Opinions

Uitstekende film.

Mooi en klein. De keuze om de kijker de film te laten zien vanuit hoofdpersonage Anthony pakt perfect uit. Het zorgt aanvankelijk voor wat desoriëntatie, iets wat dementerenden ongetwijfeld ervaren. De afwisseling van gezichten, verhaaltjes, .. werkt eigenlijk perfect, want hoewel het enerzijds voor vertwijfeling zorgt, blijft het verhaal anderzijds wel gewoon goed te volgen - of alles nu "klopt" of niet.

Anthony Hopkins is een acteur die ik stilletjes aan wat beu gezien was - hij heeft de laatste 10, 15 jaar ook genoeg brol afgeleverd -, maar toont hier nog eens z'n kunnen. Het samenspel met een eveneens erg secure Olivia Colman is nagenoeg perfect.

In regie ben ik blij dat The Father geen toneelstukje geworden is - hoewel het dat gemakkelijk had kunnen zijn. Het is nog net film genoeg, al blijft de visuele opsmuk eerder neutraal. Een andere keuze had daar overigens ook geen toegevoegde waarde in gehad. Het doel van de film is duidelijk en men brengt dat voortreffelijk.

4

Flauw.

Ik moet zeggen dat Kevin Hart nog redelijk meevalt in deze wat gematigde rol: geen eindeloos geschreeuw of drukdoenerij. Hij mag voor "n keertje wat meer ingetogen zijn en dat gaat hem nog best goed af.

Het is alleen zonde voor hem dat dat in een vrij klef en cliché drama moet zijn. Er ontbreekt een karrenvracht aan nuances. Verder wordt het lijstje aan verplichte nummertjes stelselmatig afgevinkt, waardoor ook dit toch weer routineus aanvoelt.

2

Tof.

Hersenloos maar uiterst vermakelijk tussendoortje waarin Mel Gibson de kerstman speelt. Voor een film met Gibson op z'n retour voelt het niet echt goedkoop aan. De actie kan er vlot mee door, de humor ook, omdat alles redelijk rechttoe rechtaan is. Men verliest geen tijd met allerhande randzaken. Walton Goggins is bovendien een veilige keuze als huurmoordenaar.

3

Redelijk.

Het eerste uur is uitstekend en vooral erg vermakelijk. Er wordt met de nodige vlotheid snedig uitgehaald naar middeleeuwse systemen zoals dat koningshuis. Koningin Anne wordt niet gespaard, maar neergezet als zielig en vadsig. Olivia Colman zet haar uitstekend neer.

Ook tegenspeelster Rachel Weisz en Emma Stone acteren prima. Hun onderlinge rivaliteit wordt gelukkig niet al te karikaturaal, al is het zelden echt au sérieux te nemen. Het is in ieder geval dik genieten van de cast. Zij maken er een echte acteursfilm van. Meestal staat dat synoniem voor babbelzieke films, dat is hier niet geval. Niettemin kakt het allemaal wat in naar het einde toe. Het is me net iets te veel een herhaling van zetten en dat begint dan toch een klein beetje te slepen.

Verder audiovisueel wel in orde. Kostuumdrama's zijn meestal altijd in orde qua details en stilering van o.m. sets en kostuums. Met The Favourite probeert Yorgos Lanthimos er nog een dynamiek bij te creëren: met onder andere fisheye lenzen frist hij de boel wat op. Het levert een aantal interessante shots op, vooral dan omdat het wat doet met het perspectief. Een trend zie ik het evenwel niet worden, daarvoor is het toch iets te magertjes.

3

Meh.

Tienerthrillertje, een puberdoorslagje van volwassen genregenoten als Cape Fear of Fatal Attraction. Zonder veel inhoud. Alle mogelijke clichés worden stapsgewijs doch plichtbewust afgevinkt, hetgeen niet echt voor veel spanning zorgt. Mark Wahlberg is zo zo, Reese Witherspoon is ietsje beter gecast. Niet per se om haar acteerwerk, dan wel dat zij anno 1996 effectief perfect kon doorgaan als 16-jarige pubertrezebees. Dat zie je doorgaans ook niet vaak in Hollywoodproducties.

