Opinions

Vrij goed.

De beste van de eerste 6 films wil ik deze niet noemen (hoewel mijn scores ernaar zijn), want de reeks is vrij constant in het behaalde niveau. Dit 6e deel heeft net als deel 5 een flauw begin, maar heeft één groot voordeel ten opzichte van zijn voorgangers en dat is dat de dreiging van Voldemort ein-de-lijk gestalte aanneemt. Het neemt maar liefst 3 personages op sleeptouw (Sneep, Draco - eindelijk! - en Perkamentus) en zorgt ervoor dat de film vrij boeiend blijft.
De puberscènes zijn best genietbaar, maar af en toe is het net te veel: én Ron (en zijn irritante groupie) én Hermelien (en haar ldvd) én Harry (eerst "snoggen" met Cho in deel 5, dan met Ginny, die ook weer met een ander aan het "snoggen" was... beetje veel, niet?).

Er is echter één ding dat die scènes geslaagd maakt, en dat is Daniel Radcliffe die eindelijk eens niet-irritant is. Het heeft 5 films geduurd, maar het geduld wordt beloond. Al mag ik ook niet euforisch klinken, want Emma Watson en Rupert Grint zijn nog steeds stukken beter. Bonnie Wright is een bonusje: totaal geen inhoud, wel leuk om naar te kijken.
Ook verrassend is Michael Gambon die in zijn vierde film er dan toch in slaagt een degelijke Perkamentus neer te zetten. Weg is de luidruchtige hippie, daar is de sympathieke opa.
Alan Rickman is ook weer genieten - hij is ook de enige die een beetje zelfspot in z'n rol tovert - en ook Tom Felton is een aangename verrassing. Nieuwkomer Jim Broadbent tot slot - om ergens te eindigen met de monstercast - maakt het plaatje compleet.

David Yates doet het stukken beter dan in deel 5. The Half-Blood Prince is terug wat sfeervoller - al mis ik een specifieke stempel zoals in deel 1 tot 3. Grootste verbetering is het camerawerk en ook het kleurenpalet getuigt van meer vakkennis (of durf?). Ook de soundtrack is zeer dik in orde en dan is het alleen maar de CGI die mij tegenvalt. De vlammen tijdens de grotscène zijn spuuglelijk.

Kleine 3,5

Gemiddeld.

Ik zou moeten zeggen dat de speelduur (2 uur en een klets) een pluspunt is, maar helaas. De film voelt behoorlijk leeg aan, maar tegelijkertijd lijkt het allemaal te rap te zijn gegaan.
Dat heeft wellicht te maken met het einde, dat veruit het interessantste is maar i.t.t. het zwakke begin afrafeld wordt. Voor één keertje had ik wel het gevoel dat de dreiging van Voldemort ook effectief bestaat. Een paar personages (Sneep, Sirius) krijgen ook wat meer interessante scènes en dat zou bijna doen vergeten dat het eerste gedeelte weinig te bieden heeft, behalve een strontvervelende directrice (toch wel erg naar de kindertjes gericht).

I.t.t. de vorige films laat Daniel Radcliffe hier zien wat een sterke karakteracteur hij wel niet is. Rupert Grint en Emma Watson worden moeiteloos naar huis gespeeld en ook oudgedienden à la Maggie Smith moeten alles uit de kast halen om niet overklast te worden. Dat had alleszins een aangename verrassing geweest. Niets is minder waar, helaas.
Gelukkig zet Ralph Fiennes een geslaagde Voldemort neer (stukken beter dan in het vorige deel) en kan ook Gary Oldman - dankzij een beter geschreven personage - bekoren.

Waar ik Mike Newell al vrij weinig eigen sfeer vind brengen in deel 4, doet David Yates er nog een schepje bovenop. Alles is zo serieus geworden en het fantasierijke sfeertje rondom Zweinstein en de hele tovenaarswereld is weg. Ook de special effects hebben een stap terug gezet, zo lijkt wel. Hagrid's broertje Gwarp ziet er verschrikkelijk uit.
Pluspunt is wel de soundtrack, die terug wat meer afwisseling en ook fijnere muziek te bieden heeft.

Gevleide 3

Doorsnee.

Alhoewel, qua aanpak is dit een stuk anders dan de vorige twee delen. Niettemin blijven enkele manco's behouden, waaronder de speelduur. De ontknoping is al een beetje plat (het maakt alleszins duidelijk dat dit slechts een brug is), maar dat tijdreisgelul dat er nog tegenaan geplakt wordt is gewoon dat stukje te veel.

