Opinions

Wel oké.

Instant Family doet perfect wat je ervan kan verwachten als soms komisch bedoelde familiefilm. Mark Wahlberg doet het goed, Rose Byrne is wat minder - ik vind ze wel een goede actrice, maar ze heeft toch wel een zagerig kantje in bepaalde rollen.

Maar bon, op zich degelijke wegkijker. De gevoeligheden en ongemakkelijke situaties die zich kunnen voortdoen in een pleegouder/adoptieproces komen allemaal aan bod. Het schijnt dat de regisseur hiervoor uit z'n eigen ervaring geput heeft.

3

Bah.

Vrij makke en langdradige bedoening, met een sympathieke Robert De Niro naast Anne Hathaway, toch ook een actrice die mij minstens even vaak tegenstaat als meevalt. Het is het soort film dat ik ietwat plichtmatig kijk om toch maar zo veel mogelijk van mijn favoriete acteurs te zien, in dit geval De Niro dus, al dateren zijn rollen die hem favoriet maakten toch ook al van enige decennia geleden. Deze heb ik alvast ook weer gehad, om nooit meer te herzien.

2

Middelmatig.

De combo Richard Gere en Andy Garcia is niet meteen eentje waar ik warm van wordt. Zeker Gere is nogal eens een zoutzak. In deze film mag hij een op het eerste gezicht ambigu personage spelen, maar echt uit de verf komt hij niet. Dat is niet enkel door zijn gebrek aan acteertalent, maar ook door het script. Dat geeft hem immers maar weinig onvoorspelbare scènes. De film ligt érg snel in z'n plooi en er is weinig ruimte voor wat twijfel hier en daar. Qua sfeersetting en ook audiovisueel precies wat je van thrillers uit die periode kan verwachten, wat dus een weinig verrassende film oplevert. Ik zou willen zeggen: goed als tussendoortje, maar eigenlijk zijn daar ook betere films voor te vinden.

2,5

Matig.

Bedoeld als ouderwetse spionagethriller, zij het in een modern jasje, kan The International het eigenlijk nooit waar maken. Ik las na afloop van deze film op IMDB dat er reshoots zijn geweest om het meer een actiefilm te maken, maar dat is evenmin een goede keuze geweest. Het vleesch-noch-visch-gehalte is behoorlijk groot. Zo is de film niet grauw en spannend genoeg om echt als thriller door te gaan, heeft het spionageverhaaltje op zich weinig om het lijf én volg je als kijker exact dezelfde etappe als de personages.

Bovendien is het visueel weinig opzienbarend. Clive Owen doet niettemin z'n stinkende best, zij het tevergeefs. Hetzelfde kan gezegd worden van Armin Mueller-Stahl en Naomi Watts, waarvan ik geen idee heb waarom een actrice van haar niveau zich voor dit soort onbenullige rolletjes laat strikken.

2,5

Goed.

Ik heb Interstellar vrij lang gemeden. Niet per se bewust, maar de speelduur maakt dat de film er al snel eentje voor in het weekend is. En ook science fiction hield me lange tijd tegen. Ik verwachtte dat het allemaal te veel ‘gedoe’ ging zijn. Filosofisch geleuter en dat soort toestanden.
Maar daar is niks van aan. Interstellar legt alles haarfijn uit – ik vind het niet erg, want ik ben totaal niet mee met al die wetenschappelijke zaken –, aangezien het wetenschappelijke in het eerste gedeelte toch nog wel de boventoon heeft. Waarom weet ik niet, maar dat eerste stuk is uitstekend. Ik werd echt meegezogen. Sommige dingetjes gaan uiteraard te gemakkelijk of te snel, maar het is en blijft een blockbuster voor iets. Met de intro van dokter Mann verliest de film z’n focus. Er komt wat meer actie in en de sentimentaliteit neemt de bovenhand, met een behoorlijk zure finale als gevolg. Een happy end is in dit geval zo’n dooddoener.

