Opinions

Te flauw.

The Last Stand heeft een paar serieuze manco's en één daarvan is dat het héél erg lang duurt vooraleer de focus op Ahnuld ligt. Het hele ontsnappingsgedeelte is nooit boeiend en het duurt simpelweg veel te lang.

Een ander probleem zijn de slechteriken van dienst. Zowel "meest gevreesde gangster" Cortez als zijn henchmen zijn een aanfluiting.

Als de actie dan ein-de-lijk begint wordt het al wat beter, vooral omdat er af en toe een brute kill passeert, maar hoogstaand wordt het nooit.

Arnold Schwarzenegger heeft intussen een verrimpelde kop gekregen, maar kan nog steeds onzinnige oneliners uitkramen alsof hij nooit is weggeweest. Zijn Oostenrijkse tongval lijkt er trouwens nóg erger op geworden, heerlijk is dat. Hij draagt de film dan ook.

Helaas neemt de rest van de cast zich véél te serieus. Forest Whitaker is hier niet op z'n plaats, net als Eduardo Noriega als slechterik (wat een wanprestatie) en nog een hoop andere semi-acteurtjes.

Luis Guzmán en Johnny Knoxville (die een veel kleinere rol heeft dan de poster doet vermoeden) vormen hier een uitzondering op.

Actiegewijs haalt The Last Stand een degelijk niveau, vooral vanwege de brute aanpak, maar bij momenten is het allemaal behoorlijk tegenvallend in beeld gebracht. Ook auto-achtervolgingen blijven ontzettend saai om te zien: boefje heeft superauto, vlucht weg in 6e, wordt onderweg achtervolgd, schakelt nog 5x hoger, ontwijkt dit en dat, schakelt nog eens, ... Erg saai en inspiratieloos.

Schwarzenegger is meester van de Domme Oneliner, maar het script beperkt hem hier in: humor wordt beperkt tot een stuk of 3 geslaagde stukjes dialoog.

Geen al te geslaagde comeback dus.

Gevleide 2,5

Vreselijk saai.

Dit moet de slechtste film zijn die ik tot dusver van Martin Scorsese gezien heb. Men zou haast denken dat hij tijdens het filmen niet alleen in crisis was met zijn geloof, maar ook met film maken. Als niet-gelovige kan ik het mij ook amper voorstellen hoe echt op te gaan in films als deze, waarin het geloof en de vragen errond centraal staan. Het genre lijkt me dan ook niet te liggen - intussen heb ik toch al een paar Jezusfilms gezien en die scoren toch altijd erg laag.

Behalve dat ook deze film voornamelijk uit oninteressant geneuzel bestaat, zijn er nog wat probleempjes. Zo lijkt de film op talloze momenten een parodie op het Jezusverhaal - Harvey Keitel, zowat het cliché van een New Yorks schoffie, is een miscast van jewelste en het perfecte voorbeeld van wat er fout is gegaan met deze film. Onbedoeld lijkt dit als lachen met Jezus, terwijl het net erg serieus bedoeld is. En dit dik 2,5 uur lang. Bijna niet uit te zitten.

1

Middelmatig drama.

Het begin van de film is best goed, maar ergens halverwege gaat het zo traag vooruit dat je als kijker wel erg veel moeite moet doen om geboeid te blijven kijken.

Het verhaal draait op dat moment ook wat in rondjes, met Monroe Stahr en Kathleen Moore die niet lijken te weten wat ze willen.

Met de intrede van Jack Nicholson's personage komt een klein beetje vaart in, dat uitmondt in een bevredigend einde.

Robert De Niro deed al beter. Hier zie je dat hij dat jaar met oa Taxi Driver belangrijkere rollen had. In de scènes met Jack Nicholson (wat keek ik er naar uit om De Niro én Nicholson samen te zien!) wordt hij weggeblazen door Jackieboy.

Verder is Tony Curtis erg amusant, en doen oa Robert Mitchum en Ingrid Boulting het ook niet slecht. Donald Pleasance valt tegen.

Sfeervol, degelijke muziek, redelijk mooie decors, maar als geheel kan dat het gebrek aan vaart niet opvangen.

3

Flauw.

The Hangover, maar dan met oudjes. En zonder de humor. Behalve wat voorspelbare mopjes over ouderdomskwaaltjes - waarin er welgeteld één goede tussen zit - is hier niks te beleven.

