Opinions

Amusant.

Totaal absurd wraakfilmpje. Alle geloofwaardigheid is vakkundig aan de kant geschoven en moet zowat het laatste van de makers hun zorgen geweest zijn. Wat ze wel voor ogen hadden was ongetwijfeld een gewelddadige film, waarin een sterke vrouw (behoorlijk letterlijk te nemen) mannen op hun plaats zet.

ik heb mij in ieder geval behoorlijk geamuseerd. Enkele scènes zijn hilarisch, vaak omdat ze er dusdanig ver over gaan. Bovendien ziet de film er ook gewoon uitstekend uit. Tof geschoten, enkele prominente kleuren die terugkomen, veel contrasten. Er valt zeker wat te zien, zoveel is zeker maar een meesterwerk is het wel niet.

3

Zwak.

Revenger is een vrij saaie actieprent, niet in het minst door het kartonnen hoofdpersonage, neergezet door een acteur die prima z'n actiepasjes uitvoert maar er verder als een kapotgevroren treurwilg bijstaat. Alles en iedereen rondom hem is dan weer luidruchtig of irritant. Dat helpt het allemaal niet. Rest nog een aantal actiescènes, waar ondanks de eentonigheid vaak wel goede dingen inzitten, maar als geheel is deze film toch ondermaats.

2

Sterk drama.

Veel plot zit er niet in het verhaal. Niet dat dat moet, want het draait 'gewoon' om het leven van een getrouwd koppel, Frank en April Wheeler. Gedurende de gehele speelduur kabbelt het wat verder over hun ambities, hun keuzes en hun gevoelens daarbij.
Na de openingsscène vreesde ik het ergste; die ruzie in de auto was tenenkrommend. Godzijdank stijgt nadien het niveau zienderogen met een mooi slot. Ook voor mij had het echter iets sneller kunnen stoppen. De scène waarin Shep en z'n vrouwtje met hun gasten over de Wheelers praten voegt niets toe aan het geheel.

Eén van de redenen waarom ik de film absoluut wilde zien, was het duo DiCaprio - Winslet. ik vind hen een grote chemie hebben op het scherm. I.t.t. Titanic, moeten zij hier wel een heel ander soort relatie belichamen. Beiden doen dat uitstekend. Vooral Leonardo DiCaprio is echt goed.

Sam Mendes brengt een sfeervol beeld van de jaren '50. De kantoren, de kostuums met die hoeden, .. Ik denk dat dat toch redelijk juist die tijd weergeeft.
De dialogen zijn scherp, en enkele camerabeelden springen in het oog. Zo is de scène waarin Kathy Bates zo hard zaagt dat haar man z'n gehoorapparaat uitzet geweldig vormgegeven.

4

Zwakjes.

Op sommige vlakken is Revolver echt vintage Ritchie: flitsende editing, hippe kleurtjes en veel stoer bedoeld gebabbel van gangstertypetjes. Maar in toon is dit niet net niét vintage Ritchie. Hij gaat de donkere toer op. Het is heel stemmig allemaal; Jason Statham die vol vertwijfeling in dialoog gaat met zichzelf. Er hangt nogal wat thematiek boven de film, terwijl het in de kern uiteindelijk niet zoveel voorstelt.

Mij kon het in ieder geval niet echt bekoren, maar de beginperiode van Ritchie lijkt dan ook niet aan mij besteed. Talent in overvloed en ook Revolver ziet er eigenlijk best goed uit. Het is spijtig genoeg niet echt vermakelijk. Ergens halverwege verloor de film mijn aandacht. Niet voor het eerst in een Ritchie-film gaat de focus gaandeweg verloren en blijft weinig meer over dan wat oninteressant geneuzel van dwaze gangstertypes. In een mooi jasje, dat wel, maar net die combo steekt me dan ook zo tegen want het is zonde van het talent.

2

Niet echt goed.

Als kind wel vaker gekeken, maar echt leuk heb ik Richie RIch nooit gevonden. Macaulay Culkin was in die tijd na z'n Home Alone-succes ongetwijfeld een goudmijn voor dit soort rollen, maar ik vind hem behoorlijk irritant. Z'n kinderlijke charme is ook ingeruild voor een wat puberaal voorkomen. Verder misschien nog wel leuk voor kinderen, maar niet voor mij alleszins.

2

Best tof.