2

Oef.

Stanley Kubrick was, als ik het hier zoal lees, niet echt tevreden met deze film en ik kan hem goed begrijpen. Je ziet hier en daar zijn goede bedoelingen, maar de uitwerking is toch echt te amateuristisch, theatraal en vaak zelfs stuntelig. Dat is grotendeels ook te danken aan de cast, die er werkelijk niets van bakt. Dan wordt Kubrick's poging tot een wat broeierige sfeer al snel een moeilijk verhaal. De speelduur van amper 1 uur is zo al een hele zit geworden.

1

Had hoge verwachtingen, helaas bleek dit niet mijn ding te zijn.

Een kameraad die me deze film aanraadde had gezegd dat ik vooral de openingsscène van de film zeker moest zien. Dus vol verwachtingen en goeie moed begon ik er aan. Ja, BAM. Meer dan een ietwat geforceerde glimlach kwam er niet in huis.

Ik weet niet goed wat ik van de rest van de film moet denken. Het is niet echt komedie, ook geen echte roadmovie. Eerder een film vol irritante kleuren en hallucinaties. Het camerawerk was - om de hallucinaties etc geloofwaardiger te maken- vaak rommelig. Sommige creaties waren echt hoofdpijnverwekkend.

Johnny Depp en Benicio Del Toro zijn goeie acteurs, maar geen van beiden komt echt tot z'n recht, vind ik. Vooral Depp vond ik nogal .. raar. Del Toro zorgde wel voor enkele hilarische momentjes, maar die waren helaas niet veel aanwezig.

Had hoge verwachtingen, nergens zijn ze ingelost. Spijtig, want ik had hier wel goesting in.

1,5

Matig.

Deze was natuurlijk eerder, maar het is wel opmerkelijk dat Ric Roman Waugh jaren later met (het betere) Shot Caller afkwam. Zowat dezelfde film. Vreemd. In ieder geval kan Felon niet aan die tweede film tippen. Hoewel Waugh's stijl erg herkenbaar is, is het toch matig in elkaar geknutseld. De film staat bol van clichés, ondanks dat men het verhaal kort en compact houdt - met focus op enerzijds het geknok in de gevangenis en anderzijds de poging om er uit te geraken.

Veel nuance heb ik niet gezien. Personages als dat van Val Kilmer hebben erg weinig te doen. In het geval van Kilmer is dat de (soort van) mentor uithangen, met slechts aan het einde een groter doel. Hoofdrolspeler Stephen Dorff kan het m.i. niet waarmaken en mist wat nodig is om te beklijven.

2,5

Onderhoudend.

Standaard drama dat uitblinkt in degelijkheid, maar dat is net ook het probleem: het is "gewoon" degelijk. Van Michael Mann hoop ik toch altijd op iets meer dan dat. Adam Driver is niet slecht in de hoofdrol, al is het na House of Gucci zijn tweede rol in korte tijd waarin hij een Italiaans accentje opzet waar ik niet zo zot van ben. Hetzelfde geldt voor z'n mede-castleden.

In racescènes moet Ferrari het ook afleggen tegen films als Rush en Le Mans '66. Die kunnen de autowereld, waar ik absoluut geen liefhebber van ben, toch een zekere authenticiteit meegeven. Dat mis ik hier een beetje. Visueel zou ik niet direct denken dat dit een Mann-film is. Maar dat heeft misschien te maken met de focus op Ferrari's persoonlijke leven, waardoor de film van twee walletjes eet.

3

Meer een feelgood-film ipv een komedie.

Want ondanks een veelbelovend begin, bevat de film bitterweinig grappen. De dingen die Ferris & co doen zijn totaal niet grappig en/of leuk. Welke tiener spijbelt er nu om naar een museum te gaan?

Ook de subplotjes met de directeur (dat met die hond is misschien leuk voor kinderen van 8 jaar) en die ellendige zus zijn niet grappig.

Toch heeft het allemaal wel iets, maar een echte komedie? Neen.

