Opinions

Vermakelijke komedie.

Het eerste kwartier is meteen erop. Het moppenaantal ligt redelijk hoog en het relaxte stonergeleuter is bizar genoeg hilarisch.

Vanaf Dale en Saul echter op de vlucht slaan, loopt het een halfuurtje mis. Er passeert teveel zever de revue en ik vreesde dan ook even voor het ergste. Gelukkig herpakt het zich allemaal redelijk, en uiteindelijk volgt nog een uur geinig vermaak, met ups maar ook enkele downs.

Seth Rogen is redelijk, maar niet speciaal. James Franco is over de hele lijn goed. Als hij lacht lijkt hij sowieso al een beetje op een stonede kanarie.

De bijrolletjes vallen wel behoorlijk tegen. Dannie McBride is niet grappig, Amber Heard staat vooral mooi te wezen.

Enkele topmomenten, maar over de hele speelduur gezien niet helemaal evenwichtig.

3

"Inhale, Chachi, inhale."

Bwa. Minder dan de eerste. De humor valt soms wat tegen. Bijlange niet zo grappig als de 1, maar nog steeds degelijk. Steve Martin is geweldig in z'n rol als Clouseau, en als acteurs als Andy Garcia en Jean Reno een bijrol hebben, heeft de film toch stevige fundamenten.

Een 2,5*

Matig.

Hoewel The Pink Panther genoeg moppen bevat zijn er slechts weinigen geslaagd. De gorillascène is een klassieker en de enige échte hilarische. Al wat daar aan voorafgaat is heel erg flauw en soms zelfs ergerlijk.
Het einde vind ik trouwens ook te lang aanslepen en Clouseau had beter niet in de gevangenis beland.

Peter Sellers is een uitstekend acteur en ook hier is hij de sterkhouder. Het is spijtig dat hij heel de film lang dezelfde moppen krijgt. De beste man probeert er nog wat van te maken en doet dat behoorlijk, maar kan niet verhullen dat de moppen gewoon niet goed genoeg zijn.
David Niven is goed gecast als zogenaamde meesterdief en Claudia Cardinale is de mooiste vrouw die de filmwereld ooit heeft gekend en is dus altijd leuk om naar te kijken, ook al is haar acteerwerk hier maar gewoontjes.

Alles ziet er gedateerd uit, maar dat is geen excuus voor de mindere kwaliteit van de moppen. Twee uur is trouwens ook te lang voor zulks.

2,5

Goed.

Niet mijn favoriete Disney uit die periode, maar wel weer leuk. Mooi vormgegeven ook, zelfs na meer dan 75 jaar staat de animatie nog steeds als een huis. Pinokkio is niet meteen het leukste Disneypersonage. De film is af en toe wat donkerder dan gewoonlijk, maar daarom zeker niet slechter, integendeel.

3,5

Beschamend.

Totaal overbodige remake van de veel betere animatiefilm. Alle ouderwetse charme is ingeruild voor een plastic wereld van doodse CGI, waarin elke (stem)acteur door de mand mag vallen. Deze nieuwe versie is behalve de CGI ook op andere vlakken in een modern jasje gestoken, maar men had dit beter gewoon niet gemaakt. Het is haast niet te geloven dat dit van de hand van Robert Zemeckis is, ooit toch goed voor degelijke cinema.

1

Oef.

Toch wel zeer abominabele Jaws-kloon. Nergens leuk of spitsvondig. Er zit geen greintje originaliteit of eigenheid in de opbouw. De acteurs bakken er niks van en de scènes waarin waar het moet gebeuren, namelijk die met piranha's, falen door een totaal gebrek aan talent of visie om dergelijk piranhageweld in beeld te brengen. Alsof de minst talentvolle studenten van de filmschool toch een film mochten maken.

0,5

Mwah.