Veel aandacht gaat ook naar Paddy en Billy, hetgeen het concept 'komedie' volledig in de weg staat.

Met Robert De Niro, Michael Douglas, Morgan Freeman en Kevin Kline bevat de cast vier topnamen. Nu, het blijft helaas bij namen. Tijdens het kijken dacht ik dat ze beter één van hen hadden gewisseld met een Christopher Walken of andere droogkloot, maar het script leent zich gewoon tot niets. Zonde.

Dit had een leuke tussendoor geweest kunnen zijn. Helaas.

2

Zwak.

The Last Witch Hunter is een hapslikweg-filmpje om snel te vergeten. In geen enkel opzicht kan de film zich onderscheiden van andere zooi uit het genre. De heksen zien er zo cliché uit als maar zijn kan.

Bovendien is Vin Diesel zowat de saaiste hoofdrolspeler die er in Hollywood rondloopt. Het moet zijn dat hij zichzelf best stoer vindt met z'n diepe stem en gezicht-op-onweer, ik vind er niks aan. Michael Caine en Elijah Wood zetten beiden flutrolletjes neer, niet zozeer hun schuld, dan wel van de schrijvers.

Enige positieve noot is dat de film nog best een aardig tempo heeft. Niet heel snel, maar eerder gezapig op de goede manier. Daartegenover staat dan weer dat de speelduur gemakkelijk een kwartiertje korter had gekund/ gemoeten. Een film dus die ik alvast geen 2e keer zal kijken.

2

Mwah.

Late Night begint nog wel oké - Emma Thompson kan haar dingetje doen en dat gaat haar prima af. Met Mindy Kaling loopt er ook wat minder talent rond, maar ik heb mij eigenlijk ook niet echt aan haar kunnen ergeren. De film loopt vlot en haar personage blijft best op de achtergrond. Er komen immers nogal wat slappe zijsprongetjes om de hoek kijken. Het is evenwel daar waar de film het wat verliest. De schwung verdwijnt en het sleept zich wat voor naar een erg belabberd einde. Subtiliteit lijkt onbestaande als het diversiteit-moraaltje er nog even extra in geramd wordt.

2,5

Uitstekend.

Zeer vakkundig geregisseerd en uitmuntend geacteerd drama. Redelijk klassiek, maar in al z'n simpliciteit gewoon erg sterk. De film is perfect in balans, ziet er goed uit en raakt op de gepaste momenten de juiste toon - gaande van een luide uitbarsting tot een wat meer ingetogen blik. Christopher Walken, Imogen Poots en Philip Seymour Hoffman zijn ronduit fantastisch.

4

Best wel leuk.

Ik heb het eigenlijk wel voor Steven Soderbergh. Hij heeft voor mij nog geen topfilms afgeleverd, maar zijn films hebben meestal wel iets, een soort eigenheid en vlotheid waardoor ze toch boven het maaiveld uitkomen. Ook The Laundromat, over materie die mij eigenlijk niet echt interesseert, is een vlot filmpje.

Satire kan mij meestal niet echt laten lachen, maar het is wel een handig middel om bepaalde zaken aan te kaarten. Met het duo Antonio Banderas - Gary Oldman ligt het er allemaal heel erg dik bovenop, maar op zich vermaakt dat wel. Zij worden gebruikt als onderwijzer in dit verhaaltje. Soderbergh maakt het erg gemakkelijk kijkbaar en legt het vlot uit, maar het blijft eenmaal een kluwen zonder eind. Er zal altijd wel een dubieuze vennootschap zijn die een andere dubieuze vennootschap indekt.

Het is uiteindelijk ook de slotmonoloog van Meryl Streep - vervelend als altijd - die dat nog eens heel erg duidelijk maakt. Het maakt de aanklacht er nog eens duidelijker op, maar de film helaas niet beter. Het eindresultaat is evenwel compact en vlot genoeg, dat zeker.

3

Vermakelijk.

'Muziek' als genre-aanduiding slaat als een tang op een varken. Laurel Canyon is niet meer en niet minder dan een luchtig drama. Tenminste, het begint als dusdanig. De aanwezige humor zit 'm wel meer in de personages/ situaties dan in voorgekauwde dialogen.