Het acteerwerk valt wel te pruimen. Matthew Broderick en z'n knappe vriendin Mia Sara doen het niet slecht, maar hun debiele vriend Alan Ruck steekt er bovenuit. Jennifer Grey en Jeffrey Jones doen het eerder slecht.

Fijne sfeer wel. De jaren 80 hebben wel iets. Enkele toffe scènes, maar ook een heleboel mindere.

Krappe 3

Niet echt mijn ding.

En dan heb ik het over die stijl. Kort op de huid, ontdaan van allerlei tierlantijntjes; maar uiteindelijk mag cinema wel meer zijn dan een lelijk geschoten, kort op de huid zittende vertoning.

Het had in ieder geval leuk geweest om wat meer te zien te hebben dan het toneeltje dat de familie hier opvoert. Toegegeven: ik heb geregeld kunnen lachen en er zitten absoluut genoeg spitsvondige dialogen en scherpe steken in. De soms wat lompere humor zoals dat al dan niet racistische liedje valt eveneens goed te pruimen.

Maar behalve dat (en ook goed acteerwerk, dat mag ook wel vermeld worden) was ik na afloop toch vooral geïrriteerd door de lelijkheid van de film. Ik apprecieer de drang die Thomas Vinterberg en een hoop gelijkgestemden toen voelden om met een soort realisme te komen, maar uiteindelijk kijk je wel gewoon naar een druk toneeltje vol absurde taferelen dus of dat dan uiteindelijk zo'n realistische film geworden is...

2,5

Matig.

A Few Good Men is het perfecte voorbeeld van hoe een goeie film verkloot kan worden door slechte acteerprestaties.

Het verhaal komt wat traag op gang en lijkt af en toe wat vergezocht, maar biedt uiteindelijk genoeg voer om ruim 2 uur te boeien.

Het einde is mij net te Hollywoodiaans met van die zogenaamd stoere, Amerikaanse praat.

Tom Cruise en Demi Moore zijn archislecht. Cruise kan zijn niveau nog net een beetje opkrikken aan het einde, maar Moore valt echt zwaar door de mand. Wat een wanvertoning.

Kevin Bacon is degelijk als altijd, maar het is weer maar eens Jack Nicholson die jan en alleman naar huis speelt. Hij komt met moeite 10 minuten in beeld, maar maakt die 10 minuten wel de moeite.

Rob Reiner weet dit rechtbankdrama - ondanks een toch wel lange speelduur - constant interessant te houden. Visueel is het niet echt spectaculair, maar gewoon degelijk - de enkele close-ups springen er nog even uit.

2,5

Redelijk.

De film begint zeer sterk. Het gaat snel, ja, maar dat mag wel. Het decor waartegen het verhaal zich afspeelt leent zich perfect voor zo'n rotvaart. De personages zijn boeiend en ondanks dat de misdaadkant niet verrassend is, is men er toch in geslaagd spanning in de film te krijgen.
Maar ergens verliest men de focus. Bibi wordt ziek, waardoor de film een hele andere insteek krijgt. Eéntje waarbij ik het al wat moeilijk had gezien de ommezwaai van iets waarvan ik op dat moment echt aan het genieten was. Nadien volgt er nog eens een ommezwaai, waarbij de film zich terug naar een - letterlijk - vuil misdaadmilieu verplaatst. Het zwabbert dus wat. Ik had gehoopt dat de film als een racewagen gewoon rechtdoor naar het einde schoot, want zo kwam het alleszins uit de startblokken.

De hoofdrolspelers doen het anders wel voortreffelijk. Matthias Schoenaerts is in z'n nopjes - en ook wat menselijker en minder gesloten dan in zijn vorige Roskamrollen. Maar hij wordt eigenlijk van het scherm gespeeld door supertalent Adèle Exarchopoulos. Die is écht goed, hoewel het nog maar de 2e film is die ik van haar zie.