Niettegenstaande de kleffe en uitleggerige dialogen maakt een deel van de cast er wel wat van. Matthew McConaughey speelt wederom sterk, ook Michael Caine doet het goed. Jessica Chastain krijgt geen kans om echt te acteren, Casey Affleck ook niet. Resten nog Anne Hathaway en Matt Damon. Hathaway is gewoon slecht. Damon is de foute keuze voor z’n rol. ‘Gedurfd’ om zo’n bekend hoofd op te laten dagen, midden in de film, maar het werkt hier niet – het personage is gewoon veel te slecht geschreven.

Dat heeft Christopher Nolan wel vaker, dat hij als schrijver amper uit de verf komt. Zijn Batmanfilms lijden daar ook wat onder. Als filmmaker vind ik hem dan weer goed genoeg. Geen topper, dat bewijst het laatste half uur van deze film. Heldhaftig en familiaal sentiment alom en een bombastische streep Hans Zimmer eronder – dat lijkt mij niet echt een onmogelijke verwezenlijking. Het is zo zonde van de visuele pracht die dan wel weer aanwezig is. Cinematografisch is het puur genieten bij momenten. Ondanks de planeten zijn echter niet al de designs bijster origineel (die ‘buis’ als ‘nieuwe wereld’ lijkt een verder uitgewerkt ideetje uit Inception bijvoorbeeld). In zijn gebruik met CGI blijft Nolan een erg duidelijke regisseur: enkel daar waar nodig. De mix met practical effects is geweldig.

Sterk eerste anderhalf uur, mindere finale.
3,5

Saaiig.

Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat Interview With The Vampire een moeilijke film is om te beoordelen. Het eerste uur is vrij zwak, dan volgt er een opflakkering om uiteindelijk zwak te eindigen.
De hele moraal van het verhaal is zagerig, de vertelstructuur werkt niet, genres zijn onevenwichtig in elkaar verweven (Lestat die danst met een lijk?) en uiteindelijk was mijn gevoel aan het einde er eentje van opluchting.

Brad Pitt kan ik de laatste jaren zeer waarderen, maar zijn eerste grote rollen blijf ik taai vinden. Ook hier is hij erg twijfelachtig als getormenteerde "goede" vampier. Tegenspeler Tom Cruise is al helemaal een ramp. Hoe zeer ik ook mijn best deed, uiteindelijk zag ik gewoon Cruise verkleed als dragqueen.
Wie wél zeer overtuigend is, is Kirsten Dunst. Die houdt zich op jonge leeftijd erg goed staande tussen de twee bovengenoemde "grootmachten".
Ook het rolletje van Antonio Banderas is degelijk. Hij is ook de enige die er niet al te belachelijk uitziet met lange manen.

Waar Interview With The Vampire wél in uitblinkt, zijn dingen als kostumering. Die zien er op elk moment in de film erg goed uit. Van de decors kan trouwens hetzelfde gezegd worden.
Ook de muziek is vrij goed. Soms is het allemaal net te bombastisch, maar dat zorgt natuurlijk wel voor de broodnodige gotische sfeer, die het getormenteerde goed/slechtgeneuzel nog wat ruggegraat geeft.

2

Redelijk.

Het begin is wat moeizaam en waarom mensen een goede film verwachtten na alle commotie is me ook een raadsel, want The Interview is een komedie zoals je die kan verwachten met dergelijke cast.

Echte hoogtepunten zijn er niet echt, maar doorheen de film valt er genoeg te lachen, zonder meer.

De tandem James Franco - Seth Rogen werkt ook wel iets minder dan bv in Pineapple Express. Zeker Rogen valt tegen - die heeft echt geen bijdrage. Franco doet veel te veel zijn best, maar is in al z'n lawaai en drukdoenerij wel een paar keer grappig en het doel heiligt de middelen, in deze.

Verder ietsjes te lang. Sommige komische dingetjes die steeds terugkomen zoals de Lord of the Rings-metaforen zijn totaal niet grappig maar soit. Redelijk vermaak, niet meer of minder.

