Opinions

Slecht.

Die Another Day begint nochtans veelbelovend met Bond die zijn verrader gaat zoeken. Helaas zakt de boel meteen daarna in mekaar als dingen zoals Icarus voorbijkomen.
De resterende (en te lange) speelduur wordt opgevuld door tal van explosies, achtervolgingen en knullige knokpartijen. Allemaal goed en wel, maar zo hoort Bond niet te zijn.
De enige scène die me nog een klein beetje heeft kunnen bekoren is die waarin Moneypenny's fantasie op hol slaat.

Pierce Brosnan oogt niet echt fit meer, maar had niettemin een beter afscheid verdiend. Zijn interpretatie van de rol is één van de beteren, maar in deze film wordt hij zo beperkt door het script dat hij er ook maar voor spek en bonen bijstaat.
Toby Stephens is zowat de slechtste villain die ik ooit in een Bondfilm heb zien passeren. Hij is nooit dreigend en lijkt eerder een stout en verwend knulletje.
Of één wanprestatie nog niet genoeg is, loopt ook Halle Berry daar nog rond. Haar Bondgirl is al leeg en dom, maar zelfs dan nog slaagt ze erin elke scène te verpesten door een tenenkrommende oneliner uit te kramen. Dan is de prachtige Rosamund Pike stukken beter op dreef.
De bijdrage van John Cleese vind ik trouwens nog niet zo slecht zoals velen zeggen. Ook hij wordt beperkt door het script (wat voor uitvindingen ook...), maar echt flauwe mopjes blijven dit keer weg.

Die Another Day bestaat ongeveer voor 60% enkel en alleen uit actie. Die actie ziet er bij momenten dan nog eens écht slecht uit. Vooral de actiescènes in Ijsland trekken op niets. De CGI en toestanden zijn erg lelijk.
De elektrische versies van de Bondtune zijn dan wel weer leuk voor een keertje. Maar daar staat dan de vreselijke titelsong van Madonna tegenover. Hoe komen de makers er trouwens op om Madonna in te huren? Dat ze is een keertje geen jazzy lied willen hebben, oké, maar dan nog.

Eén van de slechtere Bondfilms.
1,5

Zoals verwacht.

En dat is namelijk dat Die Hard terecht de status 'klassieker' heeft. Toch zit er hier en daar een minpuntje tussen. Het grootste daarvan is dat Die Hard te veel wil zijn. Enerzijds heeft het een serieuze toon, anderzijds wordt die toon zo nu en dan onderbroken door een grappig bedoelde oneliner of een foute slechterik. Dat zorgt er voor dat het als geheel af en toe vloekt.
Tweede minpuntje is dat de intro enkele langdradige momentjes heeft waardoor het even wachten is eer de vlam in de pan schiet. Uiteindelijk gebeurt dat wel en is Die Hard gewoon knallen, evenwel zonder enige voeling met de spanning uit het oog te verliezen - de scène waarin Gruber en McClane mekaar ontmoeten is echt wel een goeie.

Bruce Willis is af en toe wat te jeugdig enthousiast en ook z'n gevoel voor timing is hier niet alles. Met Alan Rickman heeft hij evenwel een uitstekende tegenspeler en ik zou zelfs durven zeggen dat Rickman effectief de show steelt - zijn "yippie ki-yee" is trouwens beter gedelivered dan die van Willis.

Bijna 25 jaar na datum ziet Die Hard er nog redelijk goed uit - het ziet er zelfs meer 90ies dan 80ies uit. Special effects zoals de ontploffing op het dak etc zien er nog verrassend up-to-date uit en ook de actiescènes zelf - zij het schietpartijtjes, zij het geknok - heeft nog niets aan kracht ingeboet. John McTiernan mag hiervoor de pluimen op z'n hoed steken.

3,5

Matig.

Nochtans had ik hoop op een evenaring na een kwartier film. De opbouw is rustiger en heeft daardoor meer oog voor het opbouwen van spanning.

Helaas lijkt die opbouw te blijven duren. Op geen enkel moment raakt de schwung er in. De slechterik van dienst krijgt te weinig aandacht door die henchman van hem. Heimwee naar Hans Gruber steekt al snel de kop op.

Uiteraard passeert er wel een hoop actie en ook de karrenvracht aan (meestal mislukte) oneliners ontbreekt niet.

