Opinions

Redelijk kostuumdrama

Hoewel het verhaal genoeg biedt (de denkwijzes van de verschillende sociale lagen worden aardig in beeld gebracht), voelt het wat mager aan gezien de (te lange) speelduur. De film kent daardoor een aantal lome momenten.

Het verhaal richt zich ook wat te veel op de minst interessante (maar zoiets is heel subjectief, uiteraard) personages.

Over het acteerwerk kan ik vrij weinig klagen. Het is wel niet altijd mijn ding daar het naar het theatrale neigt. De uitschieter voor mij is Samuel West, en geen grote naam a la Anthony Hopkins of Emma Thompson.

Wat uiteraard belangrijk is in een kostuumdrama is de aankleding. Ook daar valt niets negatief over te zeggen. De kostuums, de decors, de locaties, de muziek,.. Op dat vlak is Howards End puur genieten.

3

Vermakelijke kost.

Het verhaaltje stelt niet al te veel voor en staat volledig in dienst van het visuele. Een hele resem personages moeten de boel staande houden. Dat opzet is niet onaardig, maar ook niet helemaal geslaagd (onze twee kinderheldjes zijn het zwakke punt van de film).
Natuurlijk zitten er wel enkele mooi passages. Ik denk dan vooral aan de tragische scènes zoals die waarin Hugo en zijn vader aan de automaton bouwen en waarin de stationwacht madame Lisette het hof maakt.

De reusachtige cast acteert met wisselend succes. Asa Butterfield is behoorlijk irritant en Chloe Moretz is niet goed gecast. Hoewel ze even oud is als Butterfield komt ze veel volwassener over, en ik zou denken dat haar personage een leeftijdsgenoot van Hugo is. Haar acteren zelf is niet speciaal, maar ik ben wel aangenaam verrast door haar degelijke Britse accent.
Ben Kingsley is goed als verbitterde man, maar Sacha Baron Cohen steelt de show. Iedereen kent hem van zijn gestoorde typetjes en vergeten daardoor wat voor een uitstekend acteur hij wel niet is. Ook hier verzorgt hij het komische aspect, maar hij doet dat met een tragische ondertoon. Velen zien het niet, maar die man kan echt wel emotie in een rol leggen.
Voorts zijn er nog enkele vriendendienstjes van Jude Law, Ray Winstone, Emily Mortimer en de immer imposante Christopher Lee.

Visueel doet Martin Scorsese iets totaal anders dan wat ik van hem gewend ben. De setting is fantastisch gekozen - het station bedoel ik dan, Parijs had door Londen vervangen kunnen worden, iets wat het Britse accent gerechtvaardigd zou hebben. Alles ademt sfeer uit - Scorsese en z'n team hebben dat zeer verdienstelijk gedaan. Ik heb spijt dat ik de film niet in 3D zag, het zou het allemaal nog beter gemaakt hebben.
Enkel van de muziek ben ik niet ondersteboven. Maar dat mag geen smetje zijn op een visueel aangename zit.

3

Tja.

Camp uit de jaren 1980. Jaws, maar dan met figuranten in een alienpak. Het ziet er knullig uit, zoveel is zeker, maar hier en daar heb ik er nog wel eens om kunnen glimlachen. Niet dat het extra komisch gebracht wordt - de kijker moet maar om de hele dwaze opzet kunnen lachen. Naar goede gewoonte schotelt men ook hier weer gratuit en minder gratuit vrouwelijk naakt voor. Aan bloederig geweld ontbreekt het evenmin - al wordt het amper deftig in beeld gebracht.

2

Redelijk.

Vooreerst had ik een actiefilm pur sang verwacht, terwijl Hummingbird eerder een tragisch verhaal vertelt over een getraumatiseerde oorlogsveteraan. Het is anders dan verwacht, maar ook beter dan verwacht.

Jason Statham stijgt in deze ook boven zichzelf uit. Echt diepgaand gaat het allemaal niet, maar hij laat toch zien meer potentieel te hebben dan droge oneliners, boze blikken en karatébewegingen.

