Opinions

Redelijk.

Met Peter Berg aan het roer weet je op voorhand wel wat te verwachten: een hoofdrol voor Mark Wahlberg en een volbloed actiefilm, zonder al te veel pretentie maar wel met een flinke scheut heroïsme. De ramp op het olieboorplatform is dus een dankbaar onderwerp voor zo'n filmmaker en het moet gezegd dat Berg het eigenlijk ook gewoon prima verfilmd: de ramp zelf is degelijk in beeld gebracht, maar ook de aanloop ernaartoe lukt aardig.

Aan een vlot tempo maak je kennis met wat inwisselbare personages, hier neergezet door oudgedienden als John Malkovich en Kurt Russell. Vanzelfsprekend zit er ook overtollige ballast tussen, zijnde het plotje met Kate Hudson - iets dat echt niets toevoegt. Niettemin blijft de film beperkt in speelduur, wat zorgt voor een compacte en vlotte kijkervaring. De combo Berg - Wahlberg stelt dus wederom niet teleur, al blijft een topfilm voorlopig nog achterwege.

3

Wat een film!

De Niro acteert briljant, maar het zelfde kan gezegd worden van Walken die Nicky vertolkt.

Ok, de bruiloft enzo duurde wel wat maar daarin wordt toch duidelijk gemaakt dat er al een soort spanning zit tussen Mike (De Niro) en Nicky (Walken) omwille van Linda (Streep).

Ik vind het een beetje snel gaan, want van het ene op het andere moment ligt De Niro alleen in Vietnam met een vlammenwerper te spelen, en dan volgt er een ontploffing en zitten ze plotseling gevangen bij de roulette-mannen. Dat gaat voor mij allemaal wat snel, zeker na het trage eerste uur. Ook wanneer Mike (De Niro) plots tussenj de 'roulette-maffia' zit wanneer Nicky wordt meegenomen naar die roulette-tent, gaat me een beetje snel.

Maar dat zijn eigenlijk maar kleine aantekeningen.

Ik vind The Deer Hunter een krachtige film, die inderdaad een Vietnam-film genoemd mag worden omdat het de mentale nasleep ervan prachtig illustreert. Komt bij binnen op plaats 7 in mijn top 10.

Uitstekend oorlogsdrama.

Het verhaal is opgedeeld in 3 stukken: de herfst, de winter en de lente. Ik had het meeste moeite met het eerste gedeelte. Om de minuut komen er twintig mensen bij, en al snel zit je met een heus dorp. In dit gedeelte zit behoorlijk wat actie.

Het winter-gedeelte is een pak rustiger en dan is er ook wat ruimte voor enige vorm van karakterontwikkeling. De sfeer is uitstekend neergezet. Het enige wat spijtig is, is het belachelijke overacte hoesten van de zieken.

Met de komst van de lente kent de film haar climax. Er komt terug actie in, wat leidt tot een degelijk slot.

De film eindigt met het verdere leven van de Bielski's en dat zorgde toch wel even voor kippenvel. Ik had geen flauw idee dat ik 2,5 uur naar een waargebeurd verhaal zat te kijken.

Daniel Craig is geen slecht acteur, maar voelt hier niet altijd juist gecast aan. Zijn overacte hoesten is tenenkrommend en hij moet ook eens leren wat minder chagrijnig te kijken.

Liev Schreiber doet het al wat beter, Jamie Bell is uitstekend.

De locaties zijn uitstekend gekozen. Het ziet er gedurende heel de film sfeervol uit; mooie natuur in de lente, maar bitterkoud en meedogenloos in de winter.

De actie ziet er verzorgd uit, en ook de muziek is degelijk.

4

Amusant.

Het leuke aan Definitely, Maybe is het speelse karakter. Met de dochter loopt er een schattig personage rond en dat helpt al veel.
Het "whodunit"-gegeven is origineel gevonden en levert meestal leuke taferelen op. Er had af en toe wat mysterieuzer omgesprongen kunnen worden met enkele situaties (de journaliste is te alternatief om een grote betekenis te hebben en wanneer April "definitely, maybe" zegt, weet je natuurlijk dat zij eentje is die altijd terugkomt), maar over het algemeen is dit toch wel geslaagd - het einde zie ik dan even door de vingers.

