Opinions

Best oké.

Erg hoog waren mijn verwachtingen niet. Chris Hemsworth vind ik oké als superheld, maar voor het echte werk lijkt hij me iets te licht - dat zie ik hier bevestigd. En Ron Howard als man achter de camera, mmm.

Maar bon. Met Brendan Gleeson die zijn stinkende best doet als kapstok waaraan het Moby Dick-verhaal ophangt, is het me uiteindelijk goed meegevallen. Ik kende het verhaal ook niet goed genoeg - het kannibalisme was me niet bekend.

Knap werk hoe de cast er als levende lijken uitzien na x-aantal dagen op zee te dobberen. Alleen had dat stuk, waarin de ellende echt plaatsvindt, wel wat langer en heftiger gemogen. Het is allemaal iets te licht, iets te "proper" om er in te hakken.

Wel verwonderlijk hoe slecht de CGI is bij momenten. Het kleurgebruik is af en toe iets groeniger dan men zou verwachten, maar dat praat geenszins slechte special effects goed.

3

Vrij standaard.

Rod Steiger is een Joe Pesci-achtige roeper. Nogal rood aangelopen maakt hij zich geregeld druk, al vind ik niet dat hij vervelend acteert. Enkel z'n kauwgum is een wat te ver gedreven kenmerk. Sidney Poitier is dan weer de charismatische, stillere kompaan. Hoofdthema van de film is natuurlijk gewoon racisme en tegenstellingen in allerlei richtingen. Het is ook gelijk de grootste verdienste van de film, als je de tijdsgeest waarin deze gemaakt is een beetje kent.

Verder heb ik hier eigenlijk niets speciaals in gezien. Het is allemaal best degelijk en oké, maar het politieverhaaltje is niet spannend, Steiger en Poitier zijn een degelijk duo maar dat is het dan ook. Visueel ook typisch een product van z'n tijd. Goed om 'ns gezien te hebben, al was het maar omdat het een "belangrijke" film is.

2,5

Matig.

Clint Eastwood komt niet echt uit de verf in deze stijve politiethriller. Zijn komische en romantische scènes zijn vrij slecht, maar ook het typische machogedrag is wat tegendraads met de ervaren agent die hij moet voorstellen.

Uiteindelijk maakt het niet veel uit, want de film is een typisch product van z'n tijd en overstijgt z'n genre op geen enkel moment. Het is allemaal keurig binnen de lijntjes gemaakt. Spannend wordt het dan ook nooit. Sommige dingetjes zoals de verkleedpartijtjes van John Malkovich' slechterik slaan als een tang op een varken. Nog net uit te kijken, maar niet voor herhaling vatbaar.

2,5

Slecht.

De user boven mij stelt zich de vraag waar deze film eigenlijk over gaat. Dat is een behoorlijk legitieme vraag. Er wordt van alles bij gesleurd. Gaande van politieke kleuterspelletjes tot driehoeksverhoudingen, en fantasy-dingetjes zoals weerwolven en noem maar op. Qua setting moet het soms een minuutje western aandoen, dan weer lijkt men de mosterd bij Mad Max te gaan halen zijn. Dat alles vormgegeven door acteerkanonnen Dave Bautista en Milla Jovovich die door green screen studio's huppelen. Het is allemaal slecht, maar dat is slechts een verrassing als je de Paul W.S. Anderson van de laatste pakweg 10 jaar hoog hebt zitten.

1,5

Een drama zoals het hoort.

Waargebeurd, dus zowiezo al bitter. Maar toch moest er ik even inkomen. Het eerste kwartier is niet geweldig, en pas vanaf het moment dat de Conlons gevangen genomen worden, wordt het echt boeiend.

Dat blijft zo de hele film lang met een geweldige climax.

Daniel Day-Lewis vond ik in z'n eerste scènes maar twijfelachtig. Vanaf het moment echter dat de film serieus wordt, neemt ook Day-Lewis het serieus en acteert die zoals ik van hem gewend ben: nl op wereldniveau.

Pete Postelthwaite weet zich uitstekend staande te houden. Het rolletje van Emma Thompson was teleurstellend klein en daardoor miste ik wat binding.