Michaël Roskam is een goede regisseur, maar nog eentje waarbij ik soms wat focus mis. Zijn films starten hoe dan ook intrigerend, om nadien moeite te hebben het niveau vast te houden. Ik hoop dat zijn volgende films consequent blijven in niveau en focus. Het zou zonde zijn mocht dat niet zo zijn.

3

Niet echt overtuigend.

Het uitgangspunt an sich is best interessant en de film kan dat ook een uur lang waarmaken. Het "veld" is dan ook het hoofdthema en de wanhoop van The Bull is best oprecht.
Na de dood van The Yank begint het spijtig genoeg te slabakken. The Bull wordt bij momenten zagerig en het plotje met z'n zoon is een dooddoener.
Het einde raakt dan ook kant noch wal en de conclusie is simpel: The Field had een betere tweede helft verdiend.

De cast die stuk voor stuk uit karakterkoppen bestaat acteert wisselvallig. Richard Harris is 90% van de tijd ijzersterk; die andere 10% komt van de scènes waarin hij flirt met de grens van overacting.
John Hurt biedt Harris stevig weerwerk en overtreft hem zelfs. Hij is komisch en aandoenlijk tegelijkertijd en imponeert. Tom Berenger en Sean Bean vind ik dan weer zwakjes. Vooral van die tweede had ik meer verwacht, maar zijn rol is te ondankbaar gebleken.
Verder wordt het talent van Brenda Fricker niet gebruikt en da's behoorlijk zonde.

Dikke 20 jaar na datum ziet The Field er behoorlijk gedateerd uit. Onder meer door het uitstekende camerawerk en de sterke sfeerschepping vormt dat weliswaar geen probleem: de boerenbuiten tijdens de twintiger jaren is ruig en onbehouwen.
Ook muzikaal is dit boerendrama de moeite waard: het gejengel tijdens de openingsscène sleurt je meteen de film in.

2,5

Ja wadde.

Dat hele SM ook. Totaal niet serieus te nemen, en hier wordt het dan net héél erg serieus gebracht, maar dan op een verkeerde manier. Laat die Christian Grey desnoods een SM-monster met zo'n rooie bal in z'n mond zijn die alleen maar die Ana op haar billen petst met verroeste prikkeldraad, maar laat het toch niet zo'n getormenteerde ziel zijn, ajb. Dat gezwets over zijn trauma's, het 'I don't make love, I fuck'-gelul, .. En volop romantische dingetjes doen. Vrouwenfilm?

Jamie Dornan is ook totaal fout gecast. Charisma 0. Chemie met een ook al zwakke Dakota Johnson? 0. Een beetje de Henry Cavill en Amy Adams van 2015, alleen speelden die in Superman en zij in een "sexy film".

Die herhaling van zetten doet de film ook erg lang lijken. Ik schrok toen de klok slechts 2 uur aangaf.

De volgende delen - want die zullen er wel komen, zeker? - zal ik met plezier aan mij voorbij te laten gaan.

1,5

Gezien de hoge notering hier in de top250 had ik meer verwacht van deze film.

Een simpel verhaal dat gewoon zo moeilijk mogelijk verteld wordt. Je vraagt je lang af wie nu Tyler Durden is. Blijkt dat hij gewoon een persoonlijkheid is die in elke droom opduikt. Heel de film is dus eigenlijk niet wat het lijkt. Had interessant kunnen zijn. Helaas, bij mij werkte het niet.
Ik had het gevoel naar een saaie film te kijken. Het wou maar niet op gang komen. Tot aan de plottwist had ik geen flauw idee waar de film nu eigenlijk naar toe wou.
Die plottwist vond ik ook eigenlijk weinig verrassend. Toen duidelijk werd dat Tyler een typetje is tijdens een droom had ik zoiets van: is't dat?

Nu ja, visueel is deze film wél top. Niets op aan te merken. Leuk om zien.

Ook het acteerwerk was in orde. Edward Norton vind ik geen slecht acteur maar hij heeft m.i. écht niet de stem om als 'verteller' te fungeren. Brad Pitt vond ik duidelijk beter en overtuigender acteren. Deze rol hoort bij zijn beteren.