Bruce Willis is hier wel iets beter op dreef dan in het origineel. De jeugdige onbezonnenheid ligt er wat minder dik op en dat maakt het personage John McClane beter te verteren. Waar zijn (komische) timing niet top is, is Willis' "niet weer"-factor dat wel.

Franco Nero en William Sadler lijken mekaars momenten wat af te pakken en kunnen dan ook op geen enkel moment Alan Rickman doen vergeten. Een film als deze heeft nochtans een vermakelijke crimineel nodig.

Op vlak van actie stelt Die Hard 2 dan weer niet teleur. Net als in zijn voorganger is ook hier weinig sprake van gedateerdheid. Explosies zien er beter uit dan de hedendaagse CG-troep en ook de schietgevechten hebben nog niets aan kracht ingeboet.

Qua humor had wel e.e.a. beter kunnen en moeten zijn. De makers hebben duidelijk meer oneliners geschreven, maar er zijn er te veel die enig effect missen. Dat de springstoelscène de kroon spant zegt veel.

Teleurstelling.

2,5

Slecht.

Kevin Hart schreeuwt zich zoals vanouds een weg doorheen z'n eigen film. Zijn eigen persona is helaas niet van die aard dat ik dat een geweldige kapstok vind om een film aan op te hangen. Het heeft ook totaal geen toegevoegde waarde, want hij had zonder enig probleem een fictief karakter kunnen vertolken - het zou geen verschil gemaakt hebben. Grappig is het verder ook zelden tot nooit. Snel vergeten dus.

2

Leuk.

Dot 2 dot is vooral een charmant filmpje. De mooie shots zijn niet op één hand te tellen wat dit weinig verrassend tot een uiterst sfeervolle film maakt. De cast doet het best oké, al hebben ook zij eigenlijk baat bij de momenten waarop het verhaaltje op de achtergrond belandt en de setting z'n werk kan doen. Het zijn die momenten die dit een goede film maken.

Aangename verrassing.

3,5

Zwak.

In mijn herinnering was deze film een leuke ervaring. Een herziening heeft deze film echter geen goed gedaan.

Dat het verhaaltje nihil doch voorzien een moraaltje is, is volgens het Boekje der Animatiefilms. Dat zijn vaste ingrediënten, maar die worden best bereid met humor. En daar is Dinosaur volledig van gespeend. Er zit geen één enkel grappig momentje in de film.

Koppel dat manco nog aan een zwakke stemmencast en het moge duidelijk zijn dat herinneringen soms beter herinneringen blijven.

Aan ingebrachte energie (en geld) is er nochtans geen gebrek. De dinosaurussen (en apen) zijn vrij goed ge-CGI-d. Daar zit meteen ook een ander probleem. De achtergronden zijn géén CGI waardoor het één nogal afsteekt tegen het ander en van een harmonieus geheel nooit sprake is.

1,5

Mwa.

Ik had hier meer van verwacht. The Killer bestaat uit twee scènes: een actiescène van 10 minuten afgewisseld met een theatraal stukje drama, enkel de invulling is soms wat anders.

Daarnaast is het acteerwerk niet echt om over naar huis te schrijven. Niet dat ik dat verwacht had, maar dat enkel Chow Yun-Fat een beetje charisma aan de dag legt is toch wel wat magertjes.

En ook op visueel vlak had ik hogere verwachtingen. Dat niet elke film de tand des tijds even goed doorstaat, is oké, maar het aantal slomo's dat hier aan te pas komt is niet normaal. Elke neergeschoten figurant gaat in slomo neer. Alsof John Woo één trucje kende en dat tot op bot wilde uitbuiten. Die slomo's ontsieren actiescènes die voor de rest meer dan degelijk in beeld gebracht zijn. De boel oogt vaak lomp en gewelddadig. Een beetje bloed meer of minder doet er niet toe. De finale is dan ook het hoogtepunt.

De inmenging van de duivenonzin is leuk, die van dat gezongen lied des te minder.

2,5

Slecht.

Plat en zo, ja tuurlijk. Maar ook gewoon niet grappig. Veelal mislukt, een resem irritante personages (die agenten, jezus mina...). Dik anderhalf uur lang; een keer of 2 iets of wat kunnen lachen; magere oogst.

Robert De Niro leeft zich langs alle kanten uit, maar dat maakt hem nog niet grappig, al heeft die wel komisch talent. Zac Efron daarentegen heeft helemaal geen acteertalent. Dat hij ook hier weer enkele scènes halfnaakt moet staan rond springen zegt genoeg.

