Opinions

Goh ja.

Niet bijster slecht, maar ik voel het niet bij klassieke buddyfilms en al zeker niet als de buddies Mel Gibson en Danny Glover zijn - zeker Gibson vind ik maar zo zo. In deel 4 is Lethal Weapon echter geen buddy film meer. Rene Russo, Chris Rock en Joe Pesci zijn de sidekicks. Wie die twee laatsten in één film, laat staan eenzelfde scène gezet heeft, is niet echt goed bij z'n hoofd. Twee drukdoeners van jewelste. Geen cadeau voor de kijker.

Verder wel vlot genoeg om te entertainen. Jet Li is een degelijke villain en door de vele personages ligt de focus nu ook weer niet té veel op Gibson en Glover. De speelduur is een tikkeltje te lang en de humor helaas niet mijn ding, maar verder wel goed kijkbaar.

2,5

Saaie bedoening.

Letters From Iwo Jima is een goedbedoelde poging van grootmeester Clint Eastwood, maar ook een gefaalde. Dat kan dan liggen aan 2 dingen: de Japanse kant van het verhaal of Clint's uitwerking van de Japanse kant van het verhaal. Het moge duidelijk zijn dat het het tweede is.

Het grote euvel is dat de Japanners zich eigenlijk westers gedragen. Het enige verschil met een doorsnee westerse oorlogsfilm is dat er wat meer de (geforceerde) nadruk gelegd wordt op waanverschijnselen zoals eer.

De gruwel van de oorlog komt niet echt aan bod. De kijker krijgt vooral jammerende soldaten in grotten te zien.

Het acteerwerk is over de ganse lijn vrij matig. Op Ken Watanabe na - die overigens vrij bleek staat te acteren - bestaat de cast uit nobele onbekenden. Ook daar zit echter geen rastalent tussen.

De locaties hadden voor wat spektakel kunnen zorgen, maar het strand wordt vrijwel overgeslagen en voorts krijgen we te maken met veel grotten, waar het uiteraard donker is.

Wat dan wel weer de moeite waard is, is de kleurenfilter die Eastwood gebruikt. Die zorgt voor een pak kilheid en dat past perfect bij dit soort film.

Op muzikaal vlak is er niets speciaal te melden. Het beperkt zich voornamelijk tot wat getrompetter.

Tegenvaller.

2

Vermakelijk.

Het moge duidelijk zijn dat de makers na Roger Moore de Bondreeks een nieuwe wending gaven. The Living Daylights is een degelijk Bondfilm volgens de gebruikelijke ingrediënten. Deze Licence To Kill daarentegen breekt met de Bondtraditie.

Zo heeft de Britse regering deze keer geen opdracht voor de superspion, maar besluit Bond om The Punisher uit te hangen.
En dat is geen slechte zet, zo blijkt, want Licence To Kill voelt fris aan en kan de hele speelduur blijven boeien. Ook het feit dat de persoonlijke rekening van Bond niet te emo wordt (iets waar de films met Craig nogal last van hebben...) is een pluspunt.
Toch is e.e.a. wat minder. Zo blijft een echt Bondgevoel achterwege - de uitgebreide rol van Q ten spijt. Ook het geneuzel met de jaloerse Bondgirls past hier niet echt. Aangezien Licence To Kill een harde film wil zijn is zo'n kinderachtig gedoe misplaatst.

Timothy Dalton is puur qua acteertalent misschien wel de minste Bondacteur totnogtoe (George Lazenby daargelaten). Toch komt hij bij mij op plaats 3 te staan van favoriete Bondvertolkers. Enkel Sean Connery en Pierce Brosnan doen beter. Wat ik vooral leuk vind aan Dalton is zijn invulling van de rol. Hij begrijpt de rol. James Bond is een spion en hoort ongepolijst te zijn. Dalton mist anderzijds wel de gladheid en charisma van iemand als Connery. Ook zijn komische timing is verre van perfect.
Robert Davi is overigens een fijne badguy. Hij speelt geen overdreven slechterik die met een superwapen de wereld wil veroveren, maar een ietwat nonchalante en rustige drugsbaron.
De Bondgirls van dienst zijn qua acteren niet hoogstaand, maar zo'n Carey Lowell mag zeker gezien worden.

