Opinions

Deze film gaat perfect door op het elan van z'n voorgangers.

Men moet dus niets spectaculairs verwachten. De moppen zijn van hetzelfde genre. Maar ze zijn wel goed te doen en het maakt de film aangenaam.

Ook het verhaal volgt hetzelfde stramien. Misverstanden en karikaturale optredens ten top.

Ben Stiller valt goed mee, maar in het gezelschap van Robert De Niro is het toch een uitgemaakte zaak wie het beste is.

Verder enkele leuke bijrollen en goeie gastoptredens van Owen Wilson, Barbara Streisand en Harvey Keitel. Jessica Alba bewijst ook in een flauwe komedie als deze dat ze weinig tot geen talent bezit (al raad ik ze dit soort overacting wel aan), maar een knappe madam is ze wel.

Aangenaam.

3

Erg matig.

Als kind van de jaren '90 heb ik die Disney-vloedgolf indertijd met alle plezier meegemaakt, maar van De Kleine Zeemeermin ben ik nooit echt fan geweest. Herziening, in het Engels, heeft aan mijn beoordeling geen goed gedaan.

Ik vind het nog steeds behoorlijk suf. Ariel is niet leuk, de onderwaterwereld is niet bijster leuk vormgegeven noch geanimeerd , de sidekicks zijn een gemiste kans, .. noem maar op. Ursula heeft als grote villain nog enige uitstraling en maakt het nog een tikkeltje behapbaar, maar de romance Ariel - Eric doet het 'm echt niet en dat moet toch het fundament van deze film zijn.

2

Mwah.

Iets te flets niemendalletje. Niet slecht geregisseerd en al zeker niet geacteerd, maar echt veel stelt het ook weer niet voor. Feel good, dat wel, maar zo'n finale scène waarin de ganse familie het podium op komt is toch niet mijn idee van humor. Hier en daar een scherper of cynisch kantje dat voor wat welgekomen pit zorgt. Abigail Breslin doet het absoluut niet onaardig (tegenwoordig is het veel minder soeps) als spilfiguur in de familiale roadtrip.

2,5

Best leuk.

The Little Shop of Horrors is een verrassend vlot en komisch filmpje. De premisse is best onnozel en voor de uitwerking geldt eigenlijk hetzelfde. Maar mede door de korte speelduur blijft het wel amuseren. De humor is soms wat flauw, maar werkt evenwel. Af en toe zitten er wat onlogische dingetjes in, zoals die tussendoor met een jonge Jack Nicholson, maar die scène is evenzeer gewoon grappig, dus dat kan de pret absoluut niet drukken. Dat iemand als Tim Burton dit nog niet geremaked heeft, verbaast me eigenlijk.

3

Redelijk.

Saoirse Ronan en Florence Pugh acteren ijzersterk in een film waarbij ik mij in het slechte geval had geïrriteerd aan het eindeloze gekakel tussen zussen die wel eens op dezelfde knappe jonkheer verliefd worden e.d. Toegegeven, aan dat cliché valt er niet te ontsnappen, maar men heeft het wel zo kundig aangepakt dat het een vlot verteld geheel is geworden.

Het gekakel stoort niet - ik ben daar het acteerwerk dankbaar voor -, maar ook in regie is het allemaal vlot gemaakt. Als luie student heb ik ooit eens de eerste de beste stageplaats gekozen, wat mij 6 maanden in een feministische organisatie opleverde. De spaarzame echte problemen werden daar steevast overstemd door luidruchtige aanstellerij over non-problemen. Het is dan ook leuk om te zien dat men feministische sausjes beheerst doorheen een verhaal kan weven. Greta Gerwig heeft dat slim aangepakt. Dat de film dan uiteindelijk een tikkeltje te lang duurt, is niet eens zo erg.

3

Tegenvaller.

En dat ondanks een heleboel elementen die voor een goed verhaal hadden kunnen zorgen. Het eerste uur is nog wel goed, mede door de interesse in een nieuwe Bond. Ook de locaties zijn de moeite waard.

Helaas verliest het dan ergens de pedalen (de te lang uitgesponnen scènes?) en raakte ik mijn aandacht kwijt.

Roger Moore is niet zo slecht als Bond. Hij is hier wel wat stijfjes nog (in zijn actiescènes bedoel ik dan) en af en toe wat onwennig. Ik had ook wat meer komische momenten verwacht. Nu blijft het bij slechts enkele droge one-liners.