Behoorlijk tussendoortje, met een toffe opzet. Echt tof zou het pas zijn als men dat typische juk van zich kan afsmijten waarbij men telkens met de kop tegen de muur loopt en dat stroperige dramamomentje moet meemaken. Da's echt zo ontzettend afgezaagd, maar men blijft dat gewoon doen.

Voorheen is de film amusant, zeker na de ietwat moeizame start krijgt de film serieus wat vaart als John Cena z'n intrede maakt. Die doet het echt goed en draagt het beste gedeelte van de film.

3

Middelmatig.

Zeer basic actiefilm. Riddick is gestrand op een planeet waar schijnbaar alleen maar vijanden rondlopen, zij het mensen of CGI-creaturen. Het desolate sfeertje is tof gebracht en de tamme aanloop kan ik ook best smaken. Ik ben minder fan van Vin Diesel, die van Riddick toch echt een saaie vent gemaakt heeft. Beetje diep brabbelen en dat is het zo'n beetje. De schwung moet dan komen van schmierende acteurs als Jordi Mollà - wat wisselend succes op levert. Ik mis wat spanning en een echt grote clash ontbreekt mijns inziens ook.

2,5

Goh ja.

Middelmatige buddy-film, maar eigenlijk ook wel gewoon hetgeen wat ik ervan verwacht had. Kevin Hart is luidruchtig, op momenten irritant en vaker niet grappig dan wel: zo ken ik hem. Ook Ice Cube zet z'n gebruikelijke rolletje neer met z'n norse kop. Verder heeft de film eigenlijk niets om het lijf. Het plotje is niet bijster origineel, maar ook dat is volgens verwachting. Hart en Cube moeten de film dragen en doen dat nog net goed genoeg voor de tijd die hen gegeven is.

2,5

Matig.

Op zich is de premisse wel interessant en tijdens het laatste kwartier maakt de film dat ook wel waar, met een voor mij bevredigend en ook mooi gefilmd einde. Helaas laat men in dat eerste uur vaak steken vallen waardoor de schwung er meer dan eens uit gaat en de film als een pudding inzakt. Men tracht een weinig geromantiseerde western te maken - dan ben ik altijd wel geïnteresseerd -, maar de urgentie van de klopjacht had te allen tijde aanwezig moeten zijn, en dat is niet het geval. Spijtig.

2,5

Redelijk.

Erg klassieke en compacte western, deze Ride Lonesome. Die titel is trouwens opmerkelijk gezien het verloop van het verhaal. Eerder dan showdowns wil de film inzetten op de psychologische tendensen tussen alle personages. Daarvoor had ik althans een meer modern acterende cast nodig. Sowieso ben ik wel iemand die vaak moeite heeft met de wat stijve en theatrale manier van acteren die gebruikelijk was voor (pakweg) 1970.

Ook hier staat me dat wel eens tegen, maar op zich staat dat wel los van andere zaken die het wel de moeite maken. Zo is het, ondanks of mede dankzij de korte speelduur, een evenwichtige film. ik ben blij dat dergelijke kortere films ook bestaan, want met een half uur langer had ik dit wellicht een slopende zit gevonden. Het fameuze eindshot tot slot is trouwens een mooie afsluiter.

3

Secuur drama.

Vrij ingetogen ook. Als eerste kennismaking met Chloé Zhao is deze niet tegengevallen. Nochtans ligt de dosis drama torenhoog, men slaagt er eigenlijk vrij gemakkelijk in om weg te blijven van vals sentiment. Zhao laat immers vooral het beeld spreken. Vanzelfsprekend vloeit daar een karrenvracht aan mooie shots uit voort.

Niettemin blijft het vrij vlak. Ik raakte niet ontroerd of wat dan ook. Ondanks de aanwezige ingrediënten en het gebrek aan foute keuzes, deed het me tijdens het kijken allemaal maar weinig. Dus ofwel ben ik weeral een beetje afgebot in mijn emoties ofwel ontbreekt er toch iets.

3

Nog net oké.

Ik ben absoluut geen liefhebber van Adam Sandler. Met een heleboel kompanen, de ene al wat grappiger dan de andere, ligt de focus evenwel niet op hem maar is die wat verdeeld.

Het komt de film ten goede en hoewel de speelduur een minuut of 20 te lang is, kijkt het allemaal vlot weg. De humor is quasi niveauloos en dus ideaal voor een avondje hersenloos vermaak. Taylor Lautner steelt wat mij betreft de show. Dankzij hem heb ik toch een keer of 3 luidop moeten lachen. Dat is 3 keer meer dan verwacht.

