Opinions

Oef!

Behoorlijke misser van Netflix, nochtans hun duurste film tot dusver. Ik vrees evenwel dat het grootste deel van het budget opgegaan is aan de lonen van de acteurs, want er lijkt op alle andere vlakken flink bespaard. Dat gaat van het belachelijke scenario dat een beetje overal en nergens heen wil (en van enkele succesvolle films leentjebuur doet), maar ook over de tenenkrommende dialogen, waarbij voornamelijk Gal Gadot's personage niet veel meer doet dan duidelijk maken hoe geweldig ingenieus haar plannetjes wel zijn.

Dit terwijl het eigenlijk maar met haken en ogen aan elkaar hangt. De toevalstreffers zijn talrijk aanwezig, maar zorgen er gelukkig ook nog voor dat het tempo wel vrij hoog ligt. De film is op geen moment goed, maar gelukkig ook nooit saai. Ryan Reynolds en Dwayne Johnson zijn trouwens een ongelukkige combo - zij zijn eigenlijk knak dezelfde type acteurs: allang een gevarieerde filmografie overboord gepiekerd en veelal een typetje van zichzelf - in welke actiekomedie dan ook. Hun zelfrelativering wordt zo spijtig genoeg nogal afgezaagd. Ook hier dramt men daar nogal op door. Gadot is gewoon beeldschoon, acteren kan ze amper.

Verder heb ik mij ook verbaasd aan de ontiegelijk lelijke effects en green screens. De arena-scène spant daarmee de kroon. Het is amper te vatten voor een film met dit budget. Niet dat het de deur naar meer dichthoudt: de slotscène zet ze wagenwijd open, en kennelijk doet de film het prima op Netflix dus binnen een jaar of 2 kan ik mij weer laten vangen als ik mijn vriendin nog eens de film van de avond laat kiezen.

1,5

Matig.

Zeer formulematig werkje, waarin zeker Chris Evans er zo ongeïnspireerd bij loopt dat het bijna gênant wordt. Dwayne Johnson kan nog zijn gebruikelijke rolletje spelen, niet meer of minder. De buddy's worden ook niet geholpen door een iets te lange film, met een zeer voorspelbaar en slepend verloop. Ik mis fun, iets wat een kerstfilm toch mag hebben. Zowel de actie als de humor spelen op safe. Veel valt er verder niet te zeggen over Red One.

2

Had het allemaal erger verwacht.

Flinterdun verhaaltje uiteraard. Het 'Twilight'-gehalte is erg aanwezig - wat spijtig is. Roodkapje heeft blijkbaar 2 aanbidders. Het is zo cliché als het groot is en ergert ook. De dialogen zijn van een erg bedenkelijk niveautje.

Met de intrede van Gary Oldman komt er wat schwung in. Het wordt best spannend/ mysterieus bij momenten. Zowat iedereen zou de weerwolf kunnen zijn.

Toch moet je deze film in z'n context kunnen zien. Niet te serieus nemen ('t is trouwens een sprookje), gewoon beetje hersenloos proberen te waarderen.

Amanda Seyfried doet het behoorlijk, al is het vooral haar uiterlijk dat erg goed in gehele sfeer past. Gary Oldman doet het deze keer op automatische piloot. Veel brullen en commanderen, past hem wel, maar het is ook alleen maar hetzelfde. Al de rest van de cast is ver beneden niveau, vooral het eerste half uur.

De film beschikt over een gezellige sfeer, mede mogelijk gemaakt door het knusse dorpje, de sneeuw en enkele fraaie natuurshots. Ook qua muziek zat er hier en daar wel iets degelijks tussen.

Net voldoende.

2,5

Slecht.

Ik moet toch maar eens ophouden om dit soort actiefilms zonder niveau op te zetten. Zelfs met slaaptekort kan ik niet om het amateurisme heen zien. Zeer, zeer slecht geschreven. Nog slechter gebracht dan je reeds mogelijk zou houden. Orlando Bloom en co zijn bloedserieus in hun acteerwerk. Dat slaagt natuurlijk nergens op, want het is echt amper aan te zien. Qua speelduur ook nog behoorlijk voor hetgeen het plot biedt. Een bloederige uitspatting hier en daar moet kijker wakker houden, maar een dutje tijdens deze b-film van niks is toch geen slecht idee.