3

Standaard.

De casting van Paul Walker en Jessica Alba is een schot in de roos: midden jaren 2000 vond je wellicht geen perfectere lijven in Hollywood, of toch niet in combinatie met de bekendheid die ze toen net hadden vergaard. Bon, Hun perfecte lijven hebben ze mee, hun acteertalent wat minder. Zeker Alba is toch vaak erg pover.

Niet dat het echt veel uitmaakt. Into the Blue is een rechttoe rechtaan Hollywoodfilmpje; een beetje actie aan zee en dat is het dan ook. Spannend (of ontspannend) is het niet per se, daarvoor is het te formulematig en Alba en Walker hebben onderling nu ook niet dat soort chemie dat de film sowieso al vooruit zou helpen.

2,5

Mja.

Sowieso had ik geen grootse cinema verwacht van dit B-filmpje, enkel wat schwung en hersenloos vermaak. En op zich heeft de film wel een hoog tempo en zorgt het voor een heleboel onnozele, "spannende" scènes. Niettemin is het horrorgehalte erg laag en als actiefilm is het toch ook niet alles. Blijft over: een gemakkelijk te behappen tussendoortje zonder al te veel niveau. Van een Thomas Jane had ik dergelijke film nog wel verwacht, James Marsden leek mij eerder nog een A-lister, maar kennelijk is zijn carrière dus ook tanende(?).

2

Gemengde gevoelens hierbij.
Het verhaal is natuurlijk mooi en dramatisch. De cast was goed bijeengezocht. Het acteerwerk was dik in orde.
Maar toch.
De film heeft de titel 'Into The Wild'. Dan verwacht ik meer 'Wild'. Sean Penn laat vooral het verhaal zien van McCandless in zijn tocht naar the Wild. Ik had liever wat meer verhaal gezien hoe McCandless tracht te overleven in The Wild.
Zijn tussenpozen bij de hippies etc.. Duurde soms wat lang. Ook een beetje flauw bij momenten.
De muziek: er werd gezegd: echt briljant van die Eddie Vedder. Bwa, constant gitaren in een avonturendrama, quite unusual.
Het camerawerk vond ik matig. Penn had veel beter wat meer en langer de natuur in beeld gebracht. Nu en dan ging het te vlug voor een voor de rest trage film.
Maar goed, een film is een totaalplaatje in mijn ogen, en het totaalplaatje was niet slecht. 4*

Wat een gemiste kans.

Hoewel het vaak een kakofonie is heb ik de eerste helft best genoten. Erg interessant is het allemaal niet, maar de film is erg zelfbewust en daardoor raakt de humor de juiste snaren. De stiefmoeder die de hielen van haar dochters inkort is hier wel het toppunt.
Dan is er de trouw - eindelijk, denk ik, hebben we een vrij korte doch volle film die tijdig eindigt - maar oh nee, wordt daar nog een vre-se-lijk gedeelte achter geplakt. Wat een aanfluiting. Dat verknoeit gans de film.

De cast is vaak hit or miss. Geslaagde typetjes zijn er zeker - dat meisje dat Sneeuwwitje speelt, Chris Pine en Emily Blunt ook nog wel, Johnny Depp in een kort rolletje, .. -, maar anderzijds zijn er ook te veel Meryl Streep'en of Anna Kendrick's die niks presteren.

Visueel valt er nog wel wat te beleven. De decors en aankleding mogen er zeker zijn, de CGI is ook naar behoren. Maar écht los komt het niet. Regisseur Rob Marshall houdt het netjes binnen de perken, gaat nergens los en zorgt ervoor dat het musicalgegeven érg zwaar wordt. Die dikke twee uur voelde echt een uur langer aan, en da's een prestatie op zich, alleen niet zo'n goeie.

2

Net te pruimen romcom.

Dit komt vooral door het degelijke plot. Het einde bevat enkele twists die voor wat komische noten zorgden.