Piranha danst constant op een koord: af en toe raakt het zijn evenwicht kwijt en dreigt het naar een kant te vallen. Zo heb ik deze film met twee gezichten alleszins ervaren.
Het eerste gedeelte is gewoon een vermakelijke boel met een dom plotje dat net goed is om zoveel mogelijk vrouwelijk schoon in beeld te brengen. De oneliners en domme personages liggen er dik bovenop, maar ook de spanning wordt redelijk opgebouwd.
Wanneer de invasie begint daalt het niveau. Het bloederige gedeelte is gewoon mijn ding niet. Het zal wel een festijn zijn voor mensen die dit leuk vinden, maar ik kan de humor niet inzien van mensen die tijdens een reddingsactie doormidden scheuren en dergelijke meer. Iets subtielere humor zoals piranha's doden met een taser ligt me beter.
Het einde is me dan ook meer bevallen. De spanning is er redelijk aanwezig en "Where are the parents, then?" is een fantastische afsluiter.

Niet dat het zo belangrijk is in films als deze, maar de cast is eigenlijk vrij goed. Elisabeth Shue is goed, Jerry O'Connell ook nog wel. Voorts lopen er immens veel fienen met dikke tieten rond.
Het rolletje van Christopher Lloyd is ook wel leuk.

Op het onderwaterballet (hoe slordig de choreografie ook mag zijn) na is Piranha visueel best lelijk. De visjes zien er nog wel aardig uit, maar veel van de slachtpartijen verliezen hun al lage niveau door erg lelijke CGI. Ik weet ook wel dat Piranha geen A-film is, maar hersenloos vermaak mag er ook fatsoenlijk uitzien.

2,5

Wederom matig.

Net als deel 4. Veel bekend terrein wel, met kopieën van Will en Elisabeth als nieuwe sidekicks van Jack. Desondanks kan de film me lange tijd meer boeien dan het voorgaande deel, al is Jack nóg meer slapstick dan ooit.

Naar het einde toe wordt het steeds lawaaierig en worden allerlei zaken er met de haren bij gesleurd om toch maar zoveel mogelijk 'losse' eindjes weg te werken. Tegen dan is het niveau zienderogen gedaald.

De cast is verder ook weinig verrassend. De oudgedienden doen wat ze altijd doen en de nieuwkomers zijn oppervlakkig of saai, zo'n Javier Bardem wordt toch niet écht goed bevonden, mag ik hopen?

Verder visueel heel lelijk geworden. De CGI evolueert dan wel, de overdaad ervan geeft in combinatie met lelijke kleuren de film een plastic vibe mee. Qua actiegehalte wordt hoog gemikt maar ietsje meer 'piratentrucjes' en wat minder groteske slapstick actie had mij althans met een beter gemoed de zaal uit laten wandelen.

2,5

Best wel aardig, maar kan nergens tippen aan deel 1 en 2.

Ik wist op voorhand dat het verhaal terug een stuk makkelijker ging zijn dan deel 3. Dat zou al een heuse vooruitgang zijn. Ik vond deel 3 niet slecht, maar de verhaallijnen waren erg ver gezocht. Hier was het back to basic. Simpel verhaaltje. Op zich niets mis mee, maar doordat enkele ondersteunende elementen niet voldoende uitgewerkt worden, blijft het iets te vaag.
Jack Sparrow is niet de fijne etter uit deel 1 en 2. Hij holt net wat teveel achter zowat alles aan.
Hector Barbossa is geweldig, en dat komt omdat hij zowat het enige fatsoenlijk uitgewerkte personage is. Hij heeft een goeie achtergrond, een goed motief, ..
Blackbeard daarentegen, blijft een te gewone badguy. Ondanks hij er echt wel als een piraat uitzag, vond ik het plot rond Davy Jones beter uitgewerkt.
Angelica was een leuke toevoeging, maar dan ook enkel en alleen als toevoeging.
Het hele romance-achtige gedoe met die Philip trok op niks, niet in het minste omdat Philip amper iets met het hele gebeuren te maken had.
Voorts vond ik de zeemeerminnen-scène erg goed, maar ook met dat gegeven wordt te weinig gedaan.

