Opinions

Iets meer van verwacht.

Frankenweenie steunt volledig op knipogen naar de klassieke horrorfiguren en dat is uiteraard leuk, maar ik had meer dan dat verwacht. De vele referenties zorgen wel eens voor een glimlach, maar verder blijft een of andere vorm van humor volledig achterwege.

De voice-acting is over de ganse lijn vrij goed, al was ik ervan overtuigd dat Winona Ryder de stem van Victor voor haar rekening had genomen. De aftiteling zorgde dan ook voor een verrassing: Ryder spreekt inderdaad in een stem in, maar een andere. Vreemd.

Visueel is Frankenweenie fantastisch gemaakt. Het zwart-wit is heerlijk sfeervol en stop-motion blijkt eens te meer een trekpleister in handen van Tim Burton. Qua design zijn de personages trouwens ook leuk gedaan, de ode aan Vincent Price op kop.

3

Nogal zwaar.

En dat komt vooral omdat ik het allemaal wat luchtiger had verwacht. In het begin is het effectief relatief luchtig, maar na een tijdje wordt de focus op Frankie gelegd, en krijgt de film een stevige laag drama over zich heen.

Af en toe dreigt het een relatiedrama vol ellende te worden, maar dat wordt het net niet. Het einde doet de film wel goed.

Al Pacino is niet outstanding, maar wel gewoon goed. Maar in tegenstelling tot Scarface is het nu Michelle Pfeiffer die de show steelt. Ondanks een toch wel moeilijk personage, weet zij voor de volle pond te overtuigen.

Hoewel de soundtrack niet mijn ding is, is Frankie & Johnny toch sfeervol. De omgeving is daar niet vreemd aan, alsook enkele muziekstukjes.

Geen hoogvlieger, wel gewoon degelijk.

3

Zeer matig.

Harrison Ford beweegt zich als vanouds houterig door een mysterieus plot, op zoek naar de waarheid. Het is wel eens de opzet van meerdere van z'n films. Frantic begint goed - traag, beheerst en sfeervol. Al snel verzandt de film in een gezapig tempo. Ford begeestert absoluut niet en andere rolletjes met op papier meer schwung, zoals dat van Emmanuelle Seigner, komen net niet genoeg uit de verf. De soundtrack is soms goed, dan weer bizar. Roman Polanski blijft zo een erg wisselvallige regisseur voor mij. Z'n naam en faam matchen, voor mij althans, voorlopig niet met de kwaliteit van z'n films. Benieuwd of dat ooit nog gaat veranderen.

2

Matig.

Door Ryan Reynolds krijg je al snel een Deadpool-vibe: ook Free Guy is immers een onnozel komisch filmpje met hier en daar wat actie. Free Guy is natuurlijk minder bloederig en heeft vaag een serieuzer ondertoontje à la The Truman Show.

Maar het is een volbloed komedie, zo veel is duidelijk. Alleen vind ik het eigenlijk niet echt grappig. Reynolds doet wat hij altijd doet en het samenspel met fris gezicht Jodie Comer is wel oké, maar echt grappig vind ik de film nergens. Zeker niet als zo'n Taika Waititi ten tonele verschijnt. Zelden zo'n slecht acteerwerk gezien.

Hier en daar wat leuke vondsten. De overgangen tussen het echte leven en de game zijn vloeiend en dynamisch. De game-interfaces zijn vrij standaard en daardoor goed te volgen. Ikzelf ben nooit een echte gamer geweest dus ik ben wel blij dat het niet te druk is vormgegeven.

2,5

Goed.

Ik kende hem niet, die Newton Knight, des te interessanter ik de film vond. En het wordt ook gewoon goed gebracht: nooit echt overdreven in sentiment. Af en toe wilt het net iets te snel gaan, met tijdsprongen en dan er een tekstje bij gekwakt om de kijker mee te hebben. Dat had iets meer afgebakend gekund.

Ook dat zijplotje met zijn afstammeling vind ik er wat bij de haren bijgetrokken.