Ik twijfel tussen een 2,5 en een 3. Het verhaal kon mij te weinig boeien en de plottwist was weinig speciaals. Het goede visuele aspect en het acteerwerk doen de balans nog net naar een 3* overhellen.

Matig.

Waargebeurd zal het wel allemaal zijn, maar dan nog mag er nog wel een beetje buiten de lijntjes gekleurd worden. Bij elk personage of verhaalontwikkeling had ik het gevoel dat ik het al eerder heb gezien. En zelfs dan had het allemaal echter kunnen overkomen, maar Mickey zelf, z'n lief, z'n 23 zussen, ... Het komt en het gaat en ondertussen gebeurt het maar allemaal. Allemaal goed.

Het enige wat de boel nog overeind houdt is de cast. Tenminste, een beetje toch. Hoofdrolspeler Mark Wahlberg is als vanouds zoutloos en zet wederom een weinig inspirerende rol neer. Ook van Amy Adams ben ik niet kapot, al heeft zij dan weer een ondankbare rol.

Wie wél zeker kunnen overtuigen zijn Christian Bale - die toch weer meer opvalt omwille van z'n fysiek - en zeker ook Melissa Leo. Zij is misschien wat onopvallend, maar is van onschatbare waarde.

Ook leuk aan The Fighter zijn de boksscènes. Ik als buitenstaander en leek stel mij bokswedstrijden precies zo voor zoals ze hier in beeld gebracht zijn. De waas die over de scènes heen hangt geeft het ook zo'n typische Amerikaanse sfeer mee.

Het visuele blijft trouwens de hele film de moeite: of het nu die boksscènes zijn of het 'inkaderen' van die louche buurt.

Muzikaal kan het er ook allemaal mee door en het eindgevoel is dan ook nog net positief, al moet ik er bij zeggen dat ik niet rouwig ben dat 24 uur later slechts weinig is blijven hangen.

2,5

Flutfilm.

Het verhaaltje is al honderd keer eerder gedaan, maar dat is het probleem zo nog niet. Een film als Warrior heeft eigenlijk dezelfde inhoud. Dan is het van belang om het goed uit te werken, en op dat vlak faalt Fighting.

Ondanks de nodige dosis drama en trauma zit er 0,0 gevoel in deze film. Nergens wordt dat aspect interessant. Dan maar hopen op genoeg vechten. Valt ook dat tegen.

Alsof dat nog niet genoeg is, blijkt het einde nog tenenkrommender te zijn dan gedacht.

Channing Tatum heeft al een heleboel rollen met potentieel gekregen, maar nog nooit overtuigd. Ook hier staat ie ongelooflijk slecht te acteren. Hij slaagt er zelfs in het niveau van betere acteurs - lees: Terrence Howard - mee omlaag te trekken.

Het camerawerk is doorsnee. De gevechten zijn (helaas) niet echt rauw in beeld gebracht en zodoende weinig opwindend. Fighting mist de energie en het testosterongehalte van andere vechtfilms als Warrior.

Tijdverspilling.

1

Sterk.

Stephen Merchant als regisseur levert een uiterst vermakelijke feel good-film af, eentje in de trant van Eddie the Eagle en consoorten. Ook hier draait het om een kind uit een oer-Brits gezin, toch van een bepaald allooi. Nick Frost is geweldig gecast als stamvader, Lena Headey vult prima aan.

Ook de rest van de cast doet het prima, maar het is toch echt Florence Pugh die de show steelt. Door goed acteerwerk is het mindere gedeelte - het verplichte dramanummertje - goed verteerbaar, al blijft het wel zonde dat Merchant daar net niet wat meer mee doet. Daar kakt het even in en stijgt het niet boven de middelmaat uit. Verder is het allemaal perfect in balans: toffe humor, geslaagde typetjes en vlot verteld.

Dat hele worstelgedeelte - ik ken er niks van - ziet er te zot voor woorden uit, maar is de perfecte setting gebleken. De 'gevechten' zijn trouwens kundig in beeld gebracht.

