Opinions

Uitstekende misdaadthriller.

Het was al eventjes geleden dat een plot me helemaal wist mee te sleuren. L.A. Confidential beschikt over een meer dan degelijk plot dat goed uitgewerkt is. De film heeft een redelijk lange intro van de personages waarna het eerste deel van de 'Nite Owl'-zaak afgewerkt wordt. Het dreigt dan een paar minuutjes langdradig te worden, maar herpakt zich al snel en schotelt de kijker nog een dik uur topvermaak op. Er wordt heel wat informatie gegeven waardoor je als kijker wel wat moet opletten, maar uiteindelijk bevat L.A. Confidential een gestroomlijnd verhaal, weliswaar met een paar geslaagde plotwendingen. Alleen het einde - ik bedoel die shoot-out dan - had beter gekund.

Het acteerwerk is over de ganse lijn vrij goed. Guy Pearce is zoals altijd: degelijk. Kevin Spacey is briljant. Met Russel Crowe heb ik altijd al moeite gehad. Hier zet hij z'n beste rol neer, maar hij blijft vaak vlak en emotieloos. Grootste verrassing is Kim Basinger. Ik zag haar in Batman, waar ze vooral irritatie opwekt. Hier doet ze het erg geloofwaardig en ingetogen. Andere bijrollen, die van oa James Cromwell en Danny DeVito, zijn eveneens oerdegelijk.

Qua tijdsbeeld had het wat realistischer gekund. Ik heb het gevoel dat de regisseur hier niet alles heeft uitgehaald wat er uit te halen was. Er zit wel ouderwetse muziek in, en het idee van prostituees die omgetoverd worden tot bekende 50s-actrices is niet onaardig, maar toch..

Dikke 2 uur topvermaak.
4

Ça va.

Musicals zijn mijn ding niet echt. Het is misschien mijn minst favoriete genre. Ik ben niettemin wel overtuigd dat een potentieel favoriete film uit elk genre kan komen. La La Land heeft in ieder geval ook z'n reputatie mee.

Uiteindelijk is het wel een oké film. Het ziet er allemaal mooi en gezellig uit, met leuke kleurtjes hier en daar. De muziek zelf vind ik wat minder, klinkt soms wat te gekunsteld. Hetzelfde geldt voor de dans, maar dat is voor mij al vaker een euvel geweest in een musical.

Ryan Gosling en Emma Stone zijn niet geheel onverdienstelijk maar hun romance blijft mij te apathisch. Op het moment dat ik het begon te geloven kwam het verplichte drama en was het verrassend genoeg opeens gedaan met het samen zijn. Tja.

3

Genietbaar tussendoortje.

Leuk portret over verschillende persoonlijkheden ondereen. In het dorpje valt inderdaad niets te beleven.

Voorts is het nogal erg zweverig. De jongeren zijn niet vies wat drank en (soft)drugs. Het zomers sfeertje zit er goed in.

Qua acteerwerk viel het erg goed mee. Vooral die lelijke slungel kwam realistisch over.

Zoals gezegd, prima tussendoortje, doch niet echt hoogstaand.

3,5

Goed.

Pan's Labyrinth is op zich een gewaagde mengelmoes waarin de (nasleep van de) oorlog zonder franjes in beeld gebracht wordt en waarin ook fantasy verwerkt zit.

Beide genres hebben absoluut hun charmes, maar soms lopen ze mekaar wat in de weg. Een beetje tegen mijn verwachtingen in is dit vooral een oorlogsdrama. Fantasy komt duidelijk op de tweede plaats.

De personages zijn degelijk geschreven, al had ik aanvankelijk moeite met stiefpapa, die nogal tegen het karikaturale aanleunt. Wanneer hij op het einde dan effectief een sadiste zak blijkt te zijn, mindert dat gevoel.

De cast doet het overwegend goed. Ivana Barquero en Sergi López zijn oké; Maribel Verdú is zelfs uitstekend. Ook opmerkelijk is Doug Jones, een Amerikaan die eventjes Spaans onder de knie krijgt; knap.