De badguys van dienst zijn redelijk goed, en ook de knappe Jane Seymour valt wel mee.

Live and Let Die gaat wat terug meer naar de roots. Er is wat mij betreft niet zo veel actie als in voorgaande delen. De actie die er dan is duurt te lang en ziet er behoorlijk gedateerd uit. De scène met de speedboten is daar een goed voorbeeld van. Ik dacht even naar een lame actieserie uit de jaren 70 te kijken.

Qua muziek is de score van Paul McCartney niet zo slecht, maar tijdens de film had ik graag wat meer het bekende Bond-deuntje gehoord.

2

Redelijk.

Vrij klassiek misdaadverhaaltje, wat ervoor zorgt dat het nogal lijvig is. Tenminste, Ben Affleck neemt verhalend behoorlijk wat hooi op de vork. Elk genrecliché passeert de revue. De rise is volgens het boekje, de fall ook. Daarnaast nemen ook een aantal zijsprongetjes zoals dat religieuze, behoorlijk wat tijd in beslag. Men lijkt te mikken op een verhaal van 'epische omvang'.

Dat Affleck ook veel hooi op de vork neemt op andere vlakken, blijkt ook, want behalve hoofdrolspeler is hij ook nog regisseur en schrijver. Het is misschien wat te veel van het goede geweest, want als acteur blinkt hij niet uit, als regisseur is het niet slecht maar nogal standaard, en als schrijver slaagt hij er niet in écht interessante situaties neer te pennen. Zijn personage krijgt ook nogal wat focus (i.t.t. enkele bijrollen), maar dat resulteert niet in een indringende karakterschets. Verre van.

Maar zoals gezegd: de film zit wel oké in mekaar, ondanks de omvang van het verhaal. Het verveelt nergens en de visueel haalt Affleck ook net genoeg uit de setting. De drooglegging is ook een dankbare periode om enerzijds wat misdaadverhaaltjes aan op te hangen en anderzijds gangsters met tommyguns en hoeden te laten opdraven. Het kijkt ieder geval wel prettig weg.

3

Behoorlijk.

Bill Nighy is altijd wel een garantie op een toffe kijkervaring. In Living is hij echter zeer onderkoeld en fragiel. De film is in z'n geheel ook iets te stijf en daardoor stug, soms zelfs een tikkeltje saai. Het is wachten op iets waar je van weet dat het komt, 't is enkel de vraag wanneer de ommezwaai komt. Het laatste half uur dreigt geregeld te kapseizen door de meligheid, maar ik kon het nog wel hebben. Vooral omdat het uiteindelijk een sympathieke film is.

3

Middelmatig.

Hoewel het eerste uur erg goed is, wordt het daarna bijna heel de tijd matig. Het spionage-gehalte maakt plaats voor actie, iets wat het geheel niet ten goede komt. Komt misschien ook omdat ik de woestijn niet echt een aantrekkelijke locatie vind (i.t.t. tot een besneeuwde locatie).

Minpunt aan het geheel is ook dat deze film niet altijd op het lijf van Dalton geschreven is en dat de personages (de badguy en henchman) nogal hol zijn.

Timothy Dalton als James Bond.. Weet niet goed wat te denken van hem. In het begin vond ik hem best wel goed als harde spion, maar in het actiegedeelte komt hij over als een stijve hark. Hij mist ook wat coolheid en ik zie geen womanizer in hem. Als hij al een komische one-liner had, kwam dat ook niet al te best over.

Jeroen Krabbé als bad guy is karikaturaal. De Bondgirl is niet echt knap en acteert lachwekkend slecht. Het personage van John Rhys Davies werd dan wel weer goed neergezet.

De openingscredits zijn weer maar eens erg stijlvol, en worden ondersteund door imo een passende song van A-HA. Ok, ik heb nog maar 11 Bondfilms gezien, dit was totnogtoe het beste, denk ik. De actiescènes zagen er verzorgd uit en Q bezorgde enkele leuke gadgets. De titel is goed gekozen, klinkt goed.

Redelijk, maar ondanks een erg goed begin niet helemaal geslaagd.

3

Erg matig.

Ik had er meer van verwacht, van mijn eerste 'Trinity'. Western en komedie is al vrij delicate combinatie, maar op zich kan het wel. Eerder dan grappig is het luchtig hoe Terence Hill de film ingesleept komt. Typische spaghetti-intrede, ondersteund door een aanstekelijk deuntje. De luchtigheid staat de charme niet in de weg, integendeel.