Na verloop van tijd komt er echter meer en meer tragiek en wat nog allemaal bij kijken, waardoor de souplesse toch wel zoek raakt en het onderste niet uit de kan gehaald is.

Daar staat wel tegenover dat de cast het grof geschut boven haalt. Frances McDormand en Christian zijn ijzersterk in hun rollen. Ook Natascha McElhone en die Britse muzikant zijn niet onverdienstelijk. Enig smetje op de goeie acteerprestaties is Kate Beckinsale. Ze is ongemeen sexy, maar acteren kan ze écht niet.

Lisa Cholodenko zorgt ervoor dat Laurel Canyon aangenaam kijken is. Sowieso biedt het script genoeg mogelijkheden, maar zij doet er ook iets mee. Genoeg afwisseling zorgt ervoor dat de speelduur - dik anderhalf uur - in een vingerknip om is.

3

Genietbare kost.

Vooral het begin is vrij sterk. Een intro is er niet, men valt direct met de deur in huis (nogal letterlijk).
Dat moordende begin kan z'n niveau ongeveer een half uurtje aanhouden. Dan begint het zo nu en dan te slabakken. De moraal ligt er nogal dik bovenop en het subplotje met het gezin van Nick Rice haalt enkel het tempo uit de film. Eerst lijkt het er nog op dat Rice's gezin het moet ontgelden - de videotape -, maar helaas.
Tot het einde blijft Law Abiding Citizen behoorlijk spannend, maar de ontknoping valt toch wel wat tegen. Shelton die vanuit een leegstaand pand een gang naar elke cel gegraven heeft gaat er bij mij moeilijk in en ook de "zelfmoord" van Shelton is maar een gemakkelijke oplossing voor een film die intelligent begint.

Gerard Butler en Jamie Foxx zijn te beperkt om een film echt te dragen. Butler kent nog een aantal aardige momenten (hij heeft er ook een dankbaar personage voor), maar Foxx overtuigt nooit.

De film zelf heeft een mooie verpakking. Alles is strak in beeld gebracht. Enkel het vuur en de daaropvolgende explosie in de laatste scène van Shelton had beter gemogen.
Het muzikale valt nogal bombastisch uit.

Krappe 3,5

Dubbel.

Enerzijds is Lawless een hard en rauw portret dat zich afspeelt tijdens de drooglegging. Geweld wordt niet geschuwd en op dat vlak scoort deze film dan ook punten.
Aan de andere kant is het script maar matig geschreven. Ik had mij wel voorbereid op een aantal clichés van het genre, maar sleutelscènes krijgen zo nu en dan te maken met een dom stukje dialoog (Forrest die zich voorbereid op z'n last stand en de les gespeld krijgt over zijn "legende") of een domme actie (de krachtige climax werkt zowaar op de zenuwen als de hoofdpersonen rustig neergeschoten worden door Rakes, die zelf blijkbaar quasi-immuun is tegen kogels).

Shia LaBeouf (hopelijk neemt hij nooit nog een voice-over voor z'n rekening) maakt progressie als acteur, maar valt in het niet tussen al het ander acteergeweld, acteergeweld dat ook al eens beter heeft gedaan. Zo teert Tom Hardy te veel op dezelfde tics zoals dat gekreun. Guy Pearce - voorzien van het lelijkste filmkapsel sinds Javier Bardem in No Country For Old Men - is zelfs misplaatst. Een goed acteur is hij zeker, maar zijn overacting past gewoon niet in dit soort film.
De overige castleden krijgen relatief weinig mogelijkheden. Jason Clarke is nog wel een aangename verrassing, maar Jessica Chastain is maar zo zo en de casting van Gary Oldman is al helemaal overbodig - de beste man krijgt hoogstens 2 minuten screentime. Mia Wasikowska - ook al in een ondankbaar rolletje - is wel weer erg goed op dreef.

Waar Lawless ook op scoort, is het visuele. De tijd waarin deze film zich afspeelt komt goed naar voren. Er is geen plaats voor gelikte decors en tierlantijntjes, dan wel voor onbehouwen en ruige plaatjes. Het gangsterleven is vies en vuil en het siert regisseur John Hillcoat dat hij dat zonder franjes en rechtdoorzee op het scherm brengt.
Dat doet hij zoals gezegd door het geweld niet te schuwen. Tanden worden uitgeslaan, botten gebroken en Tommyguns leeggeschoten. Het bloed vloeit dan ook rijkelijk, evenwel zonder te overdrijven.
De muziek is dan weer een spelbreker, zeker de gezongen liederen. Die halen meer dan eens de sérieux uit het geheel.

