Opinions

Niet al te best.

Wegens zijn speelduur en vlot tempo nog te bestempelen als tussendoortje. Ik raad hem evenwel niemand aan die effectief op zoek is naar een hapklare brok als tussendoor.

Jeff Bridges en Ryan Reynolds zijn beiden strontvervelend en helaas ook niet grappig. Alles bijeen gegooid met ook nog een hoop lelijke monsters, zowel in design als CGI, slechte film.

1,5

Raar.

Ongeveer een kwartier lang werkt Rabbits. Het is uitermate sfeervol geschoten en geeft - mede dankzij de uitmuntende muziek - de kijker een erg bevreemdend gevoel. De absurditeit van het geheel - konijnen in de dagelijkse sleur - wordt nog eens versterkt als er ook nog eens lachkanonnen worden ingezet.

Maar het rechtvaardigt de speelduur van 50 minuten geenszins. De absurditeit is grappig en de sfeer bevreemdend, maar dat had ik na een kwartier wel gezien. Dat half uur dat het dan nog duurt is meer van hetzelfde en aan het einde heb ik toch niet het gevoel naar iets echt goed gezien te hebben. Alsof het een interessant doch te lang project van een filmstudent is, waarna je hoopt dat die een meer uitgebalanceerde langspeelfilm, met behoud van hetgeen hier goed is, kan maken.

Nu goed, het is David Lynch. Ik heb nog maar bitterweinig van hem gezien - The Elephant Man en The Straight Story quoteer ik hoog maar zijn toch gewoon rechtdoorzee verhalen -, maar ik ken z'n reputatie toch een beetje. Ik heb allang het idee dat zijn typerende werk niet aan mij besteed is, al is deze Rabbits dus een eerste kennismaking met zijn 'vreemde' werk. Een niet echt geslaagde kennismaking.

2

Mja.

Typische Woody Allen en ook nu weer een film die met veel liefde (en kunde) gemaakt is. Allen brengt een ode aan zijn jeugd, zo lijkt het, en dat resulteert audiovisueel in een gezellig, zelfs onschuldig, beeld van de veertiger jaren.

Maar de wirwar aan kleine verhaaltjes doet het niet voor mij. Het springt regelmatig van de hak op de tak. Ik mis binding met welk personage dan ook, en dat is volgens mij wel nodig.

2,5

Degelijke film, maar voor mij geen topper.

Simpel biografisch verhaal over de rise & fall van een bokser. Op zich niks mis mee, maar ik had het gevoel naar een documentaire te kijken. Het was niet veel meer dan het leven van Jake LaMotta tussen 1941 en 1958 aflopen.

Acteerwerk is uiteraard in orde. De Niro blinkt uit (al is het maar omwille van zijn lichamelijke metamorfose). Joe Pesci speelt de beste rol die ik tot nu toe van hem gezien heb (al heb ik Goodfellas nog niet gezien). Hij is wat minder druk dan bv in Casino en dat komt hem ten goede. Ook Cathy Moriarty vond ik goed. Haar uiterlijk maakte de jaren 40 en 50 sfeer meer geloofwaardig.

Door het zwart-wit weet Scorsese andermaal een uitstekende sfeer te scheppen. Paar mooie shots. De muziek was wat onopvallend.

Het verhaal was me toch wat te min. Vandaar een nipte 3,5

Teleurstelling van jewelste.

De Indiana Jonesreeks spreekt me eigenlijk niet echt aan, maar deel 3 is niet mis en omdat Raiders Of The Lost Ark een klassieker is heb ik het toch maar een kans gegeven.

En dat had ik beter niet gedaan.

De spectaculair bedoelde intro van de held met zweep kan er nog net mee door, maar nadien is het één en al aanklampen. Vooral het eerste uur is amper door te komen. Grappig bedoelde scènes zijn niet grappig - het befaamde duel tegen de zwaardvechter is dat wél, maar als dat alles is...-, het spektakelgehalte ligt erg laag ondanks veel actiescènes en op Indy en Sallah na zijn alle personages strontvervelend.