Ook Daniel Radcliffe is en blijft een ergernis. Waar Rupert Grint en Emma Watson elk deel een stukje beter worden/ met hun personage mee evolueren, blijft hij gewoon erg slecht.

De vaste cast mildert de pijn wat. Bij de nieuwelingen is vooral David Thewlis goed - Gary Oldman valt wat tegen. Ik ben ook niet zo kapot van Michael Gambon als nieuwe Perkamentus. Hij is energieker dan Richard Harris - oké -, maar tegelijkertijd ziet hij er als een zigeuner uit en komt zijn wijze man-uitstraling nog niet tot aan de enkels van zijn voorganger.

De hand van Alfonso Cuarón is overigens sterk aanwezig. Chris Columbus' kindvriendelijke sprookjessfeer heeft plaats gemaakt voor meer volwassen fantasy. Zweinstein (inclusief sneeuwstuk!) ziet er een stuk duisterder uit - de creaturen zijn er ook naar. De CGI is ook stukken beter dan in de eerste delen, maar is nog steeds niet top. Muzikaal is het hier weer een stukje minder prominent aanwezig en wat meer afgewisseld.

3

Leuk.

Als kind ben ik nooit echt fan geweest van Harry Potter en de zijnen. De boeken waren me te dik en de films... nja, toen ik in het zesde leerjaar zat ben ik deel 3 nog in de bioscoop gaan zien en daar eindigde mijn Zweinsteinavontuur.

Nu goed, slecht heb ik het allemaal nooit niet gevonden, hoor. Ook nu nog kan ik best genieten van deze reeks. Tenminste, dit eerste deel is nog steeds best leuk. De ondertoon is mij iets te wijsneuzerig en de speelduur te lang, maar verder is dit gezellig familiespektakel.

Daar waar vroeger mijn interesse bij de drie helden lag (soit, dat klinkt toch logisch) gaat nu mijn aandacht vooral uit naar de grootmachten uit de Britse filmwereld. Alan Rickman is sowieso een perfecte cast voor de dubieuze Sneep, maar ook Richard Harris is erg goed en zo'n Robbie Coltrane is eveneens genietbaar als vriendelijke reus Hagrid.

De kindacteurs zijn mij iets te truttig (vooral Daniel Radcliffe). Alleen Emma Watson komt daar omwille van haar personage mee weg.

Van de boeken heb ik - denk ik - deel 1, 2 en 4 gelezen en dat zal ook wel weer een jaar of 10 geleden zijn. Of Chris Columbus de boeken eer aangedaan heeft of niet weet ik dus niet meer, maar hij zal er wel dichtbij in de buurt zitten. Zweinstein is een fantasische omgeving - zowel van binnen als van buiten. Scènes waarbij de uilen (wat een machtige dieren toch!) de post afleveren onder begeleiding van John Williams' bombastische muziek zijn ontzettend gezellig. Het winterstukje had wel wat langer mogen duren, want sneeuw is alleen maar een extra troef.

Het enige dat niet meer lekker wegkijkt, zijn de special effects en CGI, die de nochtans beperkte tand des tijds niet hebben doorstaan. E.e.a. gaat nog net - Voldemort -, maar die trol, om maar een voorbeeld te geven, is toch wel pijnlijk verouderd.

Het ergste daaraan is echter dat ik ook weer besef dat de tijd vliegt...

Dikke 3

Twijfelgeval.

Zonder enige voorkennis een film aanvatten kan soms leuke verrassingen voortbrengen, maar kan natuurlijk ook tegenvallen. Dat laatste gevoel heb ik bij Harsh Times.

Afgaande op de cover had ik een gevangenisdrama verwacht of iets dergelijks. Harsh Times laat het net niet zo ver komen, ondanks 1h50 met nietsnutten die drugs en alcohol nodig hebben en gewelddadig uit de hoek kunnen komen.

Zeker naar het einde toe had ik echt genoeg van onze twee helden en ik kan de ontknoping alleen maar toejuichen.

Christian Bale is een goed acteur, maar gaat van tijd tot tijd over-the-top en dat is hier het geval. De achtergrond van zijn personage is natuurlijk best tragisch, maar dat rechtvaardigt zijn eindeloze luidruchtigheid niet.

Freddy Rodríguez - geen flauw idee of ik ooit al iets van/ met hem gezien heb - is niet onaardig en bijna onmisbaar als rustpunt.