Ik hoopte op een smakelijk tussendoortje, maar helaas.

1,5

Ietsjes minder dan gehoopt.

En dat komt vooral omdat het plot werkelijk niets om het lijf heeft. Daardoor is het hopen op een heleboel droogkomische en actievolle scènes. Zo zijn er wel een paar, maar toch net te weinig om als geheel te imponeren.

Dat Dirty Harry toch een klein kijkplezier is komt volledig door Clint Eastwood. Die mag hier wederom de coole, botte, droogkomische revolverheld spelen. Nu is hij echter voor een keertje geen cowboy, dan wel een aparte inspecteur.

Voor een film uit 1971 ziet Dirty Harry er absoluut nog niet gedateerd uit. Af en toe doet het wat denken aan genregenoten uit dezelfde periode (Serpico bv), maar het onderscheidt zich met enig gemak door de nog steeds fraaie vormgeving. Don Siegel zal toen erg hip geweest zijn (af en toe springt er eens een kleur bovenuit, zoals rood in de striptent), maar voor nu vind ik dat perfect.

De beroemde en beruchte geluksmonoloog blijft uiteraard ook een klassieker. En terecht.

3

Erg amusante komedie.

Het verhaal weet 1,5 uur te boeien, niet zozeer door het aantal moppen, dan wel door de 'twists' die erin zitten. Zo blijft het tempo er goed in.
Het einde is wel de moeite waard al is het vrij ongeloofwaardig dat Lawrence zo makkelijk £ 50,000 weggeeft.

Michael Caine is fantastisch in z'n rol van de wat meer ervaren oplichter. Ook Steve Martin is niet onaardig. Glenne Headly tot slot doet het ook goed, want ik had in haar helemaal geen oplichtster gezien, eigenlijk.

Het lekker luchtig sfeertje en de energieke maar nogal bombastische soundtrack zorgen voor een vermakelijke komedie.

3,5

Verrassend aangename thriller.

Het begint erg goed. Snel tempo ook. De flat is een leuk decor. Het voelt ook claustrofobisch aan. Gemma Arterton constant op dat bed, met een zak over haar hoofd, ..
Na een klein halfuurtje beginnen de wendingen. De meeste zijn erg goed. Er volgen zo enkele spannende momentjes. Naar het einde toe echter wordt het wat te veel van het goede. Het genre thriller evolueert ook naar een drama. Ik had het liever wat cooler gezien. Niet die tralala van: 'you love me' en blablabla..
De slotscène zelf vond ik ook wel goed. Ik neem the Disappearance of Alice Creed ook letterlijk. Ze heeft het geld. Ze heeft niet bepaald een goeie relatie met haar vader.. Weg ermee.

Met amper 3 acteurs is dit knap gemaakt. Gemma Arterton acteert erg goed. Nog net iets beter dan de twee anderen.

Aangename, beklemmende sfeer. Goeie thriller-sfeer ook. Sterke soundtrack.

Nipte 4

Goed.

Ik heb The Room nog niet gezien, maar ken zijn reputatie wel. 'Oh, hi Mark!' of 'You are tearing me apart, Lisa!!' zijn mij welbekend. Deze film portretteert perfect wat een onzin gemaakt is en laat de kijker vaak hinken op 2 gedachten: lachen omdat het zo stuntelig is of ergeren omdat het zo stuntelig is.

Hoe dan ook, James Franco zet een geweldige kopie van Tommy Wiseau neer en regisseert bovendien een film die voor mij doet wat hij moet doen. De enige valse noot is het einde - dat is toch wel spijtig gezien het eerdere verloop. The Room zal zijn cultstatus wel niet op z'n première behaald hebben.

3,5

Ongeloofwaardigheid troef.

Tot aan de befaamde scène kabbelt Disclosure rustig verder. Nadien probeert men er wat vaart, spanning en intrige in te steken, maar dat werkt niet echt. Met name de ongeloofwaardigheid wringt het allemaal een beetje de nek om.

Het einde is uiteraard te belachelijk voor woorden.

Dat Demi Moore een acteerramp is weet ik natuurlijk al langer. Hier geeft zij enkel bevestiging. Michael Douglas is een pak beter en één van de weinige positieve dingen aan deze film.

Voorts ziet Disclosure er best goed uit. De regie etc. is zeker in orde. Muziek is me niet echt opgevallen.

Enkel spijtig van de inhoud.

