Opinions

Doorsnee.

Homefront lijkt lange tijd iets boven de middelmaat uit te springen, maar als gaandeweg niet alleen Broker maar ook Gator een snul lijkt die er wat tegen wil en dank inrolt, is dat toch wat spijtig. Zo is het lange tijd wachten op een echte tegenstander - terwijl ik de premisse om Broker en Gator elkaar lange tijd te laten ontlopen uitstekend vind uitpakken.
Net als de openingsscène is ook de finale wat spijtig, al begint die goed. In de tussentijd wordt ook wat weinig geknokt en dan zijn die 100 minuten er 15 te veel.

Jason Statham is zoals altijd oerdegelijk. Veel woordgrapjes heeft hij niet nodig - hij krijgt ze trouwens ook niet -, maar die norse kop die op de juiste momenten scènes afsluit is altijd wel grappig.
James Franco verdient best wat gehoor omwille van de diversiteit in z'n rollen, maar hier komt ie niet tot z'n recht. Fysiek is hij geen match voor Statham, al krijgt hij ook de kans niet, en dan blijkt zijn rol uiteindelijk toch niet zo divers te zijn.

Homefront valt behalve weinig actie ook op door de mooifilmerij - het moet ook gezegd dat de setting er zich voor leent. De actie die er is valt wel mee - de typische Stathamknokkerij, zeg maar. Maar een actiefilm moet gewoon méér hebben, als het niet kwalitatief is, dan kwantitatief.

3

Redelijk.

Maar daar blijft het bij, ook al wordt getracht het af en toe epischer te laten lijken dan het is. Verhaaltechnisch vind ik dat vooral tot uiting komen met de dood van Mary, waardoor het lijkt alsof Briggs een ontzettend avontuur achter de rug heeft. Nu goed, langer moest het allemaal niet duren want echt veel stelt het immers niet voor.

Hilary Swank is uitstekend - al bij al zie ik niet al te veel films met haar, maar ze heeft me al meermaals positief verrast. Tommy Lee Jones daarentegen komt karikaturaal over. Als brompot valt hij goed mee, maar als hij jolig tracht te doen is het werkelijk te slecht voor woorden.

Dat is best spijtig gezien hij ook regisseur is. Nu ja, spijtig, vooral pijnlijk. Acteurs die zichzelf regisseren zie ik liever in een onopvallende (bij)rol.
Verder herbergt The Homesman veel mooifilmerij, al is dat het minste dat je mag verwachten van een western. De soundtrack vind ik iets te zeverachtig, daar had men beter kunnen doen. En dat rolletje van Meryl Streep, natuurlijk, ook een misser.

3

Familiefilmpje.

En ééntje vol nostalgie. Als kind heb ik deze toch een aantal keren gezien en hoewel het intussen aan de gedateerde kant is, zie ik er nog steeds de charme van in. De herinneringen aan 'vroeger' doen daar natuurlijk ook geen slecht aan.

3

Matig.

Best onderhoudend op momenten, zeker in het begin als het nog wat ontdekken is welke richting de film wil uitgaan. Visueel wat kleurtjes hier en daar, maar niets speciaal. Het kijkt niettemin allemaal wel vlot weg. Ik had ietsje meer rariteiten verwacht; op dat vlak blijft het toegankelijk. Af en toe komt de film trouwens komisch uit de hoek.

Maar na verloop van tijd wordt het toch wat minder. Men kan het niveau richting climax niet vasthouden, een betere cast had daar wel in kunnen helpen. Vooral Manabu Ito heeft me op geen enkel moment kunnen bekoren. En zo bloedt het toch allemaal een beetje dood. Spijtig genoeg.

2,5

Wel oké.

Vooropgesteld dat ik Liam Neeson best beu gezien ben, zeker in doorsnee actiefilms is dit nog best een meevaller. Neeson is gewoon Neeson en inhoudelijk zit het ook niet echt inventief in elkaar. Toch kijkt Honest Thief behoorlijk weg. De toch al niet te lange speelduur vordert behoorlijk en zonder echte hoogtepunten is er geen tijd voor ergernissen. Geschikt als actietussendoortje, zonder meer.

