Opinions

Goed.

Paths Of Glory heeft een vrij korte speelduur en dat is misschien wel de sterkte van de film.
Enkele personages zijn karikaturen en dat is spijtig, want voor de rest valt hier weinig op aan te merken. Het oorlogsgedeelte is kort, maar krachtig en het krijgsraadgedeelte wordt gekenmerkt door scherpe dialogen.
De eindscène geeft het zelfs nog wat episch mee (zelfs na de executie).

Kirk Douglas zet hier een dijk van een rol neer. De tijd in acht genomen speelt hij verrassend naturel. Ik heb altijd gedacht dat zoon Michael de betere van de twee is, maar als ik nog wat meer van Kirk zie, zou daar weleens verandering in kunnen komen.
Het is dan ook spijtig dat de andere rollen wél heel erg achterhaald zijn. Overacting spat van het scherm, karikaturen ook.

Stanley Kubrick vind ik doorgaans een overschatte regisseur - ik zal het zo zeggen: geen enkele klassieker van hem heeft me weten omver blazen. Het is dan ook een aangename verrassing wat hij van Paths Of Glory heeft gemaakt. Het camerawerk is 55 jaar na datum nog steeds verschrikkelijk goed. De lange, volgende shots in de loopgraven, maar ook op niemandsland zijn klasse.
Muzikaal is het dan wel weer een beetje melig en typisch Amerikaans met trompetgeschater om horendol van te worden.

Dikke 3,5

Tof.

'Kevin Janssens in zijn blote fluit' had ik onthouden van de teneur toen deze film uitkwam. Aangenaam was de verrassing toen bleek dat dit (gelukkig) veel meer is dan alleen maar dat. Janssens schittert inderdaad, maar dan wel door zijn hilarische rol als autistische campingbaas, beziggehouden door de zoektocht naar zijn hamer. Het eerste half uur heb ik geregeld in een deuk gelegen met de gortdroge, bizarre oneliners. De film is bevreemdend en absurd.

Moeilijkheid bij zo'n film is dat het uitgangspunt vaak erg leuk en fris is, maar dat het moeilijk is om dit een hele film lang interessant te houden. Zo ook bij De Patrick. Het laatste half uur vind ik niet bijster sterk. Er komen dan wat meer thrillerelementen in, maar die zijn soms zwak uitgewerkt. Enkele personages zoals dat matig acterende blondje en haar artiest lijken niet alleen op de camping maar ook in de film verloren gelopen.

3

Behoorlijk.

Het grootste pluspunt is zonder meer de consequentie die het verhaal volgt. Stap voor stap wordt het plot zonder franjes (maar spijtig genoeg wel met een aantal clichés) ontvouwd. De balans is nagenoeg perfect in evenwicht. Alleen tijdens de climax gaat het allemaal even de boot in - het zaakje had beter afgehandeld geweest in het huis ipv er nog wat James Bond-actie in te proppen.

Harrison Ford vind ik net wat minder als Jack Ryan dan Alec Baldwin. Ford komt heldhaftiger voor de dag, terwijl ik dacht dat Jack Ryan slechts per toeval en met tegenzin de held moet uithangen. Dat terzijde doet Ford het voorts niet onaardig, met enkele redelijke dramascènes.
Sean Bean kan een slechterik als geen ander neerzetten, maar ik vind zijn rol wat onbenullig - ondanks behoorlijk wat achtergrond en informatie qua motief. Z'n rol doet trouwens ook een beetje denken aan die van 006 in GoldenEye.
Anne Archer is matig, Thora Birch schattig (neem ik aan) en Samuel L. Jackson lauw opvulsel. James Earl Jones vind ik altijd wel aangenaam met z'n zware stem.

De actiescènes zien er overigens wel goed uit - zelfs 20 jaar na datum. Een beetje bloed hier en daar wordt niet geschuwd en ook de toon is vrij volwassen, maar echt spannend vind ik dergelijke actiethrillers zelden. Patriot Games is daar spijtig genoeg geen uitzondering op.