2

Redelijk.

Een traag drama zoals verwacht. Ietsje te traag of weinig om het lijf hebbend voor de volledige speelduur. Ook al is het voornamelijk de bedoeling de spanning zo onderhuids mogelijk te houden, ik vind het jammer dat het net niet wat meer "ontploft".

Het slot doet daar m.i. ook niet zo goed aan - is wat aan de melige kant, wat tegenstrijdig is aan al het voorgaande.

Rachel Weisz en Rachel McAdams zijn allebei wel top. Weisz is sowieso al langer een favoriet hier, maar McAdams verrast in positieve zin en maakt dankbaar gebruik van haar rol, waar m.i. ook net iets meer uit te halen valt dan die van Weisz.

3

Actievolle, maar ook tragische science-fiction, deze District 9.

Vorig jaar, les godsdienst. We zouden "een science-fiction" voorgeschoteld krijgen, met "garnalen enzo". Redelijk anders, na films als Fucking Amal, Requiem for a Dream en Patch Adams. Geen idee wat te verwachten.

Het verhaal was wat aftasten, tot Wikus z'n voorval overkomt. Dan is uiteraard alles duidelijk. De film heeft dan een hectisch, doch goed te volgen tempo. Het einde was erg ontroerend en maakt dat ik dit een goeie film vindt. Ik heb sommigen al dingen zien schrijven als "open einde" etc, maar dit is geen open einde. Voor mij is dit afgelopen.

Sharlto Copley. Toen nog nooit van gehoord. Wat een aangename verrassing. Hij acteerde erg goed. Wat stuntelig, maar met het hart op de juiste plaats. Wat een naam ook: Wikus Van de Merwe. Heerlijk in het Engels.

De rest van de cast kan ik me al niet zo goed meer herinneren. Zal naast een kort geheugen ook te maken hebben met standaard-prestaties.

De stijl van filmen was verrassend. De documentaire-stijl (later te weten gekomen dat dit om een zgn mockumentary ging..) sloeg bij mij wel aan. Soms wat rommelig, maar het toonde wel goed het hectische leven in en rond District 9.

De sci-fi elementen waren ruimschoots aanwezig, de garnalen zagen er best te doen uit. Voor de gebruikte wapens geldt hetzelfde.

Aangename film.

4

Redelijk.

Ietwat onevenwichtige mix tussen tienerfilmpje en thriller. Die balans loopt wel eens scheef, maar verder vlot het allemaal wel goed. Zolang je het maar niet te serieus neemt. David Morse weet perfect in wat voor film hij terecht gekomen is en zorgt voor de nodige schwung als verdachte buurman.

3

Erg vermakelijke western, maar in geen enkel opzicht geniaal.

Standaardverhaal over de lonesome revolverheld in een stadje dat "geteisterd" wordt door niet zo vriendelijke jongens. Een redelijk vast recept in de spaghetti-western, en daar is niks mis mee. De intrede van Django, met die doodskist achter hem aan en dat deuntje was een veelbelovende opening. Het daaropvolgende kwartier leren we Django kennen als een Eastwood-kloon (zelfs uiterlijk leken ze wat op elkaar, met die baard en die hoed). Tot daar het veelbelovende begin.
Zowat de rest van de film is het tegenvallen. Die romance was afgrijselijk bij de haren erbij gesleurd en totaal overbodig; die passage met Hugo en de Mexicanen was op zich niks mis mee, maar die overval was amateuristisch tot en met, en voorts had zo'n grote bende weinig charme. Liever een paar enkelingen.
Naar het einde toe betert de film terug, maar de slotscènes worden rap rap rap afgehandeld en opeens was de film gedaan. Tsja.

Franco Nero vond ik redelijk als Django. Nergens echt beangstigend, maar slecht ook niet. Rest van de cast viel wat tegen. Die Hugo viel nog mee (deed mij wat aan Eli Wallach denken), maar de rest kwam haperig over.

Zo kwamen ook enkele scènes over. Schietscènes/ de boksscène waren slecht gefilmd. Van de hak op de tak. Amper te volgen.
Natuurlijk was de muziek zeker in orde (al is die van Morricone toch altijd beter), de landschappen worden redelijk in beeld gebracht, de film had een redelijk fijn sfeertje en bevatte enkele uitstekende momenten.

Een 3*.

Mwa.