3

Niet goed.

Steven Spielberg en ik lijkt hoe langer hoe minder te werken. Hook is één van zijn slechtste die ik zag. Kinderfilm, of familiefilm, dat is misschien een beter woord. Maar véél te lang voor een familiefilm. Richting 2,5 uur? Hoe krijg je het uitgelegd?

Bijna drie kwartier duurt het vooraleer we door de inleiding gesparteld zijn en het avontuur echt kan beginnen. De decors van Neverland zijn weelderig aangekleed en de kostuumafdeling heeft zich evenzeer kunnen uitleven. Echte sets zijn vaak toch wat charmanter dan de hedendaagse green screen-studio's.

Maar daar blijft het ook bij. Meer positieve noten kan ik hier spijtig genoeg niet uithalen. Ik heb mij niet geamuseerd om het makke avontuur, noch om bepaalde bekende koppen te zien. Robin Williams en Dustin Hoffman zijn geen van beide leuk, maar ook andere bijrolletjes kunnen amper vermaken. Helaas.

1,5

Horrible.

Het uitgangspunt is wel leuk en ook de drie bazen zorgen voor een grappig momentje hier en daar, maar voorts is het armoe troef. De drie vrienden zijn zelden grappig en maken vooral lawaai. Horrible Pals had een betere titel geweest.

De hoofdcast valt tegen. Jason Bateman is de enige die af en toe een keertje droog uit de hoek kan komen; Jason Sudeikis heeft weinig komisch talent en Charlie Day is een totale ramp. Komedie is niet gelijk aan constant roepen en druk doen, zeker niet als je zo'n irritant piepstemmetje hebt.

Kevin Spacey, Colin Farrell en een fraai uitziende Jennifer Aniston rapen behoorlijk wat steken op. Vooral Farrell kan zich uitleven. En oh ja, Jamie Foxx heeft ook een geslaagd rolletje.

De grappen en grollen zijn vrij puberaal (de scène in het café met die vriend van vroeger) en druk. Uiteindelijk duren die 98 minuten lang genoeg en was ik blij toen de aftiteling verscheen.

1,5

Uitstekend.

Hostiles brengt eerst en vooral een afwisselend verhaal, van een actievol begin naar een gelaagd psychologisch drama tot weer een krachtige shoot-out.

De personages zijn interessant en brengen de film tot leven. Het is niet altijd doorsnee western, maar wel enorm sfeervol. Dat er zonder franjes gewelduitspattingen gebeuren, werkt uitstekend. Zo heb ik het graag.

Christian Bale - met majestueuze stache! - zet een prima prestatie neer als gekwelde oorlogsveteraan. Zijn interacties met zijn tegenspelers zijn écht goed - ook al is het nu Wes Studi, een ijzersterke Rosamund Pike of Ben Foster.

Scott Cooper slaagt er wederom in een geweldige sfeer neer te zetten. Qua regie klopt m.i. alles; Gecombineerd met een degelijke soundtrack en briljante aankleding levert dat enkel uitstekende cinema op. De stijlbreuk aan het einde - niet per se slecht maar gewoon niet in lijn van de film - vergeef ik hem.

4,5

Pijnlijk ongrappig.

Shaun Of The Dead is me een poos geleden al wreed tegengevallen en ook deze Hot Fuzz valt niet mee. Nochtans is het allemaal iets interessanter; niet alleen het plotje, maar vooral de vele verwijzingen.

En toch is dit bijna twee uur lang tandenbijten. Op een uitzondering hier en daar na is enige verfijnde humor (zeg maar de Britse) totaal afwezig en alles is ontzettend druk.

De cast biedt ook al geen soelaas. Zowel Simon Pegg als Nick Frost doen erg hard hun best, maar daar wringt ook het schoentje: wel willen, maar niet kunnen. Vooral Frost is een ramp.