Al bij al dus een kundig gemaakt, goed geacteerd en vlot verteld feel good-filmpje. Mijn score is wellicht aan de hoge kant afgerond, maar het is me niet elke dag gegeven dat ik ontspannen kan genieten van ongedwongen feel good.

4

Degelijk.

Paul McGuigan is de laatste jaren een beetje aan mij voorbij gegaan, terwijl die in het verleden wel toffe films gemaakt heeft. Film Stars Don't Die in Liverpool is een vrij klassieke biopic. Over Gloria Grahame - ik had er nog nooit van gehoord, wat niet verwonderlijk is gezien mijn moeilijke relatie met films uit de jaren 1940 en 1950. Wat de jonge knaap vertolkt door Jamie Bell ooit in haar gezien heeft, is me een raadsel. Dergelijk labiel gedrag (deels) verklaren door kanker is wat raar. Dat gezegd zijnde: zowel Bell als Annette Bening acteert sterk. McGuigan schotelt tevens een knappe film voor, dankbaar gebruikmakend van de tijdsgeest waarin het verhaal zich afspeelt.

3

Tof.

Kolderiek filmpje. Erg plat en ongemanierd, maar wel sappig Brits. Dat het niet iedereen z'n ding is, kan ik best begrijpen. Ik heb er best om kunnen lachen. Ook te danken aan het tempo dat erg hoog ligt. Een minder geslaagde scène is dan zo weer vergeten.

Een uur lang blijft het erg goed, dan kakt het wat in. Het ontrafelen van de clou (nu ja) is niet bepaald verassend en hoewel je wéét dat het de dramatische toer op gaat, zat ik daar niet bepaald op te wachten. James McAvoy als pafferige foute agent is sterk. Wellicht de beste rol die ik hem tot dusver heb zien neerzetten.

3,5

Flauw.

Afgelikt en braaf Disney-drama. Braaf gebracht ook, met Chris Pine als verlegen redder-in-nood en zijn vrijgevochten tegenspeelster als beste voorbeelden. Toegegeven, die vrouwenrol is eigenlijk het enige waar men een beetje pit in heeft proberen stoppen. Voorts heeft het allemaal te weinig om het lijf en voelt het leeg aan. Het is duidelijk dat er gemikt wordt op sentiment, maar zelfs voor 12-jarigen kan dit toch niet indrukwekkend zijn. De CGI is veelal matig - ook bij de redding zat ik niet bepaald op het puntje van m'n stoel. Met rasacteurs als Casey Affleck en Ben Foster wordt niet veel gedaan, al overleeft die laatste voor 'n keertje een film. Da's ook weer nieuw.

2

Degelijk.

Henry VIII staat toch voornamelijk bekend als niet zo vrouwvriendelijk. We leven echter in moderne tijden dus is deze kijk er een vanuit vrouwelijk standpunt. Een sterke vrouw, uiteraard, maar naar mijn mening wel met de nodige nuance gebracht. En bovendien uitstekend vertolkt, maar dat zit wel snor met Alicia Vikander. Topactrice. Ook het overige acteerwerk is uitstekend. Jude Law is de laatste pakweg 10 jaar niet meer de mooie jongen die hij in zijn begindagen was - laat staan dat hij die rollen nog krijgt -, maar het spelen van pafferige klootzakken gaat hem uitstekend af. Nog een uitstekende vertolking van zo'n klootzak komt, ook niet voor het eerst, van Simon Russell Beale. Verfrissende kijk dus, al blijft het een kostuumdrama; achterklap en achterbakse dubbelrolletjes ontbreken niet. Dat zijn genreclichés waaraan niet te ontsnappen is. Het ergert evenwel niet, integendeel.

3

Ontgoocheling.

Het begint nochtans sterk. Alleen al het openingsshot waarbij Rambo uitgeblust en doelloos de weg afloopt is goud waard.
Maar wat dan volgt is een tegenvaller van formaat. De flashbackscènes in het politiestation en de uiteindelijke "uitbraak" zijn slordig in elkaar gestoken en opeens zit Rambo dan in de "jungle" en krijgen we een klopjacht. En die klopjacht is er eentje die nooit echt spannend wordt, zeker niet na het eerste dodelijke slachtoffer. Daarvoor zijn de personages te leeg.