Johnny Depp zet een Jack Sparrow neer die minder is dan deel 1 en 2, maar wel grappig blijft. Geoffrey Rush is steengoed als Barbossa - die altijd zowat tussen goed en slecht inhangt, een echte piraat, dus. Ian McShane is ook een erg goeie badass, helaas werd zijn personage te weinig inhoud gegund. Penelope Cruz was best goed, al is haar Engels bij momenten onverstaanbaar.

Een wat avontuurlijkere sfeer terug, de tocht door de rimboe deed me wat denken aan Dead Man's Chest. Ik had graag wat meer gedurfde actiescènes gehad zoals het zwaardgevecht tussen Sparrow en Jones op die mast in At World's End. Hier blijft het allemaal wat basic, het is te weinig verrassend. Het 'eindgevecht' bv hoe die Spanjaarden komen aangewandeld. Alsof er iemand op de set 'and- action!' en de groep figuranten mooi in een rijtje het decor opliep. Het deed bijna pijn aan de ogen. Een wat meer spectaculaire arrivé had niet slecht geweest.

3,5

Absoluut topvermaak.

Gisteravond voor de 3e bekeken, want het was toch al weer 4 jaar geleden en sinds kort is hier thuis een nieuw geluidssysteem geïnstalleerd (het cinema-gevoel was echt aanwezig).

Het begin zet meteen de toon, waar vooral de intro van Captain Jack Sparrow legendarisch blijft. Zelden een betere personage-introductie gezien.

Dan neemt de film z'n tijd om op gang te komen. De situaties worden geschetst (Will die achter Elisabeth aanloopt, Barbossa die een vloek wil opheffen en Sparrow die wraak wil nemen). Ondanks dat dit nog geen ingewikkelde verhaallijnen omvatte zoals deel 2 en vooral 3 dat wel doen, weet het verhaal te boeien. Het is vlot, avontuurlijk, komisch, ..

Het eindgevecht is mooi in beeld gebracht. Het duel Sparrow- Barbasso is een ander hoogtepunt uit de film(reeks).

Johnny Depp is fenomenaal (hoe meer je hem bezig ziet als Sparrow, hoe meer je z'n tics en gedragingen opvalt). Geoffrey Rush zit hem kort op de hielen (Barbossa is een geweldig personage). Keira Knightley is al een pak minder maar gaat ook nog. Orlando Bloom is duidelijk de minste van de bende, maar zet voor zijn doen een net-te-doen-prestatie neer.

De bijrollen van die lange en die dikke blijven geweldig grappig, net als die van Mr Gibbs.

De schepen zagen er prachtig uit, evenals de locaties. De kostuums en aankleding waren tip top in orde.

Het decor waar Sparrow en Barbossa duelleren is één van coolste Pirates-locaties. Het deed me een beetje aan dat van de Fountain of Youth denken, maar dan 3x zo goed.

Ik verhoog m'n score. Waarom? Simpel, dit is één van de beste avonturenfilms die ik ooit gezien heb.

4,5

Mja.

Een klassieker en ik begrijp wel waarom. Broeierig sfeertje waarin twee topacteurs uit de Franse filmwereld elkaar tegenspel mogen bieden. Dat vakantiegevoel is best tof. Alain Delon die in z'n zwembroek een beetje rondlummelt en Romy Schneider die in een iets te klein broekje rond flaneert. Erg veel om het lijf hebben ze niet.

Maar het verhaal ook niet. Tuurlijk kan je een hoop analyses maken over hoe de personages zich verhouden tot elkaar en wat de rol is van verleiding en wat nog meer. Maar ik heb toch ook 4 personages gezien die allesbehalve logisch handelen en zich stijf voortbewegen, allemaal om het mysterie en de spanning er proberen in te krijgen. Dat lukt wat mij betreft niet.

Na het zomerse eerste uur is de pret er wel af. Ik mis spanning. Die moord doet het 'm ook niet en als nadien de inspecteur is langs geweest krijg je een ietwat veranderd spanningsveld tussen Delon en Schneider, maar dat is het dan ook. Het blijft me te stijf en te onlogisch. Ik had meer verwacht.