Het valt trouwens op dat Harsh Times van dezelfde makers is als Training Day. Met name de actiescènes tonen best wat vergelijkingen. Harsh Times is niettemin net wat rauwer. Niet alleen door het verhaal en de personages, maar ook qua cameravoering en kleurengebruik. De gele filters geven zo nu en dan een leuk effect en ook de slomo shout-out is mooi gemaakt.

2,5

Toch wel één van de beste Vlaamse films die ik gezien heb.

De film opent geweldig, met een close-up van 2 welgevormde voorgevels. De tijdens de reclame luidruchtige zaal werd plots stil.
Dan duurt het wel eventjes vooraleer de film op snelheid komt. Lars die te horen krijgt dat de tumor erger wordt, ... Da's wat zwaar en ik was blij toen het roadmovie-gedeelte begon. Dat was grappig (Hou je muile vette koe!) maar ook confronterend ("Blijf van mij af, ik kan da alleen.") tegelijk.
Het einde valt op voorhand wel een beetje te raden, maar oke, da's wel meer in dit soort films.

Het acteerwerk is echt wel top. Tom Audenaert steekt er bovenuit, maar wordt kort gevolgd door Gilles De Schryver. Robrecht Vanden Thoren was wel grappig in z'n scheldtirades, maar had niet echt het personage om meelij op te wekken.

Geoffrey Enthoven weet een delicaat thema goed te benaderen. De balans komedie-drama is redelijk evenwichtig.

4

Niet goed.

Waar Django Unchained mij ondanks de potentie en een aantal aardige zaken min of meer op mijn honger liet zitten, doet The Hateful Eight dat des te meer. De setting spreekt me zo mogelijk nog meer aan, wat de ontgoocheling groter maakt.
Reservoir Dogs, maar dan in een andere setting en met een veel te lange speelduur. Er gebeuren lukraak wat dingetjes, tussendoor afgewisseld met veel stoer gebabbel, tot er dan bijna niemand meer overschiet.

Quentin Tarantino met zijn honderd-en-een verwijzinkjes en “odes aan” moet daar dringend eens mee stoppen. Deze film is ook weer praatziek in al zijn stoerdoenerij. Van een spanningsboog is geen sprake, we hebben het immers als beter uitgevoerd zien worden. Het geweld zorgt ervoor dat je niet indommelt met al het oninteressante gezwets, van tig van machopersonages. Tarantino aan het roer van een western met muziek van o.m. Ennio Morricone, het kon bijna niet beter klinken, als hij zich ietwat in kon houden. Maar dat kan hij niet. Enkel visueel zou ik hier tijdens een tweede kijkbeurt nog van kunnen genieten. Een rechtdoorzee western zonder al die oninteressante dialogen had veel beter geweest. Dan kwamen zijn acteurs misschien ook nog van pas.

2

Wel oké.

Dat Eddie Murphy, als het op zijn filmografie aankomt, nog niet de helft van zijn (komisch) talent benut heeft, heb ik ooit eens bij een andere film geschreven. Dat geldt bij deze film evenzeer. Hij kan dit kindvriendelijk niemendalletje niet dragen en is allesbehalve van toegevoegde waarde.

Dat is Terence Stamp gelukkig wel. Hij is perfect gecast, in tegenstelling tot Murphy (of zijn gezinnetje), Zijn voorkomen past bovendien perfect in de setting. Een setting die ik trouwens wel kan waarderen: sfeervol, tikkeltje gotisch, met leuke details en een geslaagd schrikmomentje hier en daar. Een filmpje voor de kinderen, maar eveneens behapbaar voor de volwassenen.

2,5

Meer van hetzelfde.

Hoewel Kenneth Branagh toch een andere weg in slaat. Ik ken het bronmateriaal niet, maar hij probeert dit derde deel toch wat meer een eigen smoel te geven. Dat is vooral merkbaar in de keuze om het verhaaltje wat spookachtig te maken, wat luguber hier en daar en met een klein horrorelementje zo nu en dan.

Dat gezegd zijnde; het blijft wel redelijk braaf allemaal. Hercule Poirot betekent whodunit. Dat is ook hier het geval, wat onvermijdelijk dezelfde film oplevert als deel 1 en 2. Spannend heeft Branagh dat gegeven nooit kunnen maken. Ook hier is het een beetje de kat uit de boom kijken, alle verdachtmakingen en verdachte bewegingen aanschouwen en dan wachten tot Poirot het licht opeens gezien heeft en we een scène krijgen waarin alles wordt uitgelegd. Ingenieus is het ook hier niet.