Voorts niet te veel zoeken, gewoon proberen te amuseren. Mij lukte het bij momenten.

George Clooney haalt nog nipt een voldoende. Catherine Zeta-Jones vind ik een slechte actrice, en ook hier overtuigt ze niet, maar ze is uiteraard een prachtige vrouw, dus is er toch iets positiefs. BB Thornton doet het goed.

Degelijk geheel, maar zeker niet het beste wat de Coens te bieden hebben. Maar ik denk wel dat ze dit zelf als tussendoortje beschouwden.

Nipte 3

Indrukwekkend.

Het belangrijkste aan een film als deze is gevoel. En laat dat nu net zijn wat Intouchables in overvloed heeft. Het verhaaltje steunt op de vriendschap tussen de twee heren, en de oprechtheid van die vriendschap spat van het scherm.
Intouchables is overwegend komisch, maar bewaart toch de balans met drama, gelukkig zonder in clichés verzeild te raken.
Het drama dat aanwezig is wordt vlot verteld en voelt realistisch aan. Er wordt niet onnodig lang bij mindere momenten stilgestaan en dat is een enorm pluspunt. Het verhaal wordt gezwind, maar aangenaam verteld. Kwetsbare thema's worden zonder franjes en onnodige ommetjes verteld.
De eindscène is erg mooi, maar de beelden van de echte 'Intouchables' maken pas écht indruk.

Mijn kennis van de Franse cinema reikt niet veel verder dan namen als Gérard Depardieu en Vincent Cassel. Zonde, zo blijkt. Hen heb ik nog geen prestatie weten neerzetten zoals Omar Sy en François Cluzet hier doen. Sy en Cluzet vullen mekaar perfect aan en hebben een prachtige chemie samen.

Nog zo'n pluspunt is het camerawerk, dat beheerst is maar ook erg intens bij momenten. Vooral in het begin en naar het einde toe is het genieten geblazen.
Of de pakkende vriendschap en de regie nog niet genoeg is, krijg je er een kippenvel bezorgende soundtrack bovenop. Ik ben niet iemand die de hele credits blijft zitten (enkele uitzonderingen daargelaten), maar bij deze film kon ik niet stoppen kijken/ luisteren.

Kippenvel.
4,5

Matig.

The Invader is een tamelijk loom niemendalletje. Een zoveelste romantische komedie in het oeuvre van de getalenteerde Buster Keaton. Dat romantische riedeltje stelt ook nu weer niet veel voor; het dient slechts als kapstok voor wat brave, olijke scènes. Keaton is echter op z'n best als zo'n romantisch plotje een kapstok is voor stunts. Midden jaren 1930 leken die tijden reeds voorbij. Blijft een matige komedie over, maar ook eentje die nog vrij vlot passeert. Met een klein uurtje speelduur is het te kort om lamlendig te worden.

2,5

Matig.

Inventing The Abbotts begint best sfeervol en relaxed, voorzien van leuke personages en lichtkomische situaties. Na een tijdje verandert die luchtigheid in drama en begint ook de herhaling van zetten tegen te steken, waardoor mijn aandacht toch verloren ging.

Joaquin Phoenix is zoals altijd een sterkhouder en draagt de film met verve. Billy Crudup en Liv Tyler hebben niet meteen erg dankbare personages en dat is er aan te merken.

Jennifer Connelly's rolletje stelt ook niet veel voor, maar twee naaktscènes en hop, mijn aandacht is weg.

Verder valt de film op door een zomers sfeertje. De jaren '50 worden - denk ik - deftig neergezet. Muzikaal is er niets dat blijft hangen.

2,5

Niet best.

Ricky Gervais moet volgens mij veel beter kunnen dan dit. De premisse is natuurlijk wel leuk, maar zodra de film goed en wel begint, is het al snel duidelijk dat het te vlak en voorzichtig wil zijn. Het lijkt alsof het allemaal met de handrem op gemaakt is, wat echt zonde is van het uitgangspunt. Enkele leuke cameo's - genre Edward Norton en Philip Seymour Hoffman - zijn slechts pleisters op een houten been.