Zoals gezegd ontbreekt het echte Bondgevoel wat, maar afwisseling kan geen kwaad. De actiescènes zien er trouwens vrij goed uit.
Het gebruik van de Bondtune komt ietwat onstuimig over en ook de snufjes van Q zijn niet echt verfijnd - zijn oneliners daarentegen...
De titelsong is oké zonder meer.

3

Slecht.

Weinig woorden aan vuil maken. License to Wed is van begin tot eind een irritante flutfilm. Alles wat een Amerikaanse romcom mis kan doen, doet het. Er zitten amper geslaagde momentjes in en het duo Mandy Moore en John Krasinski bakt er werkelijk niks van.

1,5

Meh.

Ik gok dat men een dromerig drama over een nymfomane wilde maken, maar meer dan een ongecontroleerde mengelmoes is het niet geworden. Filosofische voice-overs worden afgewisseld met wat expliciete scènes die soms eerder een komisch effect opleveren. Tijdens het onvermijdelijke dipje waarin het hoofdpersonage haar draai kwijt is krijgen we een shot te zien van haar liefje die op het punt staat een pijpbeurt te krijgen maar toch nog een gekwelde blik weet op te zetten. Een filmmaker met een minimum aan talent toont zulke zaken gewoon niet.

Anderszijds is het visuele nog wel leuk. Af en toe is het effectief dromerig verfilmd, maar dan komt weer een domme voice-over opzetten of probeert men met een expliciete scène meer aandacht te krijgen.

Niks voor mij.
1,5

Amusant.

Vermakelijke komische doorslag op 'de' gevangenisfilm. Niettemin wel wat serieuzer dan verwacht, maar met de combo Martin Lawrence - Eddie Murphy verwacht je al snel een luidruchtige komedie. Beide heren zijn hun typische zelve, maar kunnen toch ook net genoeg ingehouden zijn zodat het niet hun zoveelste miskleun is geworden.

Integendeel; Life is een relatief volwassen film - binnen hun oeuvre dan toch. Murphy en Lawrence zitten op een gegeven moment onder de make-up, maar dit is absoluut geen Norbit of Big Mommy 4. En gelukkig maar.

3

Zeker geslaagd.

Mijn schoonzus die ik niet serieus neem vond hem super slecht dus reden te meer voor mij om hem zeker wél te zien, en het moet gezegd dat ik hem inderdaad wél goed vind.
Alienkloon? Tsja, oké, elke ruimtefilm met een kwaadaardig buitenaards wezen in een ruimteschip – of station zal wel aan Alien doen denken, maar bon. Deze Life is zowel qua vorm als beleving voor mij onderscheidend genoeg van de Alienreeks.
Natuurlijk, de grote doorbraak van Calvin doet qua spanningsboog aan de chestburster denken, maar verder is de dynamiek van het alom bekende ‘tien kleine negertjes’-verhaal toch anders genoeg. Aangename spanning volgt, het einde is ook zeker geslaagd, zelfs een beetje b-filmachtig.

De cast is een handig en politiek correct samenraapsel van bekende namen en gezichten. De marketing is eveneens handig omgegaan met zo’n Ryan Reynolds die als eerste alweer uit de film verdwijnt. Jake Gyllenhaal springt er toch een beetje bovenuit, zelfs in dit soort films. De laatste jaren is die enorm geëvolueerd als acteur.

Audiovisueel ook zeker de moeite. Ik vind de look niet zo clean als in tig van genregenoten, al is het fake bloed nu ook weer niet zo’n goede zet. Ook het wezen zelf is niet in elke fase van zijn leven even mooi gedesigned, vanaf dat die een slangenkop krijgt is de pret er voor mij wat vanaf. En last but not least een zeer verstandige keuze van de makers om de speelduur niet te rekken tot de verplichte 2 uur. Vrij kort, maar krachtig. De pacing zit efficiënt ineen, wat de film enorm goed doet.

