hanks zet zonder twijfel zijn beste acteerprestatie totnogtoe neer. De scène waarin hij te weten komt dat hij een zoon heeft, is zo puur geacteerd.
De bijrol van Gary Sinise is meer dan een bijvoegseltje; hij doet het eveneens uitstekend. Robin Wright daarentegen moet onderdoen voor hen. Zoiets ligt misschien ook aan haar personage - dat nogal wat moeite heeft met te weten wat ze wil.

Fijne sfeer. Films die worden verteld met flashbacks vind ik sowieso leuk om naar te kijken. Ook hier was dat het geval. De locatie is goed gekozen.

4

"Who's that?!"
"That's Forrest Gump, coach, the local idiot."

Redelijk.

Niet bijster goed, daarvoor ontbreekt de film over de ganse lijn aan kwaliteit, maar wel zeer aardig. Sowieso een ietwat emotionelere benadering van de gunslinger dan gewoonlijk. Enkel spijtig dat de onvermijdelijke ommezwaai niets nieuw onder de zon brengt. Ik had het hier bijvoorbeeld graag gezien dat hij niet zonder kleerscheuren terug weg reed.

De combo Kiefer - Donald Sutherland werkt zeker wel, al vind ik Donald duidelijk de betere acteur. Zeker in de emotioneel bedoelde scènes vind ik Kiefer niet echt overtuigen.

Verder visueel zeer de moeite. De setting is ook weer niet typisch clichéwestern, daarvoor is het iets te groen en kleurrijk, wat de film ook weer wat frisser maakt. De soundtrack laat me koud.

3

Indrukwekkend.

Mogelijk de beste film van Darren Aronofsky die ik tot dusver gezien heb. Less is more, in zijn geval. The Fountain is rustiger dan enkele van zijn andere films. Beheerster ook en bij momenten zelfs ingetogen. De drie verhalen blenden na een tijdje mooi in elkaar. De ene zal er vast en zeker wat meer symboliek uit halen dan de andere. Ikzelf ben ik niet zo'n graver. Dat de film een verhaal over verlies vertelt volstaat voor mij. De eindjes aan elkaar knopen is (in de basis) ook niet al te moeilijk.

Los van dat mooie verhaal maakt de film audiovisueel indruk. Dat is wellicht een nog groter pluspunt. Visueel ziet de film er werkelijk schitterend uit. Elk tijdvak trouwens, maar de toekomst springt er echt wel bovenuit. Die wereld ziet er érg mooi uit. Geweldige designs en dito effecten. Goede keuze ook om niet all-in te gaan op effecten die uit de computer rolden, maar ook wat andere technieken te gebruiken. Een keuze die gemaakt werd om de tand des tijds beter te doorstaan, zo las ik. Zeer geslaagd.

Hugh Jackman en Rachel Weisz doen het behoorlijk, maar zijn eigenlijk totaal ondergeschikt aan het geheel. Geen van beiden kan op welk moment dan ook met de schijnwerpers lopen. Weisz heeft daarvoor trouwens een iets te karig rolletje. Jackman's rol heeft wat meer om handen. De, weliswaar melige, muzikale ondersteuning, zeker tijdens de finale, is een laatste vermelding waard. Bij de mooiere filmmuziek die ik ken en de kers op de taart. Beste film die ik sinds lange tijd gezien heb en dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.

4,5

Gaat wel.

Geen groots drama noch actiespektakel: de film schippert daar ergens tussen in. Mark Wahlberg voert een qua namen redelijk bezette cast aan en met diens casting is meteen ook duidelijk dat er van gelaagdheid niet veel in huis komt. Op zich geen probleem want het kijkt allemaal wel vlot weg. De setting is grauw genoeg en wanneer er actie aan te pas komt, is dat doorgaans zonder al te veel franjes in beeld gebracht.

3

Suf.

Tergend romcommetje. Van de hand van Richard Curtis die nadien nog tal van dergelijke romcoms, vaak klassiekers in het genre en even vaak met Hugh Grant in een hoofdrol, zou lanceren. Four Weddings and a Funeral is hoe dan ook een flauw geval. Het is een beetje wachten tot men alle huwelijken en de begrafenis is afgegaan. Meer dan het wat aaneen geplakt afhaspelen doet men niet.

Grant is de Grant zoals altijd; daar is doorgaans weinig goed of slecht mee. Z'n tegenspeelster Andie McDowell is een ramp. Totaal niet begeesterend en ze speelt bovendien één van de meest onsympathieke personages die je voor dit soort film kan bedenken. Een vreemde keuze, want de chemie tussen haar en Grant zou deze film toch moeten kunnen rechthouden, maar daar is dus niets van aan.

Heel apart dus allemaal. Niet leuk en behoorlijk stoffig. Kan ik de romcom van Britse makelij doorgaans nog net smaken, is dat niet het geval als men niet verder komt dan de blauwe puppy-oogjes van Grant of tenenkrommende meligheid als 'Is it still raining? I hadn't noticed'. Pfft.

2

Degelijk.

The Fourth Protocol is wat je van een Britse spionagethriller mag verwachten: een bij momenten ingewikkeld plot (althans zonder ondertitels, kan ik u verzekeren), grauw, kil maar ook gewoon erg degelijk. Wanneer de film naar het einde toe wat actiegerichter wordt daalt het niveau wel een beetje.

De cast acteert unaniem naar behoren, al had ik op meer Michael Caine gehoopt. Die is eigenlijk niet bijster veel in beeld, terwijl hij de reden was waarom ik deze film wilde zien.