De bijrolletjes en cameo's zijn dan ook veel leuker. Timothy Dalton is sowieso een schot in de roos en ook de kleine bijdrage van Martin Freeman ("Nooo!") is zeer de moeite waard.

Voorts is de regie vrij rommelig. Het tempo mag dan wel hoog liggen, enige actie is amper navolgbaar, de muziekkeuze is een ramp en de speelduur is nagenoeg moordend.

1,5

Slecht.

Sofia Vergara acteert zoals ze in Modern Family doet: lawaaierig. Daarenboven wordt net als in die serie haar figuur ook hier uitgespeeld. Da's niet geheel onaangenaam, maar het is ook maar een one-trick pony. Anderhalf uur naar haar lawaai luisteren is toch wat veel. Tegenspeelster Reese Witherspoon is wellicht de betere actrice, maar dan toch ook niet in dit soort rol. Beide dames proberen wel, maar voor mij is dit toch vooral een vrij ellendige komedie. Weinig om te lachen in ieder geval.

1,5

Vermakelijke komedie die het vooral moet hebben van de domme kop van Charlie Sheen en erg flauwe grappen.

Dit werkt meestal erg goed (al zitten er wel een paar lome grappen in).

Ondanks de kop van Charlie Sheen is het toch de ouwe Lloyd Bridges die de show steelt. Heerlijk personage. Met die z'n grappen schoot ik altijd in de lach.

3

Redelijk amusante parodie. Ongeveer van hetzelfde niveau als deel 1.

De films die hierin geparodiëert worden, zijn interessanter dan deel 1.

Verder zijn de grappen even flauw. Maar het avontuurlijke onderwerp (Rambo-decor) was toffer dan die vliegtuigjes uit deel 1.

Voorts zowat dezelfde cast. Ouwe rot Lloyd Bridges was weer humorist nr 1.

Net als deel 1: 3.

Matig.

The Hot Spot pretendeert een zwoele misdaadthriller te zijn of toch iets dergelijks, maar is nooit zwoel of spannend of wat dan ook. De te lange speelduur klamt maar een beetje aan en wordt opgevuld door nietszeggende scènes.

Ook de cast is niet al te best. Don Johnson lijkt de geknipte acteur om de nonchalante gentleman neer te zetten, maar is saai. De fraaie Virginia Madsen is dat dan weer niet, maar is niet spannend genoeg als femme fatale waardoor haar drukdoenerij het enige is dat blijft hangen. Ook voor Jennifer Connelly heb ik niet veel lof over: knap maar saai.

Dennis Hopper onderscheidt zich niet met The Hot Spot. De locatie is er naar en de loomheid ontbreekt niet; helaas is die loomheid saai terwijl ze spannend moet zijn. De muziek die er ondergestoken wordt is ook niet al te best.

Kleine 2,5

Mwah.

Hot Tub Time Machine is weinig meer dan Back To The Future, maar dan met tienerhumor. Verfijnd is dit dan ook niet. De hoofdpersonages zijn vrij irritant - vooral Lou kan er wat van -, maar als geheel haalt het toch nog een voldoende. Met name de verwijzingen en knipogen zijn van toegevoegde waarde.

De hoofdcast is matig. John Cusack steekt er met hoofd en schouders bovenuit en dat zegt wel wat - waarmee ik zijn droge delivery niet tekort wil doen. Rob Corddy is zwaar vervelend met z'n drukdoenerij. Clark Duke en Craig Robinson lopen er wat voor spek en bonen bij; de bijrollen van Crispin Glover (omdat die grappig is) en Lyndsy Fonseca (omdat die beeldschoon is) kunnen wel overtuigen.

Pluspunt aan Hot Tub Time Machine is - naast de titel uiteraard - de muziek. Onder meer Cutting Crew, Foreigner en Depeche Mode worden gedraaid en dat is voor mij toch altijd wel een beetje genieten. De parodie op Black Eyed Peas is daarom nog spijtiger.

Eén kijkbeurt, daar zal het wel bij blijven.

2,5

Prachtig.

