Opinions

Uitstekend.

De idee van the last man standing in een grootstad als New York werkt uitstekend. Het is boeiend om te zien hoe de hoofdpersoon met dat gegeven omgaat. Het doodse komt goed over en ook de dreiging van het donkere komt uitstekend uit de verf.

Ondanks het simpele uitgangspunt weet I Am Legend tot op het einde te boeien. Des te spijtiger het is dat het daar dan net foutloopt.

Will Smith zal nooit mijn acteerheld worden - daarvoor heeft hij het talent niet -, maar staat hier wel redelijk goed te spelen. Hij maakt dankbaar gebruik van een dankbare rol.

De zombies zien er redelijk uit. Desondanks is de CGI niet altijd geslaagd.

De sfeer zit wel snor. Een aantal schrikmomenten helpen daaraan mee, net als de locatie(s) - duidelijk een pluspunt aan deze film.

Voor herziening vatbaar.

4

Redelijk.

Niet bijster origineel, wel gewoon goed gemaakt. I Am Mother schotelt een onderhoudende sci-fi voor, veelal met bekende ingrediënten, maar die wel prima tot hun recht komen. Leuke, strakke designs in een verder kille omgeving: het zorgt voor een afstandelijk en wat dreigend sfeertje, al is het qua verrassing eerder matig.

Plotgewijs had ik verwacht dat Hilary Swank een volwassen versie van Clara Rugaard speelde, maar daar zat ik dus mis. Het pad dat men effectief bewandelt is me nog iets te braaf uitgewerkt, maar levert in ieder geval wel een geslaagde mix van science-fiction en post-apocalyptisch drama op. Er is trouwens ook een goede castingjob gedaan met Rose Byrne en dat fijne stemmetje; zorgt voor een raar oncomfortabel gevoel bij 'Mother'.

3

Mwah.

Er zitten een aantal goede ideetjes in deze Netflix Original, maar aan het einde van de rit zijn ze er toch niet allemaal uitgekomen. Zo durft men, naar mijn aanvoelen, niet voluit te kiezen voor een bepaalde richting: vol op het cynisme, of vol op het naïeve geitje dat Ruth is, of vol op een meer gewelddadige aanpak. Het schippert doorheen de film zo wat alle kanten op.

Maar dat maakt het nog niet echt slecht. Ik heb best een paar keer kunnen lachen, vooral dan met de flauwere dingetjes zoals de eerste confrontatie om de laptop. En zo af en toe zit er een Coen-achtige scène in. Voor mij had het meer van dat laatste mogen zijn.

2,5

Niet slecht.

Bij momenten zeer tof spel met het fantasy-element. Dat luik is behoorlijk goed gedaan - tof sfeertje, mooie designs, degelijke CGI. Het metaforische gehalte van de fantasy/ fantasie is niet ver te zoeken en de film spendeert nogal aandacht, zeker naar het einde toe, aan dat drama. Dat wordt m.i. een tikkeltje te zwaar en te ver doorgedraafd. Maar I Kill Giants' doelpubliek is vermoedelijk half zo oud als ik ben, dus was enige subtiliteit niet per se gewenst.

De pestscènes en het acteerwerk van die pesters + ook de performance van hoofdrolspeelster Madison Wolfe zijn niet echt sterk. De waarheid gebiedt me te zeggen dat ze ook niet altijd geholpen zijn door het schrijfwerk. Dat doet de fantasy alle eer aan - het drama daarentegen wordt gebracht met vallen en opstaan.

3

Matig.

Sowieso ben ik niet zo voor horror, tenzij er een dikke knipoog aanwezig is. I Know What You Did Last Summer mist die knipoog en wilt zo serieus als de pest zijn. Goed voor mij zie ik zelf de humor in van cliché situaties zoals de dode die niet dood blijkt en dat briefje met de titel van deze film.
Verder zijn de "spannende" momentjes niet echt spannend en mist de seriemoordenaar van dienst wat mij betreft alle charme.

Ook de hoofdrolspelers missen één of andere soort présence. Stuk voor stuk zijn 't onbenulletjes, al kan Sarah Michelle Gellar nog iets maken van haar stereotypetje. Ook die kerel van The Big Bang Theory kan in z'n beperkt rolletje nog wel bekoren.