Qua vertolkingen heb ik zeker weten weer genoten van Matthew McConaughey, die hoe dan ook een mooie filmografie bijeen acteert de laatste jaren. Ook zijn bijrolcollega's doen het voortreffelijk. Enkel die Keri Russell bekoort me zelden.

Gary Ross slaagt erin thema's aan te kaarten en in beeld te brengen zonder het door de strot van zijn kijker te rammen. Best knap, want in dergelijke films kan het Hollywoodsentiment al snel de bovenhand nemen. Na de film heb ik wat gegoogeld over Newton Knight en zo op het eerste gezicht lijkt het mij dan een goede verfilming van 's mans kommer en kwel.

3,5

Gemiddeld.

Ietwat formulematig maar sympathiek actiekomedietje. John Cena is wel oké, de chemie met de ietwat irritante Allison Brie is helaas wel afwezig. Het verloop is vrij voorspelbaar, dat er nogal veel betrokken partijen zijn, vind ik niet de beste keuze. Het is immers allemaal vrij rechttoe rechtaan. Dat helpt kluchtige niemendalletjes zoals Freelance doorgaans wel.

2,5

Mwah.

Ik heb een hoop goede dingen gezien, maar evengoed lukt het de film niet om echt spannend te zijn - de pogingen van WIlliam Friedkin ten spijt. Die doet immers echt z'n best om het kat-en-muisspel uit te buiten. Soms lijkt dat te lukken, maar het is toch te vaak te veel van hetzelfde. Personages die tot leven komen lijken er niet te zijn - ik moet zeggen dat die stugge Gene Hackman ook niet mijn favoriete manier van acteren heeft.

Over het algemeen heb ik nog wel kunnen genieten van die seventies-sfeer. New Yorkse vuiligheid met de grauwe gevels van talloze woonblokken, maar aan het begin hier en daar een mooi shot. Het laatste half uur is veelal gefocust op het oplossen van de misdaad, maar daar zie ik niet echt grootse cinema in.

2,5

Slap.

De persiflage van Vito Corleone is leuk, maar ook gemakkelijk en biedt absoluut geen draagvlak waarop een ongeïnspireerd plotje kan verderbouwen. De grap zit 'm in de karikatuur en alles wat daar nog bijgeflikkerd wordt is zwak opvulsel.

Daarnaast is Matthew Broderick ook zo'n grijze muis die een beetje verwonderd moet rondkijken. Marlon Brando zet zijn bekendste personage nog eens, zij het komischer, neer - wel cynisch dat hij dat nu wél doet, terwijl hij een cameo in The Godfather: Part ll weigerde.

De bijrolletjes zijn vergeetbaar. Vooral Bruno Kirby - ook uit de Godfather-stal - is ellendig bij momenten.

The Freshman lijkt leuk, maar is het helaas niet.

2

Goh ja.

Ietwat plastic aandoend filmpje vol voorspelbaarheid, met feel good als stevig fundament. Niet meer of minder. Enkele nachtelijke shots zijn de moeite, maar dat zijn ook maar momentopnames. Mijn vriendin vond Mickael Lumière schattig. Ik beaamde plichtbewust, maar kon toch alleen maar 'hetzelfde' denken over het merendeel van de vrouwen.

2,5

Vermakelijk.

Het highschoolgehalte in Fright Night maakt al snel plaats voor een heleboel horror en dat roept gemengde gevoelens op. Enerzijds is de horror best vermakelijk, anderzijds blijft het komische aspect nihil.
Zo had ik een luchterige vampieren verwacht. Jerry is door en door slecht en er wordt geen moeite gedaan om Charley aan hem te laten twijfelen.
Desalniettemin is de actie zeker vermakelijk en ook de intrede van weirdo Peter Vincent is niet onaardig.