Een anime die mij in beroering kan brengen: ik had het niet meer verwacht na een aantal mindere kijkervaringen van Ghibli-producties. Dit is wel de eerste film die het fantasie-element achterwege laat en vol inzet op het menselijke. Dat pakt wonderwel goed uit.

Vanaf de eerste scène zat ik direct in de film en hoewel je dan weet wat er zich zal afspelen, kost het nauwelijks moeite om mee te gaan in dat tragische verhaal vol ontbering en onmenselijkheid. Dat wordt soms iets té ver doorgedreven. Een aantal nuances ontbreken - ik kan niet geloven dat zo goed als élke omstaander de andere kant uitkijkt.

Ook een aantal pijnpunten uit mijn eerdere Ghibli-ervaringen blijven overeind: de personages vind ik er lelijk uitzien en de animatie is mij eveneens niet vlot genoeg. Dat gezegd zijnde blijven de achtergronden wél zeer de moeite en er wordt hier ook voldoende met kleur gedaan, wat voor een heel aantal visueel mooie scènes zorgt.

In ieder geval zorgt de totaalsom voor een zeer geslaagde kijkervaring. Voor mij ook een zeer verrassende, al denk ik dat de liefhebbers van het genre deze bijna per definitie goed gaan vinden. Mijn score is ietwat naar boven afgerond, maar kom: voor die keer dat ik nog eens écht ontroerd geraakt ben..

4,5

Best goed.

Zeer beklemmend bij momenten. Hotel Mumbai laat er dan ook geen gras over groeien en vooraleer je goed en wel in de film zit, is er al een eerste onschuldig slachtoffer gevallen. De film raast het eerste uur behoorlijk door. De cliché toestanden zijn spijtig en overbodig, maar staan de naargeestigheid van de aanslagen niet in de weg.

Het vele geweld is bij momenten koel en bruut - hoewel er geregeld net buiten beeld geschoten wordt. De beklemmende situatie waarin de hotelgasten zich bevinden komt behoorlijk goed over. Enkele westerse "helden" zijn aanwezig, maar bekopen dat evenzeer met de dood. Dev Patel als hotelhulpje en Anupam Kher als z'n baas hadden van mij de volledige focus mogen krijgen, maar het valt te verdedigen dat zo'n groot hotel uitnodigt voor meerdere perspectieven.

Over perspectieven gesproken: dat van de terroristen had achterwege gelaten mogen worden. Al mogen ze zelf nog zo kleinzielig zijn en hun tragische telefoongesprekjes hebben, medelijden hoeven ze geenszins. En ik denk ook gewoon dat de film nog sterker was geweest als die terroristen gewoon "anoniem" (of toch zonder verhaal) gebleven waren.

In november 2008 was ik als net 16-jarige snotaap met duizend andere dingen bezig, dus deze aanslagen kende ik eigenlijk niet. Intussen zijn er helaas nog meerdere geweest. Als ze dan toch verfilmd "moeten" worden, dan hoop ik dat ze allemaal zo heftig als deze mogen zijn.

3,5

Degelijk.

Hoezeer Hotel Rwanda onrechtvaardigheid en mensenleed ook laat zien, als aanklacht heeft het niet veel effect gehad. 20 jaar na Rwanda en 10 jaar na deze film krijgen ze in Syrië ook niet de aandacht die het zou moeten hebben.

Soit, Hotel Rwanda laat wel wat na om over na te denken, maar echt onder de indruk van de film - niet de gebeurtenissen - ben ik niet.

Don Cheadle vind ik ook wat twijfelachtig, vooral door dat Afrikaanse accent. Voor de rest zet hij een geslaagde rol neer van een gewone burger met goede bedoelingen.

De bijrollen zijn over de ganse lijn vrij goed, waarbij vooral Nick Nolte een goede indruk nalaat.