Verder vallen de kleuren wat op - Hummingbird speelt zich veelal 's avonds of 's nachts af en dat creëert wel wat sfeer. De toon dreigt zo nu en dan eens klef te worden, maar dat blijft binnen de perken. De cirkel is voor mij rond wanneer de film eindigt zoals ie begint, dat laatste stukje waarin gesuggereerd wordt dat Joey e.e.a. te wachten staat is voor mij vijgen na Pasen.

3

Nog steeds genietbaar.

Gisteren eens herzien, na een jaar of tien. En wat doet het deugd, van tijd tot tijd eens een Disney zien. Dat nostalgische gevoel blijft heerlijk.

Van de film zelf wist ik niet heel veel meer. Het begin maakte indertijd indruk op me, maar was ik helemaal vergeten. Gisteren zat ik dus vanaf de beginscène aan het beeld gekluisterd.

Het eerste half uur is het beste. Dan kent het af en toe een minder momentje, waar het tempo wat inzakt. Er zitten ook veel liedjes in, meer dan een "gewone" Disney, denk ik.

De climax staat ook nog steeds als een huis. Lekker veel spektakel op een toffe locatie.

De stemmen zijn niet altijd even goed gecast, vind ik. Vooral Demi Moore vind ik niet echt de juiste stem hebben. De stem van Frollo is het beste gecast en doet me een beetje denken aan Jeremy Irons' truukje in The Lion King.

Hoewel het visuele spektakel mooi gebracht wordt, is de getekende animatie niet altijd even mooi. Disney heeft alleszins al betere animatie afgeleverd.

De soundtrack is wel heel mooi. Het klinkt allemaal lekker bombastisch en past perfect bij het uitzicht van de Notre Dame.

The Hunchback of Notre Dame is een genietbare Disneyfilm, die steunt op een tragisch verhaal, een goeie bad guy, bombastische muziek en (voor sommigen, toch) een lading nostalgie.

3,5

Aardig.

Onderhoudend op alle vlakken. Een film die gemaakt is met een duidelijk doel en dat doel is feel good. Daar richt het z'n pijlen op en staat er met Lasse Hallström ook de juiste regisseur voor aan het roer, zeker als het wat zoetsappig mag zijn. Subtiliteit blijft achterwege, voor fijnzinnige dialogen moet men deze film evenmin kijken. Wel is het degelijk in al z'n eenvoud. Helen Mirren is geknipt voor haar rol, al moet haar tegenspeler Om Puri niet voor haar onderdoen. Gemakkelijke tussendoor.

3

Taai.

Hard is het allemaal wel, maar echt meeleven is toch moeilijk. De hele IRA-geschiedenis ken ik niet, maar een gevangenisdrama is een gevangenisdrama.

Vooral het eerste uur is erg taai. Pas met de intrede van Bobby Sands (hoewel de lange dialoog best saai is) komt er wat vuur in de pan.

De aftakeling gebeurt vrij snel en kent wat sentiment hier en daar, maar is best boeiend en aangrijpend.

Michael Fassbender is sterk, maar verdient vooral lof voor z'n fysieke transformatie. Toch blijf ik een beetje met een dubbel gevoel achter, aangezien hij relatief weinig screentime krijgt.

Als debuutfilm kan dit tellen. Aan alles is te zien dat Steve McQueen verstand heeft van filmmaken. Op de lange dialoog na laat hij vooral beelden spreken, en daar hou ik van.

3

Twijfel overheerst.

Ik heb na het kijken vooral het gevoel dat The Hunger Games alles wil zijn, terwijl dat natuurlijk niet kan.
Om te beginnen rammelt de gehele opzet van de Hongerspelen. Het is gewoonweg onlogisch dat kinderen mekaar gaan zitten afslachten. En dan kunnen zij daar nog toe gedwongen worden, welke rijke mens kijkt naar zo'n tv-show?
Er wordt zo licht over dat feit gegaan dat het allemaal maar vanzelfsprekend zou moeten zijn.