3

Matig.

Vroeger vond ik The Patriot erg goed. Dat geldt voor zowat alles met een beetje oorlogsspektakel.

Vandaag de dag vind ik The Patriot vooral plat. Het drama is goed volgesjouwd en neemt daar ook z'n tijd voor, al hobbelt de film erg veel van conflict naar conflict naar conflict. Veel kan het mij ondertussen niet meer boeien, maar vervelen doet het nu ook weer niet.

Mel Gibson zet zo'n beetje William Wallace de Tweede neer. Ik vind hem een degelijk acteur, maar niet in dit soort rollen.

Wie wel typecasting kan doorstaan is Jason Isaacs, die hier als enige voor een beetje kleur zorgt. Chris Cooper is eveneens uitstekend, maar Tom Wilkinson is te karikaturaal en Heath Ledger doet me ook niet veel.

Wat door de jaren heen niet veranderd is, is mijn zwak voor oorlogstaferelen en massascènes. Hoewel de slomo's en de ondertoon er veel te dik bovenop ligt, hebben de wacht-je-beurt-af-en-schietscènes nog steeds impact. De soundtrack is zoals te verwachten niet al te best, wél de moeite is de fotografie.

2,5

Goed.

Wetende dat je een Amerikaanse film kijkt, met dan nog het woord 'Patriot' in de titel, mag het niet verbazen dat, ondanks een eerder gematigde aanpak, het nog steeds Amerikaans blijft. Niettemin scoort de film punten door redelijk lang zonder al te veel bombast die verschrikkelijke terreur in beeld te brengen. Peter Berg slaagt er ook goed in om de aanloop spannend te houden - zelfs al neemt hij er z'n tijd voor.

De terreur wordt goed in beeld gebracht, ook nadien, als de klopjacht geopend wordt, blijft de regie strak. De balans tussen actie en drama is wat mij betreft perfect in evenwicht. Met hoofdrolspelers als Mark Wahlberg en Kevin Bacon kan men in dit soort films ook weinig misdoen. Zeer degelijk en bij momenten zelfs uitstekend.

3,5

Redelijk.

Adil El Arbi en zijn kompaan Billal Fallah (of omgekeerd) vliegen er van de eerste seconde in: hippe filters, felle neonkleuren, (irritante) personages met larger-than-life dromen, ... Patser is over-the-top en El Arbi en Fallah doen hun uiterste best om dit in al z'n aspecten te tonen.

Ook aangenaam om zien dat dit qua aanpak totaal anders is dan het serieuzere Black; het toont aan dat er wel wat potentieel in die twee zit.

Niettemin is Patser voor mij slechts een luidruchtige en gemakkelijke tussendoor. Het acteerwerk is niet over de ganse lijn even secuur - Matteo Simoni doet z'n best maar ik geloofde het toch niet echt - en bepaalde zijsprongetjes in het plot zijn mij niet boeiend genoeg.

3

Behoorlijk.

Adil El Arbi en zijn kompaan Bilall Fallah (of omgekeerd) doen eigenlijk knak hetzelfde als in het origineel. Leentjebuur van een hoop ideeën die zij in Hollywoodfilms leuk vinden, maar het wordt complexloos gebracht. Zo'n neutraal gangsterhotel; dat wordt gewoon benoemd. Het wordt niet verborgen. Da's een goede keuze. Het zorgt ervoor dat Patsters in de eerste plaats een snelle rit is: een actiekomisch vehikel met een duidelijke sitjl waar niet veel van afgeweken wordt. Dat apprecieer ik wel.

Het is ook de regie die de film staande houdt. Het is weer kleurrijk, iets meer cartoonesk dan de eerste film en met een soundtrack die nogal eighties aandoet. Van de hippe woordjes heeft het verschrikkelijke 'wajo' z'n intrede gemaakt, maar bon. Ik word oud, zeker?