Maar goed. Echt slecht vind ik het dan ook weer niet. A Haunting in Venice doet iets minder plastic en fake aan dan z'n 2 voorgangers, waar meer CGI in zit. Dat de film zich veelal binnen in een donker huis afspeelt, helpt daar evenzeer aan mee. Venetië is een toffe locatie, al wordt daar niet veel mee gedaan - dat huis had overal kunnen staan.

2,5

Pfft.

Ik vind die Hayao Mayazaki toch behoorlijk overschat. In de Top 250 (of daarrond) kamperen toch een aantal films van zijn hand, maar na er een paar gezien te hebben blijkt het toch echt niet mijn meug te zijn. Howl's Moving Castle vind ik anders nog aardig beginnen. Het is vrij klein en net als zijn andere films bevat het genoeg fantasy-elementen en, blanco als ik de film inging, is het de kat uit de boom kijken en zien welke kant de film opgaat.

Blijkt dat het verhaal steeds groter wordt, waardoor de initiële charme voor mij al snel verdwijnt. Naar het einde toe was ik echt niet meer geïnteresseerd in de avonturen van Sophie en co. Een kleiner verhaal - en met een beperktere speelduur ook! - had ik het wellicht veel makkelijk behapt.

Visueel blijf ik ook steeds op mijn honger zitten. De vele details zijn vaak creatief en achtergronden veelal mooi, maar die karakters blijven echt spuuglelijk. Daar kan ik maar niet aan wennen, dus ik vrees dat ik Mayazaki en consoorten toch maar ga laten voor wat het is. Na een film of 5 vergt het me te veel moeite om doorheen te komen.

2

Aangename verrassing.

Ondanks de verwarrende flashbacks in het begin is het plot mits wat aandacht best te volgen. Het eerste uur zijn er enkele leuke achtervolgingsscènes en dat is meteen ook het beste gedeelte. Na het Dublingedeelte vertoont het geheel hier en daar een barst.
Ook het einde is niet bepaald grandioos, maar de ontknoping is leuk voor een keertje.

Gina Carano is een leuke verschijning. Qua acteren moet ze e.e.a. nog wat meer onder de knie krijgen, maar vechten kan ze wel en présence heeft ze.
Michael Fassbender, Antonio Banderas (als Saddam Hoesseinlookalike), Bill Paxton en Michael Douglas zijn wat onopvallend, maar niet onverdienstelijk in hun bijrollen. Channing Tatum is houterig - wat blijft hij toch een belabberd acteur. De grootste irritatie echter bezorgt Ewan McGregor. Hij is al niet mijn favoriete acteur, maar hier is hij bijna onuitstaanbaar.

Steven Soderbergh levert puik regiewerk. Alles is behoorlijk afstandelijk en kleinschalig (vooral het eerste uur), maar dat past wel in een actiethriller als deze.
Ook het camerawerk is in orde, net als het kleurengebruik - af en toe een filtertje is wel een keertje aangenaam. Van Soderbergh's muziekgebruik zal ik echter nooit fan worden. Het is altijd zo opzwepend en hip bedoeld, maar past zelden bij de scènes in kwestie.
De actiescènes komen natuurlijk over en zijn zo nu en dan voorzien van een leuke choreografie. De vechtscène tussen Mallory en Paul spant de kroon - gewurgd worden tussen zulke billen... ik kan mij ergere manieren om dood te gaan inbeelden.

Absoluut kijkbaar.
Nipte 3,5

Matig.

Apart filmpje, dat zeker. Iets tussen horror en komedie, met nog wat elementen uit andere genres (romcom?), maar evenzeer een film die eigenlijk geen kant kiest. Dat is een mes dat aan twee kanten snijdt. Het is speciaal, maar op het momenten waarvan het volgens mij écht de moeite kan worden, geeft de film niet thuis. Ik blijf daardoor wat op m'n honger zitten, terwijl ik eigenlijk wel hou van gortdroge, uitgebluste protagonisten die jan en alleman beu zijn.

2,5

Tof.

Het kan het slaaptekort (kinderen!) zijn, maar Heads of State is een best goed te pruimen tussendoortje. Een actiekomedie zoals de streamingdiensten die tegenwoordig met de regelmaat van de klok lanceren. Dit keer zijn Idris Elba en John Cena de buddy's van dienst. Ze brengen veel gemakkelijke, nogal flauwe mopjes. Het script is dus niet al te denderend. Ook qua verloop kent dit niemendalletje nagenoeg geen verrassingen en de CGI is twijfelachtig.