Harrison Ford is niet onaardig, maar ook hier heeft hij een sidekick nodig om staande te blijven; John Rhys-Davies vult hem goed aan.

Helaas halen de overige castleden amper niveau. Vooral Karen Allen is vreselijk.

Raiders Of The Lost Ark is ook behoorlijk ingehaald door de tijd. Nu niet dat dat zó erg is - elke periode heeft z'n charme -, maar de climax bv ziet er wel heel erg nep uit.

Ook muzikaal is het allemaal pover. Het Indy-deuntje wordt tot in den treure toe herhaald en ook andere muzikale dingen zijn vooral lawaai.

1,5

Aardige roadmovie, maar ik had wat meer inhoud verwacht.

Het verhaal is net iets te eenvoudig. Zeker om een dikke 2 uur op te vullen. Je hebt de 'persoonlijke ontwikkeling' van Cruise's karakter en de band tussen de broers, maar da's dan ook alles en van bij het begin al geweten.

De acteerprestaties waren nergens briljant. Tom Cruise begint wat te nerveus, en ook Dustin Hoffman moet wat in z'n rolletje komen. De eerste 45 min was er ook geen chemie tussen de personages (al is dat ook wel een beetje de bedoeling, maar daardoor komt het wat afstandelijk over.)

Overigens heb ik overlaatst What Eating Gilbert Grape gezien en daarin vond ik Leonardo diCaprio pakken beter een mentaal andere neerzetten dan Dustin Hoffman hier doet, al is hij wel op niveau (maar ik had tevergeefs een overweldigende prestatie verwacht).

Redelijk sfeertje, 'n beetje een loom tempo en net iets te lang. De soundtrack mocht wel gehoord worden.

3,5

Saai.

Francis Ford Coppola, toch verantwoordelijk voor een paar van mijn favoriete films ooit, is dus ook verantwoordelijk voor saaie films zoals deze. Het valt bijna niet te vatten. The Rainmaker doet echt inspiratieloos aan, zonder echte focus en zonder enige spanning. De advocaten halen zelfs het bloed niet van onder je nagels.

Een jonge Matt Damon probeert zich uit de slag te trekken en doet an sich niet echt veel mis. Dat kan ook van zijn collega's gezegd worden. Danny Glover is bij uitstek het voorbeeld van een karakterkop die er voor spek en bonen bijloopt. Ik kan me bijna niet inbeelden dat dit te bedoeling was. Men zou bijna denken dat Coppola even zijn eigen rechtbankdrama wilde maken, in navolging van films als A Few Good Men en Philadelphia. Gewoon om er ook eentje gemaakt te hebben.

1,5

Ietsje minder.

Woody Allen maakt vaak dezelfde film en blijft daardoor geregeld ook op dezelfde scores hangen bij mij. A Rainy Day in New York vind ik dan net een tikkeltje minder. Simpelweg omdat het allemaal wat minder interessant is. Matig geacteerd door Timothée Chalamet, in wie ik het nog altijd niet zie, en Elle Fanning, behoorlijk vervelend als naïeve gibbertrien. Ook meer mature acteurs komen amper uit de verf door hun rollen waar te weinig vlees aan zit.

Weggesmeten tijd is het uiteraard niet. Allen's films zijn meestal wel vlot verteld, visueel prima in orde en ze duren ook niet al te lang. Dat geldt ook hier. Spijtig dat het niet wat interessanter is.

2,5

Wisselvallig.

Uitermate vermakelijk op sommige momenten, eerder irritant en hysterisch op andere. Raising Arizona is daardoor onevenwichtig en wisselvallig. Voor een filmpje van goed anderhalf uur is dat spijtig, dat had gewoon van begin tot eind eenzelfde niveau moeten kunnen aanhouden.