Soundtrack is ook platjes. De eindscène wordt er bij de haren bij gesleurd maar is zowat het enige met een gevoel voor zelfspot dat de film heeft. Als ik niet wist dat er een sequel - mét Jennifer Love Hewitt - is, zou ik het zowaar een leuk einde gevonden hebben.

2,5

Gemiste kans.

Het eerste uur is verrassend vlot en zelfs grappig. Chuck is best venijnig en Larry is daarvoor een ideaal slachtoffer. Soms levert het nogal (f)lauwe mopjes op, maar dat is nu eenmaal het risico van het genre.

Helaas gaat het na een tijdje steil bergafwaarts. Zeker het slotakkoord in de rechtzaal met alle verplichte moraaltjes en meligheid is niet te harden. Om een goed gevoel over te houden aan een film eindigt die best met een climax, hier gebeurt het tegenovergestelde.

Adam Sandler valt goed mee; Kevin James is wat onopvallend maar ook niet storend. Bijrolletjes voor iemand als Steve Buscemi zijn dan weer wél pijnlijk. Maar een verrassing is soms niet veraf, en zo komt het dat de beste rol neergezet wordt door Jessica Biel's heerlijke lijf.

Goed begin, ronduit beschamend einde. We onthouden vooral dat Biel "echte" dinges heeft.

2

Vermakelijk.

Komedies van Scandinavische makelij willen al eens absurd zijn en dat is deze absoluut ook. Dat levert een hoogstaand eerste half uur op, waar dat gek toontje zich heerlijk settelt. Aksel Hennie en Noomi Rapace zijn uitstekend als koppel dat op elkaar uitgekeken is. De film is relaxed, maar ergens op de achtergrond weet je dat er vroeg of laat uitspattingen volgen.

Eens dat ontploft is het een kwartier lang best grappig. Na de intrede van de voortvluchtigen kan het spijtig genoeg niet zo goed blijven. Die figuren zijn toch net niet goed genoeg geschreven. Aan bloederige uitspattingen evenwel geen gebrek. Daar gaat men toch vrij stevig op door, helaas zonder echt memorabele of creatieve vondsten. Tegen het einde had ik het wel gezien.

3

Zo, zeg.

Belabberd verkleedpartijtje waarin Christopher Lee er niet veel van bakt als Jekyll/Hyde (met andere naam). Horror heeft vele gezichten, maar dit subgenre waarin Lee vaak een hoofdrol vertolkt, is toch een zeer specifiek soort horror, een soort waarbij ik enige spanning maar niet weet te ontdekken. Amateurtoneel, verder geraak ik niet. Het is niet eng of prikkelend en bovendien hopeloos gedateerd.

1

Mja.

I, Robot heeft wel wat potentie, maar Alex Proyas heeft er dus een vlotte doch karakterloze actieprent van gemaakt. Dat is nu eenmaal een keuze. Wat mij betreft had het een wat donkerdere, Blade Runner-achtige sci-fi mogen zijn. Maar oké, een film met dergelijke poster en met de Will Smith van 2004 in de hoofdrol: dan weet men al snel waar men aan toe is.

Smith zelf doet het ook gewoon zoals altijd in blockbusters: vlotjes, maar voor mij vaak ook gewoon oppervlakkig. Op enige chemie met tegenspeelster Bridget Moynahan valt hij spijtig genoeg niet te betrappen, wat gezien haar houterig acteren niet echt verrassend is.

Verder nogal plastic qua look (en ook design, zeker die van de robots, kan mij niet echt aanspreken). De sets en robots zien er gewichtloos en fake uit. Daardoor missen de al matig geregisseerde actiescènes extra impact. Niettemin nog net vlot genoeg te behappen voor een voldoende.

2,5

Goed.

De doorgaans knappe Margot Robbie is een behoorlijk stuk lelijker gemaakt, maar schittert wel in deze grappige biopic. Het is een uitstekende keuze geweest om de film zelf ook wat luchtig en relativerend te houden - ik denk dat dat de beste manier was om dit soort marginalen neer te zetten. Het leven dat Tonya Harding gehad heeft is redelijk stormachtig. Maar het is wel goed dat ze zelf ook niet als een engeltje neergezet wordt.