Zowel het fantasyluik als het oorlogsgedeelte hebben behoorlijk wat sfeer: de locatie is dan ook ideaal gekozen. Oorlogstaferelen worden rechtdoorzee getoond: een kinderfilm is dit dan ook absoluut niet.

Ook in de fantasyscènes zitten soms vrij bloederige dingetjes. Guillermo Del Toro ken ik eigenlijk niet goed als regisseur, maar dat hij fantasie heeft, is wel duidelijk. Toch vind ik de (overwegend irritante) faun qua design niet overtuigend genoeg. Het bleke creatuur is wel over-the-top genoeg, maar dat handengedoe had dan weer beter in een komedie gepast.

Een laatste puntje van kritiek zijn bepaalde scène-overgangen.

Kleine 3,5

Mwah.

Op voorhand had ik best wel wat verwachtingen, maar behalve een heleboel leuke en originele vondsten, designs, ... heb ik toch vooral geïrriteerd zitten kijken naar Jennifer Connelly - nochtans een acteerkanon geworden - en David Bowie.

Labyrinth is een typisch product van zijn tijd - dat is de charme. En ik heb het ook wel voor de jaren 80. Maar het kinderlijke dat er aan gekoppeld is, kan me niet bekoren. Het is ook een typische hit-or-miss: aandoenlijk/ sprookjesachtig/ leuk vs. vervelend. Deze keer is dat dubbeltje naar de verkeerde kant gevallen.

2,5

Redelijk.

Films uit deze periode zijn doorgaans niet aan mij besteed. Ik had dan ook wat schrik dat het gekende Italiaanse drama er nogal dik bovenop ging liggen, maar dat valt uiteindelijk nog mee. Zeker de eerste helft is vrij gematigd qua uitbundig en houterig acteerwerk. Het sociaal drama levert in elk geval goede cinema op.

Na verloop van tijd begint het dan toch een beetje af te brokkelen. De zoektocht wordt er niet interessanter op. Het wordt ook allemaal wat stroperig qua drama. De morele dilemma's doen wat klagerig aan en het Italiaanse drama komt dan toch bovendrijven. Dus qua einde niet echt sterk, maar in z'n geheel wel interessant genoeg, ook visueel en als tijdsbeeld.

3

Terechte klassieker.

Lady And The Tramp heeft wat tijd nodig om een standvastig tempo te vinden, maar eenmaal dat lukt volgt nog een uur lang een leuke roadmovie-achtige romantische trip, waarbij het niveau stijgt naarmate het einde nadert. Je ziet het niet veel in Disneyfilms, maar fijn is het natuurlijk wel.

Ook fijn is de stemmencast. In tegenstelling tot latere Disneys (die uit de jaren 90, waarmee ik ben opgegroeid en die eigenlijk een streepje voor hebben) is hier nog geen sprake van excentrieke zijpersonages. Elk personage is nog vrij ingetogen en dat helpt misschien wel.

Maar de grootste troef is wellicht de animatie, die volgens de typische klassieke tekenstijl gedaan is. De belangrijkste personages zijn qua design ook vrij gedetailleerd vormgegeven en af en toe springt er eens een scène bovenuit, zoals het gevecht tussen de Vagebond en de rat, die de toon meteen een stuk grimmiger maakt.

3,5

Onderhoudend.

Saoirse Ronan is een sterke actrice en dat blijkt hier eens te meer. Ze houdt zonder al te veel moeite dit niemendalletje recht. Niemendalletje, want het is toch echt wel een film zonder noemenswaardige hoogtepunten. Hoewel zeker oké van niveau, blijft het wat te veel voort kabbelen. Greta Gerwig doet daar voor mij niks slecht mee, maar ook niet meer dan dat.

3

Goed.

Florence Pugh is ijzersterk als op het eerste gezicht breekbaar hoofdpersonage. Het is de vroegste van haar rollen die ik tot dusver zag, maar de maturiteit waarmee ze acteert is indrukwekkend. Ze past ook perfect in de verder erg kil geregisseerde film. Daar waar kostuumdrama's vaak rijk aan details en overvloed zijn, is deze film kil aangekleed en in beeld gebracht. De film oogt triestig, vol grijsgrauwe kleurtinten. Het voornamelijk statische camerawerk is daar ook niet vreemd aan.