Minpunten zijn zonder meer de acteurs. Niet een Matteo Simoni, maar vooral de bijrolacteurs. Ik kan beginnen over een Jennifer Heylen of godbetert Soundos El Ahmadi, maar Ward Kerremans is wat mij betreft een gênant dieptepunt. Zelden iemand zo slecht zien acteren.

Enfin, Adil en Bilall zie ik liever verder gaan met Patsers. Zo'n eigen creatie van hen vind ik beter dan hun Bad Boys-poging en ik vind de wereld van Patsers veel vermakelijker dan wanneer ze een serieus maatschappijkritisch drama proberen maken. Gewoon ongegeneerd all in gaan. Dat is tot dusver in Vlaanderen nog altijd grotendeels onontgonnen gebied.

3

Best leuk.

Wederom een sympathiek filmpje met het duo Simon Pegg - Nick Frost, een tweetal waar ik x-aantal jaar geleden eigenlijk niet veel van moest hebben. Met Paul leveren ze een leuke parodie af op films als E.T., overgoten met een eigen, grofgebekt komisch sausje.

De film kijkt vlot weg, al zijn niet alle ingrepen even geslaagd. Jason Bateman als soort van T-800 is nog wel oké, maar als tijdens de grote finale opeens Sigourney Weaver in haar meest dwaze rol ooit haar opwachting maakt boet de film direct aan kwaliteit in.

Al bij al uiteindelijk ook niet al te belangrijk - al het voorgaande is zeker vermakelijk genoeg om van Paul een ideale tussendoor te maken.

3

Degelijk.

Payback maakt het wraakplotje interessant door twee dingen: na een uurtje is de rechtstreekse boosdoener reeds opgeruimd en klimt Porter de ladder verder op. Een tweede pluspunt is de film noir-aanpak.
De film is sober, donker, vuil, eenzaam en nog vele andere dingen tegelijk. Het onderscheidt Payback van een hele hoop genregenoten. Daar ligt meteen ook een zwakte: het tempo ligt nogal laag en had zo nu en dan wel wat vaart verdiend.
Ook de climax is maar niets: alle hoge pieten van een misdaadorganisatie gaan samen een onbeveiligd gebouw in en de hoogste piet neemt een verdachte telefoon op. Een knaller is het zeker, alleen niet in de juiste betekenis.

Mel Gibson is vrij goed op dreef. Zijn voice-over is hier niet bijzonder goed ingesproken, maar hij heeft wel de juiste kop om een afgeleefde gangster te spelen.
Ook de bijrollen worden vrij goed ingevuld. Gregg Henry is ontzettend lelijk; Kris Kristofferson en good old James Coburn zijn degelijk; Lucy Liu is komisch maar vooral ongemeen sexy.

Cinematografisch is Payback oké al hadden de actiescènes wel wat méér mogen zijn: harder, stoerder, meer no nonsense.
Verder had het tempo wat hoger mogen liggen, maar de vertelstijl is leuk en de film behoudt de hele speelduur zijn grauwe stijl.

Dikke 3

Gemiddeld.

Michael Bay als actieregisseur is naar mijn mening z'n geld wel waard. Ook Pearl Harbor staat eigenlijk door de Japanse aanval. Da's echt gewoon bombastisch Hollywoodspektakel zoals het zou moeten zijn. Alleen duurt de film 3 uur. Na de aanval krijg je nog een behoorlijk lange finale, die veelal als vijgen na Pasen voelt. En ook het liefdesdrama rondom de driehoeksrelatie kan me niet echt bekoren. Daar zijn de acteurs niet goed genoeg voor, en het scriptmateriaal dat ze ter beschikking hebben evenmin.

Dus uiteindelijk een onevenwichtige film. Alles voor de aanval en alles na de aanval duurt te lang en is te slap en te zeikerig. De aanval zelf is typisch Bay en daardoor uitstekend te behappen. Goed voor 'n keertje, maar absoluut niet het beste wat Bay ooit gemaakt heeft.

2,5

Goed.