2

Matig.

Hoewel Robert De Niro en Al Pacino door (voornamelijk) hun acteerwerk uit de jaren 1970 altijd wel hoog in mijn favorietenlijstje zullen blijven staan keek ik niet echt uit naar The Irishman, slechts gebaseerd op de lelijke poster en het feit dat er miljoenen uitgetrokken werden voor de digitale de-aging. Dat kan, maar het is toch een heel fragiel werkje om te doen.

Bon, uiteindelijk kwam mijn getemperde verwachting goed van pas. The Irishman is een film die uitblinkt in degelijkheid, maar daar blijft het ook bij. De lange speelduur stoort geenszins, maar het wordt ook nergens echt interessant of beklijvend. Verhaalgewijs ligt dit in het straatje van films als Goodfellas en Casino - dat is al vaak gezegd -, maar het blijft toch behoorlijk vlak. Er is geen enkele scène die er bovenuit steekt en binnen 20, 30 jaar nog gekend is, i.t.t. enkele scènes uit voornoemde films. Bovendien slaagt Martin Scorsese er niet in deze film van enige visuele schwung te voorzien - de film oogt verrassend kleurloos en saai. Dat is misschien mijn grootste teleurstelling.

Dat en de de-aging die grandioos mislukt is. De gezichten van de jonger gemaakte acteurs zien er niet uit - ze zien er erg plastisch uit en toupetten werken dan ook niet mee. De Niro en Pacino bewegen ook niet als venten van 40 maar als venten van 80 - dat is uiteraard logisch, maar het maakt het allemaal niet beter. Titelpersonage Frank Sheeran is voor het gros van de film tussen de 40 en de 50 jaar oud - De Niro is slechts geloofwaardig als die eenmaal een Sheeran van 60+ mag spelen. De scène waarin hij de kruidenier die zijn dochter had 'aangeraakt' een paar trappen geeft, illustreert perfect dat de de-ageing van gezichten weinig zin heeft als het lichaam oud blijft. Pacino doet wel z'n uiterste best om kwiek voor de dag te komen. Toch is het een verrassend ingetogen Joe Pesci die er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit steekt en de meest lovenswaardige prestatie neerzet.

Met Scorsese die intussen op z'n 78 gaat, zou dit z'n laatste ouderwetse maffiafilm kunnen geweest zijn. Op zich goed dat hij dan de bekendste koppen van het genre van de laatste 50 jaar bijeengebracht heeft, maar eigenlijk had deze film 20 jaar geleden gemaakt moeten worden.

2,5

Redelijk.

Iron Man is redelijk evenwichtig in die zin dat het eerste gedeelte (gelukkig) niet afgerafeld wordt. Hoewel cliché (die ontsnapping en de bijhorende dood van het hulpje) is het makkelijk kijkbaar.
Het tweede gedeelte heeft me minder kunnen bekoren - waar is de humor gebleven? De "karakterontwikkeling" van Tony Stark komt uit de lucht gevallen en het gedoe met Obadiah de mentor die in het geheim een jaloerse slechterik is en een nog beter superpak bouwt trekt op niks, om over het eindgevecht maar te zwijgen ("Do it!!").

Robert Downey Jr is een amusant acteur, maar kan zich hier weinig onderscheiden. Tony Stark/ Iron Man is niet bepaald interessant en zelfs enkele goed getimede oneliners kunnen het niveau niet omhoog trekken.
Jeff Bridges is wél erg goed, ondanks dat belachelijke personage. Ook Terrence Howard is hier op z'n plaats. Gwyneth Paltrow daarentegen is enkel te doen omdat ze veel screentime deelt met Downey.