Regisseur Terry George laat weinig Hollywood doorsijpelen in z'n film. Tuurlijk, af en toe wordt een scène opgesmukt met een strijkorkest, maar ik heb al erger gezien. Ook de sneren naar de Westerse media mogen er zijn, maar ze zijn net iets te vanzelfsprekend. Iets meer scherpte had welkom geweest.

3

Meh.

Hotel Transylvania pretendeert een komedie te zijn, maar op een paar leuke knipogen na is het vooral een taai, druk, geforceerd onding geworden.

Er lopen heel wat personages rond, maar daar wordt amper iets mee gedaan: elk personage heeft zijn of haar mopje en daarmee is de kous af. Alleen spijtig dat die mopjes nooit grappig zijn.

Daarnaast is de voice-acting ook niet om naar huis te schrijven. Steve Buscemi is de enige die het fatsoenlijk doet. Adam Sandler kan geen constant niveau aanhouden, en Selena Gomez trekt al helemaal op niets. Dan heb ik liever dat er onbekende mensen ingehuurd worden.

En tot slot is de animatie lelijk als de nacht. De talloze kleurtjes zijn aan de hoofdpijnverwekkende kant, zeker ook door de camera die bij momenten overal overheen vliegt.

1,5

Degelijk.

Hoewel flink gedateerd, is de degelijkheid en de sfeer van de film wel gebleven. De whodunnit is rechtdoorzee en heeft in feite weinig mysterie rond zich heen. Er lopen een 4-tal opvallende figuren rond, en voilà, even afwachten wie het zal zijn.

Van Peter Cushing als Sherlock Holmes ben ik niet zo kapot. Hij probeert het wat kwiek te houden met een aantal maniertjes, en misschien was dat anno 1959 ook zo, maar vandaag de dag vind ik het ietwat onbeholpen overkomen. De rijzige Christopher Lee is veel charismatischer als grootste bijrol.

Verder zijn het vooral de actiescènes die opvallen door hun gedateerde look. Het is wat stuntelig en fake allemaal. De film had zich ook iets minder binnenshuis mogen afspelen. Het doet wat soapachtig aan. De soundtrack is naar de tijdsgeest heel bombastisch maar het heeft wel iets, zo’n trucje uit die tijd.

3

Erg zwaar en ellendig drama.

Het verhaal had een pak beter kunnen zijn, want met de drie verschillende periodes zit er wel wat vaart in de film. Helaas zijn de drie vrouwen schijnbaar voor het ongeluk geboren. Dat ligt er zo dik op, dat je je als kijker zélf ongelukkig begint te voelen.

Wat me aansprak aan deze film, was de cast. Meryl Streep, Nicole Kidman en Julianne Moore zijn drie actrices die mij meestal kunnen bekoren. Nicole Kidman - mijn minst favoriete van de drie - doet het uitstekend, maar Julianne Moore en vooral Meryl Streep ontgoochelen mij enorm. Bij Moore kreeg ik 0,0 % binding met haar personage; Streep slaagt erin heel haar screentime te overacten. En dat voor een actrice met haar talent en palmares..

Hoe dan ook, qua muziek, sfeer en tijdsbeleving zit het wel snor. Het tempo is redelijk door de tijdssprongen. Helaas kunnen 2 van de 3 personages langs geen kanten boeien.

1,5

Ondermaats.

Ik ben al geen horrorfan en na het zien van dit tienerfilmpje blijkt nog maar eens waarom.
Op een paar schrikmomentjes na is dit gevuld met onnozel pubergezeik. Het horrorplotje dat er zou moeten zijn verliest na ongeveer 20 minuten z'n mysterie en kabbelt nadien maar wat voort.
De plottwist waarin blijkt dat Ryan effectief een soort Norman Bates is, is spijtig wegens wel érg voorspelbaar.

Het enige dat het makkelijk kijkbaar maakt is knappe Jennifer Lawrence. Die weet zich vooralsnog in elke rol te profileren, zelfs in kleine rampen zoals hier.
Max Thieriot is niet subtiel genoeg maar ook niet irritant, Elisabeth Shue is dat wel.