Het past bij hetgeen men wil vertellen. Het bronmateriaal ken ik niet, maar de film laat verder weinig aan de verbeelding over. Kil en afstandelijk, maar net daardoor sterk in sfeer. Ik was er alleszins in mee, maar ik kan me best voorstellen dat, als de sfeer je niet weet te grijpen, dit een trage en té afstandelijke zit kan zijn.

3,5

Vermakelijk.

Het is allemaal net wat te flauw om tot de betere Coen-film te behoren, maar na een uiterst zwak begin komt alles toch wel op z'n poten terecht. De typetjes staan er - het ene weliswaar wat meer geslaagd dan het andere. Acteerwerk is wel oké, maar het is toch gewoon die typische Coen-vibe die het 'm doet. Soms te flauw, maar vaak ook wel leuk. Ik zie zo'n misdaadkomedies waarin alles, uiteraard, anders loopt dan gepland, best graag. Zeker als het wat onderkoeld is. Dat had hier nog ietsje meer het geval mogen zijn - in ruil voor de flauwere stukken als J.K. Simmons en z'n spastische darmen, om maar een makkelijk voorbeeld te geven.

3

Doorsnee thrillertje.

Samuel L. Jackson, doorgaans grofgebekt doch goed, zet voor de verandering eens een slechterik neer. De beste man doet dat niet slecht, en ook z'n castgenoten doen het oké, maar ze lopen helaas rond in een wat plichtbewust thrillertje dat amper de middelmaat haalt. Goed voor doordeweeks het oeuvre van Jackson bij te benen, maar daar blijft het voor mij dan ook bij. Als film lonkt de vergeetput.

2,5

Gaat wel.

Angelina Jolie houdt de boel levendig in dit tweede deel. De ingrediënten zijn gekend en dat zijn er die zorgen voor een complexloze avonturenfilm met een te zwakke finale. Leentjebuur van de gekende klassiekers lijkt nooit ver weg, maar The Cradle of Life is toch ook een echt product van z'n tijd en daarin heeft het z'n plaats in het genre. Intussen zijn er al 2 decennia gepasseerd en vertoont de film een aantal diepe barsten als het aankomt op CGI, maar ergens hoort dat er wel bij.

2,5

Matig.

Door middel van flashbacks wil men het simpele verhaal wat opsmukken, maar daar gaat men hopeloos de fout in. Meer dan eens last men na een hoop onthullingen een "pauze" in waarin alles nog een keertje herhaald wordt aan een onwetend personage.

Het logische gevolg daarvan is dat de flow niet goed zit en zowat alles onevenwichtig aanvoelt.

Tomer Sisley is uiterlijk niet meteen de Largo Winch van de strips, maar doet het niet geheel onaardig. De drie talen die hij onder de knie heeft - Engels, Frans en Kroatisch(?) - is een dik pluspunt.

De rest van de cast is wat wisselvallig. Van Kristin Scott Thomas mag men het meeste verwachten, maar zij is niet echt goed.

De regisseur van dienst speelt leentjebuur van de Bournefilms, zeker ook wat betreft visuele aanpak: de actiescènes zijn rommelig gefilmd, zelfs tijdens rustige scènes is het camerawerk vaak nerveus.

De meeste punten worden gesprokkeld door de locaties, die samen met de verschillende talen voor een internationaal gevoel zorgen.

2,5

Onderhoudend.

Het leukste aan deze film is wellicht het uitgangspunt. De uitwerking ervan vind ik al een stuk minder. De keuze om de omgeving in Lars' toestand te laten meegaan zonder strubbelingen is te mak. Interessante situaties blijven zo uit en feitelijk wordt er niet meer gedaan dan braafjes naar het happy end toewerken

Grootste sterkte is de cast, waar enkel Paul Schneider wat uit de toon de valt wegens te weinig talent. Ryan Gosling - uiterlijk totaal anders door een snor, vettig haar en een kilo of 10 extra - zet zijn rol sterk neer. Des te spijtiger het is om hem in een recente film als Gangster Squad een ongeïnspireerde rol te zien neerzetten. Het contrast met de volwassen manier van acteren die hij hier laat zien kan niet groter zijn.
Emily Mortimer en de dokter (Patricia Clarkson, neem ik aan?) zijn eveneens uitstekend op dreef.