Maar op de een of andere manier is het amusant genoeg. Er zit genoeg vaart in de film en de actie kan er op momenten nog best mee door, zeker naar het einde toe. Elba en Cena worden in de actiescènes makkelijk in de schaduw gezet door Priyanka Chopra, die verrassend goed uit de hoek komt. Ook in niet-actiescènes is zij trouwens een geslaagde toevoeging.

3,5

Redelijk.

Ongeveer een half uur te lang, deze film. Het is echt gewoon maar knokken en de toon daarvoor wordt al meteen gezet in die openingsscène. Ik hou wel van dergelijke films, maar dan mag men zich niet verliezen in "verhaal", daar heeft het laatste half uur hier last van, en er moet voldoende afwisseling zitten in de actiescènes.

Dat laatste heeft men wel getracht te doen, want de locaties zijn afwisselend. De choreo's van de gevechten zijn dat helaas niet echt. Soms is het mij ook iets te ingestudeerd. Dan gaat het harde er wat af en komt het Jackie Chan-gehalte bovendrijven. Het geweld is redelijk bruut en bloederig, maar het echt rauwe neemt bij mij toch exponentieel af bij elke gevechtskreet men slaakt alvorens een trap uit te delen of te incasseren.

3

Matig.

Gal Gadot mag op haar eigen Mission: Impossible gaan. Heart of Stone lijkt echt op de eerste film uit die reeks. Behalve dan dat het stukken duurder en spectaculairder moet. Niet dat het filmisch veel oplevert, want de film ziet er spuuglelijk uit - matige CGI is daar niet vreemd aan. Qua plot en spionage is het een kwestie van wachten tot de maskers afvallen, maar dat biedt geen grote verrassingen. Technologie als groot motief vind ik doorgaans evenzeer matig - het levert vaker anticlimaxen op dan dat het écht als wapen kan imponeren.

Indien goed bekeken zal Netflix vast en zeker met een vervolg komen. Het is Gadot gegund, maar verder dan snoepje van het moment komt ze bij mij niet - haar acteerwerk is echt zéér twijfelachtig.

2,5

Uitstekende misdaadthriller.

Geweldig camerawerk, belichting, geluid,.. topwerk van Michael Mann.

Prima acteerwerk. Leuke bijrollen voor Val Kilmer, Jon Voight, Ashley Judd, Wes Studi,... maar vooral briljant acteerwerk en 'chemie' tussen Pacino en De Niro. Beiden acteren op het hoogste niveau, maar voor mij komt Pacino er net iets beter uit. Hij legde meer kracht in zijn vertolking.

Degelijk misdaadverhaal ook, zonder te veel franjes. Bankje overvallen, een beetje verraad hier, een beetje verraad daar, enkele knalscenes met veel actie, uitstekende muziek, snijdende spanning, en een intrigerende shoot-out.

De film opent met een kwartier spanning, om dan even wat rustiger te worden. Het privéleven van de personages te ontdekken, wat van hun emoties te weten te komen. Af en toe een rustmomentje, afgewisseld met belangrijke momenten.

Kortom; uitstekende misdaadthriller met uitstekend acteerwerk van zowel hoofd- als bijrollen.

4,5*

Beter dan verwacht.

Om meteen duidelijk te zijn: ik had een ramp verwacht. Het genre noch de cast sprak me op voorhand aan, maar uiteindelijk is dit toch wel een snelle wegkijker gebleken. Tuurlijk, de speelduur is te lang en zo'n dansscène is best beschamend maar daarnaast zitten er wel een paar droge dingetjes tussen en de R-rating heeft zowaar ook z'n effect.

Maar een R-rating heeft hier ook een negatieve bijwerking en dat is dat Melissa McCarthy ongeremd de stoere chick mag proberen uithangen en dat doet door veel 'fuck' en 'shit' te roepen. Dan is Sandra Bullock een fijne afwisseling - al is het maar dat ze gewoon rustiger is. Beide dames vind ik individueel niet echt grappig, maar samen hebben ze blijkbaar dan toch iets.

Ik heb al gelezen dat een tweede deel in de wachtrij staat. Dat lijkt mij nogal kansloos, want ik heb de indruk dat men hier al het kruit reeds verschoten heeft. The Heat is niet onaardig voor 'n keertje, maar dan wel écht maar voor één keertje.