Het acteerwerk is naar behoren. Ryan Reynolds is geen topacteur en zal dat mogelijk ook nooit worden, maar hij heeft een zekere aaibaarheid en de interactie met een geloofwaardige Abigail Breslin is het pluspunt van de film.
Rachel Weisz is met enige voorsprong de beste bij de dames, al doet Isla Fisher het ook niet slecht. Het valt me trouwens op dat ze altijd zo enthousiast overkomt, iets wat haar wel ligt. Elizabeth Banks heeft me niet helemaal kunnen overtuigen.

Een echte komedie is dit niet - daarvoor ligt het aantal 'grappen' wat laag -, maar de nodige dosis feelgood is wel aanwezig. Soms (en dan vooral het einde) wordt het net wat te klef, en dat is niet aan mij besteed.

3

Niet best.

Tony Scott is verre van mijn favoriete regisseur. Hij doet al te vaak z'n uiterste best om z'n films hip en snel te houden, alsof het videoclips zijn. Aan filters ontbreekt het ook hier evenmin. Deja Vu is op dat vlak wel duidelijk van Scott. Als de stijl nog voor enige twijfel had gezorgd, had de casting van Denzel Washington in z'n actieheldenrol dat wel weggenomen.

Maar na het redelijke eerste uur gaat het alsnog schromelijk de mist in. Tijdreizen wordt zelden interessant gebracht, ook Scott kan er niets nieuws mee doen. De tweede helft is dan ook vooral een zichzelf serieus nemend stukje onzin - want de film is gewoon onzin, natuurlijk. Het had weliswaar nog vermakelijke onzin kunnen zijn. Ware het niet dat het steeds minder wordt naar het einde toe.

2

Onderhoudend.

Sympathiek niemendalletje en het soort film dat, mits deftig gebracht, weinig kan misdoen. Een typische 6/10-film. Net niet te melig, al spreekt het verhaaltje wel voor zich - het is en blijft gewoon een romantische (tragi)komedie. Een kenner van de Franse cinema ben ik geenszins, maar François Damiens is me nu toch al een aantal keer opgevallen in positieve zin. Ook hier, in een geslaagde combo met Audrey Tautou - ooit een grote ergernis tijdens Amélie Poulain, maar da's toch ook alweer 15 jaar geleden.

3

Stevige psychologische thriller.

Het verhaal op zich is niet echt sterk, maar weet een enorme spanning op te bouwen (toch tot aan de moord op de 2e "mountain man" die eigenlijk geen mountain man was). Die spanning komt er doordat er veel dingen onduidelijk zijn. Zo had ik graag geweten wie de "mountain men" zijn en wat er met hen scheelt om zomaar avonturiers te verkrachten en ook het personage Lewis is mij een raadsel. Waarom zegt hij een paar keer "It's a game" en waarom zegt hij dat Drew neergeschoten is, terwijl er duidelijk geen schot te horen viel? Die dingen zijn wat onduidelijk, en daar had ik graag een antwoord op gehad.
De scène waarin Bobby verkracht wordt, is ook niet helemaal geslaagd. Nadat Lewis de mountain man neerschiet, beginnen de vrienden even over de wet te lallen(??) en Bobby komt emotieloos over.
Het einde duurt 10 minuten te lang. De zorgvuldige opgebouwde spanning ebt helemaal weg.

Jon Voight speelt zeker niet slecht, maar heeft niet echt een geloofwaardig personage. Burt Reynolds overtuigt wél voor de volle 100%. Ned Beatty gaat ook nog, maar Ronny Cox is irritant.

Het camerawerk is schitterend. De kanobeelden zien er voortreffelijk uit. Had ik niet geweten dat deze film van '72 is, ik zou gezegd hebben: een film van begin jaren '90.
De muziek komt vooral voor wanneer het niet spannend is. Toch is banjogetokkel mijn dada niet.