Anton Yelchin is goed genoeg. Toch is het voornamelijk Colin Farrell die de show steelt. Hij overtuigt helemaal als gladde vampier. Ik heb altijd al mijn twijfels gehad bij hem, maar nu moet ik hem toch eens wat meer kansen geven.
David Tennant is een beetje een Jack Sparrow-kloon, maar zo'n raar typetje kan ik altijd wel smaken en dat Engelse accent helpt daar aan mee. Voorts is Imogen Poots een knappe aanvulling en blinkt übernerd Christoph Mintz-Plasse wederom uit als ... übernerd.

Het sfeertje zit goed. Iets meer humor had gemogen. De CGI is meestal niet al te best, maar dat had ik nu ook weer niet verwacht. Toch vraag ik me af of er ooit een filmmaker zal zijn die vampieren en dergelijke meer een fatsoenlijk uiterlijk kan geven.

Leuk, hersenloos vermaak.
3

Matig.

Frits en Freddy nooit gezien, dus ik had geen idee dat dit eigenlijk een sequel is.

Nu goed, het verhaal staat op zich en is ongeveer een kwartier lang leuk. Peter Van den Begin kan ik wel hebben en zelfs Sven De Ridder is dan nog leuk.

Nadien begint het wat te slepen. Frits en Franky of toch hun onderlinge relatie: het is simpelweg te weinig boeiend. Die Hollander met zijn rare accent en zo'n Manou Kersting zijn wel eens leuk, maar zelfs voor slechts anderhalf uur speelduur is het toch allemaal wat te magertjes.

1,5

Een film met 2 gezichten..

Oerdegelijk eerste deel. Hier is gangstergehalte erg hoog en zitten er goeie stukken in. Een paar grappige situaties met enkele goed gevonden one-liner.

Na een klein uurtje belanden we bij het 2e deel. Qua genre verandert het al meteen, maar toch ziet het er nog redelijk te doen uit. Salma Hayek in mini-bikini luidt de langgerekte climax in met veel onzin, domme situaties, overacting, vreselijk gemaakte vampieren en veel bloed.

Dat haalt voor mij het niveau aanzienlijk omlaag. De zo goed opgebouwde sfeer uit het eerste uur wordt teniet gedaan. Het leek alsof er zoveel mogelijk in één film gepropt werd.

George Clooney speelde zowaar een goeie rol (toch in het eerste gedeelte vooral). Quentin Tarantino kan beter achter de camera staan ipv er voor. Juliette Lewis vind ik beter kunnen. Harvey Keitel speelde het best. Toch ook even de bijdrage van Salma Hayek nog eens onderstrepen.

Geweldige gangstersfeer in het eerste uur; belachelijk veel onzin in het tweede uur. Was het duo Rodriguez-Tarantino op het elan van het eerste uur doorgegaan, had dit een topper kunnen zijn.

2,5

Aangenaam.

From Hell is vooral onderhoudend door de meer dan geslaagde sfeerschepping. De opbouw van het verhaal is minder overtuigend. Zo is de romance om van te kotsen en slepen bepaalde zaken wat aan.
De whodunitplot zit redelijk goed in mekaar en weet te boeien, maar gaat op het einde onderuit. De bezetenheid van Jack the Ripper met die zwarte ogen is lachwekkend.
Wat wel weer leuk is zijn de bezoekjes aan het opiumhuis. Het mag dan wel niet origineel zijn, het werkt wel.

Johnny Depp stijgt weeral in mijn achting. Ik heb hem altijd al een fantastisch acteur gevonden, en hier laat hij weer zien waarom. Zijn personage Frederick Abberline is behoorlijk grijs, maar hij weet het toch weer voor mekaar te krijgen de kijker te boeien.
De acteerprestaties van de ondersteunende cast zijn van wisselend succes. Ian Holm is zeer goed, maar Heather Graham is redelijk miscast.