Het immense potentieel is spijtig genoeg niet ten volle benut.
Krappe 3,5

Goed.

Een western waar ik nog nooit van gehoord had en eigenlijk uit pure luiheid keek. De film is immers kort van speelduur, wat in tijden van verhuizing en twee energieke en om aandacht smekende peuters mooi meegenomen is. Maar ere wie ere toekomt: de film is prima gemaakt, de gedateerde schoonheidsfoutjes daargelaten. Ik denk dan aan de bloedbommetjes die nogal opzichtig ontploffen.

Toonmatig zit het anders wel snor. Burt Lancaster is uitstekend in de hoofdrol en ook de meeste bijrollen zijn best oké, dat is voor westerns uit die periode geen sinecure. Enkele genredingetjes uit het spaghetti-genre zijn overgenomen (denk aan close-ups), maar al bij al houdt men de balans n evenwicht. Lawman is mij minder stug en Amerikaans dan de typische Amerikaanse western (voor zover dat steek houdt), maar het is ook geen Italo-western, zoveel is duidelijk. Zeer degelijk gemaakt en een film die iets meer stemmen verdient.

3,5

Goed.

Episch. Dat is volgens mij de meest treffende omschrijving van Lawrence of Arabia. Regisseur David Lean weet op elk moment waar hij mee bezig is en het knappe is dat het epische gehalte het verhalende niet in de weg staat. Het siert Lean dat hij een evenwichtige film heeft kunnen maken. Met een speelduur van 3u30 is dat niet evident.

Maar Lean doet het dus prima. Hij brengt visuele hoogstandjes wanneer Lawrence zijn survivaltochten door de woestijn houdt, eindigend met de cavaleriecharge. Die vind ik trouwens geweldig in beeld gebracht met dat wijde shot. Dat is voor mij ook meteen het sterkste gedeelte. T.E. Lawrence krijgt als hoofdpersonage trouwens genoeg aandacht en zijn karakteruitdieping gebeurt ook redelijk doordacht. Peter O'Toole is niet 's werelds grootste acteur, maar ik vind hem op de meeste momenten wel oké. De nichterige vibe die hij Lawrence geeft gaat hem wel af. Met o.a. Anthony Quinn en Omar Sharif in de bijrollen is hij wel goed omringd. Sowieso is dat nodig om zo'n film te dragen.

Hoe langer de film duurt, hoe meer Lawrence een antiheld wordt. Zijn ommezwaai is niet altijd even secuur geacteerd door O'Toole. Het maakt de film er wel niet direct slechter door, want Lean behoudt de balans, met o.m. wat meer politieke spelletjes in kleine kamertjes (nu ja, klein...). Af en toe vallen daarbij wat bijrolacteurs door de mand, met dat typische ouderwetse geroep en getier. Niet alles heeft de tand des tijds dus doorstaan. Dergelijke stuntelige intermezzo's doen de film geen goed.

Ik ben blij dat ik hem eindelijk gezien heb, maar ook blij dat ik het niet 10 jaar eerder gedaan heb. Een hele zit en verre van de beste film die ik ooit gezien heb, maar al bij al wel eentje die het waardig is om als "klassieker" en "epos" bestempeld te worden.

3,5

Erg matig.

Romcom met twee acteurs die in 2004 op de top van hun kunnen stonden en met een beperkte speelduur. Men zou een vlot tussendoortje verwachten en hoewel de speelduur inderdaad er behoorlijk snel doorgejast wordt, is dit geenszins een geslaagd tussendoortje. Veelal druk en niet grappig. Julianne Moore heeft daar meer last van dan Pierce Brosnan, ook al is hij een luie casting als nonchalante casanova-advocaat. Onderlinge chemie hebben ze niet echt, al proberen ze er wel het beste van te maken. Beter hadden ze hun medewerking niet verleend, want ik denk niet dat één van beiden rouwig was geweest mocht Laws of Attraction niet in hun filmografie gestaan hebben.

2

Gemiddeld.

Matthew Vaughn's films hebben me totnogtoe zeker kunnen bekoren. Layer Cake had ik nog niet gezien. Na Snatch. van z'n vriend Guy Ritchie had ik niet veel trek in vergelijkbaar materiaal. Maar uiteindelijk verdient alles een kans en zo ook deze.