Typisch voor de Coens (kennelijk wel gewoon geregisseerd door Joel en niet in duo met Ethan) passeren wat rare typetjes de revue, maar dat is hier net de zwakte. John Goodman en William Forsythe zijn toch jammerlijk misplaatst. Te luid, te veel gedoe, niet grappig. Dat past m.i. niet echt in de amusante, relaxte sfeer van misverstanden en dwaze keuzes die eerst gezet wordt. Nicolas Cage en Holly Hunter dragen dan ook de film. Met gemak.

2,5

Nogal pover.

Saai is een Rambofilm nooit, maar bij dit voorlopig laatste deel heb ik na het zien toch een leeg gevoel. Rambo wordt niet langer afgeschilderd als een getraumatiseerde veteraan, maar eerder als een verzuurde kwal. Nu goed, op zich heeft het plotje genoeg om handen, want de speelduur is in een wip en een zucht om en aan actie ontbreekt het hier ook niet.

In dat opzicht kan Sylvester Stallone zich uitleven. Zowat al z'n wapens komen aan bod: pijlen, machinegeweren, ... Voor ieder wat wils. Ondertussen staat zijn plastic gezicht nog stijver dan anders.

Een manco dat de Ramboreeks wel heeft is een gebrek aan humor. Men zou kunnen zeggen dat de focus daar niet opligt en daar ben ik het wel mee akkoord als het op deel 1 aankomt. De vervolgen zijn echter veel idioter, en zeker ook hier - waar gigantisch veel mannetjes in stukken uiteen geschoten worden - had een beetje zelfspot welkom geweest.

Kleine 2,5

Matig.

Een uur lang sleept het allemaal wat aan. De intro duurt veel te lang voor de opzet en ook actiegewijs vind ik het maar povertjes. Na een uurtje schiet de vlam dan toch in de pan, alsof iedereen er meer goesting in leek te hebben, en komt de actieliefhebber toch nog voldoende aan z'n trekken.

Richard Crenna mag na twee kleinere rollen eindelijk eens zelf de kogels afschieten, maar ik zie hem liever in die kleine rol van vertrouwenpersoon dan als semi-actieheld. Sylvester Stallone - helaas vergezeld van domme sidekicks zoals dat jongetje - doet wat van hem verwacht wordt.

De charme van de vorige Rambo's ligt voor mij in de locatie. Hier wordt de rimboe ingeruild voor een woestijn, een keuze die ik niet zo geweldig vind. Mede daardoor heb je op momenten vooral het gevoel naar een Indiana Jones-film te kijken en niet naar Rambo.

2,5

Degelijk.

First Blood zag ik een paar maanden geleden en die ontgoochelde mij nogal. In Part ll ligt de focus wat meer op de actie - al blijft de politieke kritiek aanwezig - en dat is schijnbaar de betere keuze.
Het drama van Rambo is toch geen moment voelbaar, dus is veel pief-poef-paf-kaboom de beste oplossing.

Dat gaat Sylvester Stallone trouwens ook beter af, getuige de scène waarin hij het kantoor van Murdock aan gort schiet. Dit moet de eerste film zijn waarin ik hem als actieheld ook daadwerkelijk leuk vind. Maar ook in zijn dramascènes vind ik hem beter dan in First Blood, al is die laatste scène met de verplichte moraal tenenkrommend, ook qua acteren.

Verder benut Part ll hier het geweldige decor dat Vietnamfilms altijd bieden. Er zit trouwens ook genoeg afwisseling in: dan eens op zo'n Apocalypse Now-boot, dan weer in de jungle, dan in een rijstveld, ... Qua hardheid is de actie zeer te pruimen, al vind ik het nooit echt top.

Op naar deel 3.
3

Tja.