Hoewel er wat vragen overblijven na het kijken, is dit een aanrader. De spanning is fantastisch opgebouwd, en de beelden zien er uiterst verzorgd uit.

4

Wel oké.

Ja, het is een 'gemakkelijke' film; enige subtiliteit ontbreekt, men trekt aanvankelijk volop de kaart van de energieke en sympathieke vader-dochterrelatie, om er nadien een hoop drama aan toe te voegen. Niet alles is logisch - in feite, de meeste elementen zijn onlogisch/ raar getimed -, maar bon, je weet op voorhand natuurlijk waar de film naar toe wil. En als tranentrekker had het op z'n minst toch al vat op mijn vriendin - niet bepaald een uitdaging, maar dat terzijde , mijzelf deed het wel wat minder. Zeker ook omdat er naar het einde toe wel eens een 'twistje' te veel wordt bijgevoegd. Omar Sy en z'n dochter zijn evenwel prima gecast als feelgoodfactor.

3

Matig.

Jake Gyllenhaal zet wederom een niet bijster sympathiek personage neer, ditmaal in een cynische komedie. Hij is uiteraard de drijvende kracht - hij heeft het laatste decennium toch best een aardig oeuvre bijeen geacteerd. Een Naomi Watts in een iets te onbenullig bijrolletje of Chris Cooper raken dan ook snel ondergesneeuwd.

De film is visueel overigens best fris, hoewel nergens verrassend. Enige probleempje is dat het eigenlijk nergens heen gaat. De verschillende plotlijntjes doen er feitelijk niet toe - dat is op zich geen probleem voor mij -, maar aan het einde van de rit had ik niettemin het gevoel naar iets stuurloos te hebben gekeken. Meer dan de cynische ondertoon valt er niet te beleven, hetgeen een iets te mager eindproduct oplevert.

2,5

Matig.

De satirische ondertoon redt de film, die verder te veel bestaat uit gebabbel en drukdoenerij. De actiemomenten zijn m.i. vrij schaars en met deze cast had men daar beter wél volledig op ingezet.

Want hoewel Wesley Snipes zich nog redt als goedlachse blonde god, valt Sylvester Stallone wederom door de mand. Zijn komische timing is gewoon niet wat het moet zijn en ook qua mimiek en stemgebruik klopt het gewoon niet. Veel humor gaat in zijn handen verloren.

De film is iets te lang - een minuut of 20 toch wel. De actie is niettemin best oké. Eén en ander begint er gedateerd uit te zien maar dat mag geen al te groot euvel zijn.

2,5

Goed.

Ietsje beter dan verwacht, ondanks de gebreken. Maar bon, als actiefilm is Den of Thieves dik oké. De shoot-outs zijn goed gebracht, er zit een goede flow in en de actie is strak geschoten. Met een pafferige Gerard Butler in de hoofdrol zit het qua casting ook wel goed.

Maar af en toe hebben de makers wel een steekje laten vallen. Zo nu en dan wil de film iets te cool zijn, wat dan natuurlijk niet lukt. En ook de eindtwist voegt helemaal niets toe. Maar bon, ik heb me wel vermaakt, zeker tijdens de actiescènes.

3,5

Onderhoudend.

De eerste film is best amusant - ik vond dat indertijd een verrassend tussendoortje. Deel 2 gaat op hetzelfde elan verder. Evenzeer een tussendoor, een soort Heat-van-de-Aldi. Iets te gemakkelijk soms en O'Shea Jackson Jr. komt niet echt uit de verf. Gerard Butler doet dat gelukkig wel. De pafferige typetjes die hij de laatste paar jaar steeds vaker speelt, gaan hem wel af. Qua uitstraling ook net groot genoeg om films als deze net wat extra panache te geven.

Qua plotontwikkeling raad ik aan er niet te veel van te verwachten. De twists zoals het eerste deel die voorschotelt, zijn zeer beperkt. En dat is best prima. Ik denk niet dat een twistje meer of minder deze film beter had gemaakt. Aan het einde wordt wel wat bochtenwerk gedaan om de deur naar een derde deel wagenwijd open te zetten, maar ik zal er in dat geval toch weer voor gaan zitten.