Sfeer is er ook slechts sporadisch. De locatie (afgelegen, groot huis in een bos, gaap) helpt daar uiteraard ook niet aan mee, maar vooral het pubergehalte ("I'm trying do this 'mum-thing', you know..") staat horror in de weg.

2

Mja..

Met House of Gucci levert Ridley Scott een onevenwichtige film af. Niet dat de opdracht simpel was: het verhaal is larger than life en dat geldt natuurlijk ook voor zowat elk personage dat de revue passeert. Ik was op voorhand ook wel al bekend met de fratsen van Maurizio en Patrizia.

Het maakt dat de film soms (te) komisch is. Anderzijds voorkomt het wel dat de boel niet te dramatisch wordt, want dan had het met een speelduur van dik 2,5u een lange zit geworden.

Het zijn de over-the-top acteerprestaties die mee dat geschipper tussen genres veroorzaken. Lady Gaga is belabberd dat het geen naam heeft maar krijgt aardig concurrentie van Jared Leto. Niet dat persoonlijke favorieten als Adam Driver en Al Pacino wel imponeren.

Verder maakt Scott, weinig verrassend, handig gebruik van de tijdsgeest: kapsels, outfits, sets, het ademt allemaal sfeer. Ook de soundtrack zit tjokvol klassiekers. Soms is dat leuk, soms toch iets te voor de hand liggend. De degelijkheid spat ervan af. En dat is eigenlijk alleszeggend.

3

Teleurstellend.

Eli Roth die een familiefilm maakt is sowieso al niet erg doordeweeks, maar in principe is van enige eigenheid weinig tot geen sprake. Erger dan dat is dat de film ook nooit van de grond komt. Het wordt nergens tof of vermakelijk, het slabakt wat aan en charmeert nergens. Zelfs de verzamelde bekende namen kunnen er amper iets van maken.

Met ook nog visueel een wat plastic look en naar mijn aanvoelen vaak te donkere belichting valt het daar ook nog wat tegen, toch raar want dat er wel wat geld gegaan is naar aankleding en details in het decor is duidelijk. Misschien dat het eerder door een Tim Burton gemaakt had moeten worden. Dat was dan toch mijn idee na afloop.

2

Tof!

Erg knap gemaakt drieluik. Drie verhaaltjes die niets met elkaar te maken hebben, maar wel met elkaar verbonden zijn - in verschillende periodes. Het zorgt voor afwisseling, in sfeer, in stijl, in tempo. Toch is het een 'logische' film. Een favoriet deel heb ik uiteindelijk niet. Dat eerste, naargeestige deel is echt top in hetgeen het wil zijn, maar dat vind ik van die andere eigenlijk ook. Dat laatste deel heeft misschien net wat te veel last van een moraaltje en is minder abstract, maar ook dan is het nog een waardig slot voor deze originele en visuele pracht.

3,5

Taai.

How Do You Know is ietsjes intelligenter dan de gemiddelde romcom uit Hollywood, maar heeft evenzeer dezelfde kwaaltjes en dat is vooral dat de speelduur blijft aanslepen en het getoonde saai is.

Hetzelfde gaat op voor de hoofdcast. Reese Witherspoon is weinig verrassend een kleine ramp, Paul Rudd en Owen Wilson zijn leuker maar veel waarde moet daar niet aan gehecht worden.

Jack Nicholson tot slot heeft een rijkgevulde carrière afgesloten met een misser. Sowieso is zijn rolletje leeg, maar ook qua acteren is het niet wat het ooit geweest is.

Saai, leeg, te mijden.

2

Gaat nog wel.

Jim Carrey balanceert een ganse film lang op de heel dunne lijn tussen geslaagde over-the-top comedy en erg vervelend. Meer dan eens tikt hij dat laatste aan, maar echt irritant wordt de film er niet door. Ron Howard kan het zich allemaal nog net permitteren. Dat het een erg kindvriendelijke film is, helpt daar misschien aan. Het kerstsfeertje zit er aardig in, inclusief de moraallessen. Met de vertelstem van Anthony Hopkins en de toneelachtige aankleding doet men er alles aan om een warm en lief filmpje te maken. Dat is niet helemaal maar toch een beetje gelukt.