Vergelijkingen met Ritchie dringen zich al snel op. Er passeren behoorlijk wat personages de revue (waaronder weer een aantal irritante schreeuwerds). Helaas zit er ook een hoop onnozel gevloek in. Hoe meer er gevloekt wordt, hoe minder 'kracht' dat gevloek gaat hebben. Opmerkelijk dat slechts weinig filmmakers dat begrijpen.
Bon, het plot is best boeiend. Af en toe zit er een wat ingewikkeldere wending tussen, maar alles blijft vrij goed te volgen.
Het einde is wel een tegenvaller. Als XXXX dan toch dood moest, waarom dan niet tijdens de overdracht van de pillen? Dan was de wraak - de pillen worden teruggestolen door XXXX's kompanen - veel zoeter geweest.
Nu lijkt het alsof de makers vergeten waren XXXX te laten doodgaan, en dus maar eventjes laten neerknallen door iemand die weinig in het plot betrokken wordt.

Daniel Craig is en blijft een vrij beperkt acteur. Hij heeft hier nochtans een tamelijk leuk personage ter beschikking, maar blijft kleurloos. Hij had zo vervangen kunnen worden door 10 andere acteurs.
Van de hoop bijrollen is die van Michael Gambon veruit de beste. Gambon is zo'n typische Britse acteur met een hoog mentorgehalte (genre Ian McKellen), maar zet hier een overtuigende crimineel neer. Ook leuk om een jonge(re) Tom Hardy te zien passeren - helaas krijgt hij amper dialoog.

Matthew Vaughn is een goeie regisseur en dat is hier al te zien. Hoewel ik alle gebruikte muziek vreselijk vind, is het visueel een aangename zit. Het is minder "hip" dan bij een Ritchie, maar voelt daarom veel beheerster aan.

Niet slecht.
3

Tenenkrommend.

De intro en kennismaking met het titelpersonage, Allan Quatermain, zijn meteen de hoogtepunten van de film. Nadien belooft de samenstelling van de League interessant te worden (het moet gezegd dat het samenbrengen van personages als Dorian Gray en Dr. Jekyll best origineel is), maar dat valt dik tegen.
Ergens na het midden neemt het plot een andere wending, eentje van de meest domme die ik ooit gezien heb - het motief van "M" is te belachelijk voor woorden.
Vanaf dan is het aftellen naar het einde, waarbij af en toe nog wat sentimenteel gedoe passeert. Het enige dat nog een beetje geslaagd is is de gespleten persoonlijkheid van Jekyll/ Hyde.

Sean Connery had beter een film vroeger kunnen stoppen. Hier heeft hij in het begin nog enkele leuke one-liners, maar al snel lijkt zelfs hij niets te kunnen maken van de film. Doodzonde dat zijn rijkgevulde carrière zo heeft moeten eindigen.
Het acteerwerk van de ondersteunende cast is om van te huilen. Stuart Townsend bv kan niet de minste subtiliteit in z'n rol leggen.

Voorts zijn ook de SE en toestanden echt lelijk. Mr. Hyde is een lelijk, plastieken monster zonder enige geloofwaardigheid. Het übermonster aan het einde is zo mogelijk nóg lelijker.
Enkele decors zijn dan weer wel de moeite, maar hoogstaand is het allemaal niet.

Snel vergeten.
1,5

Best goed.

Leave No Trace steunt op z'n hoofdrolspelers, en dat is een wijs besluit. Het scenario voorziet geen verrassingen, maar eerder logische 'kleine' gebeurtenissen, waarbij de focus vanaf minuut 1 op de getormenteerde vader met oorlogsverleden en de tienerdochter met wens naar vrijheid ligt.

Ben Foster en Thomasin McKenzie doen het beiden uitstekend. Zonder opgeklopt drama of spektakel is hun interactie broeierig en interessant genoeg. Het is ook een goede keuze ook om geen 'oplossing' te voorzien, want dat is ook iets wat m.i. niet kan in deze situatie. Het levert een mooi drama op, eentje zoals ik het graag zie.

3,5

Dubbel.

De film kan lange tijd een vrij hoog niveau aanhouden, maar het laatste kwart gebeurt waarvoor ik al vreesde: het bloedt dood.