Maar na een tijdje wordt het allemaal wat fragmentarisch. De relatie van Hill met z'n trouwe kompaan Bud Spencer is helaas niet zo interessant, en het duurt nogal vooraleer de film 'gezet' is. De humor bestaat dan nog eens te vaak uit gedateerde en knullig ogende vuistgevechten - knokpartijtjes in westerns kunnen me zelden bekoren.

Het is dus allemaal net niet. En daar wegen de positieve zaken zoals de muziek, de stoffige sets en de verrimpelde karakterkoppen niet tegen op.

2

Redelijk.

Redelijk onderkoelde satire op een maatschappij met steeds meer singles. De humor werkt best goed. Echt veel gebeurt er evenwel niet. Het blijft zo een tikkeltje te sketchmatig. Tevens had ik lang geen idee waar de film nu eigenlijk naar toe wilde evolueren. Blijkt dat een heuse ommezwaai te zijn, waarin als revolutionairen gepoogd wordt te overleven. Dan krijgen we een ander uiterste. Iets minder geslaagd, al is het menselijke kantje van de film ook wel op z'n plaats.

3

Mwah.

Zoals alle andere misdaadflicks van Ritchie hangt ook hier het plot door toevalligheden aan elkaar. Het geniale zie ik daar echter niet van in.

Natuurlijk heeft het wel iéts te bieden. Enkele scènes zijn best komisch, maar evenveel scènes gaan ook de mist in, zij het door de dialogen ("fuck" is echt niet grappig als het tien keer per minuut gebruikt wordt), zij het door te drukke personages, of zij het door iets anders.

Het einde is overigens wél zeer geslaagd en lijkt een beetje op dat van The Italian Job - het origineel, uiteraard.

Nick Moran en Dexter Fletcher zijn matig. Jason Statham en Jason Flemyng hebben nog enkele toffe momenten, vooral die laatste.

Al de andere "acteurs" zijn te slecht voor woorden; veel gevloek en drukdoenerij, dat wel, maar acteren gebeurt niet.

Lock, Stock & Two Smoking Barrels is wel leuk geregisseerd. Guy Ritchie maakt het op dat vlak minder druk en minder hip. De bruine kleuren zorgen voor een fijne rokerige sfeer en ook enkele shots zijn de moeite - slowmotions etc. zijn overzichtelijk en kundig gedaan.

2,5

Meer dan degelijk.

Op voorhand had ik niet al te veel hoop voor Locke - ook al duren dergelijke films niet al te lang, het blijft een beproeving om geïnteresseerd te blijven. Locke omzeilt eigenlijk de grootste valkuil, namelijk ongeloofwaardige en/of opgeklopte gebeurtenissen.

Ivan Locke heeft te kampen met "alledaagse" problemen. De wereld vergaat gelukkig niet, maar hijzelf heeft wel wat problemen aan z'n hoofd en hoewel de beltoon me na de 87e keer begint te irriteren blijft de autorit vrij interessant.

Tom Hardy acteert ook hier weer sterk. Bijkomend pluspunt is dat hij ook als vader van tieners geloofwaardig overkomt. Enkel z'n accent lijkt mij niet al te best gedaan - het schommelt wat van John Hurt-achtig upper class Engels naar een poging tot Schots (of zou het Welsh moeten zijn?) en weer terug. Het enige smetje.

Zonder het te weten heb ik na Hummingbird plots ook een tweede film van regisseur Steven Knight gezien. Net als in die film speelt het verhaal zich ook hier 's nachts af. Knight maakt hier handig gebruik van, met heel wat kleurtjes/ reflecties/ lichtjes/ ... Ik vind het altijd wel sfeervol, maar tegelijk maakt het mij benieuwd wat hij kan zonder een nachtelijke setting.

3,5

Ik moet zeggen: ik ben echt niet voor de Belgische, meer algemeen, de Nederlandstalige film, maar deze is toch een klein meesterwerkje.

Erik Van Looy verricht uitstekend camerawerk, goeie belichting ook.

Het acteerwerk komt van de betere Belgische acteurs/ actrices. Filip Peeters, Koen De Bouw en Matthias Schoenaerts stellen bijna nooit teleur. Ook Veerle Baetens en Marie Vinck doen het uitstekend.