2,5

Vrij goed.

Alledrie de delen zijn vrij standaard qua opzet, maar deel 1 toont dat dat geen probleem hoeft te zijn. Van veel nieuws onder de zon is geen sprake, maar qua toon zit het wel goed en de manier waarop deel 1 deel 2 wordt is perfect gedaan. Deel 2 heeft het potentieel om verder te gaan op het elan van deel 1, maar ik ben niet kapot van de richting die het verhaal inslaat. Het zorgt voor de eerste barsten, iets wat er in deel 3 niet beter op wordt. Sowieso is hier de overgang gefaald, maar het is vooral de finale die niet biedt wat de voorrondes beloven.

Een pluspunt is het merendeel van de cast. Ryan Gosling heeft met emotioneel afstandelijke en gewelddadige personages zijn niche gevonden. Ik zie hem vrij graag bezig in dit soort rollen, maar als hij echt een topacteur is, moet hij meer kunnen dan dat.
Ook Bradley Cooper is nog steeds aan het evolueren van mooie jongen naar karakteracteur. Hij doet het verdienstelijk, maar mist op een paar (cruciale) momenten toch wat overtuigingskracht.
Het meeste genoten heb ik van Dane DeHaan. Hij heeft sowieso het meest interessante personage van iedereen en tilt eigenhandig het laatste deel naar een hoger niveau.
Andere bijrollen vind ik niet altijd even geslaagd. Ray Liotta is goed maar o zo voorspelbaar en Eva Mendes overtuigt niet.

Derek Cianfrance's stijl is een stuk mooier dan in Blue Valentine. Het openingsshot is hemels en een eerste hoogtepunt. Hetzelfde niveau wordt uiteraard niet continu aangehouden, maar de 140 minuten zijn voorzien van genoeg mooie beelden. Ook de soundtrack is een pluspunt, wat toch een hoop sfeer oplevert. Het eerste deel steekt hier wat bovenuit, maar dat heeft voor mij ook een deel te maken met het verhaal. Het verhaal van een bankovervaller die zich niet kan uiten of een verhaal over een corrupt politiekorps: mijn keuze is snel gemaakt.
Als verteller laat Cianfrance m.i. wel wat steken vallen. Toeval kan, maar de nadruk ligt daar te hard op, waardoor een hoop opgebouwd effect verloren gaat.

Gevleide 3,5

Intrigerend.

Ik kende de titel van de Tim Burton-film over Ed Wood, de filmmaker die te ambitieus was voor z'n naïviteit of te naïef voor z'n ambitie. Plan 9 from Outer Space heet één van de slechtste films ooit te zijn, maar dat is natuurlijk niet zo.

Men moet deze film ook niet proberen beoordelen als een serieuze film. Net zoals bv. The Room is dit gewoon een genre op zichzelf: een soort low budget-project, gemaakt door iemand die duizend-en-één ideeën heeft maar absoluut geen rechtlijnig verhaal verteld kan krijgen.

Los van een rechtlijnig verhaal zijn er tig andere zaken die de wenkbrauwen doen fronsen. Scène-overgangen, oneliners of zelfs ganse dialogen die kant noch wal raken, detectives die het hoofd krabben met 'n pistool, ... Het is allemaal behoorlijk amateuristisch maar soms ook gewoon grappig.

Dus dat Wood's gebrek aan talent (en budget) een solide film in de weg staat, mag duidelijk zijn, maar zelfs dan nog is dit nog te behappen. Ik kan de gedane moeite voor het proberen creëren van een eigen wereld wel waarderen en in ieder geval is het een aanrader voor iedereen die filmliefhebber is. Wood was duidelijk ook een liefhebber, helaas geen getalenteerde.

2

Eindelijk gekeken.