Audiovisueel valt hier niet zo veel te beleven, daar had men wat meer uit de pijp mogen komen. Vooral muzikaal valt het tegen - heel de film lang hoor je niks anders dan druilerig gejengel en pianogetikkel.

3

Middelmatig.

Leuk idee, maar matig uitgewerkt. 't Is te zeggen; aan knipogen en "odes" geen gebrek. Soms passeren daar ook leuke dingen door. Arnold Schwarzenegger is ook de perfecte man voor dit soort actiekomedies - het soort foute film dat zichzelf niet serieus neemt. Maar dat jochie is verschrikkelijk irritant. Bedoeld als kinderlijke, naïeve factor is het slechts irritatie dat de klok slaat. Het mannetje acteert echt slecht, terwijl het toch een echte hoofdrol deelt met Schwarzenegger.

Dat de film intussen ietwat gedateerd aandoet doet niets van z'n charme af - integendeel. John McTiernan die het over een kinderlijke boeg gooit blijft ook gewoon McTiernan, ware het niet dat ik toch de voorkeur geef aan een Predator of een Die Hard. Niettemin leuk bedoelde tussendoor en wat mij betreft ook op het perfecte moment gemaakt.

2,5

Afschuwelijk.

Dit moet bij het slechtste zijn wat ik ooit gezien heb.

Belachelijk slechte acteurs die in een set van plastic kleuren en spuuglelijke effecten hun ding doen.

Mijn vriendin - nochtans ook geen kritische ziel, als het op films aankomt tenminste - zei op een gegeven moment: "Oei, het is precies alsof ik jou afratel waarover de film gaat."

En zo is het maar net. Slecht over de ganse lijn, maar dan ook écht slecht. Meer kan ik er niet van maken.

0,5

Mja.

De film begint best goed. Bruce Willis is niet zo mijn acteerheld, maar als uitgebluste privé-detective komt hij goed voor de dag. Hij past ook in het soort film dat Tony Scott lijkt te willen maken. Met de liquidatie van enkele personages blijkt de film al snel serieuzer dan ik aanvankelijk had gedacht. De spaarzame komische noten daargelaten is dit toch geen komische buddyfilm.

De tweede helft is helaas een stuk minder. Vanaf het eigenlijk allemaal wat in elkaar flanst en richting de finale gewerkt wordt, kon het mij niet zo veel meer schelen. De film begint te slepen en ook Scott - begin jaren 1990 nog niet de man van de flitsende hyper kinetische montage zoals na pakweg 2000 - kan er niet echt iets van maken. Spijtig.

2,5

Gemiddeld.

Vrij grijs filmpje wat nergens boven de middelmaat uitkomt maar ook nooit verveeld. Robert Redford vind ik weinig opzienbarend acteren, maar James Gandolfini is zoals gewoonlijk wel weer leuk met die karakterkop van hem. Typische doordeweekse tussendoor maar geen film die ik nog vaak zal zien.

Kleine 3

Onderhoudend.

Emilia Clarke is niet 's werelds beste actrice en dat wordt hier vaker wel dan niet duidelijk: haar 'kantjes' worden wel erg vaak benadrukt. Los daarvan kan de film gelukkig wel teren op een aantal andere factoren, zoals een Emma Thompson met een cliché Oostblokaccent of de soundtrack. Nu ben ik niet de grootste fan van solo George Michael maar met Wham! heeft hij toch een paar grijsgedraaide klassiekers op z'n conto staan. Last Christmas is wat mij betreft dan één van de terechte klassiekers. Het twistje erom heen stelt verder niet al te veel voor.

3

Mooi.

Door genoeg variatie en een geslaagde balans tussen komedie en drama weet The Last Detail van begin tot eind te boeien. Het absurde van de situatie - 8 jaar cel om het stelen van niks - wordt in het begin goed uitgebuit, maar men blijft er gelukkig ook niet over doordrammen.