Nogal klef en weinig verrassend, maar wel gewoon goed gemaakt en vooral geacteerd. Het is ook wel een dankbare rol voor een doorwinterde actrice als Naomi Watts, maar ze doet het wel. Verder een typisch Netflix-product, wat vaak synoniem staat voor brave doch keurig gemaakte films. De nogal agressieve aanval van de 'slechte' eksters zorgt voor pit wanneer men het niet verwacht. Nadien kabbelt het weer verder naar het einde. De credits gaan gepaard met foto's van de echte Penguin.

3,5

Pfft.

Nogal armtierige wraakfilm. De opening van het gelukkige gezinnetje wordt snel afgehaspeld, wat ik graag zag gebeuren in de veronderstelling dat er dan snel wraak komt. Maar we krijgen een abrupte overgang, waarin huismoeder Jennifer Garner - actrice de naam onwaardig - plotsklaps een vechtmachine is geworden. Hoe? Geen idee, ze is onder de radar gebleven, heet dat dan. Het lijstje aan daders die gestraft worden wordt onevenwichtig afgevinkt. Dat het dan allemaal ongeloofwaardig is, tuurlijk. Geen probleem, maar had het op z'n minst duidelijk gebracht.

2

Erg goed.

For A Few Dollars More is geen filmmonument, maar hoort absoluut in de categorie van kleine meesterwerken.

Mij lijkt het de ideale opstap naar de latere mijlpalen zoals Once Upon A Time In The West. For A Few Dollars More is al grootser dan A Fistful Of Dollars en heeft meer zijn momenten. Ook qua drama is dit diepgaander dan de overige delen uit de Dollartrilogie.

Het levert althans een dikke finale op, eentje die voor kippenvel zorgt en in één adem genoemd mag worden met die andere grote finales, uit The Good, The Bad & The Ugly en Once Upon A Time In The West.

Clint Eastwood is de perfecte machoman. Ik gebruik niet graag benamingen als "cool" en "stoer", maar hier moet ik wel. Maar dé man is Eastwood hier niet. Lee Van Cleef vind ik net iets beter: meer ingetogen, maar ontzettend interessant.

Gian Maria Volonté was in mijn herinnering een schreeuwaap, maar uit herziening blijkt dat ook dat binnen de perken blijft, al heb ik al betere westernvillains gezien.

Grootmeester Sergio Leone schotelt zoals gewoonlijk een resem fantastische shots voor van verdorde landschappen en bezwete karakterkoppen. De locaties hier vind ik iets minder aantrekkelijk dan in z'n andere westerns, al blijf ik de shoot-outs in cirkel geniaal vinden.

Ennio Morricone's bijdrage is verzorgd als altijd, maar hij heeft al beter gedaan.

4

Eindelijk deze eerste western van Leone gekeken. En, uiteraard, was dit een zeer aangename prent.

Voor een spaghetti-western beschikt deze film over een redelijk uitgebreid verhaal. En dan bedoel ik de dingen die Clint uithaalt om de Rojos tegen de Baxters op te zetten.
Het viel me wel op dat Clint in deze een redelijk menselijke Man With No Name neerzet. Zeker in vergelijking met The Good, The Bad & The Ugly.

Verder vergelijken met die legendarische prent doe ik niet. Deze film vergelijk ik liever met For A Few Dollars More. Het moet gezegd dat ik deze een tikkie beter vond. Meer actie, meer vaart ook wel. (100min voor een Leone-western is erg kort).. Ook natuurlijk die typische sfeer. De muziek die weeral eens zo goed bij de film past (al was dat hoge fluitdeuntje wat irritant als het te lang bleef spelen). Het enige wat ik iets of wat miste, waren natuurbeelden. Een beeld zoals bv de laatste scene van The Good, The Bad & The Ugly krijgen we hier niet te zien.

Het acteerwerk vond ik wel wat minder. Dat komt misschien omdat westernheld Lee Van Cleef er deze keer niet bij is. GM Volonté vind ik te beperkt als acteur. In For A Few Dollars More viel dat harder op dan hier. Hier viel het nog mee. Clint was echter wel een niveau hoger (wat echter niet zo is in het gezelschap van bv Lee Van Cleef en nog meer, Eli Wallach).