2,5

Slecht.

Een film met een reputatie, maar ook de film van de hand van de regisseur van The Deer Hunter dus ik was blij dat ik hem eindelijk kon zien. Alleen blijkt de reputatie toch te kloppen. 't Is inderdaad een project dat aan alle kanten rammelt. Het verhaal schiet alle kanten op, zonder dat ook maar één van de vele personages uit de verf komt.

Een film kan ook alleen maar epische proporties aannemen als het verhaal de kijker toch een kleine beetje mee kan nemen. Dat lukt niet. Zo blijft enkel een film over die visueel, en dan vooral qua productiewaarde - sets, kostumering, e.d. -, naar iets episch neigt. Dat betekent helaas niet dat de film er visueel ook bovenuit steekt, integendeel. Het is vaak slordig geschoten en spaarzame actiescènes zien er hopeloos gedateerd uit.

Spijtig, maar ik ben toch blij dat ik hem eindelijk van m'n denkbeeldige must see-lijstje kan schrappen.

1,5

Gezien de redelijke scores hier en op IMDB toch wat op m'n honger blijven zitten.

De film opent erg sterk, maar is dan vaak erg zweverig. Akkoord, het is de bedoeling om in de fantasiewereld van beide dames te kruipen, maar zo bijster interessant was die niet.

Voorts zit er veel ouderlijke zorgzaamheid en puberaal gedrag in (die pruillip van Lynskey lag er nogal dik op).

Het einde was geweldig, maar past - vind ik toch - niet helemaal bij de film. Misschien dat dit met opzet gedaan was om een zo groot mogelijk schokeffect te creëeren.

Het acteerwerk was de eerste 20min erg overdreven. Overacting met irritatie tot gevolg. Gelukkig neemt het dan wat af, en is het best te doen. Vooral in de serieuzere scènes komt er wat talent (vooral dat van Kate Winslet) bovendrijven.

PJ filmt zoals gezegd erg zweverig met losse camerabeelden en zo nu en dan bruuske bewegingen. Het is eens wat anders, maar kapot ben ik er niet van.

Degelijke muziek.

3

Onderhoudend.

Walter Mitty and the Search for Happiness: dat had de titel ook kunnen zijn. De gelijkenissen zijn treffend, ook in toon. Daarbij vind ik dat Simon Pegg niet aimabeler is dan Ben Stiller. Zijn personage maakt ook niet direct de meest populaire keuzes: bij de interesse van een fraaie Chinese schone vergeet hij haast dat hij een braaf, ordentelijk vrouwtje thuis op hem wachten heeft. Voor de zoektocht naar geluk moet men wellicht wat over hebben, maar da's toch niet netjes. Ook z'n verdere avonturen zijn niet altijd even geslaagd, maar de film blijft wel gewoon een sympathiek niemendalletje. Het vordert allemaal best aardig en dan kan ik zo'n tussendoortje gemakkelijk hebben.

3

Meeslepend drama.

Als gevangenisfilm kent dit wel wat clichés, maar da's in zowat elke film waarin een gevangenis voorkomt, dus stoor ik mij daaraan? Neen.

Het verhaal is best zielig en frustrerend, maar kippenvel kreeg ik toch pas na de film, toen de tekst verscheen over Van Loock en Moreels. Waargebeurd, zo blijkt. Had ik geen flauw idee van.

Van Moreels had ik ook graag wat meer gezien. Op de cover staan Filip Peeters en Axl Daeseleire, maar feitelijk komt Daeseleire weinig in het verhaal voor. Er wordt bijna niets verteld over hoe hij zijn gevangenisjaren doorbrengt. Wat spijtig.

Filip Peeters bewijst wederom waarom hij de beste Vlaamse acteur is. Altijd een plezier om die vent te zien spelen. Ook van Axl Daeseleire ben ik wel fan, maar zoals gezegd komt hij hier teleurstellend weinig aan bod.

Bijrollen van oa Els Olaerts en Warre Borgmans waren ook wel te pruimen.

De gevangenisbeelden wisten een claustrofobische sfeer op te wekken. De rechtbankscènes voelden heel frustrerend aan, zo hoort het.

3,5

Goed.