Naar het einde toe sleept al dat drama wel wat aan, dus de film had zeker niet langer moeten duren. Niettemin is de docu-achtige stijl, waarbij de personages soms zelf in de camera praten, iets wat het toch fris genoeg houdt, terwijl ik daar eigenlijk geen fan van ben.

3,5

Niet mijn ding.

Na een minuut of 10 wordt duidelijk dat dit pure slapstick wordt, à la The Naked Gun. Van de hand van een Wayans--telg dus dan weet je het wel. Als parodie op blaxploitation zal ik wellicht veel inside mopjes en verwijzingen gemist hebben, want hoewel ik er de charme van inzie heb ik er simpelweg te weinig van gezien.

1,5

Pfft.

Ellenlang gezwets en erg veel interessantdoenerij in dit bevreemdend drama. Niets is wat het lijkt, maar dat is erg snel duidelijk. Enige emotionele binding ontbreekt volledig, wat toch wenselijk is met dat einde. De personages zijn vervelend en de bekendste acteurs zijn het saaist om zien.

Visuele schoonheid, die er wél degelijk is in de kleurrijke sets, wordt teniet gedaan door de keuze voor 4:3. Totaal geen begrip voor. Ik had enige verwachtingen maar kom van een kale reis thuis. Zelden zoveel moeite gehad om het einde van een film te halen.

1

Te weinig.

En dat gaat voor zowat alles op: het verhaaltje, de personages, de humor, ... Ice Age lijkt nooit echt op gang te komen. Het trio lijkt totaal niet bij mekaar te passen maar ook individueel is het armoe troef. De show wordt gestolen door een doofstomme eekhoorn die een eikel achterna gaat. Dat zegt alles.

De stemmencast is ook niet echt goed. John Leguizamo is wellicht een dieptepunt met z'n speekgeluid, maar ook de stem van Manny de mammoet is best lelijk.

Op vlak van animatie heb ik gemengde gevoelens. De dieren zelf zien er vrij behoorlijk uit, maar de achtergronden zijn vaak lelijk en hetzelfde kan gezegd worden van de beweging in het algemeen, die vaak houterig en stroef overkomt.

Tegenvaller.

2,5

Meer van hetzelfde.

Ook hier wordt de bestaande formule herhaald, zij het met wederom een paar nieuwe sidekicks, waardoor de sidekicks (bv Ellie) van de hoofdpersonages (bv Manny) nu zelf sidekicks (bv Peaches) hebben, die ook sidekicks (bv die egel) hebben. Op dat vlak is het nu simpelweg te veel geworden.

Pluspunt is wel de slechterik van dienst, die ook effectief slecht is.

De scènes met Scrat ben ik onderhand wel beu geworden.

Door de vele randpersonages is er ook weer een stortvloed aan nieuwe stemmen gecast. Peter Dinklage doet het goed, voorts is het armoe troef. Nick Frost is een absoluut dieptepunt.

Anno 2012 blijft de animatie te hoekig. Vooral de achtergronden (zeker tijdens actiescènes) zijn slordig in beeld gebracht. De personages zelf vind ik nog steeds goed vormgegeven en uitgewerkt.

Het piratenlied is een pak beter dan het gierenland uit The Meltdown, maar na alle vier de films gezien te hebben is de conclusie er: Ice Age + liedjes = geen geslaagd huwelijk.

Krappe 3

Amusant.

Dawn Of The Dinosaurs begint wat moeizaam met een crisis hier en daar, maar wanneer de bende in Dinowereld belandt gaat het niveau zienderogen omhoog.

Buck is een fijne toevoeging en ook hier vliegt de speelduur weer om. Ook de sequences met de eekhoorn vermaken.

Stemmen zijn uiteraard niet onbelangrijk in een animatiefilm en de casting van de in live actionfilms onuitstaanbare Simon Pegg is het beste wat deze film voortbrengt. Een Brits accent is sowieso een pluspunt en zeker indien juist gebruikt, zoals Pegg hier doet.

Queen Latifah blijft wel een serieuze min.

De setting zorgt voor meer kleur (de afwisseling na twee "witte" films doet eens deugd) en ook de actie is verzorgd: op vlak van animatie is dit dan ook de beste film uit de reeks totnogtoe.