Beide hoofdpersonages zijn tragisch, maar zeker met alcoholieker Ben valt geen seconde mee te leven. Sera is wel een stukje toffer, maar haar personage alleen kan het repititieve en naar het einde toe stroperige drama niet rechthouden.

Over het acteerwerk valt dan weer niet te klagen. Nicolas Cage zet een degelijke rol neer (hoewel verre van spectaculair), maar het is overduidelijk Elisabeth Shue die echte klasse toont. Ik vind het vrij opmerkelijk dat haar carrière nooit van de grond lijkt te zijn gekomen.

Sfeervol is Leaving Las Vegas eveneens. Het kleurgebruik is vrij standaard (een lichtje hier, een lichtje daar, een beetje rood, een beetje blauw,... exact wat je verwacht van Las Vegas). Ook het camerawerk is doorsnee, maar daar staat dan weer de juiste muziekkeuze tegenover en ook het rommelige leventje van beide hoofdpersonages roept aanvankelijk een relax sfeertje op, hetgeen leuk is doch snel went.

3

Behoorlijk saai drama.

De film opent nochtans sterk. De afkeer tegen de Stasi neemt meteen toe. Helaas volgt dan 2 uur slappe brij dat uiteindelijk toch nog een goed slot met zich meebrengt.

Waarom het middenstuk zo saai is? Wel, de personages spreken niet aan. Als kijker krijg je geen connectie met Wiesler, omdat enkel zijn Stasi-activiteiten in beeld gebracht worden, en niet zijn "normaal" leven. Tevens zijn de mensen die hij moet schaduwen ook niet de meest interessante, maar da's natuurlijk heel persoonlijk.

Het acteerwerk is wisselend. Ik ken de acteurs niet, maar de Wiesler-vertolker doet het uitstekend. Ook de geschaduwden staan behoorlijk te acteren. Al de rest valt me tegen. Vooral Wieslers baas komt niet goed over.

Het camerawerk is risicoloos en bijgevolg ook wat saai. De muziek is dan weer wel geslaagd en kan dit nog een beetje compenseren.

Saai, maar met een goed begin en goed slot.

Gulle 2,5

Oei.

Totaal mijn ding niet, deze Vlaamse klassieker. Echt goed op de hoogte van de geschiedenis ben ik enkel van mijn thuisbasis, mijn kennis over de rest van de geschiedenis (van België) is wellicht nog steeds bovengemiddeld, maar of dat echt veel betekent betwijfel ik. Als geschiedenislesje had dit wellicht een leuke film kunnen zijn.

Helaas is de film wel érg veel een geschiedenisles, verpakt als schooltoneel. Dat gaat dan over de vertelling, maar ook de cast die, of het nu Belgen dan wel Nederlanders zijn, echt belabberd acteert. Het zullen vast en zeker allemaal theateracteurs geweest zijn (ten tijde van de opnames), maar het kijkt echt niet. Houterig en overdreven uitgesproken AN wat enige naturel compleet tegenhoudt; dat is voor mij de grootste boosdoener. Enkel Julien Schoenaerts kon ik nog een beetje smaken.

Als film dus grandioos mislukt, maar dat is op zich niet verrassend. Hugo Claus was mij enkel bekend als schrijver. Dat hij dan nog eens zo'n groots project op poten probeert te zetten, is vragen om problemen. De geschiedenis wordt haastig afgerammeld en daardoor springt het wel eens van de hak op de tak. Niet dat het veel uitmaakt; daarvoor zijn er nog te veel andere manco's. Jammer maar helaas.

1

Mwah.

Op zich een redelijk niemendalletje met een licht-satirisch sausje overheen. Josh Brolin en Danny McBride zijn best oké, dat jongetje vind ik wat minder. De film duurt niet lang, maar kiest toch (verkeerdelijk) voor te veel drama - vader-zoonbonding, weet je wel. Wat meer humor en satire, liefst wat scherper, had ik liever gezien.

2,5

Tof.

Zeer eighties en nogal kitscherig, maar Ridley Scott brengt het eigenlijk echt goed. De designs en ontwerpen zijn zeer tof gebracht en bovendien slim belicht. Het sprookjesgehalte ligt zeer hoog, maar Scott kan met wat humor hier en daar het ook voor volwassenen amusant houden. Meer zelfs, ik heb het idee naar een guilty pleasure gekeken te hebben. De vele nevenfiguurtjes zijn eigenlijk allemaal leuk en Tim Curry kan zich in zijn weinige screentime onderscheiden.