Toffe film en dat is op zich een prestatie, want ik ben doorgaans niet zo van de Vlaamse sociale drama's. Die zijn voor mij vaak te potsierlijk. Felix van Groeningen kan van het boek van Dimitri Verhulst (niet gelezen) in ieder geval een vlotte coming-of-age maken. De scènes met de jonge Gunther zijn wel beduidend beter en m.i. ook relevanter dan die met z'n volwassen versie. Daar werkt het drama niet zo, al begrijp ik de insteek natuurlijk wel.

Behalve vlot in beeld gebracht ook degelijk geacteerd. Luide types als Koen De Graeve en Wouter Hendrickx zijn veelal luid op de achtergrond, Kenneth Vanbaeden die de jonge Gunther speelt mag het wat subtieler aanpakken en dat contrast werkt perfect.

3,5

Uitstekend.

Hell or High Water is een sfeerbom, waarbij het tempo heerlijk voortkabbelt. Elke scène en keuze is perfect beheerst in het geheel ingepast, waardoor de pacing alleen al de film naar een niveau hoger tilt.
Ook enorme pluspunten voor de bankovervallen en de finale, waarbij de shoot-out althans voor mij maar een voorproefje is van de ontmoeting tussen Toby en Hamilton.

Jeff Bridges speelt zoals je van hem gewend bent: een mopperkont eerste klas, dik Texaans accentje eronder, vaak tegen het karikaturale aan. Enkel tijdens de finale stijgt hij wat mij betreft boven de middenmaat uit. Dan ben ik veel meer onder de indruk van zowel Ben Foster als Chris Pine, en dit over de ganse lijn.

Regisseur David Mackenzie maakt van deze film - 't is trouwens de eerste die ik van hem zie - een audiovisueel genot. Cinematografisch zou je nog kunnen zeggen dat de setting zich uitstekend leent voor wat te zien is, dat klopt, maar ook de melancholische soundtrack klopt. De uitspattingen van geweld komen realistisch over, alsook de overvallen waarbij amateurisme om de hoek loert, zonder evenwel slapstick te worden.

Dikke meevaller.
4

Matig.

Hellboy zelf is een leuke afwisseling tussen alle andere superhelden in superpakjes, maar het hele verhaaltje is mij net iets te Mummy-achtig. Voeg daar nog een paar ellendige FBI-agenten en een leeg liefdesplotje bij en dan is het verfrissende van het titelpersonage al snel op de achtergrond verdwijnen.

Ron Perlman houdt de boel staande. Ik vind hem geen al te best acteur, maar hier is hij perfect gecast.

John Hurt is geen straf om bezig te zien - die houdt zich altijd wel staande -, voorts lopen er nog wat semi-acteurtjes rond die ik liever niet in deze film had gezien.

Plotgewijs is Hellboy dan wel standaard, Guillermo del Toro brengt meer sfeer en leven in de brouwerij dan de gemiddelde superheldfilm. Toch scoort hij geen al te hoge punten wat betreft bepaalde designs - die kruising tussen Predator en Alien bv is tien keer niks. Ook qua uitwerking is het af en toe net niet: bepaalde effecten staan nog als een huis, terwijl de make-up en kostuums van onder meer Hellboy en Abe Sapien bij momenten erg plastic ogen.

del Toro's muziekkeuzes variëren nogal, hetgeen voor wisselend succes zorgt.

2,5

Tja.

Een reboot die op zich weinig zin heeft. Niet in het minst omdat de films met Ron Perlman nog niet eens zo oud zijn, laat staan gedateerd. Nu goed, David Harbour vind ik zeker een even geschikte kop hebben als Perlman en hij is ook zowat het beste aan de film; onbehouwen en rechtdoorzee.

De schijtlollige mopjes die erbij horen, daar ben ik minder fan van. De film wil toch net te cool zijn. Getuige ook dat onzinnige rolletje van Sasha Lane - is dat zelfs een actrice? Ze is niet alleen, hoor, want Daniel Dae Kim en Milla Jovovich hebben eveneens een onzinnig rolletje én acteren heel erg matig.

Het doet wel af van de film, want er lopen op deze manier te veel stoorzenders rond in een film die toch niet veel meer hoort te zijn dan wat lompe knokpartijen van een cynische 'superheld'. De actie heet 'hard' te zijn en de gore 'aanwezig', maar daar vind ik de CGI te slecht voor. Dat trollengevecht bijvoorbeeld mist m.i. alle impact omdat het zo verdomd plastic oogt.

2

Redelijk.

Ook dit tweede deel heeft plotgewijs geen verrassingen in petto, maar een kwartier minder speelduur en meer verscheidenheid doen het geheel beter wegkijken.