3

Degelijk.

Ik vind deel 1 niet bepaald schitterend en had dan ook niet veel hoop op beterschap, maar het moet gezegd dat dit me allemaal veel beter is meegevallen.

De personages zijn al iets leuker, het verhaaltje voelt vertrouwd aan en bovenal is de humor stukken beter. Af en toe zit er eens een pijnlijk moment in zoals de zingende gieren.

De vertrouwde stemmen krijgen dit keer het gezelschap van een paar nieuwe namen, onder wie Queen Latifah, die meteen het dieptepunt is. Ellie is sowieso al een vrij lamlendig personage, maar dat komt toch vooral door haar stem.

De animatie is ietsjes beter dan in het eerste deel, maar anno 2006 had dat toch beter kunnen en moeten zijn. De muzikale intermezzo's hadden achterwege gelaten kunnen worden, maar voorts is dit vermakelijk kijkvoer.

3

Goh ja.

Wat moet je er nog van denken? Die Liam Neeson is toch al een jaar of 10 aan het opdraven in gemakzuchtige actiefilms, maar met Ice Road: Vengeance - een sequel waarvan ik het eerste deel niet gekeken heb - glijdt hij toch erg ver af. Veel slechter kan het allemaal niet worden, zelfs voor een b-film. Nepal is wel een tof land en de perfecte locatie voor een avontuurlijke actiefilm, maar dan moet er enig talent achter de camera staan om het er uit te halen. Dat is hier niet het geval. De film is zwaar onevenwichtig en zo zit je wel eens naar een tiental minuten mechanica op z'n McGyvers te kijken, terwijl men eigenlijk opgejaagd wild is. Ach ja.

1

Goed.

Meer dan geslaagde misdaadthriller. Michael Shannon mag uitblinken als ijskonijn dat na verloop van tijd toch ook een behoorlijk temperament blijkt te hebben. Het talent daargelaten, heeft hij sowieso de ideale karakterkop voor dit soort rollen. Het geeft film ook meteen iets grauws.

Verder valt de sterke visuele aankleding op - de stoffige maffiakamertjes van de jaren 1970 zijn een toffe setting. Bovendien worden de moorden zonder al te veel tierlantijntjes in beeld gebracht, hetgeen voor een realistische kijk op de zaken zorgt.

3,5

Zeer matig.

Beetje een typische dinsdagavondthriller. Het had best oké kunnen zijn als er al niet direct over de psychiatrische kant getoond werd. Dat zorgt toch voor een andere manier waarop je kijkt. Het maakt de eerste twist niet zo heel verrassend. De tweede twist, namelijk dat het jongetje de psychopaat is, dan weer wel, maar dat is uiteindelijk ook niet zo'n geweldig dappere keuze. De geloofwaardigheid is op dat moment al een poos zoek, anders was dat de druppel.

2

Weinig op aan te merken.

The Ides of March (titel is me wel niet geheel duidelijk..) blinkt voornamelijk uit in degelijkheid. Plotgewijs valt er aanvankelijk niet zo veel te beleven, maar het gebeuren rond een campagne wordt tamelijk boeiend vormgegeven.
Naar het einde toe zijn er enkele twistjes die de film een kwaliteitsinjectie geven (al had Molly wel niet dood moeten gaan van mij - de romance met Stephen is trouwens essentieel en stoort voor een keertje niet).

Ryan Gosling is het voorbije jaar behoorlijk gehypet geweest. Velen zien hem als één van de meest getalenteerde acteurs van zijn generatie. Totnogtoe ben ik enkel door zijn prestatie in Blue Valentine volledig overtuigd geweest. Hier is hij vrij goed op dreef. Indrukwekkend wordt hij nooit, maar enkele scènes zijn het bewijs dat hij progressie maakt (de scènes waarin Molly over het geheim van Morris verteld en waarin hij in z'n auto zit na de zelfmoord van Molly zijn sterk geacteerd). Ik blijf hem alvast volgen.
George Clooney is degelijk, maar wordt weggespeeld door de andere bijrolspelers, Philip Seymour Hoffman, Paul Giamatti en zelfs Evan Rachel Wood.