De scènes in de rechtbank en in de gevangenis zijn uitstekend gedaan. De sfeer zat er goed in.

Het gevoel van onrecht en walging tov justitie werd goed naar voren gebracht.

4

Mja.

Tof uitgangspunt en Andrew Niccol kan er wel iéts mee doen, maar niet genoeg. Behalve Justin Timberlake en Amanda Seyfried die te plat zijn om deze film te dragen, zijn er niet echt fouten gemaakt. Alleen komt het ook niet genoeg tot leven. Het mist op een bepaalde manier finesse. Het meest kostbare goed tijd dat tastbaar gemaakt wordt is leuk, maar de uitwerking had eleganter gekund. De horloges zijn een foutje, want het is een te gemakkelijke keuze om conflict te creëren.

Dat is spijtig, want je blijft een film lang denken dat het op één of andere manier beter had gekund. En het is niet dat NIccol er niets van bakt. De film ziet er verder ook gewoon uit en behalve de hoofdrollen is iemand als Cillian Murphy een veilige keuze in de belangrijkste bijrol. Slecht is het dus geenszins.

3

Leuk voor een keertje.

Origineel is deze komedie absoluut niet. De ingrediënten waarmee gescoord tracht te worden zijn moppen over seks, drugs en knappe vrouwen.

Het enige verschil met de Amerikaanse tegenhangers is de Britse humor. Accenten worden zwaar aangezet en ook qua droogheid zit dit beter snor.

Het acteerwerk is overigens vrij overtuigend. De mij onbekende castleden zetten hun rollen stuk voor stuk goed neer. De mannelijke helft dan toch. De vrouwelijke bijdrage vind ik maar magertjes, hun mooie snoetjes ten spijt.

Qua mopdichtheid is The Inbetweeners vrij goed verdeeld. Het eerste uur profiteert niettemin van een geweldig tempo; iets wat het laatste gedeelte wat mankeert.

3

Matig.

Ik heb Denis Villeneuve best hoog zitten, al moet ik daar meteen aan toevoegen dat ik eigenlijk alleen nog maar zijn Hollywoodfilms had gekeken. Incendies is de eerste van z'n 'vroegere' werk en hoewel het een hoop goeie elementen bevat, vind ik dit wellicht z'n minste film.

Te dramatisch, ik denk dat dat de boosdoener is. De twist doet, boven alle ellende die reeds getoond wordt, er nog een schepje bovenop. Men draaft daar m.i. toch té veel in door en dan haak ik op een gegeven moment toch een beetje af.

De film ziet er verder wel gewoon oké uit. Een beetje een droeve soundtrack, maar de gebruikelijke Arabische klaagzangen waren dan weer cliché geweest. Villeneuve mispakt zich wat mij betreft aan de vertelstructuur. Een lineaire structuur had volgens mij hetzelfde effect gehad. Dan was het iets minder 'mysterieus' in het begin, maar daar moet de film het uiteindelijk toch niet van hebben.

2,5

Zeer goed.

Inception begint wat loom gezien het originele uitgangspunt, maar herpakt zich snel. De opbouw is er eentje volgens het boekje (aanbieding krijgen, het allemaal aan de kijker uitleggen door een personage dat niets weet, team samenstellen, een geheim uit het verleden,...) maar wel goed in evenwicht.
De climax begint vrij vroeg - na een dik uur al -, maar voelt nooit te lang aan. Integendeel, het aantal dromen in een droom vraagt om een beheerste aanpak.
De zogenaamde geniaiteit van Inception zie ik echter niet, maar wat overblijft is gewoon een evenwichtige actiethriller met enkele leuke personages, een paar puike actiescènes en een vlot tempo. Meer moet dat niet zijn.

Leonardo DiCaprio staat uitstekend te spelen, maar draagt de film niet. Daarvoor zijn er te veel bijrollen die geweldig ingevuld worden. Vooral Tom Hardy kan bekoren. Marion Cotillard is een tikkeltje irritant (ze heeft nu ook niet bepaald een sympathiek personage), maar Joseph Gordon-Levitt, Ellen Page, Ken Watanabe en Cillian Murphy kunnen wél overtuigen.