1

Slecht.

Van hetzelfde zoals Conan the Barbarian maar dan slechter. Soms redelijk vervelend, en nooit vlot.

Sonja is saai, dat kleine jongetje is irritant, zijn sidekick is ook al niet goed. Blijft nog Ahnuld over wiens uitspraak alleen al voor de nodige luchtigheid zorgt. Om van zijn gezichtsuitdrukkingen nog maar te zwijgen.

Intussen behoorlijk gedateerd, maar soms nog wel amusant: mooie landschappen in combo met old school effecten.

1,5

Degelijk.

Red Sparrow heeft op zich best potentieel. Het spionage-achtige grauwe sfeertje van Oost-Europese steden vormt een geweldig decor voor een thriller. Het sexy sausje dat erover gegoten wordt is een verdienstelijke poging om de film an sich aantrekkelijker te maken, maar de combo is m.i. niet altijd even gelukkig. Zo voelt de film op bepaalde vlakken toch te afgeborsteld, terwijl net de grauwere stukken mij konden bekoren.

Ook spijtig van het Engels-met-Russisch-accent. Dat blijft toch zo potsierlijk klinken, hoe goed men ook z'n best doet. Dat gezegd zijnde kon ik toch wel genieten van Jennifer Lawrence, in eindelijk nog eens een uitdagende rol, en ook van de bekende koppen in de bijrollen. Met Joel Edgerton, Matthias Schoenaerts en Jeremy Irons loopt er toch wat acteertalent rond.

Met ook een aantrekkelijk visueel jasje dus zeker de moeite waard om te kijken.

Dikke 3

Amusant voor 'n keertje.

Verhaaltechnisch is het allemaal vrij mager, zelfs voor een post-apocalyptische film. Quinn en co overleven al x aantal jaar, komt er een gekke Texaan voorbij en voor je het weet hebben ze de bron gevonden.

Een gelaagd drama had ik natuurlijk niet verwacht, maar aangezien het allemaal zo makkelijk gaat had een beetje meer zelfrelativerende humor wel gemogen.

Christian Bale is niet geheel onaardig en ook Gerard Butler houdt zich prima staande, maar het is duidelijk dat Matthew McConaughey de show steelt. Door de hoop chick flicks waarin hij acteert zou je vergeten dat hij ook daadwerkelijk een rol kan neerzetten.

Izabella Scorupco is een spijtige toevoeging.

Maar hetgeen Reign Of Fire de meeste punten op scoort is z'n look. Niet alleen het post-apocalyptische Engeland ziet er geweldig uit (hoewel meer herkenningspunten hadden gemogen), het zijn vooral de draken die levensecht overkomen. Op 10 jaar tijd is de gebruikte CGI nog geen tikkeltje verouderd.

De soundtrack gooit dan wel weer wat roet in het eten: klef en schel.

3

Wisselend.

Het eerste filmpje vol slapstick zet de toon, maar is iets te flauw naar mijn mening. Nadien volgen er nog genoeg sketches, het ene al wat meer geslaagd dan het andere. Er zit thematisch wel een lijn in, maar elk filmpje heeft z'n eigen klemtonen. Dat zorgt voor genoeg variatie. Spijtig genoeg zit er voor mij geen écht hoogtepunt in, of het moet de episode met de chauffeurs zijn.

3

Matig.

In principe heeft The Remains of the Day alles wat een onderdrukte kostuumdrama-romance nodig heeft, de hoofdpersonages ook nog eens neergezet door twee acteurs die geboren lijken voor het genre, al vind ik Emma Thompson toch duidelijk de betere.

En toch. Aan het einde van de film voelde ik het niet. En daar staat en valt toch zowat gans de film mee. Iets te sec, op een of andere manier, en ja, ik ken het genre. The Age of Innocence, om een genre- en generatiegenoot te noemen, deed het bijvoorbeeld wel.