Het Iron Manpak vind ik eigenlijk maar niets. Hoewel de bewegingen mooi gedaan zijn, kan het design mij niet bekoren. Het superpak van Obadiah is zo mogelijk nog lelijker.
De actie zelf is behoorlijk vermakelijk, ook de SE en toestanden zien er niet slecht uit.

Amusant actievermaak, maar meer ook niet.
3

Matig.

Van alle Avengers-helden heb ik enkel de Hulk-films en Thor gezien. Aangezien ik van plan ben om The Avengers te gaan zien, en deze op tv kwam, heb ik het maar eens een kans gegeven. Helaas is het niet helemaal geworden wat ik ervan verwacht had.

Het verhaaltje is me wat te taai. Er wordt aan veel aspecten aandacht gegeven, waardoor geen enkel aspect individueel uitblinkt. Een echte dreiging blijft uit, het verplichte SHIELD-uitstapje boeit niet, en een aantal bijrollen zijn totaal overbodig.

Robert Downey Jr als Iron Man kan ik minder hebben dan als Sherlock Holmes. Hoewel die rollen best wat gelijkenissen vertonen (beetje narcistisch, komisch,...) komt hij hier minder uit de verf. Ik steek de schuld hiervan op het script, want Downey zelf acteert niet echt slecht.

Mickey Rourke is een foute bad guy, en zodus zeker vermakelijk. De andere bijrollen zorgen voor irritatie. Gwyneth Paltrow staat alleen maar te schreeuwen, Don Cheadle heeft precies zijn talent verloren en Scarlett Johansson moet voor wat eye candy zorgen, maar heeft er al beter uitgezien.

De actie is best leuk, maar had wat nog wat meer mogen zijn. Het blijft allemaal zo standaard. Het kungfugevechtje van Black Widow had zoveel leuker kunnen zijn.

De robotkostuumpjes zijn weinig memorabel, misschien wel voor de Transformer-fans, maar niet voor mij.

Lauw.

Nipte 2,5

Niet best.

Grootste probleem van Iron Man deeltje 3 is dat het een vaag bijeengescharreld rommeltje is. Nergens komt de schwung erin, de "dreiging" is erg flauwtjes, de plottwist grappig maar weinig verrassend en de vracht oneliners wilt ook al eens tegenvallen.

En dan is Robert Downey de enige die min of meer iets kan betekenen, al doet hij zichzelf te kort door de afgelopen jaren 12 keer dezelfde rol te spelen. Ook Ben Kingsley is goed en tevens de enige komische noot. Guy Pearce, Gwyneth Paltrow en Rebecca Hall - wat bezielde haar om deze flutrol aan te nemen?? - zijn zwakke schakels.

En dan is er nog regisseur Shane Black die zich stevig verslikt in deze hap. Nergens loopt de film vlot, de actie is best saai, de melige momentjes ook en dan is het enige dat opvalt de spuuglelijke CGI.

2

Povertjes.

Ironclad is vooral leeg en rommelig. Het verhaaltje is oké - het waarheidsgetrouwe eraan boeit me niet zo - en had een prima kapstok kunnen zijn voor dit soort spektakel. Helaas komen al snel idiote zaken naar boven zoals het moedige knechtje, de getormenteerde ridder die vanuit het niets voor een verboden dame valt etc. Het zorgt er allemaal voor dat Ironclad leeg aanvoelt. Scènes zoals die waarin de handen en voeten van de baron afgekapt worden zijn lichtpuntjes.

De cast is verder ook niet aantrekkelijk. James Purefoy gromt, Paul Giamatti roept. Dat is het zoal. Bijrollen als die van Kate Mara en Brian Cox doen er niet toe wegens leeg.

Grootste stoorzender is het schokkerige camerawerk tijdens actiescènes. Het komt allemaal erg amateuristisch over - zeker ook omdat de ingehuurde Denen en hun methodes absoluut niet imposant zijn. Tien kleine negertjes slaan keer op keer dertig domme Denen van zich af. Met wat bloed in post-productie toegevoegd. Dat is Ironclad in een notendop.

2

Meh.