Een jonge Pierce Brosnan is ook wel oké, al zet hij ook hier weer een personage neer dat als James Bond zou kunnen doorgaan. Het enige verschil is de kant van de wet.

De regisseur houdt de teugeltjes strak in handen en zorgt voor een meer dan degelijke eerste helft met genoeg afwisseling tussen de verschillende locaties. Met de finale doet hij zichzelf evenwel een beetje te min.

3

Goh ja.

Zowel met de serie als met de "film" heb ik steeds goed gelachen, maar men kan terecht de vraag stellen wat de toegevoegde waarde is om dit als film te brengen. Het blijft een verzameling sketches, waarvan het mij eigenlijk niet kan uitmaken of het in serievorm dan wel als film gebracht wordt. Eens goed lachen en dan is het al een enorm succes. Veel meer kan en mag men er niet in zoeken.

3

Mooi.

Na zoveel jaren herzien en ik had toch aardig wat dingen vergeten. Niettemin, heerlijk jeugdsentiment. De film is uitstekend vormgegeven, de soundtrack is nostalgisch en de zoetsappige momenten werken. Met het stemmenwerk is niets mis; De opening en de finale zijn qua spanningsopbouw ook nog eens erg efficiënt, wat dit toch een erg leuke herziening maakte.

3,5

Een mooie verpakking maakt nog geen goeie film.

Dat komt hier door het langdradig uitgewerkt verhaal. Hoewel dat erg veelbelovend begint, zakt het op de helft in en komt het nooit meer echt goed. De plotontwikkeling op het einde was niet slecht, maar ook niet geniaal.

Anthony Hopkins acteert wederom geweldig. Dit soort rollen zijn hem op het lijf geschreven.

Ryan Gosling weet zich nog degelijk staande te houden, maar tegenover de karakterkop van Hopkins kan hij toch niet op.

Zoals gezegd, mooi verpakt. De film zag er modern en strak uit. De sfeerbeelden waren in orde, evenals de huizen, de bureaus etc..

De muziek viel zo nu en dan wat tegen.

In't vervolg wat meer inhoud, graag. Voorts goed.

3

Leuk.

Een indiefilmpje als dit is bij mij vaak een hit or miss. Dit is vooral een hit. Het begint klein en blijft klein doorheen de film. Bepaalde zaken zoals Jon's werk worden gelukkig achterwege gelaten, zodat de focus blijft op de gekheid die heerst bij de band.

Domhnall Gleeson is een grijze muis en past dus perfect in zijn personage. Zo komt alle gewicht bij Frank te liggen, die ondanks zijn masker magnifiek gespeeld wordt door Michael Fassbender. Wat een briljante acteur is dat toch! Zelfs zonder mimiek zet hij een eigen karakter neer. Hij gebruikt zijn stem feilloos en zijn tics en beweginkjes zijn erg gedetailleerd. Nu al hoort hij tot de vijf beste acteurs die ik vooralsnog heb bezig gezien.

Het moet ook gezegd dat regisseur Lenny Abrahamson de film nagenoeg perfect regisseert. De verschillende typetjes komen perfect tot hun recht, niet alleen Frank maar bv ook het personage van Maggie Gyllenhaal, dat prettig gestoord voor wat bizarre dingen zorgt. De muzikale stukjes zijn evenzeer genieten in hun amateurisme.

3,5

Nah.

Deze versie van het bekende Frankensteinverhaal is best compleet. De hele speelduur wordt benut door het verhaal van zowat elk essentieel personage te vertellen. Dat uitgangspunt belooft heel wat, maar de uitwerking is behoorlijk belabberd.

Namelijk het overdramatische en theatrale is slecht uitgewerkt. Een horrorverhaal als dit mag best theatraal en dramatisch zijn, maar er zijn grenzen. Vooral het hoofdpersonage, Victor Frankenstein, lijkt een clown.

Het theatrale wordt nog wat verder doorgeduwd door enkele belabberde acteerprestaties. Kenneth Branagh is gewoonweg lachwekkend. Helena Bonham Carter valt nog wel mee, en ook Robert De Niro kan af en toe nog wat maken van z'n rol als Monster.

John Cleese, Aiden Quinn en Ian Holm passeren ook nog eventjes, maar hebben een te kleine rol om uit te blinken.

Op decors en kostumering valt er weinig aan te merken. Een echte horror is dit niet - ik zou het eerder een gotisch drama noemen -, maar ook qua sfeerbeleving zit het niet slecht.

De muziek is wat te bombastisch, maar volledig in harmonie met al de rest.

2

Teleurstellend.

Zichtbaar een trouwere verfilming van het boek - althans, dat lijkt toch zo want de film is een stuk lijviger dan de andere verfilmingen die ik al gezien heb. Verder kan Guillermo del Toro er amper iets interessant van maken. De gekke dokter Frankenstein en het arme monster: dat hebben we intussen wel allang gezien. Het levert een heleboel stroperige en melige scènes op, zeker naar het einde toe. De thematiek ligt er (te) dik bovenop. Bovendien is Oscar Isaac best matig en steekt ook Jacob Elordi er m.i. niet echt bovenuit. De film leunt dan ook nog eens te veel op CGI en die is van zeer bedenkelijke kwaliteit - veel budget lijkt daar tegenwoordig geen rol meer in te spelen. Blijft dan uiteindelijk een teleurstelling over.

2