Tenminste, eindelijk volledig gekeken. Als kind wel al eens stukjes zien passeren, maar verder nooit de moeite genomen om volledig te kijken. Gisteren dus wel. Dat werd ook tijd. Maar echt veel heb ik er niet aan gemist. Planet of the Apes is een koddig, knullig filmpje. Anno '68 zal er vast en zeker nog een bepaald gewicht aan gehangen hebben. De maatschappelijke kritiek op de mens, op het geloof, … ligt er behoorlijk bovenop.

Vandaag de dag vallen een hoop andere zaken op. Bijvoorbeeld de mensen in apenpakken, om een open deur in te trappen. Dat ziet er natuurlijk knullig uit. Dat is kwestie van er door proberen te kijken. Maar er zitten zo nog meer gedateerde zaken tussen. Het acteerwerk van de manische Charlton Heston is wellicht hetgeen mij het meest verrast heeft. Ik heb daar een paar keer goed om kunnen lachen, maar eigenlijk heb ik geen idee waarom die zo raar en over-the-top acteert. Heel vreemd.

Misschien was het bedoeld als stukje zelfrelativering. Heel zwaar is het allemaal niet. De finale twist is er eigenlijk geen, want die zie je vanaf de 'landing' aankomen. Maar ik wil ook niet té negatief zijn. De tijdsgeest indachtig en er maar van uitgaande dat het nooit écht zware sci-fi poogde te zijn, is dit een gedateerde maar nog net genietbare klassieker. Goed om 'n keertje gekeken te hebben.

2,5

Non-cinema.

Planet Of The Apes is niet de slechtste film die ik ooit gezien heb, maar komt toch aardig dicht in de buurt. Zowat alles wat ik verfoei, heeft deze film.
Zelfs een verhaal in dit soort film kan slecht zijn, zo blijkt. Naast het simpele uitgangspunt wordt dit opgevuld met het slechtste soort romantisch geneuzel en heroïsch gedoe dat zelfs een dode niet serieus zou kunnen nemen.

Voor dat laatste is Mark Wahlberg verantwoordelijk. Ik heb hem nooit gemogen, maar dit moet wel een dieptepunt zijn.
Ook de meeste andere acteurs zijn vrij belabberd. Helena Bonham Carter kan er nog net mee door, maar daar blijft het bij. Die blonde deerne met haar schoon dinges is van het slechtste dat ik ooit gezien heb.

Tim Burton bereikt net als zovelen zijn dieptepunt. De zaken die hem zo kenmerken zijn nergens te bespeuren: amper humor (jawel, Ape Lincoln is geslaagd, maar als dat het enige is in 2 uur film...), geen sprankeltje magie of speelsheid, geen mooie muziek van Danny Elfman, werkelijk niets. Tel daarbij nog de belachelijke apenmaskertjes en de ongeïnspireerde gevechten op en het is zo klaar als god mag weten wat dat dit een slechte film is, een zéér slechte.

0,5

Tof.

Niet echt mijn genre, daarvoor is het na een tijdje toch echte flauw. Robert Rodriguez weet heel goed wat voor film hij wil en laat er geen gras over groeien. Al snel breekt de hel los en dan wordt het gaspedaal niet meer gelost. De absurde situaties volgen zich in sneltempo op. Visueel zeer prettig met die industriële filters. Onnozele typetjes met onnozele namen (El Wray) maken het af. Leuk voor 'n keertje.

3

Herziening.

Net geen 15 jaar na mijn eerste (en enige) kijkbeurt van deze klassieker. Een herziening doe ik niet vaak. Zeker de gekende klassiekers, die je als beginnende filmliefhebber toch als eerste verslindt, lijken risicopatiënten, want smaken evolueren en kunnen veranderen.

Maar ik ben eigenlijk even lyrisch over Platoon als toen ik nog een 18-jarige snotaap was. De film staat simpelweg als een huis. Er valt op die twee uur amper iets aan te merken. Tuurlijk, het is Amerikaans dus op veel subtiliteit kan je regisseur Oliver Stone niet betrappen. De gekende Vietnamkritieken zijn aanwezig. Platoon is stevige kritiek, soms iets te gemakkelijk gegoten in een dom machopersonage.