2,t

Vermakelijk.

Hoewel ik nog geen enkele Louis de Funès-film volledig heb gezien, heb ik er natuurlijk wel al fragmenten van gezien en de sfeer uit die fragmenten krijg ik hier bij tijd en wijlen ook. Ik denk dat het mij niet gegeven zou zijn om 5 van dergelijke films op korte tijd te zien, maar deze Rien à Déclarer is hoe dan ook een genietbaar tussendoortje.

Dany Boon vult als grijze muis de schmierende Benoit Poelvoorde uitstekend aan. Met ook nog een aantal andere goed gecaste bijrollen zit het op dat vlak wel snor. En verder is het ook gewoon vlot. De film stokt nergens, het aankomende drama-momentje duurt niet te lang. En zo is Rien à Déclarer een geslaagde eerste ontmoeting met (regisseur) Dany Boon. Zijn andere films zullen op tijd en stond nog wel volgen.

3

Amusant.

Degelijke Woody Allen-film, handig geholpen door Wallace Shawn die de gekende neurotische hoofdrol vertolkt alsof hij Allen zelf is. Hij past perfect in zijn rol. Het maakt dat al de rest aan die kapstok kan hangen en z'n ding doen: de locatie, het zomerse sfeertje, de ongeïnteresseerde Gina Gershon en de sympathieke Elena Anaya. Grootse cinema vind ik het niet, maar het is wel een aangenaam kijkstuk.

3

Matig.

Erg slecht is het allemaal niet, maar het rommelige begin en de onvermijdelijke voorspelbaarheid doen toch geen deugd.

Het middenstuk valt niettemin goed mee en doet je soms zelfs twijfelen aan de dader - al heb ik altijd de juiste verdacht.

Door het casten van acteerlegendes Robert De Niro en mijn persoonlijke favoriet Al Pacino is Righteous Kill wellicht bekender dan het verdient. Het is uiteraard leuk om beide heren samen aan het werk te zien - weliswaar 30 jaar te laat (hun beperkte gedeelde scènes uit Heat daargelaten) -, maar zowel De Niro als Pacino acteren op automatische piloot. Vooral De Niro vind ik bij momenten een gelaten indruk maken.

Zonder hen had Righteous Kill wellicht een B-film geweest. De regie oogt bij momenten simpel en goedkoop; sommige scènes zijn lelijk gefilterd, andere scènes zijn dan weer slordig aan elkaar geplakt.

De speelduur van een goeie 100 minuten kijkt gemakkelijk weg, maar op het tipje van mijn stoel heb ik nooit gezeten, daarvoor ontbreekt Righteous Kill simpelweg aan kwaliteit.

2,5

Onderhoudend.

Van tijd tot tijd kan zo'n botte actiefilm over al dan niet corrupte agenten er wel in. Ze komen ook vaak van de lompere regisseurs genre David Ayer, of, zoals in dit geval, Joe Carnahan. Toegegeven, zijn piek lijkt al even voorbij, maar ik vind zijn films nog altijd wel amusant en zeer geschikt als vlot tussendoortje.

Met Ben Affleck en Matt Damon zijn er grote namen aan het project toegevoegd, maar dat zegt eigenlijk niks. Affleck is trouwens beter dan Damon in zijn rol. Verder is ondanks hun aanwezigheid de ietwat donker geschoten actieprent met een wat kleine twistjes hier en daar zoals je het verwacht aan de hand van de poster. De afwikkeling is niet echt passend - ik had liever gezien dat iedereen wel wat 'dirty' was -, maar het zij zo.

3

Grijze middelmaat.

RIse Of The Guardians is bij momenten verfrissend en vlot, maar minstens even vaak is het melig en afgezaagd formulewerk. Om het verhaaltje is het sowieso niet te doen, daar dan ook geen klachten over, maar wat ik dan wél graag heb is humor. En dat valt hier lelijk tegen, héél lelijk.

Ook de sterrencast zorgt voor geen onverdeeld succes. Jude Law als slechterik Pitch en Alec Baldwin als de Kerstman steken er met kop en schouders bovenuit.

Chris Pine klinkt niet als een 18-jarige en ook Isla Fisher kan niet bekoren. Hugh Jackman schommelt er wat tussen in: soms goed, soms slecht.

