Frankie and Johnny (1991)

”I got to go. We’re expecting another call from you any minute.” Vlotte romcom, waarin Al Pacino laat zien ook uit de voeten te kunnen in komedies. Maar het is in alle opzichten de film van Michelle Pfeiffer met een gelaagde rol en niet te vergeten van Kate Nelligan, die met haar sarcastische oneliners zowat elk scène naar zich toetrekt. Leuke, onderhoudende film met een lach en een traan.

Geslaagde romantische komedie met Al Pacino en Michelle Pfeiffer. Vrij luchtig zoals het genre het voorschrijft, maar vooral in het tweede deel toch ook wat zwaarmoediger. Al Pacino speelt een sterke rol als de sympathieke doch nooit opgevende - om de woorden opdringerig of irritant niet te gebruiken - man die het hart van zijn collega Frankie wil veroveren. Pfeiffer daarentegen is de echte ster van de film met een fragiele authentieke rol zwevend als de immer twijfelende vrijgezel. Maar ook Kate Nelligan laat zich niet onbetuigd met een aantal rake oneliners. Ook dat homokoppel waren fijne personages om bezig te zien. Hier en daar ook een aantal uitstekende (harde) scènes zoals het moment dat Frankie het ruziënde koppel aan de overkant observeert of de scène waarbij Johnny haar naakte lichaam nastaart. Geen topfilm, maar wel zeer degelijk. Eenzaamheid wordt hier aangestipt vanuit een weemoedige hoek. Fijn om eens gezien te hebben!

Na een goed begin met beelden van het chaotische New York, met opgejaagde mensen, niet bepaald in de chicste buurt, volgt een heel luchtige periode met nogal wat grappige gezegden en scènes. Wil de romantiek niet vlotten, het onvermijdelijke waarom komt er toch, al leek ze me niet zo echt overtuigend, en belanden we dan toch in iets warmhartiger. Dat de muziek een belangrijke rol kon spelen was ook wel te voorspellen en omdat ze zo mooi is en Pacino en Pfeiffer het er in dit romantisch filmpje best van afbrengen, toch een kleine 3,5.