Veel verder kom ik niet in mijn kritiek. Stone schotelt een aantal mooie shots voor; ook qua pacing klopt het plaatje volledig met na de focus op de tweespalt in het peloton een doldwaze finale vol chaos. Muzikaal wordt 'Adagio' net een keertje te veel gebruikt, maar het is verder wel een mooi stuk. Tom Berenger blinkt uit in een cast vol jonge koppen waarvan een aantal toch aardig bekend zouden worden.

Zeer geslaagde herziening.

4,5

Kluchtig.

Nogal lawaaierige en drukke bedoening waarbij het grootste probleem de onevenwichtige toon is. Soms nogal rechtdoorzee als het op geweld aankomt. Dan wordt er zonder al te veel boe of bah iemand door de kop geschoten. Op andere momenten is het dan zo'n komisch dingetje waarvan Mark Wahlberg er toch al een aantal gemaakt heeft. Ik zie de combo tussen komedie en gewelduitspattingen hier niet echt werken. Wahlberg is verder nogal apathisch in zijn acteerwerk en de film duurt een minuutje of 20 te lang. Verder wel oké als tussendoortje.

2,5

Bovengemiddeld.

Dergelijke mozaïekfilms kan ik altijd wel smaken en ook hier zit de schwung er goed in. Er wordt vlot van het ene koppel naar het andere gesprongen, zodat geen enkele passage zagerig of saai wordt.

Na goed anderhalf uur vind ik het allemaal wel wat minder worden. De scherpte gaat af en toe verloren en zo nu en dan steekt meligheid de kop op.

Het einde is zoals te verwachten feelgood van de bovenste plank, maar werkt wel en zorgt voor een oprechte glimlach.

Playing By Heart wordt deels gedragen door de sterrencast. Ellen Burstyn, Sean Connery en Gillian Anderson steken er enigszins bovenuit. Ryan Phillippe en Gena Rowlands vallen dan weer een beetje tegen, maar daar staat dan weer de verrassend degelijke acteerprestatie van iemand als Angelina Jolie tegenover.

Maar Playing By Heart wordt ook gedragen door de dialogen. Die zijn simpelweg erg goed geschreven: scherp, slim, straight-to-the-point maar toch enigszins poëtisch.

Ook de regie is aangenaam. De verschillende verhaallijnen komen nooit in mekaars vaarwater, worden op tijd en stond afgebroken en vormen aan het einde van de rit een mooi en warm geheel.

3,5

Onderhoudend.

Sean Penn als regisseur kan ik al bij al wel hebben. Ook met The Pledge geeft hij een vrij standaard politieverhaaltje toch een eigen draai. De film is niet erg stoffig, hoewel het allemaal vrij kalm verteld wordt. Penn neemt z'n tijd om er een wat zwaarwichtiger werk van te maken. Dat melodramatische is hetgeen mij uiteindelijk ook een beetje tegenvalt, als een mes dat langs twee kanten snijdt. Het onderscheidt The Pledge van een hoop genregenoten, maar het maakt het ook allemaal iets te pretentieus.

Maar al bij al wel een deftige film. Goed geacteerd. Door Jack Nicholson, maar zeker ook door bijrolacteurs à la Robin Wright. En het is ook steeds genieten van zo'n vuile decors - of het nu winters of niet. Die stemmige locaties helpen de sfeer toch een stuk vooruit, of de cameraman daar nu veel mee doet of niet.

3

Na een jaar of 10 eens herzien, deze klassieker.

Het verhaaltje is uiteraard voorspelbaar, maar door de jaren heen wist ik niet echt meer wat er zou gebeuren. Uiteraard kwam elke scène wel terug.

Waar ik nu wel wat op lette, en wat eigenlijk gewoon ook opviel, was het zweverige dat de film had. De bladeren die waaiden enzo. Dat deed me wel héél erg aan Avatar denken (wat dus uiteraard niet echt origineel gezien is van Cameron..)