2,5

Zeer vermakelijke animatiefilm.

Erg voorspelbaar verhaal. Niet erg, want dit is een kinderfilm. Dus daar geen kwaad woord over.
Waar het wel om draait in dit soort film, is het enthousiasme, de animatie, ..
Dat zit meestal wel snor. De Vikingen zijn leuke personages en hun stoere gedachtegang is bij momenten grappig neergezet.
De animatie is niet echt mijn ding. Ik heb deze niet in 3D gezien, dus is het misschien zowiezo wat minder, maar de creaties zelf, nl de Vikingen en de draken zagen er niet altijd goed uit.
Zo leek Toothless te veel op iets katachtigs met wat uilenmimiek, om het zo te zeggen, en de superdraak leek nogal een lompe Godzilla.
Tot slot was het amputeren van het onderbeen van Hiccup nogal cru. Ik weet niet of kleine kindjes dat leuk gevonden hebben..

De stemmen waren raar gecast. Alle ouderlingen praatten Schots Engels, terwijl de jongeren van dat lelijke Amerikaans lalden. Wat spijtig. De stem van Jay Baruchel klonk te volwassen en is van geluid ook niet echt aangenaam. Iemand als Gerard Butler daarentegen heeft wél een goeie stem voor zulks.

Nog eens een amusant animatiefilmpje en hoewel dit niet slecht is, heb ik toch heimwee naar de authentieke Disney's..

3,5

Onderhoudend.

Men kan deze "live-action" remake van de animatiefilm overbodig noemen. Het is namelijk knak dezelfde film, tot designs aan toe. Het lijkt de perfecte melkkoe te zijn, want anders zou men dat toch niet zo snel na de animatiefilms doen. De enige vernieuwing die ik heb ontdekt is de niet zo vernieuwende keuze om hier en daar een acteur met een kleurtje te casten. Verder is dit, vaak shot per shot, een kopie. Niet dat het daardoor zo ontzettend slecht is. Ik vind het qua niveau de animatiefilms wel benaderen. De film, hoewel een tikkeltje aan de lange kant, leent zich perfect voor een avondje hersenloos jeugdig vermaak. Bovendien is de CGI van de draken best oké, wat de laatste jaren ook geen vanzelfsprekendheid meer is.

3

Meer van hetzelfde.

Maar da's niet zo erg, want deel 1 is ook gewoon plezant. Dezelfde pluspunten blijven, dezelfde manco's ook. Verhaaltechnisch is het niet zo interessant, het drama met Hiccup's moeder en de dood van z'n vader doet me niet veel. Dan geniet ik meer van andere dingen.

Jay Baruchel blijft wel een énorme misser, zijn stem is totaal niet aangenaam om te horen. Da's al één vereiste, tweede is dat hij z'n stem gebruikt, maar dat gebeurt ook niet. Nul emotie legt hij in z'n rol. De overige castleden à la Cate Blanchett en Kit Harington vind ik ook geen grote lichten maar Baruchel is wel exponent van miscasting.

Grootste aantrek komt m.i. door de animatie. De drakenritten zijn altijd plezant en vlot in beeld gebracht. De designs variëren van spuuglelijk tot gewoon lelijk, en het "walhalla" van Valka doet me wat aan Pandora denken, maar soit.

Kleine 3,5

Matig.

Het deel te veel. Toegegeven, het verhaal is deftig afgerond, maar als film komt dit amper van de grond. De goede punten van de vorige delen blijven staande (kleurrijke designs, mooi geanimeerd), maar datzelfde geldt voor de zwakke punten, zoals het overschot aan grappig bedoelde sidekicks. Visueel heb ik mij nog geamuseerd, maar van een spanningsboog is amper sprake. In de stemmencast is het drummen voor een plekje, wat betekent dat de meeste acteurs er met een paar regeltjes alweer vanaf zijn.

2,5