Visueel is Inception zeker in orde - de SE zijn van erg hoog niveau. De scène waarin de straten omplooien is mooi gedaan en ook de meeste actiescènes (lang niet allemaal!) zijn vrij goed in beeld gebracht.
Hans Zimmer levert wederom een staaltje ultrabombastische muziek af, iets wat bij momenten toch gaat tegenstaan.
Als schrijver zal Christopher Nolan trouwens ook nooit uitblinken. Er zit behoorlijk wat dialoog in Inception (Nolan kiest er immers voor om alles netjes uit te leggen), maar echt gevat is het allemaal niet.

4

"You mustn't be afraid to dream a little bigger, darling."

Slappe hap.

Indecent Proposal is leuk totdat D. en D. akkoord gaan met het voorstel. Wat nadien volgt is dom, flauw en voorspelbaar romantisch gewauwel en wat drama.
Diane is één van de domste filmpersonages ooit. Haar acties zijn egoïstischer dan zijn kan, en het waarom wordt in het midden gelaten.
Het einde waarbij alles terug goed komt is om van te kotsen.

Robert Redford is oké als oude charmeur zonder inhoud. Woody Harrelson en Demi Moore zijn van een niveautje minder. Hun eerste scènes samen zijn nog goed, maar als het verhaaltje begint te slabakken, begint ook hun acteren te slabakken.

VIsueel is het allemaal vrij saai en dof. Het casinogedeelte had glamoureuzer kunnen en moeten zijn, om het contrast met hun eigen huis groter te maken.
Maar uiteindelijk boeit dat ook al niet veel meer, aangezien de inhoud op niets trekt.

2

Meevaller.

Het moet toch al bijna een jaar of 20 geleden zijn dat ik deze als kind zag. Toentertijd was dat natuurlijk cool: aliens, Will Smith met een hoop 'grappige' oneliners, een gekke wetenschapper, .. Independence Day heeft het allemaal en is daardoor, wat mij betreft, één van dé (Amerikaanse) spektakelfilms van z'n tijd. Komt daarbij dat het meer dan 25 jaar later nog redelijk goed meevalt. De film is niet hopeloos ingehaald door de tijd.

En dat is de grootste meevaller. Vooropgesteld dat je als kijker weet dat je naar een typisch Amerikaanse spektakelfilm aan het kijken bent. Want Roland Emmerich gaat all the way in het opblazen van niet alleen steden, maar ook het patriottisme. Hoogtepunt daarvan is natuurlijk de president die zelf een stukje gaat meevechten, ongeacht of hij daarmee zijn kind wees maakt of niet.

Uiteindelijk kan ik het wel hebben. Je weet dat je naar zo'n film aan het kijken bent. Het spektakel staat er nog steeds - ook al hangt het van shot tot shot af of de CGI nog meevalt of niet. De dreiging van de aliens - leuk schip trouwens - is meteen aanwezig en men verspilt geen minuut van de toch al lijvige speelduur om er in te vliegen. Het valt me dan ook reuze mee dat al die onbenullige zijsprongetjes en personages nog behoorlijk passen in het geheel. De film begint nergens te slepen. Smith is de geknipte man voor deze rol, maar ik dacht dat hij een grotere rol had. Alle rolletjes zijn zowat evenwaardig, dat was anders in mijn herinnering.

Meer dan degelijk vermaak. Verstand op nul, en kijken naar een hoop onzin vol spektakel: het kan al eens leuk zijn.

3

Slecht.

Veel lawaai, veel stoere 'Fuck yeah!'-dialogen zonder inhoud, maar grootste irritatie is toch wel de aanwezigheid van tig van personages. Minstens de helft ervan had gewoon geschrapt moeten worden. Alle personages uit de eerste film zijn ook "grappige knorrige" bompa's die hier wat tussen nieuwe maar evenzeer oninteressante personages rondlopen. Het is tenenkrommend slecht.

Pluspunten zijn dat de special effects nog wel meevallen en dat ondanks (of dankzij, ik weet het niet) het aantal personages de tijd nog redelijk passeert. Zo valt deze overbodige sequel dan toch nog te behappen.