3

Degelijk.

Totaal bezopen verhaal, maar kennelijk gebaseerd op feiten. Rachel Weisz en co zijn logische castingkeuzes en zetten hun rollen voortreffelijk neer. De film is een tikkeltje te taai vormgegeven, waardoor het toch voornamelijk een acteursfilm blijft. Ik kan daar op tijd en stond weleens van genieten, zeker als het onderwerp - in positieve dan wel negatieve zin - tot de verbeelding spreekt.

3

Vlotte misdaadthriller.

Leuk verhaal over trouw en verraad in zowel de maffia- als de politiewereld van Boston. Bij momenten was het nogal rommelig, vooral het begin dan, al ging het einde ook nogal snel. Scorsese weet de spanning prima op te bouwen. Net op tijd in de film komen zowel DiCaprio als Damon te weten dat er aan beide kanten een rat zit. Vanaf dan volgen er nog enkele leuke momenten van "oei, ze hebben hem." en "ah, neen, toch niet."
Het einde was bijna erg teleurstellend. Ik dacht dat die ellendige Matt Damon er zo effe fijn van afkwam. Thank you, Mark Wahlberg.

Erg stevige cast. DiCaprio, Nicholson, Damon, Sheen, Winstone, Baldwin en zelfs Wahlberg (verre van m'n favoriet, maar wat een heerlijk personage zet hij hier neer!). Ook die vrouw van Damon vond ik erg goed.

Scorsese maakt met deze film een meer commerciële prent. Anders ook dan de stijl die ik van hem gewend ben (na het zien van oa Taxi Driver, Casino en Gangs of New York). Hier zat veel meer tempo in, waardoor het soms wat rommelig werd. Maar dat viel uiteindelijk best wel mee.

Een stevige 4 voor deze vlotte, spannende misdaadthriller die beschikt over een portie actie en humor.

Adembenemend.

Het verhaal is zo eentje dat staat of valt met gevoel. Intelligente plotlijnen zijn hier niet van toepassing. Het draait allemaal om een simpele vriendschap. Maar wat voor eentje, zeg.
Dersu Uzala is één van de leukste personages dat ik ooit heb gezien. Zijn vriendschap met de Kapitan komt heel natuurlijk over. Het is allemaal zo prachtig om te zien.
Heel af en toe komt er eens een minder momentje langs, maar dat wordt dan ruimschoots gecompenseerd met schitterende shots (de zon en de maan, wat een prachtig moment!) of gevoelsmomenten (de foto-scène of het aangrijpende eerste afscheid).
Naar het einde toe gaat het opeens een stukje sneller en dat is eigenlijk zonde. Dersu in de "beschaafde" wereld had nog een pak meer mooie scènes kunnen opleveren en zijn dood is te snel afgehandeld.

Maksim Munzuk is fantastisch als Dersu Uzala. Heel de film lang geeft hij de indruk alsof hij in het 'echt' ook een natuurmens is. Zijn chemie met de eveneens uitstekende Yuri Solomin spat van het scherm. Ze moeten zowat het interessantste duo in een drama zijn dat ik ooit gezien heb.

Dersu Uzala is de eerste film van Akira Kurosawa die ik gezien heb, maar ik durf al te zeggen dat dit mogelijk niet meer geëvenaard zal worden.
Op cinematografisch vlak is niets aan te merken. Kurosawa laat zien waarom hij voor velen één van de beste regisseurs ooit is.
Ook de muziek is wunderschön, maar wordt bovendien ook uitstekend gebruikt.
Over het algemeen ziet de film er stevig gedateerd uit, maar geef mij maar een goeie, ouwe gevoelsprent in plaats van een dom, modern computergeanimeerd prulleding.

En terwijl ik dit typ, zit ik nog steeds met tranen in de ogen en een brok in de keel. Wat een film.

4,5

'Dersuuu!'

Redelijk.