Ook deze is weer heerlijk gefilmd door Leone. Als voorbeeld neem ik de scène waarin Ramón sterft. Je ziet die camera bewegen, die zon, .. Heerlijk.

Misschien een klein puntje van kritiek: de shoot-out vond ik van een lager niveau dan For A Few Dollars More en The Good, The Bad & The Ugly. Een pak minder episch en ook het decor was niet zo indrukwekkend.

Een mooie 4* voor deze goeie eerste Leone-western. Uiteraard een must-see.

Matig.

Veel lawaai, veel avontuur ook wel, maar echt goed is het toch niet. De doelgroep is uiteraard wel duidelijk en ik neem aan dat die er wel van kunnen genieten. De bekende dingetjes zoals Medusa zijn gelukkig in het verhaal verwerkt.

De cast is best saai, maar op die Alexandra Daddaliodi na kunnen ze nog wel een beetje acteren. Zo'n Pierce Brosnan werpt ook alle pretenties van zich af door zo in een film te verschijnen.

Audiovisueel is het allemaal niets. De special effects zijn in negen op de tien gevallen spuuglelijk. Chris Columbus is verder iemand die weet hoe het is om een familiefilm te regisseren en dat zie je wel.

2,5

Doorsnee.

A Perfect Murder is vooral een perfect voorbeeld van de jaren '90-thriller. Erg cliché, zowel in look als in opbouw. Met Michael Douglas als lead is ook de meest voor de hand liggende casting gedaan voor dit soort film. Die vent, hoe secuur hij ook is, lijkt tijdens de jaren '80 en '90 amper wat anders gedaan te hebben dan thrillers.

Gwyneth Paltrow en Viggo Mortensen vind ik wat minder. Paltrow is te veel een suffe duif. Een trophy wife (of toch iets wat erop lijkt) zie ik er geen moment in. Mortensen is vooral het slachtoffer van een voorspelbaar script. Maar voorspelbaar of niet; ik denk niet dat het in mijn eindbeoordeling veel uitmaakt.

2,5

Aardig.

Het is een opmerkelijke combo, zo'n vrij cliché liefdesverhaal tegen een soort apocalyptische achtergrond. Lange tijd wist ik niet goed wat te denken: het liefdesplotje blijft vlak, beide hoofdpersonen zijn heus niet zo interessant, maar naarmate de speelduur vordert wordt het toch stukje bij beetje beter. Het einde is mooi. Melig, maar mooi.

Ewan McGregor en Eva Green doen het verder wel oké - ook twee acteurs die ik niet meteen zou matchen voor dit soort film. Beiden doen het niet slecht, al vind ik ze in hun scènes samen te weinig passie uitstralen. Er spat niks van het scherm.

Audiovisueel is dit dan beter. Regisseur David Mackenzie speelt wat met geurtjes en kleurtjes en dat levert best een aangename film op. De speelduur van nog geen volledig anderhalf uur helpt ook mee aan de vlotheid van deze film. Een half uur langer had dit wellicht log gemaakt, nu is dit nog frivool ondanks het drama dat het verhaal herbergt.

3

Goh ja.

Typische spektakelfilm, uitgebracht in 2000, maar echt wel met een hoog jaren '90-gehalte. Stoere mannen, met wanhopige vrouwen aan wal, die een mogelijk dodelijke missie ondernemen om toch maar genoeg vis te vangen - klinkt macho. De uitwerking is er ook naar.

Wolfgang Petersen pakt effectief uit met groots spektakel - intussen wel wat gedateerd -, maar de poging is zeker niet laakbaar. De hoeveelheid hoge golven gaat na een tijdje wat naar eentonigheid neigen, maar dat is wellicht onvermijdelijk voor dit soort Amerikaans spektakel. Met de nodige relativering komt de film er nog wel mee weg. Kennelijk ook gebaseerd op een waargebeurd verhaal, wat mij na afloop dan toch altijd weer benieuwd genoeg maakt om eens te googlen.