Meevaller.
3,5

Leuk.

Zoals wel vaker het geval met Wes Anderson. Maar net zoals ook zo vaak: ook niet meer dan dat. Het zit er ergens wel in, maar ik blijf helaas ook met Steve Zissou en co net op mijn honger zitten. Het is net niet grappig genoeg, net te lang, .. noem maar op. Wat niet wil zeggen dat ik niet genoten heb van deze film.

Dat heb ik wel. Anderson's stijl is wederom erg herkenbaar. Zijn films zien er schitterend uit. Geweldig verzorgd, met veel details aangekleed en opgesmukt met warme kleuren. Ook de gekende typetjes schuiven één voor één aan. Bill Murray vind ik helaas niet leuk genoeg om twee uur lang een hoofdrol te zijn. Het spel met de typetjes werkt m.i. beter als ze elkaar voldoende afwisselen. Dat werkt voor een aantal acteurs trouwens wel goed - denk aan Owen Wilson en Cate Blanchett.

Ik blijf Anderson in ieder geval wel een erg interessante regisseur vinden. Er staan nog een stuk of 3 van zijn films te wachten op een eerste kijkbeurt. Hopelijk zit daar nog iets tussen wat mij écht kan bekoren.

3

Matig.

The Holy Grail vind ik ietsje beter, hoewel deze meer een coherent geheel vormt en minder sketchachtig aanvoelt. Maar Monty Python is, voor mij althans, hit-or-miss. De absurditeit is even vaak grappig als niet-grappig. De creatieve zielen van het ensemble lijken mij ook iets meer hun ding te hebben kunnen doen met The Holy Grail.

2,5

Pfoeh.

Behoorlijk vergezocht drama, dit. Slechts met de Netflix-beschrijving de film ingegaan, maar de film wijst zichzelf al snel uit. In het begin is er nog de nieuwsgierigheid naar het wat en hoe en waarom. De dynamiek tussen Kevin Spacey en Kate Winslet mag dan niet echt om over naar huis te schrijven zijn; ik was best benieuwd welke richting de film uitging.

Maar ergens halverwege of er net voorbij, kan je als kijker wel ongeveer raden waar het naartoe gaat. Tenminste, dat gevoel leefde bij mij en ik hoopte dat ik fout zat. Helaas zat ik juist en is dat einde net zo ongeloofwaardig en vergezocht als het (ongeveer) in mijn hoofd zat. Toch een flinke uitschuiver en een anticlimax van jewelste. Ik kan maar hopen dat het als (politiek) statement nog enig effect heeft gehad.

2

Matig.

Life Of Pi had sowieso een half uur korter gekund. Het begin is vrij tam, al wordt er een aanzet gegeven over religieuze onzin waar later niets mee gedaan wordt.
Eenmaal op de reddingssloep wordt het wat beter, maar wat meer afwisseling en/of verrassende taferelen was/ waren welkom geweest.
Het slotakkoord waarin Pi zijn tweede versie geeft is oersaai en ook het gesprek met de schrijver wordt onnodig moraliserend, al mag dat geen verrassing heten.

Suraj Sharma als de jonge Pi kan niet verrassen. Dat zou aan mij gelegen kunnen hebben. Ik vind door Indiërs gesproken Engels sowieso vrij irritant, maar Irrfhan Khan bewijst dan weer dat acteertalent mijn ergernis aan de kant kan schuiven.

Visueel danst Life Of Pi op een koord. Soms dreigt de film in kitsch te vervallen - die nachtscènes, oa met die walvis, zijn écht niet mooi -, maar meestal is het allemaal vrij doorsnee qua stijl. Alsof Ang Lee een "normale" film wilde maken, maar er af en toe enkele scènes met Avatar-allures tussen wilde. Het is ofwel het één, ofwel het ander.
Nu goed, op een ander vlak scoort hij wel. De tijger ziet er levensecht uit en is misschien wel het meest geloofwaardige digitale dier dat ik ooit in een film zag. Aan de andere kant blijft de CGI niet altijd overeind, bv bij de schipbreuk lijkt een green screen niet veraf.