George Clooney blinkt dan wat meer uit vanuit de regisseursstoel. Hoogstaand is The Ides of March niet, maar het kijkt allemaal wel lekker weg. Visueel is het allemaal oké, het script is vlot en ook de speelduur is niet te lang.

Goed politiek drama.
3,5

Povertjes.

Leuk idee en op verschillende vlakken ook goed uitgewerkt. Het is alleen moeilijk om over de ganse lijn even inventief en creatief uit de hoek te komen. Dat uit zich na een tijdje in wat flauwe mopjes, mopjes die ook in herhaling vallen.

De maatschappijkritiek is anders wel amusant. En spijtig genoeg ook niet eens zo ver gezocht, niet in 2006 en ook niet in 2022. Luke Wilson is een perfecte cast als grijze muis en ook Dax Shepard kon ik wel hebben. De rest is wat minder, maar dat hangt toch vaak samen met het materiaal dat voorhanden is en dat is net te min voor een film van anderhalf uur.

2

Goh ja.

Best oké wel; een kindvriendelijk familiefilmpje met een relatief serieuze ondertoon. Ik had het alleszins een stuk luchtiger verwacht, maar zelfs na de moeizame start blijft het toch redelijk tragisch (al weet ik niet of dat per se het juiste woord is). Het beetje humor is niet echt aan mij besteed. De credit van Brad Pitt is dan ook nog wellicht het beste mopje.

2,5

Secuur.

'Nichts Neues', maar ik heb het boek niet gelezen noch de eerdere verfilmingen gekeken. Dan nog is het allemaal wel eerder verfilmd. De oorlog als pure horror voor een stel naïeve jongelingen die iets willen betekenen maar uiteindelijk gewoon kanonnenvlees zijn, wegwerppionnen in de grootste waanzin.

Dat wil niet per se negatief zijn. De film heeft een aantal sterke momenten - de eerste 10 minuten, of het slotakkoord. Maar met z'n speelduur had ik net wat meer verwacht. Als oorlogsdrama komt het niet boven het maaiveld uit. Net voor afspelen leerde Netflix mij dat de film een karrenvracht aan Oscarnominaties heeft binnen gehaald. Het is de makers gegund - als ze daar zelf belang aan hechten.

Qua drama dus niet erg speciaal - al is de waanzin van een oorlog natuurlijk altijd wel erg genoeg. Visueel hier en daar interessant door de cameravoering. De scènes en gevechten in loopgraven zijn best de moeite. Bij tegenlicht is die blauwe gloed best vervelend, dus de scènes binnenskamers vind ik vaak aan de lelijkere kant. Maar bon, 9 nominaties dus daar zal vast en zeker eentje voor cinematografie tussen zitten en dan is deze mening ook alweer gerelativeerd - als u daar zelf belang aan hecht.

3

Niet best.

De volgorde heb ik dan wel niet gerespecteerd, eindelijk heb ik alle vier langspeelfilms van Adil El Arbi en Bilall Fallah gezien. Ik vind hun oeuvre vrij wisselvallig, Black was de eerste film die ik van hen zag en vind ik nog altijd de beste. Behalve Bad Boys hebben ze voor hun eerste drie films uit dezelfde thematische vijver gevist.

In Image proberen El Arbi en Fallah een eenzijdig beeld over allochtone probleemwijken in een ander daglicht te plaatsen... door een eenzijdig, ongenuanceerd beeld van de media te tonen en dan nog op een potsierlijke manier. Daar gaan ze grandioos de mist in. De film doet erg aan als een studentikoos project, vol holle personages die simplistisch van hot naar her hoppen, allemaal vrij doorzichtig en cliché. Elke volgende scène zie je zo aankomen.

De gewelduitbarsting op het einde is nog een geslaagde twist, maar ook dat wordt al snel weer vakkundig de nek omgedraaid door nogmaals diezelfde kritiek op de media te spuien. De media hoeven van mij écht niet gespaard te worden, maar maak dan een film met wat betere dialogen (dat netwerkevent...) en wat meer diepgang. Dit soort kritisch bedoelde films faalt grandioos als het zo eenzijdig, simpel en boertig gemaakt is. Spijtig.

1,5

Vrij goed.