Wellicht ligt het aan het feit dat ik meer western had verwacht of dat dit geen ode is aan de spaghettiwestern maar aan andere cinema die ik niet ken, maar ik ben zelfs met gedempte verwachtingen lichtjes ontgoocheld.

Django Unchained neemt te veel tijd om een halfslachtig script te vertellen. Ik kan enorm genieten van de lang opgebouwde climaxen in de oude westerns, maar die hebben iets dat Django Unchained volledig mist: binding met de personages. Django is de saaiheid zelve en de film lijkt het te moeten hebben van enkele aparte scènes en Calvin Candie.
Het script mist tevens een lijn: de ontwikkelingen nemen onhandige bochten om te komen bij een eindpunt dat via een kaarsrechte weg bereikt had kunnen worden.
Een half uur korter had de film ook goed gedaan. De shoot-out in Candyland wordt goed opgebouwd en de uitwerking kan er nog mee door, maar daar had het moeten ophouden. Django en Broomhilda hadden van mij terug naar af gemogen, maar dat zal wel niet bij de ode horen, zeker?

Jamie Foxx is een behoorlijke miscast en komt stilletjes aan terecht in de hogere regionen van mijn 'Te mijden acteurs'-lijst. Hij acteert zoutloos (poging tot cool zijn, zeker?) en wordt moeiteloos overvleugeld door Christoph Waltz en Leonardo DiCaprio. Vooral die laatste is fantastisch. Ik heb er lang op gehoopt en uiteindelijk is het dan toch gebeurd: hem als slechterik. Dat doet hij ongemeen goed. Zijn nichterige voorkomen gecombineerd met de venijnige en denigrerende manier waarop hij telkens 'nigger' zegt is goud waard. Rollen als deze mag hij nog neerzetten, absoluut.
Verder passeren er nog een hoop bekende gezichten de revue: Samuel L. Jackson is nergens speciaal en Kerry Washington verveelt enorm met dat treurige smoeltje dat ze continu opzet.

Een westerngevoel ontbreekt ook. Af en toe passeert er wel eens een scène die de juiste richting uitgaat, maar Quentin Tarantino doet dan altijd wel iets dat mij een onbevredigend gevoel geeft. Of hij gooit er een onnozel stuk dialoog tussen, of hij laat rapmuziek(??) afspelen of weer iets anders. De komische insteek zal wellicht ook wel iets te maken hebben met één of andere referentie, maar slaat de bal meestal mis. De KKK-scène is ongetwijfeld het dieptepunt.
Positieve noten zijn er niettemin ook. Zo is de muziek (als het geen gezongen liederen of raprotzooi betreft) dik in orde - dankuwel, Ennio Morricone. Ook kostumering en dergelijke is genietbaar: het zorgt ervoor dat de westernsfeer uit Kill Bill nummertje 1 en Inglourious Basterds niet al te hoog boven de sfeer hier uittorent.

Bij vlagen goed, bij vlagen slecht.
3

Gemiddeld.

Fallen Angels is zo'n beetje hetzelfde als Chungking Express, maar uiteraard met een paar dingetjes die anders zijn. Ook hier krijgen we te maken met losse verhaallijnen en ook hier heeft er maar eentje mij kunnen charmeren, namelijk die met de stomme "crimineel".

Het acteerwerk is er ook naar. Takeshi Kaneshiro is zoals altijd een meerwaarde. Leon Lai is ook goed, maar de overige acteurs zijn niet al te best, waarbij 'Blondie' de kroon spant.

Kar Wai Wong gaat ook audiovisueel door op het elan van Chungking Express - zelfs het effectje tijdens actiescènes wordt herhaald. Het levert een aantal geslaagde taferelen op, maar helaas ook wat mindere dingetjes. Het camerawerk blijf ik als storend ervaren. Dat schokkende doet enkel afbreuk aan de geslaagde kleuren en dito belichting. Die laten de leegheid van een grootstad zo goed tot uiting komen. Het is spijtig dat het dan niet helemaal overtuigt.

3

Best oké.

Zeemzoet en vriendelijke niemendalletje. Michael J. Fox oogt met z'n jongensachtige overkomen niet echt geloofwaardig als dokter, maar het is misschien net dat contrast met het ouderwetse dorpje dat de film z'n sympathie geeft. Veel heeft het immers niet echt omhanden. De romance is wel oké, al is de afhandeling ervan best raar. Fox is degelijk, maar mijn oog viel toch net iets meer op de prachtige Julie Warner en de op zijn manier ook prachtige Woody Harrelson, mét haar nog wel.