Ik wist vooraf niet goed wat te verwachten en dat is misschien maar goed ook.
2,5

Meh.

Veel te dramatisch allemaal. En vooral veel te dik erop gelegd. Natuurlijk valt er met dergelijk plot niet aan te ontkomen, maar om het dan 2 uur lang dubbel en dik in te wrijven, helpt niet.

Dit allemaal de cast ten spijt, want Michael Fassbender, Alicia Vikander en Rachel Weisz zijn stuk voor stuk acteurs die bovenaan mijn lijst der favorieten staan. Van hen krijg ik vooralsnog geen genoeg.

Maar Derek Cianfrance gaat hier bij momenten uit de bocht. Huilende gezichten, harpen en violen op de achtergrond, ... Hoe zwaar kan je een film maken, zeg? De visuele pracht en praal is er, het acteergeweld ook. Spijtig van al de rest.

2

Goed.

Behoorlijk stemmige film, af en toe gebroken door een wat langere dialoog/ monoloog. Ik kreeg tijdens het kijken vibes van films als The Road en A Quiet Place, al is de gelijkenis veelal te herleiden tot het post-apocalyptische gedeelte. In ieder geval weet Casey Affleck als regisseur wel raad met het genre. Behalve het drama kan hij af en toe de spanning er goed in brengen. De film klokt netjes binnen de twee uur speelduur af. Affleck is goed, zijn jonge tegenspeelster evenzeer.

3,5

Oef.

Zéér zéér matige komedie. Een vrouwenkomedie, zo je wil, maar wel erg plat en infantiel. Tifany Haddish doet mij niet veel en Rose Byrne, waarin best een goede actrice schuilgaat, bakt er evenmin iets van. Niet dat het anders had gekund, het ontbreekt de film aan intelligentie en maturiteit. Dat Salma Hayek voor de zoveelste keer een luidruchtige latina bimbo speelt zegt ook genoeg.

1,5

Matig.

Het begin is best leuk. Hoewel alles vrij snel gaat, is de prille verliefdheid nog mooi om te zien. Helaas gaat het daarna snel bergafwaarts. Het aan/uit-spelletje is nergens gerechtvaardigd, alles gebeurt maar omdat bananen krom zijn.
De twee tortelduifjes die in het begin nog schattig zijn nemen constant de verkeerde keuzes, kunnen niets als volwassenen uitpraten en zijn schijnbaar beter af met anderen.
Het had dan ook beter geweest mochten zij op het einde bij hun "reservelief" zijn.

Anton Yelchin en Felicity Jones hebben wel wat chemie samen, maar wanneer er na een kwartiertje ook nog geacteerd moet worden, blijkt dat ze allebei net wat tekort schieten. Vooral Yelchin vind ik bij momenten verre van overtuigend.
Verder is het fijn om Jennifer Lawrence in een bijrol te zien, niet in het minst om dat benenstel van haar.

Like Crazy is overigens wel leuk geregisseerd. Het losse camerawerk - ik ben geen fan - stoort niet, maar is zelfs van toegevoegde waarde. Het zorgt er voor dat alles down to earth en intiem is. Ook de kleuren zijn mooi en fijn om naar te kijken.
Het muzikale aspect is dan weer een misser van jewelste, met bij elke tegenslag dat pianodeuntje - kan het nog subtieler?

2,5

Degelijk.

Maar iets té veel, naar mijn goesting. Té veel drama, beginnend met een behoorlijk slecht geacteerde scène waarin moederlief haar dochter achter laat en weg is. De manier waarop de moeder stuntelig de auto in vlucht, had zo uit een sketch uit In de Gloria kunnen komen.

Nadien neemt de film toch ietwat de tijd om zich "te zetten". De mistroostige Oostblokomgeving doet het grootste deel van het werk. We zien kapot geschoten en versleten appartementen waar achter elke gevel een hoop ellende schuilt. Of zo lijkt het toch.