Ik vermoed dat het niet de laatste keer is dat we Sylvester Stallone gezien hebben als Rambo. Op één of andere manier zal die nog wel eens terugkeren. Ik hoop dan alvast dat het in een betere film mag zijn. Met Last Blood maakt men een wraakfilm die, zeker het eerste uur, echt mijlenver van Rambo staat. Het duur veel te lang vooraleer de vlam in de pan schiet. De daaropvolgende geweldsexplosie is weliswaar ongeremd. Stallone kan zich wederom uitleven als moordmachine. Het gemak waarmee een legertje criminelen uitgeschakeld wordt, moet men maar voor lief nemen. Rambo kan zich, Home Alone-gewijs, op creatieve wijze ontdoen van zijn belagers. Aan bloed mankeert het geenszins. Aan wat relativering helaas wel.

2

Gaat nog net.

Rampage verliest nauwelijks tijd aan één of ander gezinslid dat nog gered moet worden en da's een verademing in dit soort film. Rechttoe rechtaan wordt naar 2 zaken gewerkt: de dieren die alles slopen en nadien de gorilla die de andere 2 moet slopen.
Daartussenin staat Dwayne Johnson zijn ding te doen. Ik kan hem wel hebben als opgepompte held in dit soort hap-slik-weg actiefilm.

2,5

Best tof.

Mooi geanimeerd avontuur. Toffe setting ook en best kleurrijk in beeld gebracht. Visueel brengt Gore Verbinski echt wel iéts. Verhalend weinig verrassend, wat vooral de ietwat lange speelduur niet echt rechtvaardigt. Zeker het eerste half uur wordt er te veel geteerd op drukke maar gemakkelijke mopjes, wat de boel toch al snel iets te kinderlijk maakt. Niettemin zitten er wel toffe dingetjes tussen, en alles bij elkaar genomen heb ik best genoten van Rango.

3

Goed.

Een animatiefilm uitgekomen in de jaren na mijn kindertijd, dus eentje die ik niet meer heb meegepikt, en eentje die lange tijd achterwege is gebleven, ondanks dat ik er doorheen de jaren wel vaak goede dingen over gehoord heb.

En dat is terecht ook. Ratatouille biedt wat je van dit soort film kan en mag verwachten. Hoewel het me nergens het gevoel gaf naar een nieuwe Leeuwenkoning te kijken, is het sympathiek genoeg. Bovendien is de setting leuk gekozen en dito vormgegeven. De speelduur daarentegen is een tikkeltje te lang. Een minuutje of 20 minder had beter geweest.

3,5

Lauw.

The Raven is een beetje een kruising tussen From Hell en Silence Of The Lambs. De hele omgeving doet aan eerstgenoemde film denken en de whodunit aan de Hannibal-klassieker.

Helaas eindigen daar ook de vergelijkingen mee.

The Raven kan op geen enkel moment het niveau van beide films halen. Daarvoor zitten er net te veel storende elementen in. Zo is het liefdesplotje nogal flauw en zijn enkele personages (zoals papalief) irritant.

John Cusack probeert zijn performance wat schwung te geven met enkele scherpe opmerkingen. Helaas voor hem komen zijn beperkingen dan pas écht bovendrijven.

Ook Luke Evans staat niet echt goed te acteren. Hij neigt nogal naar overacting en dat is bijzonder spijtig daar hij van behoorlijk wat charisma voorzien is.

De setting is anders wel verzorgd. De decors en kostumering moeten zowat de pluspunten zijn. De From Hell-sfeer is uiteraard ook leuk, al blijft The Raven eerder afstandelijk en leeg.

2,5

Gemiddeld.

Redelijk originele film, deze Ravenous. Ik had op voorhand niks gelezen, dus dat helpt ook wel. In ieder geval is het een zelfbewust filmpje dat een paar genres weet te vermengen tot iets verfrissend. Heel gelikt is het allemaal niet. Zo nu en dan oogt de film een tikkeltje goedkoop - anderzijds zit daar misschien net de kracht.