3

Mja.

Niet geheel onaardige sequel op The Shining, maar de subtiliteit van die film wordt hier nergens geëvenaard. Sterker nog, die wordt niet eens nagestreefd, zo lijkt. Met een sekte die uit een Twilight-film ontsnapt lijkt als grootste misser. Bovendien wordt "the shine" en "the steam" nogal vaak benoemd, bijna uitgelegd. Terwijl het toch erg rechttoe rechtaan gebracht wordt.

Dat gezegd zijnde: zo slecht is het allemaal ook weer niet. Het acteerwerk is best oké. En qua sfeer - en wereldschepping zit het ook wel snor. De finale is naar mijn goesting iets te veel fan pleasing maar enkele scènes - zoals aan de bar - voegen wel gewoon iets toe. Dat mag ook, want met 2,5 uur is de film aan de lange kant.

2,5

Niet goed.

Geheel toevallig gezien, want ik liet hem destijds links liggen. Stilaan heb ik het wel gehad met al die superheldenfilms, maar bon. Dan toch voor deze Doctor Strange gaan zitten en helaas behoorlijk tegengevallen. Heel erg formulematig, waarbij het Inceptiongehalte deze film wat boven de gemiddelde Marvelfilm moet doen uittillen. Maar uiteindelijk is dit gewoon het zoveelste lawaaierige Marvelproduct.

De cast heeft toch een stuk of 4 aantrekkelijke namen, maar uiteraard kunnen zij er stuk voor stuk niks speciaal van maken.

Daarvoor staat m.i. ook te veel visuele lelijkheid in de weg, want daarin blinkt deze film toch uit. Héél véél lelijke kleuren, designs, effecten, dat je het bijna niet voor mogelijk houdt. Dit bijna 2 uur lang ook weer.. Neen, deel 2 - dat er wellicht wel zal komen, zeker? - zal ik hoe dan ook aan mij voorbij laten gaan, ook bij toevallige gelegenheden.

1,5

Best amusant.

Vooropgesteld dat ik absoluut geen fan ben van drukke Marvelfilms, is dit een uitzondering pp die regel. Dat dit dan nog met een superheld is die ik vrij suf vind, is al even verrassend. Maar het is mogelijk en dat lijkt me een pluim voor Sam Raimi, die als regisseur duidelijk een eigen stempel achterlaat.

Plotgewijs is dit immers een inruilbare blockbuster. Het had het plot van welke Marvelfilm dan ook kunnen zijn. De film zit behoorlijk vol en hopt van hot naar her. Veel humor lijkt er aanvankelijk niet in te zitten, maar dat is dan vooral de kinderachtige Marvelhumor die grotendeels achterwege gelaten wordt. Raimi's humor is toch net wat anders en dat wordt goed uitgespeeld/

Verder zijn het ook de (milde) horrorelementen en redelijk gewelddadige suggesties die opvallen, alsook Danny Elfman's herkenbare muziek. Het maakt het in elk geval een Marvelfilm die eindelijk eens boven het maaiveld uitkomt, wat eigenheid betreft. Andere gebruikelijke ingrediënten, zoals lelijke CGI-decors, zijn uiteraard ook steeds aanwezig.

3

Matig.

Erg flauwe komedie. Dat is op zich bewonderenswaardig, want het is ook écht flauw en over-the-top. Ben Stiller gaat all-in. Helaas is de humor vaak kinderachtig en mis ik grappige sidekicks, hoewel die best gevarieerd zijn en de acteurs die ze vertolken capabel.

Het toernooi zelf is slappe hap, daar had iets meer tijd of aandacht aan besteed mogen worden. Een aantal zaken zijn best goed gedaan - denk aan de cameo van Chuck Norris. Onvermijdelijk verliest de film tijd en focus aan het verplichte 'drama'. Komedies zouden dat beter laten. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang en dan is dit nog wel oké als tussendoortje.

2,5

Ietwat langdradig misdaaddrama.

De film begint nochtans als een vinnige misdaadkomedie. Sonny en Sal tonen zich niet bepaald professionals en dat levert enkele komische situaties op.
Helaas brokkelt de film dan langzamerhand af. Dit komt vooral door de introductie van Leon en de akkefietjes met Sonny's dikke vrouw en z'n irritante moeder. Dat werd echt door je strot geramd. Het boeit niet, maakt de film 20minuten te lang en het voegt weinig tot niets toe aan het verhaal.
Het einde was ook niet echt speciaals, al is het zielig dat John Cazale's personage - weeral - doodgeschoten wordt.