Lilja en haar aandoenlijke kompaan Volodya vormen evenwel een charmante tandem, al lijken ze beiden voor het ongeluk geboren. De opeenvolging van traumatiserende gebeurtenissen ligt te hoog, waardoor de punch ontbreekt.

Ook eenmaal aangekomen in Zweden voor de laatste akte, ontbreekt het bij mij aan een emotionele punch. Lilja ontbeert weerbaarheid - niet verwonderlijk, maar ze verzet zich niet ondanks dat ze met goede hoop in Zweden landt. Zo wringt het hier en daar toch een beetje. De finale met Volodya die als engel probeert Lilja nieuwe moed in te praten is anderzijds wel mooi. Dat de film het leven van een Litouws meisje als leidraad gebruikt heeft, is schrijnend.

3

Pover.

Lilo & Stitch is ietsje ouder dan ik dacht. Als kind heb ik deze alleszins nooit gezien - het was randje kantje aangezien ik eind 2002 toch alweer 10 jaar werd. In ieder geval had ik hem misschien beter toen gezien. Vandaag de dag doet deze film mij weinig. Vervelende typetjes - zowel mens als alien. Behoorlijk herhalend ook, waardoor het wachten op het moraaltje lang wordt.

Verder wel degelijk in stemmenwerk, maar van de stijl lig ik niet overhoop. Na het overwegend sterke werk uit de jaren '90 voelt dit toch als vijgen na Pasen en als een gevalletje bandwerk - waar latere films als Brother Bear etc. ook wel last van hadden.

2

Ondermaats tussendoortje.

Ondanks een degelijk begin vervalt Limitless al snel in een simpel en loom sfeertje. Het is allemaal zo afstandelijk. Edward Morra is ook z'n hoofdpersonage waar je nul komma nul binding mee hebt. Ook andere personages, zoals z'n vriendinnetje, zijn niet echt geslaagd.

Bradley Cooper heeft te weinig talent om een film te dragen. Zijn voice-overs werken ook al snel op de zenuwen, daar zijn stem niet echt aangenaam is.

Robert De Niro is niet echt slecht, maar zijn rol is zo beperkt dat hij er amper iets mee kan aanvangen. Abbie Cornish loopt er vooral bij om een mooi snoetje in de film te hebben.

Visueel is Limitless wél oké. Vooral in het begin zitten er enkele geslaagde shots. Ook het kleurengebruik mag er wel wezen, evenals het in beeld brengen van de "kicks".

2

Redelijk.

Lincoln is geworden wat ervan verwacht had: een taaie brok vol geneuzel over iets wat ik toch niet zou kunnen volgen. De eerste drie kwartier is bijna niet door te komen, nadien wordt alles beter. Toch had dit gezien de speelduur vollediger kunnen zijn. Over de persoon Lincoln ben ik amper iets te weten gekomen, wie of wat het 13e Amendement in het leven geroepen heeft weet ik ook niet en de politieke tegen- en medestanders van Lincoln zijn mij ook niet duidelijk geworden. Vooral tijdens de scènes in het Parlement wordt er veel heen en weer geroepen en van politiek kamp geswitched.
Op het einde draaft de film iets te lang door. Het shot waarin Lincoln wegwandelt, op weg naar zijn dood, had het laatste mogen zijn.

Dat het mij qua inhoud niet zo heeft weten boeien is niet zo erg. Ik kan namelijk erg genieten van goede acteurs en hoewel Sally Field en Joseph Gordon-Levitt - ondanks een beperkte rol - strontvervelend zijn en enkele klasbakken à la David Strathairn slechts weinig screentime krijgen, zorgt Daniel Day-Lewis ervoor dat de film overeind blijft. Ik had het aanvankelijk moeilijk om te genieten van zijn acteren - het is allemaal zo technisch verfijnd dat het bijna te echt is -, maar uiteindelijk kan je er niet omheen: Day-Lewis zet zijn zoveelste tour de force neer.