Het Londen van eind 19e eeuw is een godsgeschenk voor filmmakers. Er valt zoveel met te doen op het vlak van sfeerbeleving. De Hughesgebroeders houden het grimmig. Het is bijna altijd donker, de stille steegjes worden vaak opgezocht en de hoeveelheid mist is talrijk aanwezig. De muziek is nu niet zo speciaal, maar algemeen gezien is de sfeer erg geloofwaardig neergezet.

Weinig hoogstaande maar aangename zit.
3

Na eerder deze week Dr. No was het vandaag de beurt aan nummer 2 uit de reeks.

En het moet gezegd. Dit is een topfilm. Een echte spionagethriller met een maximum aan spanning en een minimum aan actie. Zo zie ik het graag.

Het verhaal was best leuk. Vooral de 2 spionnen - Bond aan de ene kant, Grant aan de andere kant- zorgden voor de spanning. De badguys waren veel 'erger' dan in Dr. No.

James Bond komt hier dus als een echte geheim agent over. Toch heeft hij ook een emotionele, menselijke kant, en blijft hij uiteraard een notoire vrouwenliefhebber.

Sean Connery doet het erg goed. Nog beter dan in Dr. No, waar het nog meer aftasten was. Bondgirl van dienst Daniela Bianchi kan qua uiterlijke schoonheid Ursula Andress niet kloppen (al was/is zij ook wel knap), maar qua acteren is zij van een niveautje hoger. Niet dat het hallucinant goed was, maar 't was zeker te doen.

Zoals gezegd, meer een thriller dan een actiefilm; meer spanning dus. De actie die er op't eind komt, is zeer te doen, doch niet spectaculair.

Sean Connery is ook wat komischer, heb ik de indruk. Af en toe een leuke situatie en een rake oneliner.

Ook een erg leuke sfeer op die trein naar Trieste.

Minpuntje blijven de auto-/helikopter-/bootscènes, waarin het nogal overduidelijk te zien dat er geknutseld werd.

Nu met veel goesting op naar nr 3 - Goldfinger, die hier een hogere score haalt dan deze.

Dikke 4

Beter dan verwacht.

Het enige spijtige aan Frozen is de rol van de wolven. Dat is weer zo'n huizenhoog cliché en wolven in een in het weekend drukbezocht skigebied slaat volgens mij nergens op.
Voorts klopt eigenlijk alles. Het irritantste personage sterft als eerste (ook op een uiterst knullige wijze), het drama stoort absoluut niet en enkele scènes zijn erg rauw. Ik denk dan niet alleen aan het breken van benen, maar bv ook aan de scène waarin Parker moet plassen. De onbeholpenheid en breekbaarheid van de mens spat er van af.

De cast acteert ook vrij goed - beter dan ik verwacht had. Enkel Kevin Zegers vind ik wat ellendig. Shawn Ashmore en vooral de knappe Emma Bell zijn erg goed op dreef.

Regisseur Adam Green verdient zeker ook pluimen voor het evenwicht dat hij deze film gegeven heeft. Drama gaat moeiteloos hand in hand met wat horrorelementen (een vastgevroren hand is naar mijn normen echt wel horror). Geen van beiden echter trekt het laken resoluut naar zich toe - de relatief korte speelduur laat dat trouwens ook niet toe.
Muzikaal is het soms wat sentimenteel met een pianotikje hier en een vioolstrelinkje daar, maar het past wel altijd in de context.
Ook de make-upafdeling verdient krediet. De brandwonden en stervende huid zijn heel erg realistisch gedaan.

(On)aangename verrassing.
3,5

Meh.

Erasmusavontuur zoveel: op date gaan en dan in een zaal vol kleine kinders belanden en "Die Eiskönigin" zien. Het is weer iets anders, maar de gezelligheid kwam toch vooral door mijn toekomstige kuisvrouw en niet de film.

Het verhaaltje blijft lange tijd aanslepen, al is het begin best afgerafeld. Qua humor valt het gelukkig nog wel mee - al heb ik wellicht niet alle Duitse woordspelingen begrepen als ik op het gelach van de rest van de zaal mag afgaan.