3,5

Matig.

Legend is een vlakke en weinig geïnspireerde misdaadfilm geworden. Het rise-and-fall plotje is volgens het boekje uitgerold en weet nergens te verrassen. De broertjes Kray zijn bovendien geen interessante hoofdpersonages. Als hun onderlinge relatie maar ook hun relaties met anderen dan ook nog eens niet weten te boeien, is het kalf al snel verdronken.

Tom Hardy stelt me evenzeer wat teleur. De ene Kray speelt hij stoer, met die typische tred van hem - helaas al tig keer eerder gezien; de andere Kray is een karikatuur: wat maniertjes, wat tics, en 'plotgewijs' wat inhoudelijker (paranoïde, homoseksueel, ...).

Brian Helgeland maakt er visueel nog wel iets van - de grijze Londense wijkjes steken goed af tegen de wat kleurrijkere gangsterwereld. De actie en het geweld had nog wel iets vuiler gemogen. Dat had het misschien nog van de middenmoot kunnen redden..

2,5

Best slecht.

The Legend of Hercules, maar dan niet echt de legende. Eerder een simpele 300-van-den-Aldi-achtige actieprent met een paar spierbundels die niet kunnen acteren. Nu goed, het anderhalf uur dat de film duurt biedt het nog wat spektakel hier en daar. Met halve aandacht en het verstand op een laag pitje, is het nog net iets minder slecht dan verwacht, maar daar is alles mee gezegd.

2

Slecht.

Eerste vijf à tien minute gaven me nog een heel heel klein beetje hoop op een vermakelijke rit, maar helaas. De film kabbelt wat door met af en toe wat kinderlijke actiescènes en geforceerd drama. Weinig tot geen hoogtepunten, finale is ook heel povertjes.

Komt daarbij dat de cast helemaal niet tot de verbeelding spreekt. Alexander Skarsgård bromt maar wat rond, totaal totaal geen emotie, die vent. Margot Robbie is eye candy zonder inhoud, Samuel L. Jackson en Christoph Waltz vallen in herhaling, niet voor de eerste keer.

Verder is de film ook gewoon niet mooi om te zien. CGI is best fake, bepaalde scènes zien er echt niet uit. Vooral in combinatie met slechte regie tijdens actiescènes valt hier bitter weinig te genieten.

1,5

Visuele tour-de-force.

Een animatiefilm met uilen, het klonk op voorhand als muziek in de oren. Waarom weet ik niet, maar ik heb al jaren iets met uilen. Ze zijn zo mystiek, zo ouderwets, en zo machtig. Toen de film in de bioscoop uitkwam heb ik hem gemist, helaas, en nadien ben ik hem uit het oog verloren. Tot ik aan de BluRay raakte...

Het verhaal stelt weinig tot niets voor. Na een goed begin wordt al snel duidelijk gemaakt wie goed en wie slecht is. Het tempo zit er goed in en dat is maar goed ook, want het middenstuk (vanaf de ontsnapping tot aan Ga'Hoole) vind ik best saai.
De climax is niet mis, maar het is allemaal al eens eerder gedaan.

De stemmen zijn over het algemeen leuk gecast. Geoffrey Rush is een uitschieter met die scherpe, rauwe stem van hem. Helen Mirren daarentegen vind ik als enige slecht. Ik weet niet waarom, maar veel meer dan wat geroep en geschreeuw komt er niet uit.

Zack Snyder is zo'n regisseur die mij nog moet overtuigen. 300 is oké, Watchmen heb ik al eens geprobeerd maar na een uur afgezet, en Sucker Punch is heel lelijk. Maar nu is mijn geloof in hem toch weer wat aangewakkerd.
Visueel is dit de mooiste animatiefilm die ik ooit gezien heb, geen twijfel mogelijk. De uilen zien er fantastisch uit - tot in de kleinste details. De omgeving is daardoor wat bijzaak, maar ook daar valt niets op aan te merken.
De actiescènes zijn erg goed gedaan. Alles blijft tot in de kleinste puntjes verzorgd, maar het vormt ook nog eens een harmonieus geheel. Op muzikaal vlak blinkt Legend Of The Guardians wat minder uit, maar dat is persoonlijke smaak.