Hetzelfde kan wel niet gezegd worden van Steven Spielberg, want verhalend schort er e.e.a. Dat ik de politieke boel niet echt kon volgen ligt wellicht aan mijn gebrek aan kennis over de politieke geschiedenis van Amerika, maar de enkele scènes die een portret trachten te schetsen over de mens Lincoln zijn niet overtuigend.
Ik kan de vinger daarbij niet echt op de wonde leggen: het script is taai maar vol intelligente dialogen (soms te intelligent, me dunkt) en het camerawerk is subliem. Hetzelfde geldt voor de decors, kostuums en zelfs de score van John Williams.
Al die vakkundigheid in acht genomen denk ik dat Spielberg het theater van de politiek beter achterwege had gelaten tijdens de persoonlijke scènes.

3

Slapjes.

Plotgewijs heeft The Lincoln Lawyer te weinig om het lijf, tenminste om twee uur lang te boeien. De hele ontknoping is weinig verrassend, enkele personages lopen er maar wat bij zonder enig nut en het geduld van de kijker wordt op proef gesteld door na het einde nog 20 minuten langer door te gaan.

Niettemin vallen sommige dingetjes nog mee, onder meer de cast. Matthew McConaughey doet het zoals hij het altijd doet, met de gekende trucjes en maniertjes. Slecht is hij niet, maar ik heb de laatste tijd precies wat te veel van hem gezien.

Ryan Phillippe is de ongeloofwaardigheid zelve, William H. Macy is wel goed en Marisa Tomei loopt er voor spek en bonen bij.

Daarnaast is de film me ook wat te hip. Het vele inzoomen en de vluchtige camerabewegingen lijken een slechte kopie van Tony Scott en ook het muzikale aspect is maar twijfelachtig.

Kleine 2,5

Goed.

Zeker de eerste 45 minuten heb ik wel kunnen genieten van Lion. Dat Indiase jongetje doet het voortreffelijk en de vuiligheid en drukte van de omgeving zorgen voor een zekere sfeer. Het verhaal wordt redelijk lineair verteld en dus schakelt men ergens halverwege over naar de volwassen Saroo.

Dat gedeelte komt ietsjes minder uit de verf. Men kan er niet meer van maken dan een gefrustreerde jongeman op zoek naar z'n roots, tot dan een magisch momentje - op een dieptepunt, of wat had u gedacht? - voor de doorbraak zorgt. Dev Patel doet het an sich evenmin slecht, maar het blijft iets te vlak. Ook de romance met de doorgaans goed acterende Rooney Mara is wat flauw. Niettemin is het einde toch behoorlijk feel good, en was ik wel oprecht blij dat de echte Saroo in z'n missie geslaagd is.

3,5

Zonder magie.

Dit derde deel probeert het eerste deel te laten heropleven door het vanuit het standpunt van Timon en Pumba te zien. Dat opzet is mij niet helemaal bevallen. Magische stukken uit het eerste deel (Hakanu Matata met Simba en de verliefdheid tussen Simba en Nala) worden als het ware gereconstrueerd, maar dan met een komische ondertoon.
De regelmatige pauzes zijn ook niet alles. Het haalt het tempo tijdens sleutelscènes onderuit.

De humor zit er desondanks wel redelijk goed in. Af en toe is het wat te bot (de dieren buigen voor Simba omdat Pumba een scheet liet???).
Zoals verwacht is de animatie redelijk goed, maar enkele "intermezzo's" met die felle kleuren zijn gewoon lelijk.

Komisch maar zielloos en overbodig deel.
2

Degelijke, doch onnodige sequel.

Standaardverhaaltje waar in principe niets mis mee is, maar het is uiteindelijk allemaal slechter dan het eerste deel. De personages doen wat puberaal aan. Zelfs Simba is niet cool.

Ook de stemmencast is wat minder dan in de voorganger. Een stem als die van Jeremy Irons of Rowan Atkinson ontbreekt. Zoiets is nochtans een belangrijk element.

De animatie is eveneens van een niveau lager. De slechte leeuwen zien er niet bepaald goed uit.

Wat dan wél weer op niveau is, zijn de liedjes. Er zitten geen kippenvelnummers bij, maar wel hele leuke.