Randy Quaid doet het absoluut niet onverdienstelijk als jonge dief, maar hoe je het ook draait of keert: Jack Nicholson is een grootmacht. Hier zet hij een proefversie neer van Randall McMurphy: een beetje gek maar vooral goed van inborst.

Regisseur Hal Ashby zorgt voor een vrij gezwind verloop. Een snelle film is dit natuurlijk niet, maar de speelduur is zo om en luchtigheid wordt voldoende afgewisseld door sterke dramascènes (en omgekeerd). De scène in het bordeel spant de kroon.

3,5

Best goed.

Matt Damon is een miscast van jewelste, dus het duurde even vooraleer ik echt in de film kwam. Dat Ridley Scott het eerste half uur wat knullig afhaspelt, helpt de boel ook niet vooruit.

Met het tweede hoofdstuk verdwijnt Damon naar de achtergrond en is er plots wel plaats voor nuance, karakteruitdieping en goed acteerwerk van Adam Driver en Jodie Comer.

Het bouwt vanaf dan aardig op, met dat achterhaalde middeleeuwse gedachtegoed dat tot een behoorlijk laatste duel leidt. Scott heeft het budget en ook wel de kunde om dergelijk ridderspektakel goed te verfilmen. Het ontbreekt 'm niet aan bloed, maar het echte geweld is natuurlijk te vinden in het #metoo-gegeven. En de look van die andere miscast, Ben Affleck.

3,5

Doorsnee.

De geschiedenis van Afrikaanse landen - hoe gruwelijk ook - kan me nooit echt boeien. De naam Iddi Amin had ik ooit eens op televisie gehoord, maar men had me niet moeten vragen wie hij was en wat hij betekende voor zijn land.

In dat opzicht ben ik een beetje wijzer geworden na het zien van deze film. Amin was een dictator, gedreven door paranoïa en mede daardoor erg onvoorspelbaar. Dat laatste zorgt voor de nodige frivoliteit, want de Schotse dokter - hoewel voorzien van de nodige naïviteit - vind ik nogal platjes.

Forest Whitaker is zonder meer de trekpleister van deze film. Ik denk dat de meesten het wel eens zijn dat hij hier een stevige performance neerzet. Hij komt niet altijd slim over en net dat maakt hem zo gevaarlijk. Van dat gedeelte van z'n persoonlijkheid heb ik echt genoten.

James McAvoy's prestatie bevindt zich al meteen een paar treden lager. Het zou moeten zijn dat hij beperkt is door dat Schotse accent, want naar mijn gevoel had eender welke andere acteur zijn rol kunnen overnemen.

Ook Gillian Anderson loopt er maar voor spek en bonen bij. Haar rol had feitelijk geschrapt kunnen worden, haar uiterlijk ten spijt.

Verder is The Last King Of Scotland een typische weerspiegeling van de Afrikaanse rumoertoestanden zoals ik daar een beeld op plak. De beelden zijn vaak chaotisch en voorzien van behoorlijk wat kleuren, ondersteund door typische Afrikageluiden. De speelduur had niettemin zeker niet langer mogen duren.

3

Slap.

Het eerste half uur is zoals verwacht: weinig hoogstaand semi-fantasyvertier over riddernonsens zoals eer. Nadien volgt een lang stuk waarin vreemd genoeg niks gebeurt. Slecht stuk cinema. Afsluiten doet men met wat actie. De goede poppetjes nemen wraak op hun slechte tegenhangers en dan is het gedaan. Dat semi-ambigue einde is aanstellerig.

Morgan Freeman fungeert uitsluitend als publiekstrekker, maar is toch de enige die lijkt te kunnen acteren. Ik ben de beste man de laatste tijd wat aan het mijden, hier is hij voor mij een “lichtpunt”. Clive Owen bakt er namelijk niks van en ook de bijrolacteurs genre Aksel Hennie worstelen met van alles en nog wat.

Audiovisueel is dit ook niet veel. Actiescènes worden vakkundig de nek omgewrongen. Die zijn echt miserabel geknipt en geplakt.