Robert Carlyle schittert in een rol die hem op het lijf geschreven is. Geweldige acteur is dat eigenlijk. De rest van de cast is minstens even bekend, maar al sneller inwisselbaar. De film zet eerder in op sfeer, dan springt acteerwerk er al iets minder bovenuit. De horrortaferelen hadden mij nog wel iets meer horror mogen zijn. Het ziet er allemaal redelijk braaf uit.

2,5

Mwah.

Redelijk matig actiefilmpje. Een typisch product van de jaren 80, met alle dommigheid die daarbij hoort. Arnold Schwarzenegger speelt hier wederom een grandioze rol - toch opvallend hoe hij zelfs in zijn beginjaren al van die idiote typetjes mag spelen. Ook hier weer: als undercover Italiaan.

Bon, vermakelijk is het nog net wel.

2,5

Best goed.

Regisseur Tyler Hackford maakt een biopic volgens het boekje. Men volgt de opkomst van muzikaal talent Ray Charles (rond 1950) en men eindigt als hij van heroïne probeert af te kicken, ergens eind jaren 1960. Alles daartussen is een soort compilatie van (het tot stand komen van) z'n grootste hits, afgewisseld met soms wat knullig geregisseerde flashbacks over z'n jeugd, om toch maar zijn latere idiote gedrag te kunnen duiden.

De figuur Ray Charles was mij echter onbekend genoeg om gans de speelduur geïnteresseerd te blijven kijken. Bovendien zijn de 1950ies geweldig in beeld gebracht en doet de film dus erg sfeervol aan. Hoewel niet meteen mijn genre, mag het repertoire van Charles er best wezen.

Jamie Foxx geeft de film ook net wat extra's. Hij maakt dankbaar gebruik van de typische Ray Charles-tics om hem te worden. Het verbaast me niks dat hij hiervoor een Oscar gewonnen heeft. De rest van de cast is inwisselbaar, maar dat hoeft niet te verbazen. Ray Charles is de ster, daarin is de film heel duidelijk.

3,5

Toch wel de moeite.

Ik heb sowieso voor verhalen waarin de levensloop van de hoofdpersoon aan bod komt en zeker ook wanneer die aan het eind van het verhaal enigszins verbitterd achterblijft.
The Reader is zo'n verhaal en ondanks een matig uitgewerkt middenstuk (de studententijd van Michael lijkt zich zo te beperken tot één rechtzaak) had ik niet het minste probleem om geboeid te blijven kijken.

Daar is onder meer het acteerwerk verantwoordelijk voor. Kate Winslet en David Kross zijn oké, zeker in het gezamenlijke scènes. Toch is het Ralph Fiennes die ik écht goed vind.

Er zijn helaas ook minpuntjes. Eén daarvan is de vreselijk zagerige soundtrack. Dik twee uur lang houdt dezelfde zeurtoon aan: het geduld van de kijker wordt danig op de proef gesteld.
Daarnaast vind ik de tijdsprongen ook niet echt goed uitpakken: de make-upafdeling laat hier steken vallen. De oudere versie van Winslet ziet er niet uit en Fiennes wordt 22 jaar ouder in de film, maar daar is in de verste verte niets van te merken.
Een beetje spijtig, want verder is dit goed genoeg.

3,5

Best tof.

Afgelikte horrorkomedie. De clichés van het genre worden zorgvuldig door de gehaktmolen gedraaid. Qua opzet misschien niet echt origineel, al is de uitwerking wel geslaagd. Zeer vlot verteld, met een vrij hoog tempo. De voorspelbaarheid staat het allemaal niet in de weg, wellicht dankzij dat tempo. Samara Weaving doet het goed als opgejaagd wild.

3

Volgens verwachting.

Real Steel is perfect geworden wat ik verwacht had: een actiedrama met alle clichés van het genre en perfect voor haar doelgroep: 12-jarigen.
Desalniettemin is alles goed genoeg uitgewerkt om ook de volwassen kijker te boeien. Ondanks het platte verhaaltje vliegt de speelduur voorbij. Trouwens, "chapeau" voor de regisseur om het domst mogelijke einde te vermijden - een evt. "afscheid".