2,5

Matig.

Eigenaardige mix tussen film noir en romantisch sci-fi-drama. Gesitueerd in een onder water gelopen Miami, wat best een toffe locatie is (maar waar tegelijkertijd niet al te veel mee gedaan wordt). De noir vibes moeten onder meer komen van de stemmige voice-over van Hugh Jackman, maar die komt niet zo uit de verf. Ik moest ook telkens aan Matthew McConaughey denken bij die immer wederkerende 'All you have to do, is follow my voice..'.

Nu goed, Reminiscence is zo'n 'intelligente' blockbuster, dus er is wel wat geld tegenaan gegooid en dat is er aan te zien. De film ziet er gelikt uit - de spaarzame CGI ziet er keurig uit. Tijdens het kijken had ik wel constant het idee naar een romantisch doorslagje van Inception te kijken. Toen de credits rolde en de naam Jonathan Nolan als producer tevoorschijn kwam, viel het kwartje natuurlijk snel.

Een Nolan light; zo zou je Reminiscence misschien het beste kunnen beschrijven. Dat heeft als voordeel dat het net wat minder volgepropt is met 'perfectionisme', maar het zorgt er ook voor dat de film toch niet echt verfrissend overkomt. Echt goed is het uiteindelijk allemaal niet, maar op zich heb ik me er nog wel een uur of 2 mee vermaakt.

2,5

Aardig.

Voor wat het wil zijn, is het mij nog best geslaagd. Nicholas Hoult is een goeie casting als sullige dienaar. De hedendaagse schwung is voor 'n keertje tof gebracht. Hoult in combo met Awkwafina (ook eens een meevaller) is geslaagd. Iets minder geslaagd is Nicolas Cage. Dat is voor mij een te voor de hand liggende keuze als Dracula, toch voor dit soort parodie.

Verder erg bloederig. Soms een beetje té, in die zin dat het nogal slapstick dreigt te worden. Heel erg origineel zijn de meeste kills ook niet, maar het vlot zo goed dat het eigenlijk amper uit maakt. Voor mij is dit een prima tussendoortje.

3

Bizar en vermakelijk.

Repo Men is duidelijk geen alledaags Hollywoodproduct. Daarvoor ligt het over-the-topgehalte veel te hoog en ook aan bloed ontbreekt het niet.
Het verhaal is op zich boeiend genoeg door de cynische ondertoon, maar met het futuristische gegeven wordt weinig tot niets gedaan.
De dosis drama is misplaatst en haalt een tijdje de tempo uit de boel. Repo Men herpakt zich daarna en eindigt vrij sterk - vooral ook de ontnuchterende twist dat Remy's lot niet meer dan een droom is werkt goed.

Jude Law speelt hier een totaal andere rol dan dat ik van hem gewoon ben, maar overtuigt als grofgebekte hypocriet.
Forest Whitaker had wat komischer gemogen, Liev Schreiber is dat alleszins wél. Alice Braga is vervangbaar en Carice van Houten moet best eens aan haar Engelse uitspraak werken.

Een betere/ uitgebreidere blik op de futuristische omgeving had het allemaal iets overtuigender kunnen maken. Het enige wat nu een toekomstig tijdsbeeld rechtvaardigt is de vervangorganenmarkt.
De actiescènes zijn niettemin vrij tof. Enig realisme is ver te zoeken en dat is maar goed ook. Het aantal bloederige scènes ligt tamelijk hoog, maar echt goor wordt het nooit. Ik zou het zelfs komisch noemen bij momenten, zeker in scènes zoals die waarin Remy z'n vriendinnetje "cleared" op de meest erotisch getinte wijze.
Muzikaal kan het er allemaal mee door, af en toe is de boel wat bombastisch maar storen doet het niet.

3

Goed.

Een jaar of 20 geleden zowaar te zien gekregen in de les 'godsdienst'. Leerkracht toen was een twintiger die graag eens belangrijke films liet zien. Alleen is geen enkele film geschikt om in 3 (of meer) stukjes van hoop en al 40 - 45 minuutjes te kijken. Zeker geen film die als koortsdroom gebracht wordt.