Praatziek. Over allemaal existentiële onzin. Filosofie zegt me niks, de paar namen en enkele verwijzingen naar theorietjes kunnen me gestolen worden. Het zal allemaal wel.

Abe is gelukkig nog een kleurrijk personage. Bakvis Jill irriteerde me de hele speelduur.

Joaquin Phoenix speelt uitstekend, al is het toch weeral een personage dat zin en vreugde zoekt. Een iets ander personage van tijd tot tijd mag ook wel eens. Emma Stone doet het in principe ook wel oké, maar haar personage spreekt me totaal niet aan. In de paar scènes die ze heeft, vind ik Parker Posey stukken aangenamer.

Woody Allen houdt het licht, misschien maar goed ook. Het anderhalf uur kabbelt wat verder, maar het slot mist spanning, wat uiteindelijk toch de bedoeling was, me dunkt.

2,5

Goeie film, maar er had meer ingezeten.

Vooral door dat irritante camerawerk in het begin. Die eerste 25 min zijn erg interessant gezien het verhaal, maar puur de manier waarop het in beeld gebracht is, irriteerde mij. De camera draaide zo veel mogelijk, dan eens schuif, dan eens ondersteboven. Ik dacht al een aspirientje te halen.
Godzijdank stopt dat koppijnopwekkende camerawerk na een halfuurtje. Dan gebeurt ook die verkrachting. Allemaal goed en wel, maar langer dan 3min moet dat niet duren. Zeker niet als er zinnen als: "Je kont wordt wijder! Bloed je?" tussen zitten. Walgelijk en shockeren om te shockeren.
Dan wordt de film rustiger en komen we eindelijk wat te weten over de personages. Soms zat er een onbenullig stukje in zoals het veel te lang doordrammen over het orgasme-gedoe.
Het einde is erg bevredigend (door de dubbelzinnigheid: Is dit nu nog vóór de verkrachting, of is dit weken/ maanden later en wrijft ze over haar buik omdat ze haar kind verloren heeft, -> tijd maakt alles kapot...)

Vincent Cassel acteert erg stevig, vooral als hij de driftkikker mag uithangen, maar Monica Bellucci is top. Eerst en vooral knap dat ze zo'n rol aandurft, en dan natuurlijk ook knap dat ze goed acteert. Toch wel één van de beste vrouwelijke acteerprestaties die ik gezien heb.

Irritant camerawerk in't begin, dan wordt het beter. Naar het einde wordt het tragischer, omdat je je dan ook kan plaatsen in de personages. Op die manier is het verhaal wel goed in mekaar gestoken. Toch had ik met de vertelstijl nogal het gevoel naar een 2e Memento te kijken.

Helaas niet meer dan een 3,5 wegens die irritante camera het eerste half uur.

Verrassend filmpje. Eens iets anders toch.

Het boeide mij alleszins. Verhaal vond ik redelijk. De cast deed het behoorlijk tot goed, al laat ik mij hier misschien leiden door Scarlett Johansson. Knap ding, zeg.

Een 3.5* voor een leuke film, zonder al te hoge verwachtingen.

Redelijk.

Zonder meer een schitterend gemaakte film. Wes Anderson combineert zijn typische stijlkenmerken met o.m. Japanse invloeden. De combo werkt geweldig. Visueel is dit een fantastische film. De stijl van de figuurtjes - zowel honden als mensen - is ook tof gedaan. Weer wat anders dan bv. Fantastic Mr. Fox, maar tegelijk erg herkenbaar.

Bereikt Anderson (audio)visueel zowat het summum van z'n oeuvre, vind ik dat inhoudelijk tegenvallen. De film had beter volledig kunnen focussen op de honden. Niet dat bepaalde menselijke typetjes slecht gedaan zijn, integendeel. Het is maar dat de overgang soms wat ongelukkig is. Ik kon niet echt in de film komen zoals ik had gehoopt. Het verhaaltje poogt ietwat emotioneel te zijn, maar blijft te afstandelijk. Spijtig.