Hugh Jackman zet zeker niet zijn beste acteerprestatie neer, maar komt toch aardig uit de verf als arrogante maar aaibare ex-bokser. Dakota Goyo is meestal irritant maar komt tijdens zijn speech best scherp uit de hoek.
Het bijrolletje van Evangeline Lily is uiteraard vervangbaar, maar zo'n mooie vrouw mag van mij in elke film gecast worden.

Qua klefheid doen producers Robert Zemeckis en Steven Spielberg hun naam alle eer aan. Storen doet het echter niet, want Real Steel kent ook een wat hardere kant. De boksgevechten zien er absoluut niet slecht uit - de choreografie is nooit speciaal maar wel lekker vermakelijk. De robots zelf kunnen mij qua design ook meer bekoren dan zo'n Transformer.

Jeugdig actievermaak.
3

'I challenge Zeus for a fight!'

Tja.

Het is niet Zack Snyder's meest geslaagde filmreeks, deze Rebel Moon-films. Verre van. Visueel past dit wel in het kraam van Snyder, maar het stelt amper iets voor. Snyder kan zich geen moment overtreffen en doet wat iedereen van hem verwacht - slomo's, bijvoorbeeld. Het zou bijna karikaturaal genoemd kunnen worden.

En net zoals zo vaak is Snyder inhoudelijk ook niet echt sterk. Z'n wereldje is nog steeds net zo flets als in deel 1. Een samenraapsel van ideetjes uit verschillende film(reeksen), amper gekneed tot een logisch en coherent geheel. Het is geenszins interessant, al het drama ten spijt. Actie lijkt iets talrijker aanwezig dan in het eerste deel, voor wat het waard is.

2

Middelmatig.

Geen erg sterke film, maar dat had ik ook niet verwacht. Zack Snyder z'n laatste films zijn niet echt goed, z'n samenwerking met Netflix voor Army of the Dead is ronduit zwak. Met Rebel Moon werkt hij een ideetje uit dat ooit gepitcht werd als Star Wars-film. Dat zegt veel.

Deed het begin me nog wat meer aan Dune denken, is het verdere verloop duidelijk een doorslag van Star Wars. Niet dat dat voor mij een probleem hoeft te zijn, maar het mocht allemaal toch wat meer zijn. Wat frisser. Snyder's wereld leeft amper. Designs zijn niet verfrissend, de CGI is matig. Dan helpt het niet dat het ook thematisch in bekende wateren vaart.

Blijft nog een vermelding over voor Charlie Hunnam, die toch wel érg slaapverwekkend acteert. Ik hoop dat hij mij ooit eens kan verrassen, maar voorlopig straalt die enorm veel zelfoverschatting uit. Zo van "oh, ik brabbel maar wat monotoon, cool". Ja, neen hé. Bizarre vertolking.

2,5

Redelijk.

Na een wat aarzelend begin komt het tempo er goed in tijdens het opleidingsgedeelte. De spelletjes die daar gespeeld worden zijn ondanks hun voorspelbaarheid best leuk.

Nadien begint het verhaal pas echt. Af en toe lijkt actie de overhand te nemen, maar dat blijft verrassend goed beperkt. De spanning wordt goed opgebouwd en ook de climax is bevredigend.

Colin Farrell kan er mee door, maar is verre van indrukwekkend. Ook Al Pacino heeft wel al eens beter gedaan, maar hij kan uiteraard teren op z'n arsenaal tics en dosis charisma.

Bridget Moynahan is de enige die echt uit de toon valt.

The Recruit is overigens strak en zonder franjes in beeld gebracht. Verwacht dan ook geen spectaculaire shots of wat dan ook, maar wel visuele degelijkheid.

De soundtrack is ook typisch iets voor dergelijke thrillers.