Het verhaal vond ik geweldig uitgewerkt. Leuke twists, je wist nooit wie wat had gedaan. Verrassend einde ook wel.

Uitstekende thriller met dito acteerwerk en goeie acteerprestaties.

Een redelijke stevige 4*.

Meer van hetzelfde.

De bedoeling van deze remake is me altijd ontgaan. Aangezien de taal dezelfde is kan ik mij slechts één reden indenken: geld.
Want eigenlijk is deze versie een kopie van het origineel. De scènes zien er allemaal identiek uit, de dialogen zijn amper aangepast, en zo kan ik nog een eindje doorgaan.

Ook de cast is absoluut geen verbetering. Zoals velen voor mij al zeiden, is het vooral Fedja van Huêt die zich staande kan houden. Al de anderen komen nog niet in de buurt van hun Belgische collega's. Vooral Barry Atsma en Jeroen Van Koningsbrugge zijn zwaar ondermaats.
Wat dan wel weer een pluspunt is, is Anna Drijver. Niet dat zij geweldig acteert, maar ze is wel een pak knapper dan Veerle Baetens.

Net zoals bij het origineel is ook hier de verpakking wel strak. De loft ziet er wel mooi uit en ook enkele andere locaties zijn de moeite.
Hier en daar klopt de belichting wel niet echt (de scène in het casino-toilet), maar veel komt die fout gelukkig niet voor.

Een overbodige remake die gered wordt door het nog steeds goeie script van Bart De Pauw.
2,5

Beetje slap.

The Loft zou scherper, vinniger zijn dan het Vlaamse origineel maar net als de Hollandse remake is dit gewoon een flauwer aftreksel. Alles voelt veel leger aan, niet in het minste de dialogen die rechtstreeks vertaald zijn - wat behoorlijk beschamende cinema oplevert. De set-up gebeurt veel te snel, maar door al dat amateurisme heb ik het daar niet moeilijk mee gehad. Het scenario van Bart De Pauw blijft overeind: de plotsprongetjes blijven boeiend genoeg en de kleine aanpassing - Luke is meer een psychopaat dan in het origineel - doet het geheel goed.

De casting is vrij inspiratieloos. James Marsden als internationale Koen De Bouw - wat een vondst. Karl Urban is simpelweg niet goed genoeg. Wentworth Miller en Eric Stonestreet maken er het beste van, terwijl Matthias Schoenaerts ook niet slecht is.

Erik Van Looy zal z'n moment de gloire nu wel gehad hebben - het weze hem gegund, maar waar een Michaël R. Roskam met The Drop een échte film aflevert vind ik The Loft meer passen in het tv-filmlandschap. Alles is zo nep. De "gewaagde" scènes zijn Hollywoodscènes geworden. De speelduur zou 10 minder lang zijn en hoewel dat te voelen is, was ik niet rouwig toen de endcredits van het scherm rolden.

2,5

Mwah.

Logan begint goed. Eindelijk een Wolverine-film die het personage en de vertolking ervan eer aan doet: een échte sombere sfeer, wat rauwer, met geweld dat eindelijk geweld genoemd mag worden. Eindelijk bloeden mensen als ze Wolverine kwaad maken.
De roadtrip met Charles en Laura zit ook goed in elkaar. Maar inderdaad, vanaf het moment dat die Wolverine-kloon ten tonele verschijnt, wordt het in een wip en een zucht erg magertjes. De spanning valt meteen weg: Charles sterft wederom, zij het op een volstrekt idiote manier, en het wordt al snel duidelijk dat Logan feitelijk geen match vormt voor zijn kloon. Zeker omdat de makers hun uiterste best doen om hem het laatste half uur uitsluitend te laten strompelen. Een beetje zonde.

Te meer ook omdat de cast wel snor zit: Hugh Jackman en Patrick Stewart zijn op hun best en de perfecte tandem voor deze film. Dat meisje dat Laura speelt is een goede aanvulling. Boyd Holbrook en zeker Richard E. Grant zijn nu niet de meest geslaagde slechteriken maar bon.

James Mangold bereidt dik anderhalf uur lang het goede einde voor Logan/ Hugh Jackman voor, zeker met die R-rating en een degelijke soundtrack. Helaas verslikt hij zich in de finale. Die had kleinschaliger, persoonlijker, rauwer en meer alles-of-niets moeten zijn.

3

Redelijk.