Gezien de bezetting had ik het gehoopt, maar The Immigrant is effectief een goede film geworden. Het verhaal kan al snel een voedingsbodem zijn voor klefheid, maar The Immigrant is vrij gebalanceerd en ontwijkt elk sentiment. Alleen wil het misschien daardoor nooit écht diepgaand worden. Soms blijft het net te vlak. Dat komt tot uiting in de climax waarbij Bruno Orlando neersteekt, twee (of toch minstens Orlando) personages die niet echt grandioos geschreven zijn en waarbij ik dan ook nooit feeling met had tijdens het kijken.

In het geval van Bruno haalt Joaquin Phoenix niettemin een hoog niveau en tilt het personage toch nog wat op - het is niet z'n beste rol, maar meer is er volgens mij echt niet van te maken. Jeremy Renner krijgt nog wat minder materiaal en acteert in de lijn daarvan: vlak.
Uitschieter is dan Marion Cotillard - al had zij sowieso beide heren van het scherm gespeeld. Wat zet zij een erg breekbaar personage neer - best ontroerend bij momenten. Pluspunt daarbij is dat haar Pools accent spot-on is. Ik heb een tijdje een Poolse vriendin gehad en hoewel ik over het Pools zelf niet kan oordelen, is dat accent een behoorlijke déjà-vu.

James Gray noemt dit z'n beste film, blijkbaar. Daar ben ik het niet helemaal mee eens, maar qua productiewaarde kan hij zich niets verwijten. Het tijdsbeeld is geweldig - de bruinige filter, misterige steegjes, venten met bolhoeden, noem maar op. En last but not least mag de soundtrack er ook zeker wezen - tijdens de biechtscène overheerst één en al melancholie.

3,5

Redelijk vermakelijk spektakel.

Het plot stelt niet veel voor. De personages evenmin (het Orakel moet maagd zijn en blijven om de toekomst te zien, vind ze niet leuk dus heeft ze snel even seks met iemand die ze net kent. Achja). Er wordt getracht wat drama in het verhaal te weven (Theseus met z'n moeder, het Orakel met haar vloek,..), maar dat past niet in dit soort film.
Het is dan ook even wachten op het eindgevecht. Hier had ik gehoopt dat de titanen en de goden sneller betrokken zouden raken. Nu goed, hun gevecht ziet er - ondanks de Brüno-pakjes van de goden - best goed uit.

Henry Cavill probeert z'n personage wat drama en romantiek bij te brengen. Hij faalt daarin met glans; 1) het past niet in zo'n film, en 2) hij acteert gewoon slecht.
Mickey Rourke zet een cliché badguy neer, maar is nog wel vermakelijk. Luke Evans en John Hurt voldoen wel. Freida Pinto is vervangbaar en Isabel Lucas is een knappe madam, maar kan best niet teveel tekst gegeven worden.

De 3D is niet zo overvloedig aanwezig, maar is wel op de juiste momenten toegepast. Misschien kon de 3D wat meer gebruikt worden op het decor, en wat minder op de acteurs/figuranten. Als ik m'n brilletje afdeed, zag ik de acteurs dubbel, maar de decors niet. Was wat raar.
De actie ziet er gelikt uit; de kostuums lelijk; de muziek is bombastisch en behoorlijk cliché.

Krappe 3,5

Niet mijn ding.

En dat had ik eigenlijk op voorhand kunnen weten. Film begint nochtans wel aardig, maar ik raakte al snel uitgekeken op die spelletjes tussen Colin Firth en Rupert Everett. Het zijn ook niet bepaald mijn favoriete acteurs, zeker Firth vind ik vaak (ook hier) ontzettend saai om naar te kijken. Verder wat frivool getater dat uiteindelijk weinig 'body' heeft. Het duurt gelukkig niet al te lang en voor de liefhebbers van toneel zal het misschien wel te pruimen zijn.

1,5

Mjah.

The Impossible begint goed, zeker ook wanneer de tsunami aan de beurt is. Ongeveer een uurtje lang blijft het niveau stabiel, maar wanneer het boeltje een ommezwaai maakt en zich richt tot de zoektocht neemt sentimentaliteit de overhand. Alle subtiliteit wordt dan vergeten. Het rauwe dat het eerste gedeelte kenmerkt verdwijnt.
De grootste misser is die scène waarin de vader zijn drie zoons misloopt om dan net niet te vertrekken en ze terug te vinden. Allemaal goed en wel, maar dergelijke afloop is niet aan mij besteed, zeker niet gezien het leed dat honderden andere families wél heeft getroffen.