Want dat is toch wel waar Darren Aronofsky mijns inziens op mikt: om je als kijker stelselmatig mee te zuigen in het wel en wee van een groepje verslaafden. Er is geen ontsnappen aan de negatieve spiraal en dat werkt toch écht wel pas als je 'm op een fatsoenlijke manier kijkt.

25 jaar na datum komt de tand des tijds wel wat piepen. Al zal dat misschien ook met budget te maken gehad hebben. Qua regie valt er alleszins niet veel te klagen. Aronofsky's hippe editing is nog steeds snel en hyperactief genoeg. Het is wel steeds een beetje hetzelfde, maar het werkt wel. Naar het einde toe, pakweg het laatste half uur, had het nog net een tandje meer mogen zijn. Of ik had mij misschien iets meer moeten kunnen aantrekken van bijvoorbeeld Jared Leto's personage. Die doet mij bitter weinig. Een Ellen Burstyn, Jennifer Connelly of zelfs Marlon Wayans doen het een stuk beter.

In ieder geval blij dat ik Requiem for a Dream eindelijk eens kunnen kijken heb zoals ik dat allang had moeten doen. Een absolute topper heb ik er helaas wel niet in kunnen ontdekken.

3,5

Redelijk.

Ennio Morricone steelt wederom de show met een uitstekende bijdrage. Zijn muziek had eigenlijk ook een iets betere film verdient, al kan ik The Big Gundown geen slechte noemen. De film doet veel 'spaghetti'-dingen gewoon goed: Lee Van Cleef in de hoofdrol, geweldige muziek, een opvallend Duits(?) figuurtje als slechterik.

Maar het duurt even voor ik in de film kwam. Bepaald acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven en dat doet weleens afbreuk aan de schwung van zo'n film. Dubs helpen daar niet altijd bij - ik ben wel iemand die daar vaak last mee heeft. Niettemin wel een deftig tussendoortje binnen het genre.

3

Matig.

Rescue Dawn heeft vooral een belabberd eerste uur. De vliegtuigcrash is in een wip en een zucht gebeurd en het hele gedoe in het gevangenenkamp is verrassend genoeg luchtig, zelfs komisch.
Enige dreiging en tragiek ontbreekt en in plaats van een rauw en hard verslag over het verblijf van Dieter wordt een flauw en ongeïnspireerd zootje voorgeschoteld.
Wanneer Dieter en co dan toch een ontsnappingspoging wagen stijgt het niveau zienderogen. Vietnam straalt eindelijk een beetje dreiging uit en de film wordt dan ook op slag veel serieuzer.
Over het einde ben ik dan weer niet te spreken, wat een gedrocht.

Ook het acteerwerk stelt teleur. Van Steve Zahn en Jeremy Davies had ik geen acteerkunstjes verwacht, maar van Christian Bale wel. Helaas blijft hij ver onder z'n gebruikelijke niveau. Ik zou het zelfs zijn slechtste acteerprestatie die ik ooit gezien heb noemen, zijn fysieke opoffering ten spijt.

Waar de toon bij momenten typisch Amerikaans is, is de regie dat niet. Rescue Dawn ziet er niet zo gelikt uit als menig ander Hollywoodspektakel. Toch had e.e.a. beter moeten zijn. Het natuurlijke Vietnamese decor wordt amper gebruikt en ook al niet fatsoenlijk in beeld gebracht, vooral in het eerste gedeelte.
De CGI is trouwens ook ontzettend lelijk. Aan het begin zie je enkele amateuristische explosies en ook de vliegtuigrit ziet er belabberd uit.

2

Nostalgie.

Net zoals eigenlijk al die andere Disneyfilms. Dus op zich zegt dat niet heel veel, ware het niet dat het mede daardoor nog genietbaar is anno 2021. Een vlotte film verder, het avontuur wordt er gestaag doorgejaagd. Niet het beste werk van Disney, maar wel weer gewoon goed en eens te meer eentje dat de tand des tijds redelijk doorstaat.