1,5

Matig.

Op papier heeft The Indian Runner alles om te slagen, maar het verhaal blijft heel de speelduur lang te vlak. Frank is een getraumatiseerde kluutzak en broer Joe probeert tot hem door te dringen, evenwel zonder succes. Hoewel het einde het enige juiste is, kon het me verdomd weinig boeien. Het herhalende karakter doet de film de das om.

Ook de cast stelt me een beetje teleur. Dat Charles Bronson me niet wist te raken, had ik enigszins verwacht, maar David Morse en vooral Viggo Mortensen moeten beter kunnen. Beide heren vind ik hier enorm vlak: Morse is saai en ik geloofde zijn pijn amper, Mortensen is vooral luidruchtig zonder indruk te maken.

Sean Penn heeft met zijn latere films bewezen een deftig regisseur te zijn, maar dit debuut kan ik niet echt succesvol noemen. De beoogde emotionele impact ontbreekt. Grootste schuldige daarvan lijkt me - naast de hoofdcast - de te lange speelduur.

Krappe 2,5

Goh ja.

Vooropgesteld dat ik geen grote fan ben van de serie, is het me nog redelijk meegevallen. De fans van deze serie vinden wellicht Harrison Ford cool - ik niet, krijgen wellicht geen genoeg van John Williams' muziek - ik vind dat deuntje een beetje oubollig, en ga zo maar verder.

Met James Mangold aan het roer waait er niet echt een frisse wind. Of hij of Steven Spielberg aan het roer staat, de film wordt er kennelijk niet beter of slechter op. Ook onder Mangold is het allemaal niet bijster interessant, al vlot het aanvankelijk wel aardig. Ford, hoewel te oud, probeert zich kranig stand te houden. Met Phoebe Waller-Bridge heeft hij wel een vreselijk irritante tegenspeelster gekregen. Spijtig.

Mads Mikkelsen is een veilige keuze als villain. De nazi's als tegenstander vind ik ook iets beter bij Indiana Jones passen. Het hoort ook een beetje bij de trip down memory lane dat deze afscheidstournee is. Diep in de finale verliest men wederom de pedalen door té ver door te draven in het fantasie-element. Ik dacht even dat Ford na Han Solo wéér een flauw einde van een iconisch personage zou overkomen, maar dat men er ietwat stemmig uitgaat is dan toch een goede keuze geweest.

2,5

Niet goed.

Deel 4 uit de iconische reeks. Niet dat ik die reeks door die iconische status goed vind. Deel 3 wel, de eerste 2 delen absoluut niet. En dit 4e deel ook niet, want dat is gewoon weer matigheid troef. Net geen 20 jaar na deel 3, maar Harrison Ford moet nog eenzelfde schwung hebben als 20 jaar en meer geleden. Dat is een uitdaging die te hoog gegrepen blijkt, niet alleen in actie maar ook in de kolderieke scènes.

Dus wordt er een jonge sidekick naast hem gezet, Shia LaBeouf, maar dat levert natuurlijk de weinig verrassende onthulling dat hij Indy's zoon is. En zo staat de film bol van ongeïnspireerde ideetjes. Het enige grote verschil met de films uit de jaren 1980 is dat Steven Spielberg, voor god weet welke reden, ervoor kiest om z'n actie in green screen studio's te filmen. Dat is echt een aanfluiting, de film ziet er niet uit. Lelijke plastic vibe hangt eroverheen. Sowieso ziet de film er niet al te mooi uit. Behalve lelijke CGI is er aan blauwe lens flares geen gebrek. Echt zo'n dingetje dat even populair was, maar waar ik mij helaas aan kan storen.

Dus al bij al geen te beste film, maar ook weer niet zo verrassend aangezien ik de hele reeks eigenlijk niet zo sterk vind. Ford als rijpe zestiger is al een long stretch. Benieuwd wat dat gaat zijn als ik ooit Ford als tachtiger in Dial of Destiny zie rondhuppelen.

2

Aangename avonturenkomedie.