Ook animatiegewijs hinkel ik wat op twee gedachten. De film is erg dynamisch: de camera zwiert zowat alle kanten uit en op zich levert dat nog wel een paar redelijke scènes op. Aan de andere kant ogen enkele creaties en personages erg hoekig en/of steken ze nogal af tegen de achtergrond. De tsjingelmuziek bij de gele sliertjes van het Zandmanneke ergert ook na een tijdje.

En om te eindigen nog even dit: slechterik Pitch gelijkt qua uiterlijk heel erg op Azog, uit The Hobbit... de (weinig geïnspireerde) invloed van Guillermo Del Toro?

2,5

Matig.

Op enkele fragmenten uit het origineel na had ik nog niks van de apenreeks gezien. Het spreekt me allemaal niet zo aan, maar gezien de cast (en positieve commentaar van mijn broer die 'm in de cinema zag) heb ik het toch maar even een kans gegeven.

Toch is dit maar zo zo. Het verhaaltje is er eentje volgens het Hollywoodboekje en verrassingen blijven dan ook uit. Op papa Rodman na loopt er geen enkel interessant personage rond en dat weegt toch wel op het geheel.

De cast stelt trouwens teleur. James Franco is erg matig - hoeveel keer kan je op zagerige toon "Caesar" zeggen, zeg? -, Freida Pinto en die kwiet uit Harry Potter zijn ook slecht. John Lithgow is wél goed.

Rupert Wyatt levert niettemin een dynamisch geregisseerd werkje af. Hoewel de apen er niet altijd goed uitzien - vooral in massascènes en vooral de chimpansees - is het visueel best aardig. Vooral tijdens de uitbraak zitten er leuke shots tussen - bv de camera die een aap volgt terwijl hij door een gebouw heenraast.
De muziek is nogal bombastisch op een melige manier, maar dat is uiteraard te verwachten.

2,5

Erg mooi.

Echt veel gebeurt hier niet - toch niet als we het over actie(s) hebben. A River Runs Through It teert volledig op de karakteruitdieping van de twee broers en slaagt daar met verve in.
Twee uur lang heb ik ontzettend genoten van de onevenwichtige balans tussen de broers. Tot het einde blijft een zekere spanningsboog behouden, al draait men net iets te veel om het lot van Paul heen.

Een grote troef is de cast, waarbij Brad Pitt er toch wel bovenuit steekt. Hij heeft er wellicht het personage voor, maar dat doet niets af van zijn prestatie. Tegenspeler Craig Sheffer doet evenwel niet veel onder en ook Tom Skerritt zorgt voor een solide bijrol.
De goede kijker merkt trouwens Joseph Gordon-Levitt op in de rol van jonge Norman.

Maar ook Robert Redford verdient pluimen. Alles aan deze film verraadt vakmanschap en op elk moment heb je het gevoel dat Redford wist met wat hij bezig was. Elke scène duurt perfect lang genoeg, visueel valt er genoeg te beleven - al teert men natuurlijk op de natuur -, het tijdsbeeld is goed neergezet en ook muzikaal valt het niet door de mand - het is zoet, ja, maar dan wel subtiel.

Aanrader.
4

Matig.

Gebaseerd op waargebeurde feiten en dat had toch een grimmigere film verdiend dan deze te lakse poging. De groep tieners blijft teveel een typische groep tieners. Ik vind er weinig uitzichtloos aan, aan hun bestaan en daardoor toch ook weinig begrip voor de twijfel om die toffe peer uit hun groepje die terloops een vriendinnetje doodt al dan niet aan te geven. Keanu Reeves acteert houterig. Crispin Glover heeft daar veel minder last van, maar een beetje minder mag ook in zijn geval.

2

Tja.

Zeer eighties en dat is op zich best genietbaar. Het eightiessausje zorgt voor onder meer voor nektapijtjes en een foute soundtrack. Dat is best tof. Maar het zorgt ook voor Patrick Swayze in de hoofdrol; dat is dan weer een pak minder, want dat is qua acteren toch echt een pijnlijke zaak. Ik vind een aantal bijrollen beter te pruimen.

Verder vooral veel geknok in een voorspelbaar verloop. De remake vind ik net iets beter, maar als men de actiescènes hier wél deftig had geregisseerd, was dat wellicht niet het geval geweest.

2

Middelmatig.