Ik had er ietsje meer van verwacht, maar uiteindelijk is Logan Lucky nog een redelijk vermakelijke film geworden. De gortdroge Adam Driver redt op z'n eentje een aantal scènes, maar ook Daniel Craig is wel grappig en zelfs Channing Tatum komt hier aardig uit de verf.

Met Steven Soderbergh die zoals altijd wel een zekere schwung en ook visuele flair aan z'n films geeft, komt deze film nog net boven de middelmaat uit. Want ondanks het bovenvermelde imponeert de film nooit.

3

Vreemd.

Matig uitgewerkte film met film noir-trekjes. De film is traag, wat aangenaam is en er lopen een paar kleurrijke types rond. Alleen lijkt de film stuurloos. Het plot zwabbert alle richtingen uit en na een tijd steekt dat behoorlijk tegen. Bovendien is Amber Heard een aanfluiting als femme fatale. M.i. mag het wat meer zijn dan met een schoon snoetje arrogant rondkijken. De film zou lang in de schuif gelegen hebben omwille van juridische beslommeringen. Goede films lijken dat soort problemen zelden te hebben.

2

Goh.

Zowat hetzelfde als z'n voorganger, maar dan gewoon niet meer in het Witte Huis. Gelukkig niet te lang, waardoor al het lawaai en de drukte nog redelijk compact aanvoelen en niet gaan slepen. Verder nergens echt goed, maar met niet te veel verwachtingen en de hersenactiviteit op een laag pitje nog net kijkbaar. Gerard Butler is op zich nog wel genietbaar in dit soort rollen.

2,5

Vermoeiend.

Het begin mist de schwung die een goede blockbuster nodig heeft, maar zelfs dan nog belooft het e.e.a. Helaas raakt nadien de vlam maar moeizaam in de pan. The Lone Ranger himself is een saaie flapdrol en de keuze om de schurken lange tijd niet met elkaar te linken pakt ook niet goed uit - de connectie heeft iedereen meteen door en laat het middenstuk onnodig lang aanslepen.
De finale is het sterkste stuk van de film en is best spectaculair, al komt het nooit in de buurt van een duelletje Jack Sparrow - Davy Jones op de mast van een schip in een draaikolk.

Johnny Depp is best oké als Tonto, maar het is ondertussen al weer van 2009 geleden dat hij nog een serieuze rol heeft neergezet en dat kan hij nog steeds het beste. Dat arsenaal aan typetjes is op aan het raken. Maar gelukkig dat hij er is, want Armie Hammer is wel een serieuze miscast. Hij beantwoordt misschien aan het profiel van de figuur The Lone Ranger(?), maar om een blockbuster te dragen mag hij toch wat meer enthousiasme aan de dag brengen.
Tom Wilkinson en William Fichtner doen wat je van hen verwacht, Helena Bonham Carter heeft nog wel een leuk rolletje.

Voor 2,5 uur film maakt Gore Verbinski er te weinig van. Op een paar momenten na is de film veel te moeizaam, al zijn er wel een paar dingetjes die er tussenuit schieten. Zo is dit best wreed voor een Disneyfilm - de slechterik die het hart uit een held uittrekt??. Locaties zijn degelijk, maar ik had toch net wat meer verwacht en ook de soundtrack is wisselend. CGI is hier degelijk, maar vloekt eveneens met wat ik verwacht als ik aan het woord western denk.

2,5

Degelijk.

De aanloop is een beetje traag en ook de finale heeft me niet kunnen bekoren, maar dat middenstuk waarbij het behoorlijk misloopt voor de Seals is toch best aardig. Natuurlijk vallen er iets te veel Talibandoden om het geloofwaardig te houden - zeker ook omdat de Amerikanen best wat kogels kunnen verdragen.
Het 'onze jongens'-gehalte is uiteraard erg hoog en hoewel dat patriotisme wel mooi is zorgt het in Hollywoodhanden altijd voor sentiment van het kan niet op en dat staat een echt goeie film keer op keer in de weg.

Taylor Kitsch, Emile Hirsch en zeker Ben Foster zijn stuk voor stuk perfect gecast in hun rollen en doen het ook goed, maar Mark Wahlberg vind ik toch een iets te dom hoofd hebben voor dit soort heroïsche rollen. In komedies of komisch getinte films past hij m.i. stukken beter.