Dat ook Rambo mij niet honderd ten honderd heeft kunnen bekoren ligt toch wel aan Sylvester Stallone. Een topper heb ik hem nooit gevonden, maar deze rol zou eentje van z'n beteren zijn en dat valt behoorlijk tegen. Echt veel gelegenheid om zich te manifesteren heeft hij niet, maar zijn eindscène bv had toch wel een stukje geloofwaardiger gemogen.
De (vlak geschreven) bijrollen worden wisselvallig vertolkt. Brian Dennehy is nog wel redelijk, Richard Crenna is maar stijfjes. Een jonge David Caruso passeert ook nog de revue.

De actie ziet er tamelijk verouderd uit, maar het is vooral het onevenwicht tussen drama en actie en het gebrek aan (onderliggende) spanning dat de balans naar 'negatief' doet overhellen. Qua tijd zijn drama en actie evenredig verdeeld, maar het staat naast mekaar, ipv hand in hand te gaan (om een voorbeeld te geven: in Deliverance hebben de actiescènes een stevige dosis spanning én oog voor drama).

2

Vermakelijk.

Vlot wegkijkende misdaadkomedie met een simpel, voorspelbaar verhaaltje over 2 mannen die, zoals de titel zegt, een trein willen overvallen.

We krijgen wat leuke scènes, maar het is vooral de sfeer die het hem doet. De kostuums, de omgeving, ..

Sean Connery is de ruggengraat van de film. Hij past perfect in dit soort rollen (eigenlijk in alle rollen, precies).. Donald Sutherland komt wat gemaakt over soms. Hij zit dan tegen de grens van overacting aan. Wel had hij een geweldige kop met die dikke bakkebaardsnor.

Erg vermakelijk en vlot.

3,5

Gisteravond voor de zoveelste keer gezien en nog steeds dezelfde pijnpunten.

Simpel, straight-to-the-point verhaaltje. Iedereen kent King Arthur, iedereen kent Guinevere, en iedereen kent echtbreker Lancelot. Veel meer daarrond komt niet aan bod. Daardoor hoeft de film ook zeker niet langer te duren.

Sean Connery is top. Julia Ormond is ook zeer goed. Richard Gere is een flop. Hij heeft het charisma van een verdorde kamerplant en hij wordt helemaal van het scherm gespeeld door de rest van de cast. Spijtig.

Die Malagant was een leuk opvulsel.

De actiescènes zagen er wat rommelig uit en zijn zodus van een betwijfelend niveau.

Camelot was heel klassiek, net als de kostuums.

De muziek af en toe wat bombastisch.

Nog steeds 2,5

Kan er mee door.

Maar 't is wel een stap terug na het eerste deel (2 & 3 niet gezien). Van horror is amper sprake, of het moet van de maskers en het CGI bloed komen. The First Purge is een survival actiefilm geworden, gestoeld op makkelijke inkoppertjes zoals rijk vs arm en blank vs minder blank. Zeer gemakzuchtig dus qua satire, maar het is misschien maar beter zo. Amerikaanse thema's worden aangestipt terwijl het nog net goed genoeg is als simpel actievermaak voor zij die 'de boodschap' wat minder belangrijk vinden.

2,5

Bijzonder (on)aangenaam.

Op het eerste zicht lijkt Fish Tank zo'n doorsnee realistisch en droog sociaal drama te worden. Dat blijkt uiteindelijk totaal niet het geval, want na de ietwat onstuimige intro van Mia verandert de film in een fijngevoelig en karaktergedreven drama.
Het fijnste aan Fish Tank is de ontwikkeling tussen Mia en Connor. Die laatste haalt - ondanks de gespannen gezinssituatie - het beste in haar naar boven. Maar elke medaille heeft een keerzijde en ook dat aspect vind ik erg sterk uitgewerkt - vooral vóórdat de bom barst voel je dat er iets met Connor is.
Na goed anderhalf uur film dreigt het een beetje in te kakken. De ontvoering had écht niet gehoeven, de auditie dan weer wel - ik vond het al vreemd dat zo'n dansmoves interesse zouden oproepen.
Het einde maakt dat ene missertje dan wel weer goed en is wat mij betreft het enige passende.