Verder is de animatie veel te lelijk. Al dat computergelul zal wel meer mogelijkheden bieden, maar ik mis toch authenticiteit. Dat valt gelukkig nog wel te vinden in de muziek, het enige dat mij een beetje een Disneygevoel heeft kunnen geven.

2

Redelijk.

Vlot actiethrillertje, weliswaar eentje met een, naar mijn bescheiden mening, (te) hoog MM-gemiddelde. Als typisch jaren '90-product (wat er toch duidelijk aan te zien/ horen is) doet de film nogal gedateerd aan, maar dat maakt het natuurlijk nog niet slecht. Integendeel, het genre ligt mij niet direct - of levert toch vaak teleurstellingen op -, maar The Fugitive kan op één of andere manier toch boeien over de ganse (iets te lange) speelduur.

Het spreekt in het voordeel dat er eigenlijk weinig tijd verloren gaat. Zowel in de intro - de film wil eigenlijk zo snel mogelijk naar de vlucht gaan -, als in andere delen. Daardoor gaat het soms iets te gemakkelijk, zeker het laatste half uur - als de immer houterige Harrison Ford het heft in eigen handen lijkt te nemen - gaat té gemakkelijk. Niet dat het mijn beoordeling veel beïnvloedt.

Wat inlezen na de film leert dat dit zowaar een Oscar heeft gewonnen. Tommy Lee Jones leek het niet te verwachten, zo valt te lezen in de IMDB-trivia. Ik zou het in zijn plaats ook niet verwacht hebben, want zijn schmierende edoch amusante rol lijkt hij wel vaker gespeeld te hebben.

3

Een ander soort film dan verwacht en moet zeggen dat dit niet echt hoogstaand is, maar eerder gemiddeld.

Het eerste deel duurt wat lang. Het is nochtans aanvankelijk leuk om te zien, maar het overdreven veel brullen (sir, yes, sir) en schelden werkte al snel op de zenuwen. Ik ken echt niet geloven dat in elke zin het woord 'fuck' en 'asshole' en wat nog allemaal gebruikt wordt om soldaten aan te spreken. Er zaten wel af en toe mooie scènes in zoals die wanneer sergeant Brulaap het (schiet)talent van die dikke erkent. Wel zorgt die scène er voor dat het doodschieten van sgt Brulaap wel érg ironisch overkomt. In die scène doet Kubrick precies leentjebuur van z'n eigen film, the Shining. Die dikke z'n kop lijkt een dikke versie van die van Jack Nicholson en 't is opeens heel psycho-achtig.
Deel 2 opent erg zwak. 't is niet boeiend, 't geeft nergens een echt oorlogs-gevoel, maar vanaf ze het dorp inkomen verbeterd het en wordt het zelfs goed. Eindelijk - na goed 75min film- oorlog. Kubrick brengt het sfeervol met uiterst verzorgd camerawerk. Minpunt is dat het niet echt omvangrijk leek..
Maar goed, toch een goed slot met het enige goeie Rolling Stones-lied, Paint it Black.

Acteerwerk gaat wel., maar is wat moeilijk te beoordelen.

Zoals gezegd, Kubrick weet sfeer te creëeren, maar het mocht over het geheel gezien toch wat vettiger, rauwer zijn.
Dit was m'n 2e film van hem en ik blijf toch weer wat op m'n honger zitten. Ik ben het geniale vooralsnog (helaas) niet tegengekomen..

3

Leuk.

The Full Monty's grootste troef is de geslaagde combinatie tussen de onzin van het strippersplan en de grauwheid van Sheffield. Men trekt vooral de kaart van de humor, maar Sheffield als decor zorgt toch voor een beetje diepgang.

Er zijn genoeg scènes die op zichzelf kunnen staan, maar de stripact zelf is toch het hoogtepunt.

De typetjes worden deftig neergezet door de cast, waarbij Robert Carlyle en (vooral) Tom Wilkinson uitblinken. Mark Addy had er het beste kunnen uitkomen, maar na verloop van tijd vind ik dat zijn dikke pens te veel aandacht krijgt.