In mijn herinnering was John Smith veel cooler. Nu vind ik hem eigenlijk de softie van het hele gebeuren. Komt misschien door de stem van Mel Gibson. Ik vond die serieus tegenvallen.

Gelukkig was Pocahontas wél uitstekend gestemcast, net als Redcliffe en Thomas (die uiterlijk erg hard leek op z'n stemvertolker, Christian Bale).

De tekeningen en animatie zijn niet zo hoogstaand als die van The Lion King, en ook de (gezongen) liedjes waren wat minder (al is The Sound Of The Wind wel de moeite).

Ook een paar leuk gedane scènes uiteraard, zoals die waarin John Smith en Pocahontas elkaar ontmoeten en het begin van de climax.

3,5

Matig.

Veel Disney-vervolgen heb ik nog niet gezien en dat is maar goed ook. Vroeger vond ik deze sequel leuk (behalve dan het einde, waarin Pocahontas 'de verkeerde' kiest), maar nu moet mijn score het toch vooral hebben van nostalgie.
Want uiteindelijk heeft dit vervolg amper iets te bieden. Het verhaal is van enige charme gespeend, bevat amper humor en de personages zijn onsympathiek. De keuze om Ratcliffe opnieuw als slechterik te gebruiken zorgt er voor dat verrassingen uitblijven.

Animatiegewijs is het eveneens bedenkelijk. De personages zien er nog wel goed, maar de locaties zijn niet altijd even mooi geanimeerd en vooral Londen had méér mogen zijn, zeker gezien het feit dat Disney er in The Hunchback of Notre Dame wél in slaagt om Parijs betoverend te maken.
De liederen kunnen af en toe vermaken, maar zijn geen concurrenten voor die uit het origineel.

2,5

Best oké.

Absoluut geen hoogvlieger, maar wel een typisch product van z'n tijd. Vanaf de geweldige intro is het over-the-topgehalte torenhoog, hetgeen in de actiescènes nog overtroffen wordt, zeker naar het einde toe. De dwaze Keanu Reeves bakt er werkelijk niets van, hetgeen geregeld voor (onbedoeld?) grappige dialogen zorgt. De combo met vooral z'n partner Gary Busey is schitterend, die met Patrick Swayze als tegenspeler gaat ook nog wel, maar die vind ik best een vervelend rolletje hebben als alternatieveling.

Verder laat regisseur Kathryn Bigelow de film een half uurtje te lang aanslepen. Dergelijke foute machofilms moeten gewoon vlot en plezant zijn. Hoe langer de film duurt, hoe minder vlot en hoe minder plezant hij wordt. De film boet aan het einde nog wat kwaliteit in. Zonde van het uitstekende eerste uur.

3

Erg vermakelijk.

Niet echt gigantisch hoogstaand of stijlvol, maar een enorme meevaller. Polar is een ietwat atypische actiefilm. Een beetje John Wick-achtig, maar dan weer gekker. Het contrast tussen het grauwe en het kleurvolle is leuk om zien. Ook in de personages komt dat contrast sterk naar voren.

De immer karakteristieke Mads Mikkelsen - wat heeft die toch een geweldige uitstraling - tegenover een schmierende Matt Lucas of zijn henchmen - een niet alledaagse maar m.i. zeer geslaagde combo.

Met af en toe een paar geslaagde droogkomische scènes en een goed vlottende pacing, een must-see. Al is het maar als tussendoor.

3,5

Zo zeg.

Toch één van de slechtste komedies die ik ooit gezien heb. Sowieso is het genre al wat tricky: spoof movie, reeds het derde deel in een serie én dan nog eens van bijna 40 jaar geleden. Het eindresultaat is er ook naar: heel flauw, totaal niet leuk. De film zit vol met stomme typetjes die helaas geen seconde grappig zijn. Steven Guttenberg en co lijken ook maar wat naar de achtergrond gedreven, al heb ik niet het idee dat acteurs van zijn niveau veel zoden aan de dijk hadden gebracht.

0,5

Redelijk.