Niet dat ik er echt veel van verwachtte. Het origineel heb ik nooit gezien, maar ook als op zichzelf staande film is deze versie weinig verfrissend. Jake Gyllenhaal doet het goed, maar verder is de voorspelbaarheid toch een beetje een spelbreker. Zeker als dan een idioot als Conor McGregor opdraaft en ook de finale niets te bieden heeft. Ik verwachtte ook geen zonnig Michael Bay-soft actiespektakel op zee. Beetje rare keuze.

2,5

Goeie film. Top 250 waardig.

Een misdaaddrama, maar eindelijk eens géén rise-and-fall concept. Toch is het verhaal vrij simpel en af en toe ook wat voorspelbaar. Er had weer meer verrassing in mogen zitten. Het had ook wat vuiler mogen zijn. Nu is het allemaal nog redelijk braaf. Had Jude Law als huurmoordenaar Maguire wat meer screentime en wat meer kat-en-muis situaties met Hanks en zoon gehad, was het wat spannender geweest. De band vader-zoon is uiteraard het ingrediënt in deze film, maar speciaal is het niet en het hoefde zeker niet breder uitgesmeerd te worden.

Tom Hanks ziet er niet echt uit als een keiharde crimineel (dat dunne snorretje zag er belachelijk uit), maar hij past wel bij die sfeer. Zo wat regenachtig, met die kostuums. Paul Newman doet het op z'n oude dag aardig (hij kan zelfs zoon Daniel Craig in mekaar peren). Jude Law als huurmoordenaar vond ik sterk - deed me wat aan de rol van Javier Bardem in No Country for Old Men denken. Hij had wat meer screentime moeten krijgen.

Zoals gezegd een leuke sfeer: donker, die regen, .. Goeie muziek ook. Heel aangenaam tempo en bij momenten erg spannend (zoals Law en Hanks in dat restaurent)..

4

Zwaar.

En moet zwaar doel ik op twee zaken: de toon, maar ook het verhaal. De nadruk ligt enkel en alleen op het overleven. Aan de hand van enkele flashbacks zien we enkel de depressieve moeder, de uitbraak van de ramp wordt niet in beeld gebracht.
De volle speelduur weet dan ook niet helemaal te boeien. Het depressieve druipt ervan af en alles is zo zwaarmoedig dat het kijken er niet gemakkelijker op wordt.

Viggo Mortensen is bij momenten wat te flauw, maar kan over de ganse lijn gezien toch wel overtuigen. Hij smijt zich echt in z'n rol en dat is er aan te zien.
Zijn tegenspeler Kodi Smit-McPhee vind ik niet zo geweldig, maar bij kindacteurs kan dat al eens gebeuren.
Verder zijn de bijdragen van Charlize Theron en Robert Duvall zeer de moeite - hoe kort ook. Guy Pearce daarentegen heeft gewoon makkelijk geld verdiend.

Het post-apocalyptische Amerika is overigens fraai vormgegeven. Alles is grauw en grijs. Het lege en verlatene druipt ervan af. Ook de muziek is zeer de moeite.

3

Tof.

Robin Hood is toch wel één van mijn favoriete Disneyfilms en eentje die mij toch altijd bijgebleven is tussen de lading films die Disney in mijn kinderjaren (geboortejaar 1992) uitbracht. Het onvermijdelijke jeugdsentiment zal altijd wel wat blijven bij dit soort werkjes, maar verder is het toch allemaal nog vlot, knap gemaakt en vooral amusant om te kijken.

4

Niet al te best.

De "legende" van Robin Hood is best een amusant verhaaltje en kan wat mij betreft op meer dan één manier verfilmd worden. Hier is gekozen voor een ietwat gewelddadigere aanpak, maar uiteindelijk is het wreed saai. Het speelse en frivole ontbreekt volledig, het politieke geneuzel boeit voor geen meter en onder meer de romance met Maid Marion is héél erg ongeloofwaardig.
Het enige wat nog een beetje een Robin Hood-gevoel geeft is het zijplotje met de boskinderen.

Op vlak van casting stel ik me ook serieus vragen. Russell Crowe - zoutloos als vanouds - laat een ongeïnspireerde en vermoeide indruk na. Enig (jeugdig) charisma ontbreekt; in de plaats krijgen we een chagrijnige kop.
Maar Crowe is niet alleen. Cate Blanchett kan er nog net mee door, maar oa Mark Strong, Danny Huston, en vooral Oscar Isaac en Matthew Macfadyen zijn matig tot zeer slecht. Hun kwaliteiten in acht genomen lijkt het mij eerder dat zij slecht geregisseerd zijn.