Regisseur Peter Cattaneo doet audiovisueel niks interessant - soms wordt ook een beetje te veel dezelfde muziek gebruikt -, maar de mix tussen drama en komedie (met de nadruk op dat laatste) werkt dus heeft die zijn job goed gedaan.

Kleine 3,5

Mwah.

Iets te gemakkelijk filmpje. Ietwat tragikomisch gebracht, maar er is toch net te veel gelift op het succes van een Intouchables. Acteerwerk kan er min of meer mee door, maar de personages zijn vrij lui geschreven. Die kritiek geldt eigenlijk voor gans de film. Als tussendoortje gaat het verder wel. 't Is vrij licht, ondanks het ietwat geforceerde drama dat men er omslachtig in propt heeft.

2,5

Behoorlijk.

Michael Caine is uitstekend als gortdroge edoch flamboyante spion. Regisseur Guy Hamilton maakt er een behoorlijk sfeervolle prent van, maar het is eigen aan het genre dat het plot uiteindelijk toch de overhand neemt en dat is best spijtig. Scènes waarin gedoublecrosst wordt, en dan nog eens; ik kan er niet zoveel mee. Zo kan je een film nodeloos laten aanslepen en het is niet dat de boel er spannender door wordt. Gelukkig duurt het allemaal ook niet te lang en al bij al valt het allemaal goed te volgen.

3

Goed.

George Miller weet wel 'n moderne actiefilm te maken. Fury Road is daar misschien nog een beter voorbeeld van, maar ook deze prequel heeft, als het op actie aankomt, genoeg te bieden. Zeker qua pacing zit de actie wel snor. Ik denk niet dat ik ook maar één actiescène een slechte flow vind hebben. Dat is een prestatie op zich voor een film van deze speelduur.

Wel een stuk minder is de prominent aanwezige plastic look. Staat Fury Road bol van realistisch aandoende actiescènes, lijkt men hier toch een pak meer CGI gebruikt te hebben. Zonde, deze fotografie had echt geen lelijke digitale look nodig.

Ook van de schmierende Chris Hemsworth ben ik absoluut geen fan. Beter was geweest om een veeleer onbekende acteur te casten, dat had het desolate sfeertje misschien ook wat beter gedaan, maar da's commercieel natuurlijk niet interessant. In ieder geval had Hemsowrth ook gewoon beter kunnen acteren. Als je er dan toch de Hemsworth-show van wil maken.

3,5

Meh.

Veel lawaai, maar weinig imponerend. Dat vond ik 10 jaar geleden al van deze reeks, en nu nog steeds. Alle vorige delen (her)zien zag ik niet zitten, dus gewoon begonnen met deze als ‘voorbereiding’ op nummer 7, dewelke ik nog overwoog in de cinema te gaan zien.
De snelle samenvatting in het begin als opfrissing is wel handig, maar dan gaat het snel naar waar het om draait: stoere praat, mierzoet drama, geforceerde mopjes, idioot gepimpte auto’s en ellenlange achtervolgingen. Dit twee uur lang. Op deze manier wordt het natuurlijk snel saai.

De cast is ook veel te groot. Iedereen moet z’n ding kunnen doen/ laten zien en dan krijg je al snel een aaneenschakeling van ‘hippe/ stoere/ gevatte’ scènes, maar ’t is echt tenenkrommend zoals het hier gebracht wordt. Uitkijken was het dan ook naar de slechterik van dienst, Luke Evans, toch geen slecht acteur, maar de beste man bakt er niet al te veel van. Tegen de Vin Diesels en Dwayne Johnsons van deze wereld heb je toch wat meer nodig.