De setting is nog best aardig, maar daar wordt niet echt gebruik van gemaakt. De regisseur probeert de film een duistere, grimmige sfeer te geven door alles donker te houden/ maken. Simpel trucje of amateurisme?

1,5

Redelijk tegenvallende actieprent.

Het verhaal oogt bijwijlen nogal rommelig waardoor het simpele plot minder goed overkwam. De personages zijn cliché en hebben weinig inhoud.

Colin Firth (die ik al wat overschat vind) is miscast (kreeg een déjà vu - Clive Owen in King Arthur). Ben Kingsley doet het wel degelijk, maar kan beter. Aishwarya Rai staat vooral wat mooi te wezen.

De actie wordt niet al te best in beeld gebracht. Het oogt wat amateuristisch. Er wordt ook amper gebruik gemaakt van de prachtige omgeving. De kostumering viel nog mee.

Niet bepaald een aanrader.

2

Mooi.

The Last Lions is afgebakend in die zin dat het één bepaalde leeuwenfamilie volgt in een bepaalde tijdspanne. Dat is een aanpak die ik toejuich; zo wordt alles meeslepender en ga je als kijker mogelijk meevoelen met de hoofdpersonen (of moet ik dieren zeggen?).

Dat meevoelen is iets waar The Last Lions geen probleem mee heeft. De documentaire begint al sterk, wanneer de vader van het leeuwengezin mentaal en fysiek gebroken wordt na een gevecht met twee andere leeuwen. De moeder weet zich wél staande te houden tegen een stuk of 5 leeuwinnen en staat er vanaf dan alleen voor.

De emotionele momenten volgen elkaar vrij snel op: elke keuze die Ma di Tau maakt heeft wel een nadeel. Zo ook die wanneer ze de kudde buffels opjaagt en uiteindelijk haar twee overgebleven welpjes in gevaar brengt. Dat shot waarin ze uiteindelijk wegwandelt van het welpje met de gebroken rug is van het ergste dat ik ooit gezien heb.

Ik verkies dan eerder de nodige dosis feelgood in documentaires, maar dit zou uiteraard vloeken met de realiteit. En toch is niet alles echt, of laten we zeggen: komt niet alles echt over. Zo heb ik de indruk dat e.e.a. gekunsteld is: de aanvaarding op het einde, het welpje dat toch nog leeft, ... Daar heb ik mijn feelgood, zou je dan zeggen, maar het lijkt niet echt en dan heb ik liever feel-not-good.

Op alle andere vlakken is The Last Lions een zeer geslaagde docu: veel mooie shots (al hadden die paar gefilterde beelden niet gemoeten) en zeer degelijk verteld door Jeremy Irons. Die doet op zijn typische manier: volop terend op zijn mooi stemgeluid en flirtend met het theatrale.

3,5

Saai boeltje.

Last Man Standing probeert te veel te zijn. Feitelijk is het een simpel gangsterfilmpje, in een westernsetting en op z'n Film Noir's verteld. Vooral dat laatste stuit me een beetje tegen de borst. Ik vind het vloeken met het westernsfeertje en Willis heeft niet bepaald een warme vertelstem.

Last Man Standing is vooral een heus schietfestivalletje. De ene gangster doet dit, de andere gangster doet dat, allemaal bepaald door John Smith. De film focust zich enkel en alleen op dat gangstergebeuren en of het nodig was om dat dikke 100 minuten te rekken betwijfel ik.

Bruce Willis is geen slecht acteur als het actiefilms betreft, maar een film dragen kan hij niet. Dat trekje rond z'n mond verveelt al na de eerste scène en zoals gezegd is die voice-over ook niet bepaald hemels.

De ondersteunende cast bestaat vooral uit schmierende pippo's, maar Christopher Walken valt - ondanks de belachelijke Blofeldlook - in goede zin op; met enkel een lange jas, een hoed en een Tommy-gun steelt hij moeiteloos de show.

Cinematografisch valt Last Man Standing zeker niet tegen. De western- annex gangstersetting is een geslaagde combinatie. De scènes in open landschappen zijn wel een niveautje hoger dan die in de bebouwde omgeving.