Maar hét pluspunt is zonder twijfel Katie Jarvis. Katie-wie?, zal u denken. Wel, ik dacht dat ook. Wederom blijkt echter dat naamsbekendheid geen voorwaarde is voor fenomenaal acteerwerk. Jarvis zet hier een enorm sterke rol neer. Ze haalt werkelijk alles uit haar rol. Ik ben alleszins compleet weggeblazen en durf zelf zeggen dat dit de beste vrouwelijke hoofdrol is die ik ooit gezien heb.
Ook Michael Fassbender mag zeker niet onvermeld blijven, want die zet wederom een sterke rol neer. Hetzelfde kan gezegd worden van de actrice die het kleine zusje vertolkt.

Na een kwartier kijken had ik nog mijn twijfels over de manier waarop Fish Tank in beeld gebracht is. Het camerawerk is namelijk nogal slordig op enkele momenten. Maar eerlijk is eerlijk; "losse" cameravoering kan best intens zijn en dat is het soms ook. De film bevat een heleboel ijzersterke, harde en rauwe scènes. De seksscène (en ik doel niet op de daad zelf, maar voornamelijk op de opbouw) en die waarin Connor Mia na de ontvoering een slag in het gezicht verkoopt springen er voor mij uit.
Door de stortvloed aan sterke karaktermomenten is het muzikale mij volledig ontgaan, op de dansmuziek na. Zulke muziek is helaas niet echt mijn ding.

Diepe buiging voor Jarvis.
4

Toch wel goed.

Terry Gilliam is niet mijn favoriete regisseur, maar het is wel een met een heel eigen benadering. Zijn films zijn vaak erg herkenbaar. Druk en creatief zijn twee adjectieven die mij te binnen schieten als ik zijn naam zie. The Fisher King is dat ook. Die drukdoenerij is veelal hit-or-miss. Ik ben daar doorgaans niet zo voor te vinden en ook hier kostte het mij enige tijd om echt in de film te geraken. Dat Jeff Bridges aanvankelijk ook een zagerig personage neerzet helpt niet.

Maar naarmate de film vordert, evalueert het toch naar een aandoenlijk drama. Bridges komt beter tot z'n recht. Robin Williams mag doen waar hij eind jaren '80, begin jaren '90 bekend voor was (maar met genoeg nuance). Zo wordt The Fisher King dan alsnog een mooie buddyfilm. Een mooi verpakte ook, want Gilliam met z'n oog voor details en kleurtjes maakt er toch wel wat van, wat de iets te optimistische speelduur rechttrekt.

3,5

Vrij sterk.

Five Easy Pieces opent wat twijfelachtig: het is niet meteen duidelijk welke richting de film wilt uitgaan, maar na een tijd wordt duidelijk waarom en ondanks wat mindere stukjes/ personages is het geheel een sfeervolle karakterschets vol pessimisme. De laatste scène is fantastisch.

Ook fantastisch is Jack Nicholson, die hier een rol neerzet die geen moment moet onderdoen voor zijn (meest gelauwerde?) rol als Randall McMurphy. Het is wel weer een bevestiging die niet zo aangenaam is: de jonge Nicholson (die tot eind jaren 70) ligt mij stukken beter dan de oude Nicholson.

De bijrollen worden eveneens uitstekend neergezet, waar vooral Karen Black uitblinkt en haar personage zowel karikaturaal als menselijk maakt.

Regisseur Bob Rafelson tot slot mag ik ook niet vergeten. Naast het feit dat de toon juist is, is ook het camerawerk subliem: zowat elk shot heeft wel iets te bieden, trage scènes krijgen de tijd traag te zijn en de slotscène mag nog eens genoemd worden. Scènes zoals in het restaurant zijn sowieso geweldig, maar van dat laatste shot kan ik pas écht genieten.

3,5