Peter Berg brengt alles wel aardig in beeld. De spanningsopbouw naar het eerste schot mag er zeker zijn, de actie is vrij overzichtelijk en qua rauwheid klopt het ook wel. Zo'n valpartijen zijn best intens - alleen vind ik het straf dat als je met je kop keihard tegen een rots botst je er slecht een buil aan overhoudt.

3

Goed.

Maar Lonesome Dove is toch niet het echte meesterwerk waar ik toch wel op gehoopt had. Daarvoor zit er te veel overschot in, verhaallijnen die behoorlijk wat tijd in beslag nemen maar eigenlijk geen moment kunnen boeien en al zeker niet onmisbaar zijn (wat heb ik me geërgerd aan die vrouw van July Johnson). Daarnaast zijn ook alle schurken die aan bod komen - zij het paardendieven, zij het indianen, zij het nog iets anders - pijnlijk mislukt.

Die manco's staan het epische in de weg die deze miniserie had kunnen hebben. Lonesome Dove is moderner dan de oude westerns, maar heeft een zweem van nostalgie over zich die onbetaalbaar is. Daarbovenop zijn er ook genoeg plotlijnen/ personages die wél kunnen boeien. Eén van die personages is Call, op wie je drie afleveringen moet wachten vooraleer hij eindelijk zijn verdiende moment of glory krijgt en voor een zeer geslaagde slot zorgt.

De cast bestaat uit een hele resem bekende namen, maar dat betekent helaas niet altijd kwaliteitswerk. Tommy Lee Jones en de onderschatte Chris Cooper steken er bovenuit en verder laten ook Danny Glover, Robert Duvall (hoewel niet altijd even subtiel aanwezig, iets wat hij in films als The Godfather wél is), Diane Lane en Anjelica Huston hun kunnen zien.

De acteurs die de schurken neerzetten zijn mateloos irritant, net als Steve Buscemi en de mij onbekende actrice die Elmira neerzet.

Dat dit een tv-project is, is helaas ook wel te zien. Er zijn genoeg zaken zeer de moeite - de score is geweldig en zaken zoals aankleding, decors, etc. zijn ook niet mis -, maar een western moet van mij ook fraaie (natuur)beelden voorschotelen en die grandeur ontbreekt toch wel een beetje. Het westerngevoel is constant aanwezig, maar overdondert niet altijd terwijl ik dat toch wel verwacht.

Niettemin een verplicht (en aan te raden) nummertje voor de westernfans onder ons.

3,5

Matig.

Er zit genoeg potentieel in The Long Riders, maar mij is het iets te vaag. Een stuk of vijf personages krijgen aandacht - al blijft de uitdieping daarbij tot een minimum, tenzij de liefdesperikelen zouden moeten boeien -, maar van mij had het allemaal meer afgebakend mogen zijn, met de focus op Jesse en Frank James.
Het teveel aan hooi op de vork (en de beperkte speelduur) zorgen ervoor dat verschillende dingen onderbelicht blijven (de afdanking van Ed Miller, de motieven van Robert Ford,...). Zeker de moord op Jesse James is er bij de haren bijgesleurd en voelt als mosterd na de maaltijd.

Wel leuk is het feit dat de rollen ingevuld worden door echte broers. Niet dat een Randy Quaid als twee druppels water op broer Dennis lijkt, maar het helpt de geloofwaardigheid wel. Het meest gecharmeerd ben ik door James en Stacy Keach, waar vooral die laatste een goede indruk na laat.

Walter Hill toont meermaals dat hij over een stevige dosis 'western' beschikt. De toon is vaak goed, bepaalde shots duren net lang genoeg, ... aan dergelijke zaken merk je vakmanschap.
Ik ben wel geen fan van de slowmotion zoals hij die hier gebruikt. De gewelduitspattingen zijn ook effectief gewelddadig, maar worden teniet gedaan door zo'n dramatische doodskreet (en val van paard) in slowmotion. Dat zoek ik alleszins niet in een western.

2,5

Leuk.

Seth Rogen is Seth Rogen in deze romcom: zijn gebulder is wederom onsubtiel aanwezig en zijn personage is wederom voorzien van typische kenmerken zoals dat druggebruik. Zijn samenspel en chemie met de verrukkelijke Charlize Theron is echter verrassend amusant en verfrissend. Het zorgt al vrij snel voor een leuke schwung die de ganse film lang aangehouden kan blijven, zelfs als het eventjes slecht moet gaan en als er gekozen wordt voor nummers als It Must Have Been Love van Roxette. Ik heb het nog ontkend tegen mijn vriendin die er net kwam bij zitten en overtuigd was dat ik naar een chick flick aan het kijken was; helaas vruchteloos. Dat laatste kwartier kan het tegendeel niet bewijzen.