Nipte 3

Zonet na pakweg een 9-tal jaar opnieuw gezien. En echt verrast. Dit is echt hét pareltje van Disney.

Deze animatie is veel beter dan al die 3D-achtige computergeanimeerde kaa uu tee - series en films van de afgelopen 5 jaar tot nu.

Alles is hier tip top afgewerkt, de muziek is kei-goed. Elton John (ik ben geen fan) maakte hier met 'Can you feel the love tonight' en 'Circle of life' waarschijnlijk zijn 2 beste liederen ooit.

Het verhaal had ik meer cliché verwacht, maar na het een aantal jaar niet meer gezien te hebben, vond ik dit echt heerlijk ontroerend. Zelfs zo dat ik bijna lag te janken.

De personages passen echt goed en worden goed afgewisseld. De norse Scar (geweldig ingesproken door Jeremy Irons, echt de perfecte stem) en dan plots Timon en Pumbaa ("Talking to me?" Geweldig..).

De film roept echt een ware golf van nostalgie op. Het doet me bijna pijn dat Disney/(Pixar) dezer tijden films maakt van een aanzienlijk lager niveau.

Dit is een topfilm, voor jong en oud.

Ik zet hem in mijn top 10, helaas geitenkaas voor Platoon.

Een 5* uiteraard.

Matig.

Na het leuke Jungle Book had ik best wel zin in deze, ook al is het origineel uit 1994 een favoriet, dit in tegenstelling tot Jungle Book uit 1967. Met de opening die identiek is aan het origineel wordt de toon gezet.
Nadien volgt eigenlijk een flauwe kopie, aangevuld met wat extra scènes, waardoor deze remake toch bijna een half uur langer is. Spijtig genoeg is het toegevoegde gewoon slecht. Er is iets meer tijd voor wat sterke vrouwen-onzin. Beyoncé mag met een extra lied in het rond jengelen en men slaagt erin om 'Can you feel the love tonight' overdag te laten gebeuren(?). Los van het feit dat Beyoncé ook die song verkracht ('kijk mij eens hijgerig mijn woorden extra kracht bijgeven!'), is die scène te gerusht en valt die in het niets met het origineel. Maar ook bestaande klassieke scènes zoals de dood van Mufasa kunnen simpelweg niet tippen aan het origineel.

Hoe dan ook, visueel ziet de film er prima uit. De CGI is van ongekend hoog niveau, al ben ik het niet met elke wijziging in design eens - Scar verliest zijn flamboyante look en wordt meer een hyena. Bij de stemmencast is er niet bijster veel te beleven. Seth Rogen is evenwel een goede keuze als Pumba en ook leuk om James Earl Jones terug te horen. Ik keek echter het meest uit naar Chiwetel Ejiofor als Scar, maar die klinkt een beetje als een poor man's Idris Elba als Shere Khan, en komt absoluut niet in de buurt van Jeremy Irons.

2,5

Amusant.

In latere films zou Jean-Claude Van Damme nog geregeld met nektapijt te bewonderen zijn, maar het is spijtig dat hij hier een militaire snit draagt. De film, hoewel uitgekomen in 1990, doet heel erg eighties over-the-top aan, zowel qua aankleding als inhoud.

Sowieso mag onze Belgische actieheld zijn gekende karatetrappen duchtig uitdelen, op tijd en stond in slow motion. De dwaasheid waarmee hij zijn simpele dialogen afhaspelt zijn van ongekend hoog niveau. Met geregeld een tragisch aandoend buitenshot van een grijze buurt, ondersteund door saxofoonmuziek, probeert de film ook nog een lading drama erbij te flikkeren.

De mayonaise pakt m.i. wel en zorgt voor een uiterst vermakelijk filmpje. We moeten er evenwel niet meer van maken dan het is, zo zijn de actiescènes en choreografie - een terugkerend minpuntje bij JCVD's films - niet bijster origineel, laat staan spannend geregisseerd.

3

Oerdegelijk, maar geen topper.