3

Flauw.

Red probeert van elk genre wat mee te pikken: komedie, actie, romantiek, thriller zelfs. Uiteindelijk is het een matte en flauwe vertoning geworden. Het verhaaltje heeft niks om het lijf, alleszins toch niks dat boeiend is.

Als we dan toch positief moeten zijn: als je 'm op de automatische piloot kijkt, gaat de tijd nog redelijk snel voorbij.

De heuse sterrencast bakt er niet al te veel van. Bruce Willis, Mary-Louise Parker, Helen Mirren en Morgan Freeman zijn ronduit irritant. Karl Urban valt nog mee, Brian Cox en John Malkovich zijn de enigen die écht op niveau zijn.

De actie is erg braaf en zelfs saai. Enkel de scène waarin Willis uit een draaiende auto wandelt is vet. Al de rest is brol.

Ook de dialogen hadden wat meer te bieden mogen hebben. Het aantal droogkomische oneliners ligt aan de lage kant.

2

Slecht.

Net zoals deel 1 slaagt ook deze film erin om bijna 2 uur lang ergerlijk te zijn. Het plotje kabbelt zich logischerwijze gezapig verder, terwijl echtelijk geneuzel elk grappig bedoeld stukje eindigt. Heel erg vermoeiend.

Bruce Willis en Mary-Louise Parker zijn dan ook de zwakke schakels in deze cast. Zeker Parker (of haar personage, zo je wil) is van het irritantste dat ik ooit op mijn scherm heb zien verschijnen. John Malkovich, die zo af en toe wat verloren loopt, is de enige die voor schwung zorgt. Hij maakt het draaglijk.

Verder heel veel lawaai, ontploffingen langs alle kanten, naast de vaste cast duiken er nog een aantal bekende koppen op, maar niemand zorgt voor kwaliteit. Regisseur Dean Parisot maakt er een zootje van en op Malkovich na slaagt niets of niemand erin dit enigszins te verhelpen.

1,5

Tien keer niks.

Het grootste manco is dat Red Dawn zich véél te serieus neemt: had het script geschreven als parodie met een paar domme oneliners en zonder "drama" en dit had een aangenaam fout schietspektakel kunnen zijn.

Nu voelt het hele opzet misplaatst aan: Korea en nog een paar landen vallen Amerika aan, enkele tieners leren echter vechten in een half minuutje en we zijn vertrokken voor anderhalf uur semi-heroïsch gelul waarbij zelfs famiale problemen nog aan bod komen.

Daarnaast is ook de cast geen klop waard. Sowieso is Chris Hemsworth de enige met een beetje charisma, maar qua acteren bakt ook hij er niets van. Tegenspeler Josh Peck is niettemin nóg honderd keer slechter.

De eye candy is dan weer een beetje beter in orde, al mag zo'n Isabel Lucas een booke meer eten 's morgens.

Verder oogt Red Dawn in alle opzichten erg B-film. Zo is ook de actie het vermelden amper waard: er wordt wat geschoten en af en toe is er eens een explosie'tje. Wie wie is speelt weliswaar geen rol want dat zie je toch moment.

1

Slecht.

Belachelijk scenario in de eerste plaats. Is geloofwaardigheid in dit soort doordeweekse thrillertjes vaak al ver weg, probeert Red Eye daar nog een schepje bovenop te doen. Het hele plan van Cillian Murphy hangt met haken en ogen aaneen. Ik heb weinig logica gezien in bijvoorbeeld de opzet om het plan in gang te zetten op een vliegtuig. Men lijkt daar totaal geen ideeën voor te hebben. Murphy is trouwens best zwak. Rachel McAdams doet haar ding, maar kan de film natuurlijk ook niet beter maken dan dat hij is. De enige goeie keuze van Wes Craven moet de speelduur geweest zijn; binnen het anderhalf uur is dit misbaksel alweer gedaan. Gelukkig maar.

1,5