Pluspunt is het acteren. Ewan McGregor vind ik niet groots, maar doet het goed genoeg. Hetzelfde geldt voor Naomi Watts en Tom Holland die hun talent beter kunnen benutten.
Maar echt onder de indruk ben ik eigenlijk enkel van de twee kindacteurs die de jongste zoons neerzetten: zij zijn het meest oprecht en naturel.

De regisseur van dienst ken(de) ik niet, maar doet het op de klefheid na wel redelijk. Eén ding had ik wel anders gedaan, en dat is de flashback van Watts' personage gewoon chronologisch vertellen. Ik begrijp de keuze voor een flashback aan het einde niet goed. Dat lijkt eerder op een uit het oog verloren scène dan dat het iets toevoegt als afsluiter.
Visueel zit het wel snor: de tsunami is kort maar erg krachtig in beeld gebracht, zeker ook de chaos onder water, en post-apocalyptisch Thailand maakt ook indruk.

2,5

Slecht.

Nochtans is de opening wel oké. De film straalt een ouderwetse sfeer uit met enkele “spaghetti”-elementen, wat anno 2017 niet vanzelfsprekend meer is. Het niveau neemt evenwel vrij snel af. De personages zijn stuk voor stuk matig uitgewerkt, slapstick steekt al snel te kop op, zodanig gans de film een soepje wordt.

Ethan Hawke kan mij niet echt overtuigen en ook John Travolta speelt gewoon zichzelf, met z’n dikke kop en opeengeklemde kaken. De slechteriken van dienst zijn bovendien bedroevend gecast. Stuk voor stuk bakken die acteurs er niks van.

Visueel schept regisseur Ti West hoge verwachting met zijn buitenshots. Het dorpje zelf vind ik al een pak minder sfeervol maar goed. De spanning wordt vaak niet goed opgebouwd, bijvoorbeeld te merken tijdens Paul’s wraaktocht, waarbij hij lukraak wat rondloopt en roept. Enige dreiging is dan al ver zoek, slapstick heeft de bovenhand genomen. Rare keuze en voor mij ook de slechte keuze.

2

Tergend traag eerste 45min, maar dan wat verbetering.

2 huurmoordenaars worden naar een voor Engelsen onbekende stad gestuurd omdat de jongeling een beginnersfout maakte. Dat is het vertrekpunt van de film. Ok, in orde, dacht ik. Maar dan zitten ze daar in Brugge. En er gebeurt de eerste helft bijna niks. Wat zeveren hier en daar. De jongeling met z'n zwaarmoedig geweten. De soms rake humor zijn de lichtpuntjes.
Nadat er dan enkel een niet eens zo onverwachte wending gebeurt, komt er wat vaart in de boel.
Vanaf dan verliest de film z'n humor en gaat het van misdaadkomedie naar misdaaddrama.
Ondanks het betere laatste halfuur, bevinden zich enkele minpunten op het einde: Gleeson wordt in het been en de slagader(?) geschoten, maar klimt nog effe de trap op, om van de klokkentoren naar beneden te springen. Een walgelijke smak weerklinkt. En toch leeft de beste man nog een 2-tal minuutjes. Sterk. Hetzelfde geldt voor Farrell. Hij wordt op die boot los in de buik geschoten. Geen probleem. Hij loopt nog een stukje, wordt dan nog eens 3 keer in de rug geschoten. En nog steeds leven. Sterk. Mij werkt zoiets op de zenuwen.

Collin Farrell vond ik mat acteren. Altijd die wenkbrauwen bijeengefronst. Weinig variatie in z'n uitdrukkingen. Brendan Gleeson doet het zoals altijd oerdegelijk. Maar uiteindelijk is het Ralph Fiennes die het boeltje een beetje red als man van eer.

Leuke beelden van Brugge. Rustig sfeertje, al kwam het kerstgebeuren niet over.

Wat meer inhoud had de film geen kwaad gedaan.
3