Mooi, maar traag verteld verhaal over het leven van Jack Crabbs. Ik vind het wel fascinerend om de serieuze cultuurverschillen te zien. Van 1859 tot 1876 valt nog mee. Ik wist niet in welk jaar Little Bighorn plaatsvond, maar ik schatte het in de film ergens rond 1890. Blijkt dus wat vroeger te zijn. Was niet altijd even duidelijk in welk jaar we nu zaten.

De film beschikt over een prachtige eindshot van de 121-jarige Crabbs, in 1970. Moet tegelijk iets hebben om zo lang te leven (je ziet alles evolueren, van de Indianen tot de moderne tijd), maar tegelijk is er die pijn om juist dat alles te zien verdwijnen, veranderen..

Dustin Hoffman zet een klasserol neer. Ook Chief Dan George en Faye Dunaway doen het uitstekend. Die generaal Custer trok op niets. Had even goed uit Shanghai Noon kunnen komen.

Daar is ook een kritiek. Het eerste uur was te veel komedie. Had wat meer inhoud in mogen zitten. Dat heeft het 2e deel wel. Toch duurt de film een halfuurtje te lang.

Zoals gezegd, erg degelijk, geen topfilm.

3,5

Nogal levenloos.

In het begin verwachtte ik nog iets 'frivools'. Naarmate de film vordert wordt het evenwel een stuk zwaarwichtiger. De personages blijven helaas zwak uitgewerkt, met als resultaat dat er vooral veel tamtam gemaakt wordt om niks.

Met Matthias Schoenaerts in de hoofdrol krijg je meestal een film met onderhuidse spanningen. Die ontbreken hier. Schoenaerts kan ook niks maken van z'n personage, al valt op zijn acteren nu ook weer niet echt veel aan te merken. Kate Winslet heeft een beetje hetzelfde probleem. Stanley Tucci en Alan Rickman lopen er verder ook nog bij, voor een wat komischere noot, denk ik?

De regisseur Alan Rickman houdt het keurig binnen de lijntjes. Enige passie (voor de tuin, dan wel tussen de personages) ontbreekt. De aankleding e.d. is uiteraard verzorgd, maar als de vlam niet in de pan schiet, helpt niets.

2

Aangenaam drama.

De meerderheid van de personages zijn goed uitgediept en hebben allen een interessante verhaallijn. Enkel Larry, de footballvriend van Brad, valt wat uit de toon. Hij wordt zonder intro het verhaal in getrokken, en is naar mijn mening overbodig.
Alle andere personages zijn wél interessant. Kathy, de vrouw van Brad, had wel wat meer aan bod mogen komen.
De film heeft gedurende zijn hele speelduur een goeie balans, mede door het gebruik van een vertellende stem tussen enkele scènes door.
Het einde is er misschien iets over, maar uiteindelijk kan ik mij wel vinden in het lot van elk personage.

Kate Winslet speelt een rol die op haar lijf geschreven is, en zet die dan ook uitstekend neer. Paul Newmanlookalike Patrick Wilson heeft het dan weer wat meer nodig van hun gezamenlijke scènes, want hun chemie mag er wel zijn.
Maar het is toch Jackie Earle Haley die het meest uitblinkt als zielige pedofiel.
Met het talent van Jennifer Connelly is daarentegen te weinig gedaan.

Little Children heeft een redelijke speelduur, maar weet constant te boeien. De emoties komen goed over, en dat is mede te danken aan de geslaagde regie van Todd Field.
Enkele scènes, ik denk aan de pedo in het zwembad zijn erg confronterend. Mooi gedaan.

Zeker de moeite.
3,5

Middelmatig.

Vrij standaard horrorkomedietje. Ik ben totaal geen kenner of liefhebber van horror, maar de referenties zijn zo gemakkelijk dat er zelfs voor leken genoeg herkenning is. Echt grappig wil het evenwel nooit worden. Het eerste half uur vind ik in dergelijke films vaak het beste en dat is ook hier het geval. Nadien kabbelt het wat verder, zonder noemenswaardige hoogtepunten als het over komedie gaat.

2,5