Ik heb de vorige Indiana Jones'en niet gezien. Op zich spreekt het mij niet echt aan, maar omdat deze gisteren nog eens op tv kwam en Sean Connery een rol heeft, toch maar eens gezien.

Het verhaal is vlot. Er zit veel actie en avontuur in. Spielberg wist me echter te verrassen met z'n apart gevoel voor humor. Indiana Jones die een handtekening van Hitler krijgt etc... Redelijk apart, maar 't was wel grappig.
Toch voelde het einde wat langdradig aan. Na een tamelijk lange scène in die tank, volgt er nog de laatste beproeving met het vinden van de Graal. Voelde wat veel aan.

Harrison Ford is niet bepaald mijn favoriete acteur, maar oké, Indiana Jones is een avontuurlijk personage en Ford weet hem met enthousiasme neer te zetten. Het meeste genieten kwam toch door Sean Connery. Heerlijk acteur, en perfect in z'n rol met enkele erg domme doch grappige gezichtsuitdrukkingen.
Ook altijd fijn om John 'Gimli' Rhys-Davies te zien.

De actiescènes zagen er goed uit, het muziekdeuntje is uiteraard hetzelfde en dus niet verrassend.

3,5

'I suddenly remembered my Charlemagne. Let my armies be the rocks and the trees and the birds in the sky...'

Slecht.

Raiders of the Lost Ark vond ik enkele jaren geleden ook al niks, maar The Last Crusade wél, dus deze toch ook maar eens een kans gegeven. Helaas, ook met dit tweede deel kan Steven Spielberg mij niet bekoren. De openingsscène, een beetje James Bond-achtig, bevat nog enige schwung. Nadien gaat die hopeloos verloren (of het moet het laatste beetje actie zijn, diep in de finale).

Harrison Ford is best saai, maar op zich hoeft dat geen probleem te zijn. De combo met Sean Connery in deel 3 werkt misschien net zo goed omdat hij zo'n saaie kapstok is. Zijn sidekicks hier zijn echter erg irritant. Van dat kind kan ik nog wel begrijpen dat sommigen dat kunnen smaken, maar Kate Capshaw (nog nooit van gehoord, blijkbaar mevrouw Spielberg) is niet om aan te zien. Hopeloos irritant, van de eerste tot de laatste seconde.

Als de film dan niet echt veel meer te bieden heeft dan wat makke voodoo-dingetjes in weinig authentiek aandoende studio's, is het dweilen met de kraan open. Indiana Jones is een icoon van de avonturenfilm, dan mag het m.i. vele malen avontuurlijker, grotesker, op tot de verbeelding sprekende locaties. En liefst ook met wat meer spanning. Dit had ik wellicht leuk gevonden toen ik 10 was, iets wat helaas al enige tijd geleden is.

1,5

Zeer matig.

Antoine Fuqua is, althans in mijn hoofd, de man van snelle actiethrillers. Rechtdoorzee-films zonder veel gedoe. Infinite is zowat het tegenovergestelde van wat ik van een Fuqua-film verwacht. Bedoeld als snelle actiefilm met wat sci-fi hier en daar, maar grandioos de mist ingegaan op dat vlak. Blijft over een, weliswaar op momenten vermakelijke, maar over het algemeen toch te vage klucht. Mark Wahlberg is m.i. een onorthodoxe keuze voor de hoofdrol, maar het is Chiwetel Ejiofor die er pas écht niks van bakt.

2

Niet zo goed.

Geen bijster interessant overlevingsdrama. De survival is best eentonig, met een chagrijnig slachtoffer dat niet gered wil worden. Het is de nasleep die nog een beetje stemmig de film kan afronden en een beeld schetst van de persoon Pam Bales (en wat haar die berg op dreef). Maar in z'n geheel niet hoogstaand.

2

Degelijk.

Solide misdaadthriller, zonder meer. The Informer vertelt een behoorlijk voorspelbaar verhaaltje, maar dat maakt het niet minder kijkbaar. Alle clichés ten spijt: men maakt daar geen fouten in. Het wordt noch langdradig noch gezapig. Dat de hoofdrolspelers uitstekend spelen helpt wel mee. Zeker Joel Kinnaman in de voornaamste rol doet het puik. Het is enkel Common die gewoon een brutaal rappertje blijft. Kan hij beter gewoon blijven doen. Acteren lukt amper.