Vermakelijke komedie, waarin Jack Black zich uitleeft als Polka-zanger. Fouter dan een Poolse volkszanger kan het toch echt niet worden? De beelden van de echte Polka King aan het einde van de film zijn wellicht nog het meest komische van heel de film. De realiteit is gewoon nog maffer dan de film zelf. Dat mensen effectief investeerden in deze vent, hoe kom je erop? Het is amper te vatten. Toffe film. Niks hoogstaand, maar wel zeer degelijk.

3

Dubbel.

Dat anno 2014 een script als dit nog omgetoverd wordt in een Hollywoodspektakel is best straf. Aan werkelijk elk cliché dat een leek als ikzelf kon bedenken wordt voldaan. Van het romantische geleuter over de forse negerman als vriend tot de slechterik.

Het eerste deel - het gladiatorendeel, zeg maar - is best slecht. Spartacus en Gladiator worden gemixed en Pompeii is daar. Dit sleept aan tot het moment dat de vulkaan uitbarst en het rampengedeelte kan beginnen. Ook hier zitten domme dingen zoals de zoveelste moeder die haar struikelende kindje kwijtraakt en wat nog allemaal, toch heb ik hier best van kunnen genieten. Plots gaat de tijd vooruit en in een film van dik anderhalf uur is het dan allemaal zo gepiept.

Smetje is wel de slechte cast. Kiefer Sutherland schmiert er wat op los, maar hoofdrolspelers Kit Harington en vooral Emily Browning zijn ontzettend slecht. Dat ze geen onderlinge chemie hebben helpt ze ook niet echt.

Paul W.S. Anderson maakt ervan wat de kijker wellicht verwacht. Steken laat hij vallen met de gevechten, die zoutloos gechoreografeerd zijn en ook nog eens slecht in beeld gebracht zijn. Positief puntje is dat de CGI best meevalt, waar ik na het zien van een trailer erg mijn twijfels bijhad. Enkel de achtervolging te paard, diep in de finale, is lelijk. De rest valt onder de noemer: niet per se lelijk.

2,5

Nog net te doen.

Porky's als geheel is niet altijd overtuigend. Er zit mij net iets te veel 'verhaal' in; zaken zoals die gewelddadige vader passen niet in dit soort films. Ook het aandeel van de irritante Porky had mij niet gehoeven: de gedeeltes daar halen het high schoolsfeertje wat weg.

Daartegenover staan enkele scènes die wellicht als klassiekers te boek staan (en terecht ook). De gluurscène (en bij uitbreiding die bij de directeur) spant mogelijk voor velen de kroon, maar ik ben vooral fan van de hartverwarmende Kim Cattrall en haar Lassiescène.

2,5

Rotzooi.

Het origineel is ook geen topper, maar bevat wel een handvol scènes die de boel staande houden. Porky's ll mist dat. Het enige leuke is dat de film opent met wat beelden van het origineel. Verder is dit een aaneenschakeling van ongrappige taferelen vol ellendige personages.

0,5

Pover.

Ik had een zwoele thriller à la Body Heat verwacht, maar dat is terugkomen van een kale reis. Deze film is meer een vrij droog relatiedrama. De aantrekkingskracht tussen mevrouw en mijnheer komt mij nogal geforceerd over. Wat ze zo leuk aan elkaar vinden is niet duidelijk, maar de perikelen die een zagerige relatie met zich meebrengt komen realistisch over. Enkel spijtig dat het voor geen meter boeit.

Jack Nicholson en Jessica Lange redden wat er te redden valt, maar Nicholson heb ik al tig keer beter zien acteren en echt veel chemie heeft hij niet met Lange, die ik net iets beter te pruimen vind.

Bob Rafelson doet de jaren dertig alle eer aan door er een stoffige film van te maken. Echt veel schwung krijgt hij niet in de film - het soapgehalte ten spijt. Enige sensualiteit is ver zoek. Het beestachtige verlangen van Nicholson en Lange is verre van sexy, om van dat gekus maar te zwijgen. Met het einde ligt de moraal van het verhaal er trouwens te dik op.

2