En zo beland ik dus bij Ridley Scott, die er een soepje van gemaakt heeft. De speelduur hoeft geen probleem te zijn (de film uit 1991 duurt ook zoiets, geloof ik), maar dan moet je wel rechtlijnig naar iets toe werken. En daar is hier geen sprake van. Het script rammelt (en bevat ook onlogische dingen zoals Lionheart - de koning(!!!) van Engeland - die eventjes voor een vijandige(!!!!) poort gaat zitten schreeuwen), maar Scott gaat ook niet vrijuit. Hij laat z'n acteurs doen wat ze willen - zo'n Macfadyen probeert komisch te zijn, ofzo? -, maar ook filmtechnisch valt hij door de mand. Enkel een paar shots in de bossen zijn mooi. Daartegenover staat een resem harrewarrige massascènes en een kopie van de openingsscène van Saving Private Ryan.
Qua aankleding scoort Robin Hood nog wel wat puntjes. Het middeleeuwse sfeertje heb ik wel graag (zo is Nottingham wel tof vormgegeven) en ook muzikaal kan het er allemaal wel mee door.

2

"ARRÊTEZ OU C'EST LA MORT!"

Wel oké.

Ik had er niet zoveel van verwacht: de film doet wat denken aan Guy Ritchie's King Arthur-avontuur. Ook Robin Hood is hier (letterlijk) in een modern jasje gestoken. Het is te zeggen: de film oogt strak en hip. Weg is de stoffige Robin Hood die de meesten zullen kennen van de Kevin Costner-film.

Maar al bij al kijkt het toch behoorlijk vlot weg. Het simpele verhaaltje vordert goed en Taron Egerton is ideaal in dit soort rolletjes. Visueel doet de film iets te donker aan. Ook qua toon is het al redelijk serieus, dus iets meer kleur had aangenaam geweest - of Robin nu 's nachts werkt of niet.

3

Oef!

In navolging van een Naked Gun of Hot Shots krijgt ook Robin Hood een spoof. Het is in ieder geval flauw genoeg, maar grappig is het écht niet. Geen moment. Geen leuke hoofdrolspeler, geen leuke sidekicks: het komisch talent is ver te zoeken, wellicht ook ingegeven door een script zonder geslaagde grappen. Met een speelduur van voorbij het anderhalf uur wordt dan het ook wat langdradig, al denk ik niet dat een kortere speelduur veel had gered. Behalve dan mijn tijd.

1

Simpele doch vermakelijke avonturenprent.

Het verhaal is uiteraard alombekend, en hoewel ik geen Robin Hood-kenner ben, neem ik aan dat de belangrijkste punten er wel in verwerkt zitten.

De meerderheid van de scènes zijn amusant en/of interessant, maar het biedt uiteindelijk allemaal niet genoeg om de volle 2,5 uur te boeien.

Kevin Costner is niet altijd de best gecaste acteur. Ook hier vind ik hem weinig bijzonder. Alan Rickman als badguy kan echter nooit kwaad en ook Morgan Freeman is weer genietbaar.

De kostuums hadden beter gekunnen (maar de film is al weer een dikke 20 jaar oud). Ook enkele decors zijn wat lelijk. De avonturenscènes zijn dan wel weer de moeite, al hadden de gevechtsscènes soms wat grootser gemogen.

3

Degelijk.

Normaal pen ik mijn mening een dag of 2, 3 na het zien van een film neer. RoboCop was ik totaal uit het oog verloren waardoor 'dag' vervangen mag worden door 'week'. Nu goed, goeie films blijven hangen, dus dat hoeft niet negatief te zijn. RoboCop daarentegen is geen blijver.

De film kijkt aardig weg, maar dan vooral door de lompheid van de actie en niet door de satirische saus. Natuurlijk, die commercials blijven wel leuk, maar net zoals bij Starship Troopers verliest de satire wat kracht en lijkt de nadruk te liggen op de lompe actie.

Peter Weller heeft een goede stem om RoboCop te spelen, maar Kurtwood Smith steelt toch de show. Andere dubieuze mannetjes worden ook verdienstelijk neergezet.

Dikke 25 jaar na datum staat RoboCop nog steeds als een huis. De futuristische look gedompeld in een eightiessausje is nog niks gedateerd en net zoals in andere Paul Verhoevenfilms ontbreekt het ook hier niet aan bloederige actie en enkele komische kills.

3