3

Best oké.

Stokoud - één van de oudste die ik ooit zag. Wellicht daardoor nogal ver van hetgeen ik doorgaans zie en ook gewoon ben. De tijdsgeest van 1913 zorgt natuurlijk voor wat hordes die genomen moeten worden, maar de restauratie lijkt mij goed gelukt. Sowieso mooi als tijdsbeeld en kennelijk - als ik het hier zo lees - ook belangrijk geweest voor het leven van de Zweed anno 1913. Verhalend nogal dramatisch, maar daardoor niet per se slecht gebracht. Ook opvallend dat men vandaag de dag nog discussies heeft over het tekort aan interessante vrouwenrollen terwijl deze film meer dan een eeuw geleden 'gewoon' gemaakt werd. De grootste charme zit 'm in het tot leven brengen van figuren die doorgaans enkel op foto terug te vinden zijn - in een fotostudio poserend in schoonste kostuum, de lach weggemoffeld onder een dikke snor.

3

Genieten geblazen.

Toen ik Inglourious Basterds een dik jaar geleden voor het eerst zag, was ik al enthousiast, maar enkele stukken voelden aan als losse segmenten die aan elkaar geplakt waren.
De herziening gisteravond gaf mij ongelijk.

De openingsscène is er eentje om in te kaderen. Er wordt met de spanning gespeeld alsof het kinderspel is. Wanneer de bom barst komen ook meteen de gruwelen van de oorlog naar voren. De toon is gezet.
Tenminste, dat lijkt zo, want wanneer de Basterds hun intrede doen wordt het pas écht genieten. De speech van Aldo the Apache en de kennismaking met enkele Basterds zijn het begin van het komische luik. Dat komische kan ik ook beter waarderen dan het dramagedeelte.
Dat komt voornamelijk doordat het komische luik leukere personages heeft en verantwoordelijk is voor de beste scènes. De kelderscène is formidabel. Wederom lukt het opbouwen en vasthouden van spanning schijnbaar moeiteloos.
Het dramagedeelte komt wat minder overtuigend over. De wraak van Shosanna en de voorbereiding daarvan is nog wel leuk om te zien, maar het personage Fredrick Zoller werkt niet voor mij. Zowat elke scène met zijn personage vertraagt de film.
Met de Italiaanse scène (geniale humor!) begint de climax in de bioscoop en het bijhorende genieten. De samensmelting van de twee verhaallijnen lukt vlotjes en wederom is de spanning perfect verweven in komische situaties. Zelfs het drama werkt (zo vind ik het toch wel spijtig dat Shosanna haar wraak niet overleeft).
De slotscène is niet bepaald mijn favoriete, maar Hans Landa krijgt zijn verdiende loon en dat smaakt zoet.

De uitgebreide cast kan over het algemeen bekoren. Uitschieters zijn voor mij Brad Pitt - hilarisch in zijn rolletje van joodse half-Indiaan met dik aangezet accent en scheve grimas - en Michael Fassbender, die ondanks zijn kort optreden toch een krachtige indruk nalaat.
De vaak bejubelde Christoph Waltz kent enkele hilarische momenten, maar helemaal geweldig vind ik hem niet - daarvoor is het personage Hans Landa net te irritant voor. De van een stevige schermprésence voorziene Mélanie Laurent, Diane Kruger en Daniël Brühl zijn behoorlijk op dreef.
Voorts passeert nog een bijna onherkenbare Mike Myers in een leuke cameo.

Inglourious Basterds kan naast een leuk verhaal en een sterke cast ook rekenen op Quentin Tarantino. Wat mij betreft is dit zijn beste film. De vertelstijl (in hoofdstukken) werkt erg goed, de verteller had zelfs nog weggelaten kunnen worden.
Cinematografisch is Inglourious Basterds ook zo'n hoogstandje. Zowat elke scène is mooi geschoten - de openingsscène spant uiteraard de kroon.
Aan sfeer is er eveneens geen gebrek. De chaos van de oorlog wordt niet echt in beeld gebracht, maar gruwelijk is het wel in de scènes die gruwelijk bedoeld zijn.
Enkele muzikale stukken doen heel erg aan een western denken. Echt mooie stukken zijn het niet (op de laatste scène met Shosanna na), maar storend wordt het nooit. Tarantino gebruikt het trouwens perfect om met spanning te spelen.