Veel heeft het verhaal niet om het lijf: we volgen een gebroken gezin en zo nu en dan speelt ook een verkoop een rolletje.
De essentie zit 'm echter in dat eerste. Bij momenten komt het verdriet en onbegrip vrij goed naar voren, maar er zitten ook saaie stukken in.
Na een goed uur begint het allemaal wat aan te slepen met enkele mindere stukken (het afscheid nemen door de verschillende betrokkenen en het niet-tekenen van de verkoopakte) tot gevolg.
Er zijn ook enkele personages die geen extra waarde hebben (wat doet die Sid daar in godsnaam?).

George Clooney heeft me nog nooit omver kunnen blazen, maar na de vele lovende kritieken voor deze rol was ik toch wel benieuwd geraakt. Helaas zet hij z'n rol in met een valse noot - een afgrijselijke, ongeïnspireerde voice-over. Na een tijdje herpakt hij zich wel, maar indrukwekkend is hij allesbehalve.
Positief ben ik wel over de knappe Shailene Woodley. Ik had nog nooit van haar gehoord, des te groter is de verrassing. Op een paar valse noten na (de 'begroeting' met haar moeder) is zij best sterk. De scène waarin Alex haar vader over het overspel van de moeder vertelt is heel sterk geacteerd. Dat belooft voor de toekomst.
Ook de overige bijrollen zijn best goed (Robert Forster!), enkel de acteur die Sid speelt is ondermaats.

Hawai als locatie is interessant gekozen. Bij het woord 'Hawai' denken mensen aan ontspanne, feesten en drinken (soit, ik toch), maar Alexander Payne doet het tegenovergestelde door er een gezinsdrama (van komedie is geen sprake) te laten plaatsvinden - zonder daarbij de fraaie omgeving te verloochenen.
Voorts had de speelduur wel wat korter gemogen. Twee uur is iets te lang. Had de film een 20-tal minuten korter geweest, had het waarschijnlijk een grotere impact op mij gehad.

Degelijk, zonder meer.
3

Uitstekende docu.

In de zomer van 2010 op trainingsstage met de zwemclub kregen mijn twee kamergenoten en ik een "straf" van een ganse namiddag platte rust i.p.v. de gebruikelijke 2 uur. Het kleine Hongaarse hotelkamertje had voor mij één voordeel en dat was dat mijn bed perfect op de nog redelijk grote televisie afgesteld stond. Dat was de eerste keer dat ik de beste film ooit zag.

De climax, eigenlijk al beginnende vanaf het moment Blondie en Tuco de Burgeroorlog binnenwandelen, is voor mij het beste wat film ooit heeft gebracht. Hoe James Hetfield The Ecstasy of Gold beschrijft, is identiek aan hoe ik het toen beleefde, en nu nog steeds beleef. Twee keer heb ik Ennio Morricone live gezien; in februari 2016 en november 2018, toen zijn afscheidstournee in België passeerde. Het gebeurt niet vaak maar dat zijn de spaarzame momenten waarop het kippenvel mij anderhalf uur lang in de nek staat en de tranen mij in de ogen springen.

Ik geloof graag dat die fans dat gevoel (maar dan nog sterker) kennen. 18 cm natuur had de begraafplaats op bijna 50 jaar tijd overwoekerd, maar ze zijn er toch in geslaagd de restauratie af te werken. Deze langgerekte inspanning bezorgt de climax of toch de plaats waar het zich afspeelt opeens een zekere cultstatus. Ik hoop met de fans mee dat het cult blijft en niet een trekpleister wordt voor een massa toeristen die de film niet eens begrijpen of beleven zoals de liefhebbers ervan.

Men houdt de docu perfect in evenwicht door de restauratie van de begraafplaats analoog met de reconstructie van de brugscène, het duel en uiteindelijk The Ecstasy of Gold te laten lopen. De verhalen van de fans, de zwartwitfoto's uit 1966 en de interviews met oude knorren zoals Clint Eastwood en Sergio Salvati (assistent van Sergio Leone) geven de documentaire een extra nostalgische vibe. En mij heel veel goesting om de film nog eens te zien, en - als ik ooit in de buurt ben - om Sad Hill Cemetery zelf te bezoeken.