3

Bovengemiddeld.

En toch is Reservation Road niet goed gebalanseerd. Het drama hakt ongenadig op de kijker in, maar de steeds meer voorkomende thrillerelementen zijn niet altijd even overtuigend.

Ik vind rouwprocessen sowieso een erg interessant onderwerp en dat is goed uitgewerkt, maar het thrillergedeelte heeft simpelweg minder impact en zorgt voor ambigue personages waarvoor ik hoe langer, hoe minder begrip kon opbrengen.

De climax tot slot is maar platjes en lijkt veel te hard op The Crossing Guard.

Het onevenwicht drama - thriller straalt ook af op de acteerprestaties. Zo is Jennifer Connelly subliem over de ganse lijn, terwijl Joaquin Phoenix en Mark Ruffalo erg sterk zijn in de dramascènes maar minder impact hebben tijdens thrillergedreven stukken.

Verder is Reservation Road zonder al te veel franjes geregisseerd, hetgeen de geloofwaardigheid in stand houdt. Visueel valt er dan ook niet veel te ontdekken: zowel in thema als (audiovisuele) uitwerking is het allemaal kil, grijs en mistroostig.

3,5

Lichte tegenvaller. Ik had een waar meesterwerk verwacht, helaas.

Het verhaal vind ik echt niet zo bijzonder. Een paar voor elkaar onbekende gangsters die een overval plegen. Eén van hen blijkt een flik, luist ze erin. Iedereen dood. Meh. Had ik zelf ook wel kunnen bedenken.

De acteerprestaties waren goed, zeker niet slecht, al waren er geen echte uitschieters bij (Buscemi misschien, maar die is altijd op niveau).

Het camerawerk is uiteraard uitstekend.

Hier en daar is de film wat ongeloofwaardig. Mr. Blonde ligt heel de film in z'n eigen bloed te vergaan, zonder te sterven. Op 't eind krijgen Joe en Nice Guy Eddie elk één kogel, en hupakee, direct dood.

Best vermakelijk, ook niet meer dan dat. Voorlopig een 3.5*

Goh ja.

Kitsch met hoofdletter K. Soms ook wat tam geregisseerd. De John Woo-achtige slomo's komen niet tot hun recht, maar ook 'snelle' actie is erg matig geregisseerd. De zombies komen ook wat tam over. Ik heb liever een chaotische, claustrofobische zombie-ervaring in plaats van die kwijlende tamzakken. Wat wel werkt is de setting. Nog iets te gelikt en het voortkabbelende verhaaltje doet ook geen deugd. Er had meer uitgehaald kunnen worden door er wat meer angst, chaos en claustrofobie in te steken, maar al bij al is het vrij sfeervol gebracht. Hier en daar kom je een toffe vondst tegen en het maakt de film, die sowieso al niet superlang duurt, vlot verteerbaar.

2,5

Terug naar af.

Na twee eerder zwakke delen was het derde deel een stap voorwaarts. Deel 4, terug onder regie van Paul W.S. Anderson, kan de stijgende lijn niet verder zetten. Integendeel. We krijgen weer meer kitsch en camp. Maar ook een slechter geregisseerde film. Veel dode momenten. De zombies, ook in de eerdere delen al vrij tam, zijn dat nog steeds en dan helpt het overdadig gebruik van slowmotion niet. Anderson krijgt geen schwung in de film en evenmin in de actiescènes. Zijn terugkeer in de regiestoel gaat ook gepaard met een terugkeer naar blauwtinten in ondergrondse complexen. Zo lijkt het allemaal weer een stukje meer op Blade, Underworld en consoorten en zijn we weer een stap verder van een eigen smoelwerk.

2

Niet zo goed.

Slechter dan deel 1, dat ook bijlange geen hoogvlieger is. Deze sequel mist de ongegeneerde kitsch van het origineel. Het is wat meer van hetzelfde, zonder memorabele actiescènes. De zombies blijven een hoop tamzakken en verder heeft het plotje het weer over schimmige organisaties met verborgen agenda's. De donkere, blauwige omgevingen waren volgens mij in 2004 al afgezaagd.