Je zou dan gaan denken dat de wreedheid wat meer naar voren komt, maar opeens moet het ook kijkbaar zijn voor jongeren. De bedoeling van de Hongerspelen is wreed, maar als kijker krijg je een heel braaf tienerfilmpje voorgeschoteld. Dat vloekt. Het is ofwel het één ofwel het ander.

Het survivalverhaaltje dat we dan krijgen is best oké, maar ook hier hadden enkele dingen beter uitgewerkt kunnen worden. Het trainingsgedeelte is geen trainingsgedeelte en de personages komen amper naar voren - Katniss daargelaten. De Hongerspelen zelf zijn redelijk spannend, maar dingetjes zoals de samenwerkende groep horen gewoon niet. Het is zo kinderachtig dat het niet past bij het wrede uitgangspunt.

Jennifer Lawrence draagt de film. Dit is echter meer te danken aan haar personage dan aan haar acteren. Ze hééft présence en ze kán wel iets, maar krijgt ook weinig tegenstand. Ben Affleck-lookalike Josh Hutcherson bakt er werkelijk niets van. Zelden zo'n ongeloofwaardige performance gezien. Ik vraag me af waarom ze Liam Hemsworth niet voor zijn rol gecast hebben. Het charisma druipt van hem af en in zijn paar momentjes komt ie ook veel meer naturel over.
Gelukkig zijn de meeste bijrolletjes goed te doen. Woody Harrelson is zoals altijd goed, Stanley Tucci is wederom komisch, Wes Bentley heeft een schitterende baardtooi en Lenny Kravitz is zowaar een ontdekking.

Het camerawerk is tijdens actiescènes veel en veel te schokkerig. Het gaat van hier naar daar en weer terug en nog eens. Van de actie heb ik dus weinig genoten, en dat is zonde. De locaties zijn immers heel mooi gedaan - oké, de arena is wat makkelijk maar wel uitdagend. De vele creaties zien er wat raar uit - aangezien ik de boeken niet gelezen heb, wist ik ook niet goed wat te verwachten.

Iets teveel tienerblockbuster.
3

Verbetering.

Maar niet over de gehele speelduur. Het eerste uur is sterk en vernieuwend. De districten worden ietsjes beter verkend en ik vind het spijtig - maar uiteraard wel noodzakelijk - dat er snel terug Hongerspelen zijn, volgens hetzelfde stramien e.d.

Dan zit je eigenlijk een halve film lang naar een kopie van de eerste film te kijken. Enkel de climax die de rode loper uitrolt voor de derde film is leuk - en in mijn geval verrassend, want de boeken heb ik niet gelezen.

De cast moet het hebben van de enkele grote namen die zijn toegevoegd. Philip Seymour Hoffman valt daarbij het meest op. Namen als Donald Sutherland en Woody Harrelson zijn zekerheden, terwijl zo'n Josh Hutcherson een zak zout blijft en ook Jennifer Lawrence mij voor het eerst op m'n zenuwen werkt met haar overdreven 'diepgaand' acteerwerk.

Visueel is er een ietsjes andere weg ingeslagen. Het oogt allemaal rauwer en echter. Daardoor is het tienermeisjesgehalte wat lager en is de film toegankelijker voor het grote publiek. Ik hoop dat het afsluitende tweeluik eenzelfde richting behoudt. Het Capitool blijft kitscherig op een leuke manier, maar nu hoop ik stilaan ook meer van de districten te zien te krijgen.

Dikke 3

Saai.

Dit eerste deel van de finale is een slap zootje van niks. Twee uur heeft men kennelijk nodig om van Katniss een uithangbord te maken, uiteraard zonder haar eigen demonen te verloochenen. Arme Peeta ook. Wat een drama.