Al Pacino is fantastisch, maar hetzelfde kan gezegd worden van John Cazale. De man heeft/ had niet veel woorden nodig om iets te zeggen. Sterke gezichtsuitdrukking.
De meeste bijrollen waren redelijk irritant, vooral Sonny's familie en vrienden.

De film ziet er best gedateerd uit, maar dat maakt mij niet veel uit. Muziek viel mij opmerkelijk genoeg niet op.

Begint goed, maar wordt zwaar en voelt lang aan.
3

Onderhoudend.

Zeer mooi geschoten drama. Onderhuids is ook best wat spanning aanwezig, niet in het minst door stevig acteerwerk van beide hoofdrolspelers. Maar ik mis ook iets. Er is iets te veel herhaling en te weinig hoop voor de loser Marcello. Er valt uiteindelijk te weinig empathie voor hem op te brengen, want hij heeft zelf toch ook een niet zo keurig waslijstje. Jammer, want die punch aan het einde die nu voor mij ontbreekt, had mijn beoordeling een tikkeltje hoger kunnen laten uitvallen.

3

Matig.

Het eerste half uur kan nog enige interesse opwekken als een schriele Christopher Walken in een politieke thriller terecht gekomen lijkt. Al snel verzandt men in een saai niemendal dat in de finale zowaar Rambo avant la lettre wordt. De film valt geregeld stil en wat mij betreft krijgt men na een tijd de motor ook niet meer aan gezwengeld, waardoor de luidruchtige finale een scheelt in een fles is. Jammer.

2

Goed.

Een biopic die vrij braaf is en weinig scherpe kantjes heeft of laat zien van de man om wie het draait. Rudy Ray Moore moet een aardige kerel zijn geweest, zo lijkt het. Zijn privéleven wordt amper uit de doeken gedaan, op wat kleine verwijzingen na - naar bijvoorbeeld zijn jeugd.

Dat gezegd zijnde, staat de film wel stevig in z'n schoenen. Eddie Murphy is schitterend in de hoofdrol en trekt eigenlijk heel de film naar een hoger niveau. Evenzeer van hoog niveau zijn de aankleding en sfeerschepping. Heel dat Blaxploitation-genre komt best gezellig en amusant over. Niettemin denk ik dat die films an sich totaal niet aan mij besteed zijn. Dus een film over het maken van dergelijke films, zoals deze, is dan ideaal.

3,5

Voor de kinderen.

Beetje formulematige avonturenfilm, waarin Robert Downey ook niet echt geïnspireerd staat te acteren. Het is allemaal vrij clean en doorzichtig, een beetje zoutloos ook. Maar voor kinderen, wat toch heel duidelijk het doelpubliek is, lijkt me dit nog wel best geslaagd. De CGI is naar de standaarden van vandaag best oké en ook aan tempo ontbreekt het niet. Het klein beetje avontuur is welgekomen na het flauwe begin.

2,5

Leuk.

De film begint vrij vlot en bot, maar bevat uiteindelijk genoeg grappige scènes en (vaak kleine) dingetjes die ik wel kan appreciëren. Na de Franse uitstap wordt de film wat softer, maar ik vind het wel gepast. Sowieso zie je dat Dom Hemingway geen al te groot licht is en dan gun het hem wel, die "ommezwaai".

Jude Law zet een totaal andere rol neer dan dat ik van hem gewoon ben. Vaak is hij in softe rollen te zien, maar de laatste tijd neemt hij toch uitdagendere rollen aan. Ik vind hem nog wel iets te braaf - z'n stem is te aardig ofzo, voor al dat geschreeuw. Die dubbele kin, baard en vettig haar doen wel hun werk en helpen de beste man.
Emilia Clarke in haar bijrol is een verrassing - ze kan dus toch acteren -, maar verder is de supporting cast net niet goed genoeg. Zo'n Richard E. Grant had ik graag ingeruild gezien voor een Bill Nighy, dan was dat rolletje top geweest.

Audiovisueel schudt Richard Sheppard af en toe wat leuks uit z'n mouw, de speelduur vliegt ook om. Scènes met het ongeval in Frankrijk en de kluis zijn uitschieters en doen de film boven de middelmaat uitstijgen.

3,5