Petje af voor het visuele.
3,5

Middelmatig.

Kleurrijke doch volgepropte en drukke animatiefilm over Batman. De lego-stijl is leuk en biedt iets nieuws in een wereld die al ettelijke keren is verfilmd de laatste decennia. Qua humor veel hit-or-miss. Er zitten best een aantal leuke mopjes in, maar door de snelheid waarmee de grappen zich aandienen is er amper tijd om iets te laten bezinken. Mislukte mopjes worden zo snel gered door een tof mopje, maar omgekeerd is dat even goed het geval.

Inhoudelijk wordt het moraaltje over vriendschap en familie iets te zwaar door de strot geramd. Het maakt de film ook onnodig lang. De allerkleinsten mogen dan de doelgroep niet zijn, anderhalf uur is lang genoeg voor dit genre.

2,5

Sterke film.

Mooi uitgewerkt verhaal. Beginnend met een portie actie waarin we Léon leren kennen als de professional. Dan wat menselijkheid met de band die gesmeed wordt tussen Léon en Mathilda, om dan terug te eindigen met een langgerekte, nogal intense climax. Perfecte balans.

Heerlijk acteerwerk ook. Jean Reno is eigenlijk een onopvallende acteur en dat past wel bij het karakter Léon. Natalie Portman vond ik minstens even goed, zeker in de wetenschap dat zij toen de film uitkwam slechts 13 jaar was.. Als alle kindacteurs zo goed waren.. En tot slot, Gary Oldman.. Eén van de best vertolkte bad guys die ik ooit gezien heb. De juiste kop, het juiste temperament, .. Heerlijk

Erg goed in beeld gebracht ook. Af en toe wat hip. Close-ups zo nu en dan.. Sfeervol gedaan allemaal.
Misschien een wat minder puntje: wanneer Stanfield Léon gaat vermoorden, had ik graag zijn gezicht gezien of zijn ogen ofzo. Nu zien we enkel de camera neergaan. Dat afgewisseld met de blik van Jean Reno had voor mij beter geweest.

Een dikke 4 voor deze film die terecht zo hoog genoteerd staat in de top 250.

Doorsnee.

Met het oog op The Expendables 3 moest ik maar eens de klassiekers van Mad Mel beginnen zien. Nu, Mad Max heb ik niet in bezit dus dan maar aan Lethal Weapon begonnen en ik vrees dat het voorlopig bij deel 1 zal blijven.

Sowieso vind ik Riggs en Murtaugh weinig tot geen leuke klik hebben. Weef dat dan in een verhaaltje dat eigenlijk nooit echt van de grond komt en waarbij de schurkjes tegenvallen en de echt leuke momenten zijn op één hand te tellen. Ondanks de negatieve bijklank die u tot dusver hebt ontdekt, is mijn oordeel wel positief. Zelfs de barslechte finale - dat knokpartijtje is écht te dom voor woorden - kan daar niets aan veranderen.

En eigenlijk is dat positieve oordeel enkel en alleen aan Mel Gibson te danken, want die vind ik wél goed. Naast de immer roestige Danny Glover heeft hij uiteraard zijn jeugdigheid mee, maar bv in die zelfmoordscène vind ik hem erg sterk acteren.

Richard Donner maakt er zelf ook niet al te veel van. In de periode van films als Predator, Die Hard, ... vind ik Lethal Weapon veel te onopvallend. De actie is oké maar niet speciaal waar genoemde generatiegenoten wél "uitpakken" en ook sterke oneliners ontbreken hier. Glover's "I'm too old for this shit" drie keer moeten herhalen zegt alles.

Kleine 3

Goed.

Verbazingwekkend goed eigenlijk, daar ik allesbehalve de grootste fan ben van deze reeks, noch van de hoofdrolspelers. Maar ik vind deze net wat beter dan de eerste uit de reeks. Zeer vlot gebracht, met een ideale mix tussen humor en enkele serieuzere scènes, en uptempo actie en jazzy rust. Mel Gibson is net niet irritant en Joe Pesci in z'n eerste keer als de snelle babbelaar Leo Getz wordt ook niet te veel opgevoerd. Zo blijft alles binnen de perken en is dit tweede gedeelte simpelweg wat het moet zijn.

3,5