Ijzersterke oorlogskomedie en Tarantino's beste.
4

Niemendalletje.

Van Paul Thomas Anderson verwacht ik toch ietsje meer dan een wat stuurloos verhaal dat nergens interessant is, maar wel af en toe wel grappig uit de hoek komt. Dat is mede te danken aan de wederom uitstekend acterende Joaquin Phoenix, die na The Master ook hier onder de regie van Anderson uitblinkt.

Verder vind ik het niet al te speciaal. Slecht is het niet, maar daar blijft het ook bij. Inhoudelijk is dit alleszins de minst interessante van Anderson die ik tot dusver gezien heb.

2,5

Onderhoudend.

Inside Llewyn Davis is een klein uurtje leuk in al z'n melancholie. Vanaf de autorit wordt het veeleer gezapig. Echt interesseren doet het me vanaf dan niet meer, Llewyn is ook zo'n personage waarvan je je continu afvraagt wat je ermee moet.

Oscar Isaac zet niettemin een goeie rol neer - soms iets te uitgesproken, m.i., maar daar kan het script evengoed aanleiding toe zijn. De bijrolletjes zijn van een wisselend succes. John Goodman en Garrett Hedlund voegen absoluut niets toe, het vloekende optreden van de doorgaans flauwe Carey Mulligan kan ermee door en Justin Timberlake zet zowaar een grappig typetje neer.

Audiovisueel is het wel erg de moeite. Het tijdsbeeld is treffend, de muziek is vrij sfeervol (al moet ik er ook weer niet al te veel van hebben). Het kleurengebruik daarentegen is top, mooi belicht ook. Voilà, en nu stop ik met geneuzel want wat weet ik ervan als leek..

3

Goed.

Eerste Spike Lee-film die ik gezien heb, en zeker een meevaller. Op voorhand had ik een beetje mijn twijfels: 2 uur +. Ik vreesde al snel voor een te lang gerekt plot.
En oké, het is wel ietsje te lang maar dat deert niet. De film vliegt er meteen in: niet dat het tempo hoog ligt, maar de heist is direct aan de gang. Het is lang gissen wat de clou is, maar het blijft wel leuk kijken.

Een Denzel Washington zoals we hem vaak zien doet het goed in samenspel met Clive Owen. Jodie Foster valt dan weer zwaar door de mand en is de enige echte stoorzender.

De film geeft me bij momenten een jaren 90-vibe, maar oogt nergens goedkoop. Audiovisueel doet Lee alles goed en zo blijft het uiteindelijk tot het einde gemakkelijk wegkijken, waar blijkt dat het perfecte plan ook effectief eens perfect is. Leuk.

3,5

Doorsnee.

The Insider kan 157 minuten lang boeien en dat is een prestatie op zich, maar achteraf had ik niet het gevoel dat de film die 157 minuten wel waard is.

Het uitgangspunt vind ik uiteindelijk best opgeklopt, laat staan niet interessant genoeg. Op geen enkel moment heb ik een versnelde hartslag gehad, nooit heb ik me geërgerd aan onrechtvaardigheid of wat dan ook.

The Insider is geen slechte film, maar niettemin een geval van: wel kijken, niet voelen.

Dat niet voelen is wederom een verdienste van Russell Crowe. Hoe meer films ik van hem zie, hoe meer ik me erger aan die man. Hij is gewoon een patattenzak, punt. Zijn mimiek is ongelooflijk beperkt, met altijd hetzelfde trucje: die ogenleden die halfstok hangen, en ook verbaal is hij eentonig.

Geef mij dan maar Al Pacino, waarvan de inleving en beleving afspat. Hij vertolkt het vlakkere personage maar is zoveel interessanter om naar te kijken.