De shoot-outs zijn vrij hevig, maar vinden nogal talrijk plaats waardoor de kracht ervan niet altijd even goed overkomt.

2

Redelijk.

Mocht de focus gelegen hebben op de koloniale schermutselingen, dan had het wellicht iets beter geweest. Nu voelt het allemaal een beetje opgepropt aan: de (weinig geloofwaardige) romance, de strijd tussen de Fransen en de Britten (die erg vaag blijft) en de beweegredenen van de inheemse volkeren (wat ook erg vaag blijft).

The Last Of The Mohicans kenmerkt zich dan ook door ups en downs. Evenwichtig is het nooit. De finale maakt nog wel e.e.a. goed.

Daniel Day-Lewis heeft een aantal memorabele rollen op z'n conto staan, maar hier komt hij amper tot z'n recht. Een groot manco is zijn gebrek aan chemie met Madeleine Stowe, die er ook niet al te veel van bakt.

De show wordt gestolen door Wes Studi, die hier uitblinkt als scalperende sadist.

Dat Michael Mann een misdaadfilm kan maken is uiteraard al langer geweten. Met deze film laat hij echter ook zien andere genres aan te kunnen. De beelden zijn mooi geschoten (hoewel een paar sfeerbeelden meer niet erg was geweest), maar vooral de massascènes zien er prima uit. Ook de soundtrack is best goed, maar wordt tot in den treure toe herhaald waardoor z'n kracht al snel afneemt.

3

Hele mooie avonturenfilm.

Het verhaal is bekend, de Westerling die valt voor de Oosterse wereld en zich 'keert tegen' het Westen. Niet overweldigend origineel, maar het stak allemaal wel mooi in mekaar.

De beelden van de natuur, de muziek, de emoties en de 'codes' van de Samurai. Alles wordt mooi in beeld gebracht. De film neemt zijn tijd om het verhaal te vertellen, maar de lengte is net goed, niet te lang en zeker niet te kort.

Het acteerwerk vond ik best goed. Watanabe speelt een sterke rol, maar ook de andere Samurai spelen goed. Ik ben geen fan van Tom Cruise en ik had misschien wel een andere acteur liever gezien, maar als we het objectief bekijken: hier zet hij een goeie rol neer. Hij verknalt de film zeker niet.

De gevechtscenes vind ik geweldig mooi gedaan. Het laatste gevecht was zeer intens en mooi om naar te kijken.

Een aanrader, ook voor degenen die Tom Cruise niet smaken.

Een 4,5* en ergens rond plaats 10 in mijn lijst van topfilms.

Veelal saai.

Zo'n neo noir kan er bij mij van tijd tot tijd zeker in, zeker als de femme fatale van dienst geloofwaardig is en waarrond een amusant plotje opgebouwd wordt. Helaas blijft alles zo braafjes. Het hele boeltje neemt een paar ongeloofwaardige wendingen en zeker de finale is er met de haren bijgesleurd, wat een afknapper.

Linda Fiorentino houdt de boel staande, zij zet een goede rol neer. Het moet gezegd dat de zwoelheid vooral door haar stem komt, maar soit, da's ook een middel.

Minder onder de indruk ben ik van die ellendige Bill Pullman en die andere gozer, Peter Berg. Vooral die Berg is me een partij irritant.

Ook niet zo leuk is de soundtrack, die constant op de voorgrond treedt maar vooral veel te kinderlijk en speels klinkt. De setting is verder wel degelijk: afwisselend tussen New York en een boerengat. Echt spannend of sexy wil het nooit worden, en dat is m.i. een vereiste voor dit genre.

2,5

Vrij saai.

Richard Jenkins is een lichtpunt als uitgebluste medewerker van een fastfoodtent. Helaas is met hem reeds alles benoemd wat positief is aan deze film, want die is in z'n geheel bijzonder matig. Weinig interessant verloop, Jenkins' tegenspelers bakken er niet al te veel van. Qua humor blijft het beperkt (maar misschien is dat zo slecht niet), qua drama helaas niet. Dat ligt er nogal stroperig op. De film kabbelt na een aardig begin tergend traag voort en bloedt zielloos dood.

2