2,5

Mooi.

En toch had het allemaal iets beter kunnen zijn. Met name de keuze om er 'verklaring' bij te slepen (misbruik, moord, ...) doet af van het geheel. Opgroeien is niet voor iedereen even gemakkelijk, waarom het daar niet bij houden?
Tot dan is The Perks Of Being A Wallflower niet meer of minder dan een pakkend, tragikomisch portret van een teruggetrokken tiener. De gegeven uitleg doet af van de realistische impact die de film gehad had kunnen hebben.

En daarmee is al het negatieve gezegd, want voorts valt hier enkel te genieten. In de eerste plaats van de cast, die uitmuntend is. Niemand van de drie hoofdacteurs steekt er bovenuit, simpelweg omdat ze er allemaal bovenuit steken.

Daarnaast is The Perks Of Being A Wallflower ook aardig geregisseerd. Het doet allemaal vrij klein aan. Klein maar mooi, want visueel zitten er een paar sterke scènes in, ik denk dan bv aan de kusscène. Alle facetten van cinema (die ik belangrijk vind) lijken in die scène in dienst te staan van elkaar. Mooi om te beleven.

Dikke 3,5

Leuk.

Het jeugdsentiment speelt ook bij deze Peter Pan een klein rolletje in het (ietsje) positiever zijn in de eindbeoordeling. Peter Pan is niet het tofste hoofdpersonage uit het Disney-repertoire, maar mede door de sfeervolle animatie en het lichte avontuurtje blijft deze film toch gewoon zoals het in mijn herinnering was: leuk.

Kleine 3,5

Meh.

Het is tegenwoordig een nieuw verdienmodel van Disney: oude klassiekers opfrissen. Concreet betekent dat veelal een cast met iets meer kleur. Ook hier weer worden de gebruikelijke quota afgevinkt - lichtbruin, donkerbruin, oosters, zelfs een kindacteur met Downsyndroom - van alle "diverse" Disneyremakes lijkt mij deze effectief de meeste aandacht te geven aan diversiteit zoals men het voor ogen lijkt te hebben.

Bon, dat is dan dat. Verder is er weinig fris aan deze film. De cast is ronduit matig, al zet Jude Law als enige echt grote naam mijns inziens een vermakelijke kapitein Haak neer. De kindacteurs zijn spijtig genoeg niet van hetzelfde niveau. Maar ook op andere vlakken valt er nauwelijks iets te (her)ontdekken. Geen leuke personages, nauwelijks humor of enige vorm van zelfrelativering.

Voor zover ik regisseur David Lowery ken had ik gehoopt op iets meer eigen stempel - maar dat is gezien de Disneystempel vrijwel onmogelijk. Zo nu en dan lijkt men een ietsiepietsie duisterder pad te kiezen, maar dat wordt steeds snel in de kiem gesmoord. Blijft dan vooral een erg matige en iets te lange versie van Peter Pan over. Disney kan naar de volgende gaan, maar of die remakes ooit écht toffe films gaan opleveren.. daar maak ik mij geen illusies over.

2

Mwah.

Niet geheel geslaagde verfilming van de kinderverhaaltjes. De echte charme die de film had kunnen hebben, heeft het niet. Het is bij momenten té hoppy poppy - denk aan de soundtrack - om de Britse charme te vangen. De confrontaties met de buurman zijn soms wat kindonvriendelijk - er wordt vaak getracht een lieflijk konijntje de kop in te slaan met het eerste het beste tuingerief.

Het draaft gelukkig niet helemaal door. Er zitten effectief toffe dingetjes in en als jeugdfilm is het al bij al best geslaagd. Het verhaal vordert bovendien aardig en zo nu en dan kan ook de humor er mee door.

2,5

Oef!