De actiescènes zijn zoals gezegd erg matig. Een auto-achtervolging zoals die in Drive vind ik spannend: ‘traag’, met enige zin voor realiteit. Less is more. Deze reeks lijkt niet echt te draaien om spanning – in de mate van het mogelijke dan –, ook niet tijdens die scènes. Men haalt er een tank bij (op het einde zelfs een vliegtuig?) en ook een stevige portie CGI ontbreekt niet. Ik vind er niks aan. Een explosie zonder knal. Of omgekeerd, want het lawaai is er wel.

2

Nog net voldoende.

Deel 6 is beroerd: veel lawaai, veel familiale nonsens, slechte humor. Ook hier zijn die drie ingrediënten weer aanwezig. Het verschil met z'n voorganger zit 'm in het lawaai, dat toch ietsjes beter is en zorgt voor een aangenamere flow. De humor blijft beschamend en ook dat melige is storend.

Verrassingen acteergewijs zijn onbestaande: Vin Diesel kan er niks van, Tyrese Gibson en Ludacris als komisch duo slaagt de bal compleet mis, enzoverder. De bijdrage van Kurt Russell is evenwel een leuk extraatje. Jason Statham als slechterik komt niet helemaal uit de verf. Dan vind ik die ene scène met Ronda Rousey stukken beter.

James Wan maakt de actie ietsjes beter, al teert hij iets te veel op eenzelfde trucje. De camera roteert wat meer; het is goed voor het overzicht bij momenten, maar ook niet meer dan dat. Sommige scènes zijn wederom om zeep geholpen door slechte editing of CGI die niet op niveau is.

De ode aan Paul Walker deed me niks. Enorm melig allemaal. Ongetwijfeld goed bedoeld, maar een "sobere" boodschap had echt stukken mooier geweest.

2,5

Mja.

Fury is goed maar doet te veel dingen slecht om het maximum uit z'n potentieel te halen. Sowieso is die hele finale erg idioot. Anderhalf uur lang is Fury een doodserieuze film die - weliswaar opgezadeld met een hoop clichés - rauw tracht te zijn. Dat lukt redelijk goed, maar dan begint die finale - wat een aanfluiting. Dankzij de Grote Leider wil verrassend genoeg toch iedereen blijven vechten en dan kan het verhaal van de in dit geval Vijf Kleine Negertjes beginnen, waarbij Grote Leider Wardaddy na een viertal kogels nog net genoeg kracht heeft om een speech'je te houden en erop te wijzen dat er nog een luik is waardoor ontsnapping mogelijk is.
Ofwel hou je het serieus en had je iedereen dood laten gaan zonder al te veel franjes en heldenversjes, ofwel maak je een komedie. Dit is vleesch noch visch.

Logan Lerman's personages worden wat eentonig -, Jon Bernthal is een wandelend karikatuur en van Michael Peña ben ik nooit echt zot geweest. Blijven over: Brad Pitt en Shia LaBeouf, waarbij ik vooral laatstgenoemde wederom sterk vind. Die heeft mij de laatste tijd echt verrast. Pitt niet meer - van die wist ik al dat het een sterk acteur is -, maar het blijft wel opvallend hoeveel beter hij geworden is sinds midden jaren 2000.

Het leukste aan Fury is dat ik nooit eerder een film zag die zo gefocust is op slechts één deel van de soldaten hun leven, namelijk de tank. In Fury wordt niet overal in Duitsland gevochten, maar wordt slechts een tweetal dorpjes aangedaan en wat velden hier en daar. Door de actie spaarzaam te brengen - nu ja, tot die finale - behoudt Fury z'n kracht. De gevechten waarin antitankgeschut uitgeschakeld dient te worden hebben ondanks de voorspelbaarheid een redelijke spanningsboog en qua choreografie is het voor mij althans ook eens wat anders.
Naast de actie is er die ene lange scène met die Duitse vrouwen die erg goed is - misschien wel de beste scène van de film, ondanks de afloop. Of het in die scène van toepassing is, weet ik al niet meer maar doorheen de film is de soundtrack wel een paar niveautjes te bombastisch.

Niet slecht, maar had beter gekund.
3