3,5

Matig uitgewerkt.

Looper kan een dik half uur boeien en zakt nadien ver terug. Het begin is leuk en de eerste plottwist is dat ook, maar vanaf het moment dat telekinetische dingen de rode draad worden blijkt het een simpele actiefilm. Mocht dit een film van Christopher Nolan geweest zijn, had men het wellicht "geniaal" of "briljant" genoemd.

Joseph Gordon-Levitt is ongelukkig gecast. Ik vind hem al geen rastalent, verre van zelfs, maar 1) hij heeft de charme niet voor dit soort rollen en 2) hij lijkt in verste verte niet op Bruce Willis, die hier duidelijk gecast is als eye candy.
De bijrollen kunnen meer bekoren. Paul Dano is wat lomp, maar Jeff Daniels en Emily Blunt zijn leuke toevoegingen, en dat jongetje speelt iedereen naar huis met de vingers in de neus.

Als futuristisch beeld is Looper te gewoon, maar als actiefilm kijkt het nog net leuk weg, voornamelijk doordat de actiescènes behoorlijk ongeremd zijn. Een spatje bloed meer of minder doet er niet toe, maar af en toe blijft het suggestieve toch bewaard.

2,5

Niet goed.

Vrij simplistische, ietwat schreeuwerige survivalfilm. Met kinderen, en mogelijk ook vooral op iets jongere kijkers gericht. De moraal ligt er dik op, maar maakt de film er niet beter op. Minstens de helft van de kinderen kan niet acteren en dat helpt de zaak evenmin vooruit. De moorden zijn iets explicieter gebracht dan ik had verwacht gezien de kinderlijke toon, misschien dat de film daardoor nog een zekere indruk kan nalaten bij sommigen.

2

Het beste van het beste.

Toen ik een jaar of 12 was keek ik zowat elke schoolvakantie de trilogie. Hoewel ik elke scène na verloop van tijd uit het hoofd kende, heb ik me nooit verveeld.
Ondertussen was het al enkele jaren geleden dat ik de beste trilogie aller tijden had gezien. In de tussentijd had ik de BluRaybox met de extended versies in huis gehaald en die heb ik gisteren dan maar eens opgezet voor een "marathon".

En het moet gezegd dat de extended versie beduidend beter is - ja, het kan dus! - dan de bioscoopversie.
Vooral de intro biedt meer. De proloog waarin Isildur gedood wordt laat al meteen zien dat de Ring zijn eigen wil heeft. Ook de kennismaking met Bilbo is stukken beter. Je leert het personage écht kennen. De nostalgie naar de avonturen die hij beleefde met de dertien Dwergen druipt er van af, iets wat wellicht vooral de liefhebbers van de boeken kan bekoren.
Na de uitgebreide intro in de Gouw begint de tocht naar Breeg. De "ontmoeting" met Merry en Pippin is komisch, maar niettemin kundig verweven met de dreiging van de jagende Nazgûl. Mijn minst favoriete passage uit het boek - het intermezzo met Tom Bombadil - is gelukkig weggelaten.
Na het rustige gedeelte in Rivendel begint de film pas écht - het Reisgenootschap is dan pas gevormd - en volgt de ene climax na de andere. De scènes in Moria zijn perfect - het gevecht bij Balin's Tombe is kort maar krachtig; het duel tussen Gandalf en Balrog is dat zo mogelijk nog meer.
Het gedeelte in Lothlorién - een stuk langer dan in de "normale" versie - kent het eerste minpunt. Met name het uitdelen van die wapens en mantels aan de Reisgenoten vind ik wat overbodig. Daar staat dan weer tegenover dat Boromir - mijn favoriete personage - meer diepgang krijgt.
Mede daardoor is de climax op Amon Hen zo geslaagd. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en wanneer Boromir doordraait en nadien de Uruk-Hai ten tonele verschijnen is het hek echt van de dam. Het daaropvolgende gevecht is één en al adrenaline, Boromirs dood is en blijft episch.