Waar mijn eerste kennismaking met Joe Pesci-op-speed Louis de Funès nog best meeviel (La Grande Vadrouille) is Le Petit Baigneur wel het soort film waar ik hem mee associeer en dat is niet bepaald een goede zaak. Anderhalf uur lang - of kort eigenlijk -, maar o zo vermoeiend. Drukdoenerij wordt haast een kunst, alleen het soort kunst waar ik liefst zo ver mogelijk van weg blijf. Het erge is dat het niet alleen de Funès is die één en al lawaai is, ook tal van bijrollen trachten hem te imiteren. Absoluut niet mijn ding. Kennelijk is de Funès gestorven na een serie hartaanvallen, ik kon er eigenlijk niet over verbaasd zijn toen ik het las.

1,5

Solide.

Erg degelijk gemaakt drama, maar dat is wel het minste wat je kan verwachten van de combo Paul Thomas Anderson - Daniel Day-Lewis. Die laatste schijnt met pensioen te zijn gegaan na deze film. Gezien zijn talent is dat zonde, al maakte hij de laatste 20 jaar maar weinig films. Ook in Phantom Thread acteert Day-Lewis als vanouds: technisch nagenoeg perfect, met veel kleine maniertjes en details. Dat kan hij als de beste.

Maar het is tegelijkertijd ook een beetje het manco van deze film. Men teert volledig op de relatie tussen modemaker en muze en hoewel behalve Day-Lewis ook Vicky Krieps uitstekend acteert, blijft het wat afstandelijk. Het is allemaal gek genoeg en men vraagt zich meermaals af waarom ze samen zijn en/of blijven, dus in se duidt dat erop dat Anderson de complexiteit goed portretteert. Niettemin levert het een vrij apathische kijkervaring op. Ik ben niet echt meegezogen, ondanks (of misschien net door) die gedetailleerde techniciteit op alle vlakken. There Will Be Blood bewijst dat het met dezelfde combo en soortgelijke complexe, onaangename personages wel kan, dus mankeert er op één of andere manier toch iets aan deze film, hoe goed dat het er allemaal ook mag uitzien.

3

Degelijk.

Tom Hanks en Denzel Washington spelen secuur in dit stoffig rechtbankdrama. Stoffig, want weinig verbluffend of verrassend. Het is heel degelijk allemaal, maar het stijgt op geen enkel vlak boven de middelmaat uit, zelfs niet qua acteerwerk. Zowel Hanks als Washington doen hun ding, maar geen van beiden doet voor mij iets dat ik nog nooit gezien heb. Niettemin is het gewichtsverlies van Hanks lovenswaardig. De titelsong van Bruce Springsteen - die ik de laatste jaren wel beter gaan waarderen ben - ademt sfeer uit.

3

Goed.

The Phoenician Scheme is een typische Wes Anderson, al is het allemaal wat "gewelddadiger" of botter dan de rest van zijn oeuvre. Heel erg vernieuwend is het natuurlijk niet, Anderson zijn stijl is duidelijk. Toch is het elke keer weer genieten van de schitterende plaatjes waar hij mee afkomt. Bovendien is de casting van Benicio Del Toro als hoofdrolspeler een schot in de roos, al moeten zijn directe tegenspelers niet veel voor hem onder doen. Andere typetjes in kleinere bijrolletjes zijn niet altijd even geslaagd; het leidt soms iets te veel af, maar Anderson is vaak wat kluchtig dus dat is ook geen nieuws. Alleszins weer een tof filmpje en van mij mag hij elk jaar een film uitbrengen. Er is immers niemand die hem evenaart in zijn manier van film maken.

3,5

Vermakelijk.

Vooral het eerste gedeelte kijkt makkelijk weg. Alles gaat vlot en de spanning wordt redelijk opgedreven.
Na een tijdje begint het wat te slabakken. Films op één locatie scoren bij mij meestal niet denderend, ook deze voelt na een tijdje langdradig aan. De hele biecht van Stu is maar slap en enkele personages werken serieus op de zenuwen (eerst die hoeren en dan die vrouw en die blanke agent).
Toch is de eindafrekening positief; als tussendoortje is dit amusant genoeg, de korte speelduur helpt daar gezwind aan mee.