4

Goeie actiefilm, maar desondanks net-niet.

Het verhaal gaat verder waar El Mariachi stopte, maar kan op zichzelf staan. Rodriguez is qua verhaal (weer) niet zo inventief, maar hij verpakt het altijd wel mooi.

De actiescènes zijn goed vertegenwoordigd en zien er meestal goed uit. De romance is zowaar waarde toevoegend en de bad guy is degelijk.

Antonio Banderas past perfect in dit soort rol, al zie ik hem liever wat minder gevoelig en wat meer no nonsense. Joaquim De Almeida is erg goed als Bucho. Over the top, maar toch dreigend en niet storend. Salma Hayek is puur als actrice niet mijn favoriete, maar god, wat is zij mooi (en ook da's een voorbeeld van goeie casting).

Bijrollen zijn er voor de vaste Rodriguez-clan: Trejo, Marin, Tarantino, Buscemi,..

Stevige actie in sfeervolle decors en met sfeervol gitaargetokkel. Het heeft wel iets.

Nu nog eens Once Upon A Time In Mexico herzien. Wat ik me ervan herinner is zeker niet slechter dan dit.

3,5

Slecht.

Zeer slecht, zelfs. Wie de grote schuldige is, is me gelijk. Het blijft evenwel een raadsel hoe je zowel voor de camera als erachter een grote naam hebt, iemand die zich eigenlijk niet meer hoeft te bewijzen, en dat je dan zo'n slecht geschreven, geacteerd én geregisseerd wangedrocht maakt. Mogelijks te veel inmenging van een studiobaas links en rechts, wie zal het zeggen? In ieder geval ben je als filmkijker de dupe. Deze film is een grijze doordeweekse thriller, de naam bijna onwaardig want van spanning is geen sprake.

1

Meh.

Vrij matige film. Zelden grappig, maar voor mij ook weer niet storend. Geen idee hoe lang het geleden is dat ik de eerste heb gezien, kan er mij alleszins niet veel van herinneren. Deze sequel is plat en voorspelbaar en Rob Scheider staat nu ook niet bepaald op nummer 1 in mijn favoriete acteurs-lijst maar bon;

Achtergrondfilmpje/

2

Onderhoudend.

Simpel sociaal drama dat een beetje neigt naar een onemanshow van Marion Cotillard. Niet dat de andere acteurs veel slechter staan te acteren, maar Cotillard krijgt toch echt alle kansen om te tonen wat ze kan. Met succes, overigens.

Verder is dit gewoon secuur. Zeer degelijk allemaal, zonder dat ik er echt kapot van ben. De confrontaties zijn, uiteraard, een wisselend succes. Er wordt m.i. ook niet erg hard nagedacht over een oplossing als de gulden middenweg. Dat zou het drama wellicht niet ten goede gekomen zijn. De Xanax-scène is een vreemde eend in de bijt, want dat is een extra scheut drama dat tussen de soep en de patatten geserveerd wordt. Zonder gevolg. Raar.

3

Goed.

De wirwar aan verhaallijntjes dreigt af en toe wat uit de hand te lopen - in die zin dat de meerwaarde ervan vrij miniem is. Toch blijft het net binnen de perken en kunnen die verschillende plotjes, als op zichzelf staand, wel bekoren. Ze hebben elk hun charme, vaak ook te danken aan een goed acterende cast.

Ook de setting kan bekoren. Dat gaat dan gepaard met zware accenten, een soort mistroostigheid en bovenal: een hoop religieuze nonsens. Regisseur Antonio Campos is weinig subtiel met z'n kritiek op gelovige extremisten en alle hypocrisie die daarmee gepaard gaat. Soms brengt hij het onbehouwen, maar de film lijkt ook helemaal niet serieus bedoeld.