2

Behoorlijk.

Een fikse verbetering tegenover deel 2 en eigenlijk ook 1. Extinction neemt deels afstand van de ondergrondse laboratoria door de helft van de film in een Mad Max-setting te plaatsen. Goede keuze. Het biedt veel meer mogelijkheden en er zitten dan ook af en toe toffe scènes of vondsten in. Enkele manco's blijven wel staande, zoals die fletse Milla Jovovich in de hoofdrol, haar belachelijke vechtchoreo's en Iain Glen als malafide wetenschapper van dienst. Pluspunt is wel dat de sequels (nog) niet langer lijken te worden. Het blijft keurig rond het anderhalf uur schipperen. Tof.

3

Ontiegelijk slecht.

Ik begrijp de hele opzet van de Resident Evil-reeks niet zo goed. In film 1 is duidelijk hoe en wat, en toch moet elk deel eerst een stapje achteruit zetten om dan te eindigen op ongeveer dezelfde plaats waar het vorige gestopt is. Retribution doet er nog een schepje bovenop en lijkt een soort reboot van de hele reeks. Een heleboel oude gezichten moeten terugkomen en het script wringt zich daarvoor in bochten dat dwaas actievermaak kan missen als kiespijn. Er zit geen greintje schwung of finesse in de film en ik heb mij dood liggen ergeren aan de cirkeltjes die continu gedraaid worden.

0,5

Eindelijk.

Ik heb er mij door gewurmd. Op zich zou Resident Evil een geweldige guilty pleasure geweest kunnen zijn. Films van goed en wel anderhalf uur waarin een hoop monsters en andere gedrochten Milla Jovovich en haar crew in de weg staan. Uiteindelijk is het me allemaal wat te serieus, terwijl het nergens ook maar in de buurt komt van een serieus post-apocalyptisch verhaal. Het is gewoon hakken en schieten, dat had allemaal niet zo zwaarwichtig moeten zijn. De afsluiter is gelukkig niet zo slecht als het vorige deel, maar dat zegt nauwelijks iets over het niveau. Met uitzondering van het derde deel ben ik behoorlijk op mijn honger blijven zitten. De vele slow motion staat vaak de schwung in de actiescènes in de weg - "hippe" editing kan dat niet redden. Jovovich is ook een best saaie actieheldin, maar met tegenstanders die zo mogelijk nog fletser waren, heb ik me daar eigenlijk niet al te vaak aan gestoord. In ieder geval blij dat ik er van af ben.

2

Heel leuk.

Die lof gaat op voor zowel de inhoud als de verpakking.

Zware thema's zoals het leven voor de dood en rouwverwerking worden opvallend sober aangepakt. Sentimentele drekdialogen en dergelijke meer blijven achterwege en de fijne hoofdpersonen zorgen voor frivoliteit.

Enkel het slotakkoord gaat uit de bocht: wat mij betreft mist de "crisis" aanleiding en geloofwaardigheid.

Over de cast valt niet echt te klagen. Henry Hopper - een mix tussen James Franco en Eddie Redmayne - heeft z'n naam mee, maar is toch wel de zwakke schakel. Niet dat hij slecht acteert, maar zeker naar het einde toe - in de meer intensere scènes, zeg maar - overtuigt hij niet.

Over die andere hoofdrol - Mia Wasikowska - ben ik wederom lyrisch. Ik denk dat ik nu een film of 5 met haar gezien heb en kan niet anders dan zeggen dat zij het grootste acteertalent in tijden is.

De mij onbekende Ryo Kase tot slot zet ook een oerdegelijke rol neer als geest.

Naast het verhaal en de vertolkingen heb ik eveneens ontzettend kunnen genieten van het visuele aspect: na Wasikowska de tweede reden om deze te zien. Veel scènes zijn echt enorm knap gefilmd en sluiten perfect aan bij het gevoel dat op die momenten overheerst. Naast dat schitterend luik is ook het muzikale aspect een dik vet pluspunt.