En wat een drama, dat acteerwerk van Jennifer Lawrence en Josh Hutcherson. Hutcherson heb ik altijd al een zak zout gevonden - beetje Ben Affleck, maar dan 20 jaar jonger en zonder toupet -, maar van Lawrence is dit toch echt zonde, want mij wist ze in den beginne toch enkele keren positief te verrassen. Deze franchise kan voor haar niet vroeg genoeg gedaan zijn, altijd met overacten en gekwelde gelul. Bah.

Verder niks speciaals te ontdekken. De kitsch heeft wel plaats gemaakt voor een iets rauwere aanpak - da's verhaaltechnisch ook gewoon zo bepaald, natuurlijk -, maar ik kijk toch serieus uit naar dat laatste deel - al is het enkel met de hoop dat het eindelijk een spectaculair slot wordt. Ik vrees echter een flauw misbaksel, en dat na een veelbelovende sequel op een doorsnee eerste deel.

2

Zeer matig.

Op het degelijke tweede deel na is The Hunger Games toch een vrij zwakke serie. Het splitten van Mockinjay is de doodsteek gebleken. Part 1 is saai, dit deel gaat daar vlekkeloos in mee.
Verhaaltechnisch weinig vernieuwends (Coin als een tweede Snow voel je al van haar intrede), geen leuke tegenstanders of uitdagende "arena's" meer; vooral zoetsappige onzin.
Het einde is tenenkrommend.

Ook tenenkrommend is het acteerwerk van Jennifer Lawrence. Zo goed ik ze vind in minder bombastisch werk als Winter's Bone en The Beaver, zo zwak is ze hier. Schreeuwen om Peeta, schreeuwen om aandacht, schreeuwen om dit, schreeuwen om dat. Ergerlijk.
Andere slapjanussen zoals Liam Hemsworth en Josh Hutcherson staan erbij en kijken ernaar.

Regisseur Francis Lawrence kan het ook geen enkel moment spannend houden. Zeker het einde is een wirwar van bepaalde wendingen en die worden zo afgehaspeld dat het nauwelijks tot geen effect heeft. De slotscènes zeggen alles.

1,5

Bovengemiddeld.

Met name de eerste 100 minuten zijn van een behoorlijk niveau. De plot heeft niet bijster veel om het lijf, maar biedt genoeg voer voor spanning.

Naar het einde toe wordt de spanning ingeruild voor actie, een misstap wat mij betreft. De actie voegt weinig tot niets toe en past ook niet echt bij het eerdere verloop van de film.

Sean Connery blinkt niet echt uit, maar kan door zijn enorme dosis charisma altijd bekoren. Alec Baldwin kan ik wat minder hebben. Hij trekt altijd zo'n norse smoel, en voegt daar dan nog eens een stoer, laag stemgeluid aan toe.

In de bijrollen passeren nog Sam Neill - in uitstekende doen en wellicht verantwoordelijk voor de beste prestatie -, James Earl Jones, Scott Glenn en Tim Curry.

Het regiewerk van John McTiernan is strak en ook het camerawerk is oerdegelijk. De handelingen in de onderzeeërs zijn leuk om te volgen en zijn medeverantwoordelijk voor de spanning. Die is nooit echt om te snijden, maar wel continu aanwezig (tot het actiegedeelte begint).

De bombastische klassieke muziek past wel bij de idee dat ik heb bij het horen van begrippen als de Sovjet-Unie en de Koude Oorlog.

3

Typische Taika Waititi.

En dat levert zoals doorgaans een licht filmpje op, met een hoog tempo en moppen die elkaar snel opvolgen. Daar zitten een aantal zeer geslaagde bij, maar dubbel zo vaak is het allemaal kinderachtige nonsens. Waititi vindt vooral zichzelf erg grappig, zo heb ik bij hem telkens het gevoel. Daardoor wordt zelfs een niemendalletje als dit na een tijdje best vermoeiend. Hij zou een film van hoop en al een uur moeten maken - dan kan het nog meevallen.

2

Matig filmpje.

Het verhaal is flinterdun en de acteerprestaties verdeeld.

2.5*

Stemmig.