Af en toe kreeg ik tijdens het kijken een Coen-gevoel, al is het toch net weer wat anders. Het toewerken naar de finale vol conflicten brengt net op tijd terug wat schwung op een moment dat het eventjes inzakt. Drie afrekeningen op een rij lijken wat veel, maar het kan nog net. En zo is de speelduur nog vrij vlot voorbij gegaan.

3,5

Vervelend.

Vanaf de eerste minuut loopt het eigenlijk allemaal mis. Eerst krijgen we dat vreselijke nummer te horen, en dan komt er de stortvloed aan clichés, soms in de vorm van komisch bedoelde maar grandioos mislukte oneliners, soms in de vorm van wat melig drama.
Helaas blijkt niets geslaagd. Het feit dat Andrea buigt voor de modewereld en zich aanpast door zich anders te kleden en gewicht te verliezen is dan nog het ergste.

De belangrijkste reden waarom ik dit prulleding toch een kans wilde geven, was de cast. Anne Hathaway, Meryl Streep, Stanley Tucci en Emily Blunt hebben me al minstens een keer kunnen overtuigen. Helaas is Hathaway hier maar matig, Streep is zelfs slecht. Tucci als nicht en Blunt als semi-bitch vallen nog mee.

Zo nu en dan passeert er eens een bekend nummer - helaas geen enkel goed nummer -, maar eigenlijk is dit gewoon een kleine twee uur afzien.

Snel vergeten is de boodschap.
1,5

Beetje minder dan verwacht.

De film opent sterk met rechtbankdrama en ook het grootste gedeelte in New York is best leuk. De eerste tekens van "hogere krachten" zijn nog fascinerend en mysterieus, maar er wordt geen moeite gedaan om de kijker aan John Milton te laten twijfelen en dat is best zonde.
De climax vind ik wat te veel van het goede. Ook de eindscène is niet echt geweldig. Het zorgt er voor dat de film moeilijker serieus te nemen is.

Keanu Reevs blijft - ondanks veel overgave - een stijve hark. Zijn gamma aan gezichtsuitdrukkingen blijkt eens te meer zeer beperkt en zijn lijntjes tekst komen er meer dan eens te onbesuisd uit.
Het contrast met Al Pacino kan dan ook niet groter zijn. Die zet weer een stevige rol neer. Zijn duivelse maniertjes (dat lachje!) zijn echt super. In de climax speelt hij de anderen moeiteloos naar huis.
Een jonge Charlize Theron zet eveneens een geloofwaardige bijrol neer, ondanks het moeilijke personage.

Op de regie valt weinig tot niets aan te merken; visueel is het ook best oké. De 'gezichten van de duivel' zien er wel wat minder uit, maar het is altijd een risico om zoiets in beeld te brengen.
Op muzikaal vlak valt niets aan te merken, niets bijzonder maar ook niets slecht.

3

Zwakjes.

Het begin kan er nog mee door - ik hoor The Cranberries ook wel graag -, maar het hele gebeuren over de klopjacht op de IRA-terroristen wordt al snel verplaatst naar Amerika, waar je dan zo'n saaie Harrison Ford tegenkomt die het als iets te oude politieman uiteindelijk moet opnemen tegen het verschrikkelijke Ierse accent van Brad Pitt... Dat is het allemaal toch niet. Interessant is het na 10 minuten al niet meer en wil ook nooit worden. De finale is eveneens een teleurstelling.

2

Slecht.

Wat als een doorsnee western begint, de ontvoerde vrouw en de man die in de achtervolging gaat, wordt al redelijk snel iets meer ambigu. Het is wel vrij snel duidelijk hoe de vork in de steel zit, wat ervoor zorgt dat de finale beter wat korter gehouden werd.

Scott Eastwood is een goedkope kloon van zijn vader (het lijkt alsof hij hier zijn eigen High Plains Drifter wilde maken). Hij mist evenwel het charisma en de cool. Daar verandert eenzelfde sigaartje niets aan. Acteren kan hij evenmin. Dan is zijn kwelduivel Walton Goggins veel leuker om bezig te zien.