Michael Mann is een kundig filmmaker: elke minuut wordt benut. Er valt altijd wel iets te zien of te beleven. Visueel is het niet zo mooi als zijn andere films, maar dat is volgens mij ook niet de bedoeling. Het camerawerk is nogal nerveus en zit dicht op de personages, alsof je er middenin staat.

Muzikaal slaat hij de bal evenwel serieus mis, vooral naar het einde toe zitten er gedrochten van klaagzangen tussen.

3

Behoorlijk.

Echt goed vind ik het niet. Heel dat geestengedoe is in elke horror hetzelfde. Deurtje dat dichtklapt, krakende en andere onheilspellende geluiden, spelletje spelen, … Insidious heeft ook met deze symptomen te kampen, maar echt heel slecht vind ik het nu ook weer niet. Er zitten nog wel wat schrikmomenten in en het is goed gevuld, zeker het einde.

De cast is ook redelijk – iets wat horrorfilms voor mij steevast beter verteerbaar maakt. Rose Byrne spant daarbij de kroon. Ze is nog geen Vera Farmiga, maar bij tijd en wijlen heeft ze zo’n hysterische kop die hier wel past.

James Wan maakt het ook best sfeervol. Darth Maul heeft z’n momentjes. Dat design is ook leuk, beetje fout allemaal en dat kunnen deze films zeker hebben van mij. De soundtrack is wel een stuk minder. Wan maakt het sowieso vrij lomp door de volumeknop steeds helemaal open te draaien als er iets engs uit het donker dreigt te verschijnen. Lang leve de horror die wat minder trucs van het genre gebruikt.

3

Platjes.

Deel 1 is toch wat beter. Dit vervolg lijkt in alles op een vervolg: verhaaltje erbij gesleurd met herinneringen, jeugdjaren, etc. Ik begrijp niet goed wat dit aan het origineel toevoegt, maar soit, ze lijken toch al allemaal op elkaar, dit soort films, dus sequel of niet maakt niet veel verschil.

De cast is dezelfde als die uit deel 1 en ter herkenning is dit wel eens leuk. Verder heeft Patrick Wilson nu de meest prominente rol en dat vind ik nu niet meteen een geslaagde zet, want die heeft niet genoeg kwaliteiten als acteur.

James Wan gebruikt logischerwijze z’n zelfde trucjes (muziek loeihard op schrikmomenten, bweik!), maar het is toch allemaal minder sfeervol dan deel 1. Het mist een beetje een eigen smoel. Mochten er nog sequels komen, die sla ik wellicht over.

2

Mja.

Ook deel 3 is wederom niet al te best. Tijdens de opbouw is het wachten op de schrikmomentjes. Ook hier weer kan men amper iets anders verzinnen dan de volumeknop vol open te draaien. Desondanks heb ik best kunnen genieten van die scène waarin die demon ramen en deuren sluit.
Vanaf het moment dat die vrouw (wiens naam we weer ontgaat) een hoofdrol krijgt, wordt het allemaal stukken slechter. De finales van de Insidious-films zijn altijd al luidruchtig geweest, hier is het eerder slapstick, met die vrouw die een potje gaat zitten knokken.

Het acteerwerk is verder ook niet al te best, zelfs voor een horrorfilm. Nu zal horror best een moeilijk genre zijn, maar met zo'n sufkop als Dermot Mulroney of de overacting van dat vrouwtje is geen enkele film gediend.

Regisseur Leigh Whannell kan zich zoals gezegd in de opbouw een paar keer laten gelden, maar faalt tijdens de finale. Echt sfeervol vind ik het ook nergens worden, iets wat bij de eerste twee delen meer het geval is.

2

Matige film.

Al Pacino is oerdegelijk, zonder een topprestatie af te leveren. Robin Williams, nja, het zal wel aan mij liggen, maar ik vind het zo'n irritante vent.

Hilary Swank heeft een klein rolletje. Acteerde goed, maar heeft nogal weinig minuten om echt te beoordelen.

Het verhaal was niet spannend genoeg. Als ik Pacino zag geeuwen moest ik zelf geeuwen.

Een beduidend mindere van Nolan, maar kan uiteraard gebeuren.

Een 2,5*