Ron Perlman doet z'n ding, maar moet opboksen tegen minder begaafde collega's, waarbij vooral de acteur die die gaswolk neerzet flink irritant is.

Guillermo del Toro's aanpak is iets losser dan in het eerste deel. De proloog levert al een leuk geanimeerd tafereel op en verder passeren er meer verschillende creaturen de revue. Ik vind niet alle creaties mooi - verre van -, maar sommige designs zijn erg de moeite - dat pauwachtig wezen om er eentje te noemen. De special effects en CGI-toestanden zijn van hetzelfde niveau als het origineel. Mijn kritiek op de plastic pakjes van Hellboy en Abe Sapien blijft.

3

Goed.

Aangrijpend drama waarbij Jodie Comer de pannen van het dak speelt, maar ook Stephen Graham erg goed acteert. De langgerekte scène waarbij Sarah het alleen moet zien te rooien is zonder meer indrukwekkend en als ik, zijnde echtgenoot van een verpleegster, het mag geloven ook behoorlijk dicht bij de waarheid. De finale met de ontvoering doet de film geen goed, maar men wilde het duidelijk gebruiken om het statement nog wat kracht bij te zetten. Voor mij had dat niet gehoeven, want het voorgaande is al meer dan sterk genoeg.

3,5

Meh.

Het concept is best leuk, maar er wordt niets moois van gemaakt. Theodore had net zo goed een relatie kunnen hebben met een mens, de film had er amper anders door geweest.
De confrontatie met z'n omgeving blijft nagenoeg uit, dus is het wachten tot er iets mis is maar de voorspelbare onthulling dat Samantha niet exclusief is, vind ik nu niet zo spectaculair en dan oogt het allemaal wel magertjes.

Aan de cast zal het niet gelegen hebben, Scarlett Johansson daargelaten. Zij heeft écht écht niet de juiste stem voor deze rol en haalt het niveau van de gehele film naar beneden. Er is niks mis met een mature en warme vrouwenstem, maar een vieze rokersstem is het écht niet.

Verder houdt Spike Jonze het bij wat mooifilmerij, de kleuren willen af en toe wel wat opvallen, maar verder vind ik het allemaal wat lauw. Her is geen film die blijft hangen terwijl ik het wel gehoopt had. Op naar de volgende.

2,5

Mja.

Het is ongeveer wat ik ervan verwacht had, en dat is negatief noch positief. Hercules is vooral vergeetbaar. Ik ben blij dat de toon luchtig gehouden wordt zonder kinderachtig te worden, maar Hercules zelf heeft nogal wat kwellingen en die zijn alsnog te druk aanwezig.

Dwayne Johnson is daarbij ook niet de acteur die zo'n rol met genoeg zelfspot kan neerzetten. Met hem in de rol is Hercules een belachelijk gespierde bruut die vijf tegenstanders tegelijk neer mept met z'n knots. Alles wat op acteren lijkt - zij het een komische oneliner of de serieuze tegenhanger daarvan - kan hij niet.

Met Rufus Sewell en Ian McShane worden zijn steken nog wat opgevangen.

Verder duurt het gelukkig niet al te lang. Het tempo zit er redelijk in - qua actie zelf is het wat wisselvallig. Zo'n Aksel Hennie als doorgeslagen aap had wat meer scènes verdiend, terwijl de makers zich vooral focussen op Hercules en z'n primitieve knots. Qua setting lijkt Johnson terug te keren naar z'n Mummy/ Scorpion King-periode en in dat geval heb ik genoeg aan één filmpje.

2,5

Flauw.

Wat begint als een volbloed drama (met hier en daar wat naargeestige dingetjes zoals dat dochtertje dat duiven de kop afknipt), verandert slechts geleidelijk aan in horror. Niet bepaald horror van de bovenste plank, want die slechte entiteiten heb ik intussen wel gezien, en dan ben ik nog geeneens iemand die vaak horror kijkt.

Hereditary, best kundig geregisseerd met een traag tempo, komt niet verder dan overgenomen lichamen die ergens in een donker hoekje tegen het plafond in een gymnastenpose wachten om iemand uit z'n vel te doen schrikken. Op deze manier had het beter dat bevreemdend rouwdrama gebleven. De horror valt m.i. door de mand. Ari Aster heeft zich daar later met Midsommar wél mee getoond. Deze poging is simpelweg te flauw.

2