De mij onbekende regisseur Lawrence Roeck schiet een heleboel mooie plaatjes en probeert op z’n minst om de film wat vaag/ mysterieus te houden. Geslaagd is het helaas niet.

1,5

Matig.

Ik ben niet zo'n fan van Alfred Hitchcock. Dial M for Murder was in 1954 misschien baanbrekend, maar ik mis toch een hoop spanning en nervositeit bij de personages. De film loopt eigenlijk precies zoals ik verwachtte, en dat is nu net hetgeen ik vooral niet wilde. De film vlot anders wel oké, Hitchcock doet in dat opzicht weinig fout, maar blijft toch te veel in de grijze middelmaat schipperen. Ik denk dat de kans intussen zeer klein is dat ik nog een echt meesterwerk in zijn oeuvre ga ontdekken.

2

Een beetje een mindere Bond.

Zoals in zowat elke Bond is de openingsscène erg goed/eluk gedaan, en ook hier is dat het geval. Connery wordt geherintroduceerd op een degelijke manier.

Helaas wordt de film dan wat langdradig. Slecht kan je het niet noemen, maar het interessante ontbreekt wat. Dat komt volgens mij door weeral maar eens de tweestrijd Bond-Blofeld. Je kan niet bezig blijven met één bad guy.

Sean Connery zag er inderdaad wat oud uit. Hij had zelf er wat getrainder uit kunnen zien, maar ook z'n toupet is slecht gedaan. Ipv hem donker/zwart haar te geven, zag hij er nu grijsbruin oud. Zo versterkt het gevoel naar een verouderde Bond te kijken. Op z'n acteerprestatie op zich valt niets echt iets aan te merken. Hij is niet zo goed als in de eerste 4 Bonds, maar haalt het door z'n charisma.

De Blofeld-acteur vond ik maar niets. Snap ook niet goed het continu wisselen van acteur.

De Bondgirl van dienst heeft een prachtig lichaam, helaas geitenkaas is haar personage niet bepaald boeiend en laat het acteren te wensen over.

De titelsong is één van de betere die ik totnogtoe gehoord heb. De openingscredits waren dus -net als alle andere Bonds- erg stijlvol.

De muziek is gedurende heel de rit van toegevoegde waarde.

Na de eerste 7 Bonds, neem ik nu even een 'Bondpauze' om binnen een paar weken aan de Moore-reeks te beginnen.

3

Vermakelijk.

In al z'n onnozelheid weet deze cartoon de aandacht vast te houden. De parodie op de klassieke gangsterfilm ligt er continu dik bovenop en dat leidt gelukkig wat af van het zwakke plot.

Warren Beatty past redelijk in z'n rol, maar het is overduidelijk Al Pacino die weer maar eens de show steelt. Als parodie is hij zonder twijfel het meest geslaagde van de hele film.

Ook andere grote namen hebben nog rolletjes, zoals Dustin Hoffman en James Caan. De aanwezigheid van Madonna is zoals te verwachten een smet op het geheel (onnodig personage met de onvermijdelijke zingmomenten) behalve voor de financiering.

Warren Beatty als regisseur vind ik hier wellicht beter. Sowieso is de gehele aankleding - decors, kostuums, make-up(!), ... - geweldig, maar Beatty houdt ook steevast zijn doel voor ogen, zonder zich al te veel te verliezen in het magere plot.

3

Matig.

Het begin is wat moeizaam (scènes zoals die met Megan Fox zijn gewoonweg niet grappig), maar nadat Aladdeen verraden is komt er wat schwung in de boel.
Zo nu en dan passeert er eens een hilarisch momentje, maar de slappe lach kreeg ik er niet van.

Sacha Baron Cohen is natuurlijk in z'n sas als grove dictator en meteen het sterke punt van de film. Uiteraard heeft hij ook mindere momenten, maar dat kan gebeuren als het script niet waterdicht is (het begin...)
Ben Kingsley en John C. Reilly zijn nooit grappig en hadden beter niet gecast geweest. Anna Faris kan nog wel overtuigen, te danken aan de scènes met Aladdeen.

Net goed genoeg, maar verre van een topper.
2,5