Colin Farrell is aanvankelijk goed genoeg, maar na een tijdje begint hij wat zagerig te worden. Kiefer Sutherland is niet bepaald mijn favoriete acteur, maar steelt hier sowieso de show met z'n stem.
Forest Whitaker is oké, Radha Mitchell en (vooral) Katie Holmes blinken een pak minder uit.

Phone Booth is visueel erg dynamisch. In het begin ligt het videoclip-gehalte nogal hoog, later wordt het beklemmend en lijkt de camera Stu letterlijk op de huid te zitten. Toch is het niet mijn ding. Ik verkies rustig, beheerst en overzichtelijk camerawerk.

Goed genoeg.
3

Goed.

De openingsscène in het Poolse radiostation is erg sterk en des te spijtiger is het dat nadien een uur soapachtige cinema voorgeschoteld wordt.
Tot het moment waarop de pianist zijn familie kwijtraakt is het dan ook een aardig taaie zit. Met die sleutelscène stijgt het niveau echter. De overlevingsdrang van Wladyslaw is erg goed in beeld gebracht. De getoonde taferelen zijn mensonterend, hard en onrechtvaardig.
De pianoscène met de Duitse officier is ongetwijfeld het hoogtepunt, maar zijn hulp wordt te snel afgehandeld. De film duurt bijna 2,5 uur, dus had een kwartiertje langer wel gekund.
Nu is het einde net niet tragisch genoeg, ondanks dat het dat naar mijn gevoel wél had kunnen zijn.

Adrien Brody doet het niet onaardig, maar echt veel heeft hij ook niet te doen. Zijn fysieke voorkomen (- zoveel kilo) roept respect op, maar voorts moet hij vooral angstig kijken, hetgeen een onbekende (Poolse) acteur wellicht ook wel had kunnen doen.

Roman Polanski had - naast zijn hoofdrolspeler meer acteergelegenheid geven - ook zijn film minder fragmentarisch kunnen maken. De tijdsprongen komen meestal uit de lucht gevallen (metafoor voor de bomaanslagen?) en bepaalde scène-overgangen ogen laks. Soms zorgt dat niettemin voor het juiste gevoel: het gevoel van de klok die tikt en blijft tikken zonder ook maar iets met zich mee te brengen.

Verplichte WWll-kost, maar met een paar minpuntjes.
3,5

Sterk.

De 'intro' - zijnde de bevalling en de aanloop ernaartoe - is geweldig. Ontzettend goed in beeld gebracht én geacteerd. Zonder al te veel franjes, maar wel enorm efficiënt verfilmd. Die scène komt binnen en is meteen ook het hoogtepunt van de film. Veel beter had men dat stuk niet kunnen maken.

Dan valt een kleine break - de filmtitel - en ontvouwt zich een wat meer standaard drama over verwerking. Het is spijtig dat er ook ongenuanceerde zaken tussen zitten zoals die (schoon)moeder en het pushen tot een rechtszaak. De focus blijft gelukkig wel gewoon op de personages waar het om draait. Vanessa Kirby zet een dijk van een rol neer - wellicht in mijn top 10 van beste acteerprestaties, mocht ik er één maken. Alleen al om die reden moet je deze gezien hebben.

4

Niet slecht, maar...

Films moeten vooral genietbaar zijn. Deze film staat eerder garant voor een ongemakkelijk gevoel. In dat opzicht heeft de regisseur z'n doel bereikt.

Ook een heleboel andere dingen doet hij gewoon goed. De fantasierijke wereld, weliswaar vol lelijke paarsroze tinten, staat er. De humor schommelt tussen plat, flauw en bijtend. Ik heb alleszins een paar keer goed gelachen.

Het drama vind ik dan weer wat minder, al verschilt dat per verhaallijn. Het is sowieso ook geen evidentie om een dergelijke boodschap op zulk een absurde manier te brengen.

Niettemin absoluut de moeite waard. Aan het einde van de rit zie ik er evenwel geen meesterwerk in.

3