Dikke 3,5

Best oké;

Ietwat apart filmpje, dat tegen het komische aanschurkt maar het eigenlijk niet echt is. De personages zijn niet bepaald sympathiek en maken evenmin logische keuzes. Dat zorgt evenwel voor een goede dynamiek, al balanceert de film daarmee op een dunne koord.

En het is naarmate de film vordert moeilijk om die balans te behouden. De regie dreigt af en toe het spoor bijster te raken, om zich (gelukkig) weer te herstellen. Blijft wel dat het niet echt evenwichtig geregisseerd is, al kan dat ook de bedoeling geweest zijn om het labiele karakter van de hoofdpersonages in de verf te zetten. Het acteerwerk van zowel Guy Pearce, Cobie Smulders als Kevin Corrigan is uitstekend.

3

Sterk.

Geweldige tragikomische film. Van Deense makelij en van Anders Thomas Jensen, dus dan kan je de cast al wel raden, i.e. de top van de Deense acteursgilde. En dan kan je ook weten dat de film zelden serieus van ondertoon is, integendeel; dat die bol staat van absurdistische en droge humor.

Dat is een behoorlijk gewaagde aanpak, in die zin dat een hit-or-miss dichtbij is. Zijn vorige films zijn vaak wel goed, maar niet zelden is het net té vergezocht of onevenwichtig. Met deze houdt hij wat mij betreft het evenwicht perfect in balans. Ik heb een paar keer goed kunnen lachen, veelal om droge dingetjes. Onderkoelde acteurs zoals een Mads Mikkelsen passen dan ook perfect in dit soort zwarte komedies.

4

Degelijk.

The Retrieval is ondanks het lage budget redelijk wat genres op een hoop gesmeten. Niet dat het stoort, maar ik mis wel één ding en dat is spanning. Dit ondanks het plot, wat een verfrissende inkijk geeft op slavernij ten tijde van de Burgeroorlog.

De acteurs doen het overigens redelijk, zonder echt uit te blinken. Daarvoor vind ik hen over de ganse lijn te vlak, te weinig meeslepend.

Audiovisueel is het wel degelijk de moeite geworden. Geen technische hoogstandjes, maar wel gewoon aangenaam om te kijken. De setting biedt een aantal mooie plaatjes.

3

Waar z'n voorganger nog iets had, is dit gewoon slecht.

Het verhaal is een herhaling met op het einde iets 'nieuws'. Maar dat heeft weinig te bieden.

Het acteerwerk is over het algemeen zowaar nog slechter dan in the Blue Lagoon. Milla Jovovich doet het niet slechter dan Brooke Shields, maar blijft benedengemiddeld. Brian Krause is een ramp. Hetzelfde geldt voor die moeder en het schippersoneel.

Paar leuke plaatjes, maar nergens de charme die the Blue Lagoon voor mij wel had.

1,5

Best oké.

Maar toch ook weer niet de hype waard. Sowieso duurt het allemaal te lang voor wat het is. Bepaalde elementen zijn slechts toevoegsel, zoals de Fransen bv.

Glass' tocht is oké, de eindconfrontatie is eveneens bevredigend. Alleen de weg ernaartoe had hier en daar overtolligheden kunnen lozen.

Leonardo DiCaprio doet het oké, niet z'n beste rol, maar wel getracht subtiel te zijn - in de mate continu gekreun subtiel kan zijn, natuurlijk. Tom Hardy is ook weer op niveau, al is zijn rol weinig verrassend.

Audiovisueel doet The Revenant wel wat ik ervan verwacht had. Natuurlijk zijn er visueel hier en daar trucjes gebruikt, maar dat het openingsgevecht als één lang shot getoond wordt is sowieso al prettig, ook al vind ik het ritmisch niet goed ineensteken. Wél erg goed is de aanval van de beer. Best langzaam gebracht, godzijdank. Enkel dan voel je wat mee met wat er op het scherm gebeurt.

Daarnaast nog een heleboel fantastische shots - wat een locatie ook! - en een stevige soundtrack maken de film zeker wel de moeite.

3