3

Oef.

Zijnde niet de grootste horrorfanaat kon ik indertijd erg genieten van het sfeervolle eerste deel. Achteraf gezien misschien een tikje te laag beoordeeld op deze site, maar dat zegt uiteraard niets over dit tweede deel.

Helaas. Alles wat men zo ongeveer fout kon doen, heeft men fout gedaan. It zelf komt totaal niet meer uit de verf. De terreur is minder spannend gebracht dan in het eerste gedeelte en als er van It dan toch sprake is, is dat veelal als hallucinatie/ verpersoonlijking van angsten. Het wordt dusdanig tam gebracht dat al het goede dat Bill Skarsgård als It doet, in de prullenmand belandt. Een hoop belabberde CGI-creaturen vervangt te vaak de clown. Een spijtige keuze.

Komt daarbij dat de volwassen cast het stukken minder doet dan de kindacteurs. Alle ongedwongen charme is in één klap teniet gedaan. Bill Hader spant de kroon - dat zoiets acteur mag zijn is niet te begrijpen. Ook de anderen kunnen amper iets van hun rol maken.

En zo duurt het allemaal te lang. Natuurlijk is een kleine 3 uur al behoorlijk lijvig, maar als het dan nog een slechte film betreft.. Jammerlijk vervolg.

1,5

Slecht.

It Takes Two is een onuitstaanbaar gedrocht in een genre dat ik al niet bepaald een warm hart toe draag. De Olsen-tweeling is vervelend van begin tot eind en dat einde is pas na anderhalf uur in zicht. Op zich niet zo lang, die speelduur, maar voelt echt wel langer aan.

Met Kirstie Alley en die kwiet van Police Academy lopen er ietwat bekende gezichten rond, maar hoogvliegers zijn dat ook niet meteen.

1

Dubbel.

Het begin is erg goed (de tijgerdialoog!) en dat blijft zo tot de eigenlijke voorbereiding begint. Nadien zakt het niveau zienderogen. Het (te grote) team heeft weinig kleur en animo en enkele personages zijn te flauw voor woorden.

De overval zelf is redelijk, maar weinig bijzonder - ook de achtervolging met de mini's is maar zo zo. De eindscène daarentegen is wél helemaal geweldig.

De stijve doch charismatische Michael Caine draagt natuurlijk de film. Zijn komische timing is sowieso het sterkste punt aan The Italian Job en dat vette cockney-accent zorgt eveneens voor amusante dialogen.

Op BluRay ziet The Italian Job er verrassend goed uit - fantastisch zelfs. De kleuren zijn erg mooi, maar ook van enige gedateerdheid inzake cameravoering is geen sprake. Anno 2012 hoeft The Italian Job zich niet te schamen op dat vlak.

2,5

"You must have shot a lot of tigers, then."

"Yes, I used a machine gun."

Vermakelijke misdaadfilm.

Het verhaal is vlot en luchtig. Enkele wendingen zorgen ervoor dat je geboeid blijft kijken. De personages lopen mekaar niet voor de voeten maar vullen mekaar goed aan.
De actie ziet er niet slecht uit, maar ik ben niet zo voor chaotische auto-achtervolgingen.
Het einde is wat dom. Edward Norton had gerust afgeknald kunnen worden, en waarom weer een romance erbij flikkeren terwijl er amper seksuele spanning is tussen desbetreffende personages?

Redelijk degelijke cast. Mark Wahlberg vind ik over het algemeen te zwak om een film te dragen, maar doordat hij niet al te nadrukkelijk aanwezig is, valt het allemaal wel mee. Bijrollen van Donald Sutherland, Jason Statham en de knappe Charlize Theron vallen goed mee. Edward Norton en Seth Green doen het een pak minder.

Goed tempo, de actie en de roven worden degelijk in beeld gebracht. De muziek wil net iets te hip zijn, of is gewoon mijn ding niet, kan ook.

3,5