De mannen en vrouwen van de castingafdeling hadden heel wat mogelijkheden gezien het groot aantal personages. Des te spijtiger het is dat Elijah Wood tekortschiet als hoofdrolspeler. Echt slecht is hij nergens, maar een hoofdrolspeler moet meer kunnen dan "niet slecht zijn".
Dan zijn de overige castings meer succesvol. Viggo Mortensen en Ian McKellen zijn uitstekend op dreef, maar het zijn Ian Holm en Sean Bean die écht indruk maken. Sean Astin, maar vooral Billy Boyd en Dominic Monaghan zijn genietbaar en ook John Rhys-Davies en zelfs Orlando Bloom zetten hun rol goed neer.
In de kleinere rollen doen Liv Tyler en Cate Blanchett hun ding, maar zij kunnen niet uitblinken. Hugo Weaving is zelfs lichtelijk irritant.

Dit eerste deel is mijn favoriete deel uit de trilogie (hoewel het feitelijk een geheel vormt). De reden daarvoor moet niet ver gezocht worden: het fantasy-gehalte is hier het hoogst.
De decors en sets zijn niet minder dan schitterend. De Gouw lijkt het paradepaardje, maar dan krijg je nog de levensechte Dwergenhallen van Moria, de bomen in Lothlorién en de ruïnes op Amon Hen. Zowat elk decor beantwoordt perfect aan wat ik in gedachten heb als ik Tokien's beschrijvingen lees.
Het enige wat af en toe een beetje minder is zijn scènes zoals die waarin Galadriel aan de Ring weerstaat en het Oog prominent in beeld komt. Die zijn wat minder mooi - ook het gebruik van een blue screen valt soms op -, maar in de wetenschap dat we ondertussen toch weer een dikke tien jaar later zijn en er in die periode niets beter is gekomen is dat amper een minpunt te noemen.
Voorts heb ik enkel positieve dingen gezien, en gehoord. Zo is de muziek eveneens van ontzettend hoog niveau. Het ondertussen bekende Hobbitdeuntje is fantastisch en bezorgt me keer op keer kippenvel, maar ook de meer bombastische stukken zoals de Isengardmuziek zijn de moeite.

Mijn eeuwige dank aan Peter Jackson en co.
5

Wordt eens tijd voor een recensie.

Mooie en sterke afsluiter van één van de beste trilogieën ooit gemaakt. Een meesterwerk.

Het verhaal uit de boek wordt eigenlijk bjina volledig overgenomen behalve dat Grima Wormtong en Saruman aan het begin sterven ipv aan't eind in de Gouw.

Het acteerwerk is briljant, over de ganse lijn, al vond ik dat Elijah Wood een net iets te zagerige Frodo neerzette.

De regie is meesterlijk. De beelden waren prachtig, de steden zoals Minas Tirith prachtig vertoond. De gevechten waren om van te smullen. De cavalerie-scene op de Pelennorvelden is zowat de mooiste gevechtsscene ooit, al vond ik de slag bij Helmsdiepte in The Two Towers ook erg goed.

Heb deze al een keer of 4 gezien, maar nog nooit de extented versie, wordt hoog tijd die eens eigen te maken.

Een 5* uiteraard en een top3 plaats.

Best oké.

Geslaagde toevoeging aan het Midden-Aarde van Peter Jackson. Het is overduidelijk geen meesterwerk zoals de trilogie, maar het vormt een aardige variatie op de gekende wereld.

Maar de wereld van Jackson is wel zeer herkenbaar in beeld gebracht. Edoras en Helmsdiepte zijn naar de gekende designs vormgegeven en ook uit de score van Howard Shore wordt getapt. Idem dito voor een aantal dialogen. Aan fan service geen gebrek.

The War of the Rohirrim heeft zeker in het tweede deel echter genoeg een eigen smoel om op zichzelf te staan - de eerste helft loopt verhalend wat stroef. Ik ben als het anime betreft vaker te spreken over de achtergrond en omgeving, de personages en animatie zelf vind ik maar niks. Dat is hier niet anders.

Meer dan de film van Helm Hamerhand is dit de film van z'n dochter. Helm is maar een weinig mythische figuur. Brian Cox z'n stem is mij ook te schel. Daar had ik even heimwee naar Bernard Hill.

Geslaagd dus, al denk ik dat het helpt om een liefhebber van de trilogie te zijn. Het is geen nieuw meesterwerk maar wel toffer dan het onevenwichtige The Hobbit en een stevige vooruitgang na het wangedrocht dat The Rings of Power is.

3