Willem Dafoe is uitermate geschikt voor een rol als deze. Zijn kenmerkende gelaatsuitdrukking in combinatie met desolate landschapen en grijze tristesse is een geslaagde mix, al is dat nauwelijks een verrassing. Erg veel heeft de film niet om het lijf, maar de onderhuidse spanning is wel steeds aanwezig en ook het gegeven van de mens versus de natuur werkt best goed.

3

Slecht.

Winter's War is zo een beetje Frozen, maar dan in een alternatief jasje voor jongvolwassenen. De film is nooit speciaal. Nergens zit een verrassing en qua humor moet het het hebben van die dwergen: hit-or-miss voor mij.

De plot van Freya voelt langs alle kanten geforceerd aan. Gelukkig komt Ravenna op het einde nog even langs, teken dat de film stilaan gedaan is.

Er zitten redelijk wat bekende namen in de cast, maar enkel Charlize Theron komt echt goed weg, mede dankzij haar rol die theatraal mag zijn. De rest vind ik wat flauwtjes: Emily Blunt en Jessica Chastain op kop.

Verder wel wat lelijke CGI die opvalt - da's toch wel een tegenvaller. Van 'de producer van Maleficent' - dan verwacht ik beter op dat vlak. De speelduur is niet zo lang en toch is het op één of andere manier langdradig. Een deel drie komt er m.i. beter niet, tenzij ze iets te vertellen hebben dat een klein beetje verrassend of vermakelijk uit de hoek kan komen.

2

Best goed.

Kathryn Bigelow scoort punten door er niet echt een verhaal in te stoppen. Met The Hurt Locker legt ze bepaalde scènes vast die de oorlog in Irak portretteren. Desondanks vind ik de film niet fragmentarisch. De verschillende scènes en gebeurtenissen zijn vaak nog spannend in beeld gebracht - zelfs de handheld camera doet het eens voor mij.

Af en toe heb ik me wel wat geërgerd aan dat karikaturale optreden van Jeremy Renner. Dat overdreven machogedoe vloekt wat met de serieuze aanpak van Bigelow. Uiteindelijk is dit ook geen echte acteursfilm dus doet zo'n onopvallende Anthony Mackie het net daarom beter.

Niettemin een dikke meevaller en toch ook weer iets anders dan men doorgaans te zien krijgt.

3,5

Degelijk.

The Hustler kent behoorlijk wat ups en downs. Sommige stukken duren te lang en als karakterstudie kan de film niet de volle speelduur boeien. En toch. Naast die manco's kent The Hustler best wat sterke stukken, waarbij vooral de vlot geschreven dialogen in het oog springen.

Paul Newman is aardig op dreef in een rol die hem op het lijf geschreven lijkt; hij kan arrogant en egoïstisch overkomen zonder zijn aaibaarheid te verliezen.

Maar niet alleen hij is sterk op dreef. Ook de bijrollen worden stuk voor stuk sterk vertolkt. George C. Scott, maar zeker ook Piper Laurie (die misschien wel de meest ondankbare rol heeft) bieden Newman genoeg weerstand.

Het zwart-wit wordt af en toe oneer aangedaan door slechte verlichting, maar over het algemeen is The Hustler vrij sfeervol. Scène-overgangen e.d. zijn hipper dan in andere generatiegenoten.

De biljartduels zijn echter saai en ongeïnspireerd in beeld gebracht. De resem trucjes die voorbijkomen zijn uiteindelijk een maat voor niks.

3

Onderhoudend.

Goed geacteerd drama. Behoorlijk intriest bij momenten - niet in het minst door de vele grauwe omgevingen -, maar ook iets te voorspelbaar. Voor mij is het net niet genoeg gaan leven, ook al is de setting eigenlijk ideaal. Dat de eerste ontmoeting nogal cru is, maar dat verder geen probleem lijkt, vind ik vreemd. Ik verwacht dat een "normaal" personage daar op z'n minst toch effe slecht gezind over is, maar bon.

3