Opinions

Oef;

Brian De Palma is de weg kwijt. Dat zou je kunnen denken als je deze film gezien hebt. Domino is zo standaard als maar zijn kan, zeker in scenario. Dat is écht wel te simpel geschreven. Enkele typische De Palma-kenmerken komen zo nu en dan wel eens naar voren, maar waar hij 40, 50 jaar geleden nog verfrissend te werk ging, is deze film oubollig en achterhaald. Alsof de tijd De Palma grandioos ingehaald heeft. Ten tijde van Game of Thrones of van zijn Deense films kan ik Nicolas Coster-Waldau zeer waarderen, maar als zijn Hollywoodcarrière het van deze films moet hebben, kan hij daar toch beter voor passen.

1,5

Leuk.

Mede door de beperkte speelduur kijkt Don Jon erg makkelijk weg. De herhaling die er logischerwijze is werkt wonderwel. Het verhaal is erg goed gedoseerd - het breekpunt komt op het perfecte moment, én ook nog eens zonder plots te zijn. Naast het (lichte) drama heerst de (lichte) humor. Er wordt fijn met clichés en stereotypes omgesprongen, de personages kennen gelukkig geen ongeloofwaardige ommezwaaien en het einde is dan ook beter dan verwacht.

Joseph Gordon-Levitt vind ik een beetje in hetzelfde rijtje horen met een Ryan Gosling: wellicht jammie voor de vrouwtjes, maar ik vind hem als acteur overschat. Ook hier is hij niet per se de sterkhouder. Scarlett Johansson zet verrassend een sterke rol neer en ook Julianne Moore bewijst haar waarde weer. Kleinere bijrolletjes zijn niet altijd even goed - Tony Danza is ellendig.

Maar als regisseur levert Gordon-Levitt wel stevig werk af. Als debuutfilm springt Don Jon toch redelijk in het oog. De schwung zit er op één of andere manier goed in. Naast de portie (gecensureerde) pornobeelden is men er zelfs in geslaagd een best wel spannende scène tussen te stoppen - nu weet ik ook weer wat droogneuken is.

Oh ja, Marky Mark in je soundtrack steken, dan heb je mij al direct aan het lachen.

3,5

Platjes.

Dat is zowat het enige dat ik over deze film kan zeggen. De toon is mij te serieus, de gesprekken saai en de vertelstructuur werkt ook al niet.

Met Johnny Depp (met de ogen dicht Antonio Banderas) en een moddervette Marlon Brando in de hoofdrollen had dit beter verdiend. Beide acteurs zetten nu ook niet bepaald memorabele rollen neer, maar vallen weinig te verwijten.

Wie dan wel iets te verwijten valt? Wellicht Jeremy Leven, verantwoordelijk voor zowel het script als de regie. Met het gegeven materiaal en het feit dat hij zijn eigen schrijfwerk mag verfilmen doet hij niets ... tenzij zijn visie gewoon loodrecht op die van mij staat. Dat kan natuurlijk ook.

2,5

Best tof.

Redelijk korte en vlotte actieprent. De genre-aanduiding horror vind ik niet echt juist. Het concept is wel tof en het kat-en-muisspel is misschien niet echt vernieuwend, maar wel goed gebracht. Beide kanten zijn grijs, maar ik had het toch iets meer voor de blinde man. Die is een stukje minder vervelend dan de inbrekers. Het einde vind ik dan ook niet helemaal geslaagd. Het is vooral spijtig dat er eigenlijk nauwelijks iets gedaan wordt met de ontdekking in de kelder.

3

Minder dan deel 1.

Maar dat is nauwelijks een verrassing. Om geen herhaling van zetten te doen, gaat men een andere kant op, met wat familiaal gedoe dat er bij kijken komt. Dat uitgangspunt is flauw, de twist met de drugsverslaafde ouders kan daar weinig extra panache aan geven. De blinde man knokt er aardig op los; qua bloedvergieten moet deze sequel niet onder doen voor het origineel, maar beter is het geen moment.

2,5

Niet best.

Enigszins sfeervol geschoten, dat is zowat het enige positieve wat ik over Don't Look Now kan zeggen. Het is een film die ik al geruime tijd wilde zien. Dat is nu gebeurd en bij die ene kijkbeurt zal het blijven.

Horror is dit hoegenaamd niet. Ik ben geen fan van horror, maar ik stel me daar toch iets anders bij voor dan mysterieuze personages en sporadisch dubbelzinnig camerawerk. Want veel meer schotelt Nicolas Roeg niet voor. Uiteindelijk is ook hier weer het begin het interessantst, wanneer alles nog open ligt. Naar het einde toe zakt het helemaal in - met de stuntelige moord, inclusief amateuristisch nepbloed, als dieptepunt. Ergens is het wel grappig een Roodkapje-met-dwerggroei als moordenaar te hebben, maar voor een film die toch vrij serieus is, valt dit uit de toon.

Maar er zitten zo wel meerdere stuntelige zaken in. De film is vrij gedateerd en de ietwat stoffige sfeer - o.m. ingegeven door de immer gedetailleerde decors - is eigenlijk het enige wat overeind blijft. Donald Sutherland en Julie Christie bakken er niet al te veel van. Hun seksscène was mij reeds bekend, maar daar herken ik de toegevoegde waarde niet in.

1,5

Onderhoudend.

Ik ben niet zo'n fan van Adam McKay's satires. In zekere zin zijn ze pretentieus, al kan dat een neveneffect zijn van iets maatschappelijks aan de kaak te willen stellen. In ieder geval maakt hij het zich met Don"t Look Up erg gemakkelijk. Het is meer komedie dan dat het echt scherp wil zijn, hoop ik. De kritiek zie je mijlenver aankomen en zijn vooral ook makkelijke inkoppertjes. Ze dienen wel gewoon keurig hun doel: Don't Look Up is best grappig. Het kijkt allemaal vlot weg en van de grote sterrencast is het de schitterende Mark Rylance die de meeste indruk maakt. Geweldig typetje. De rest schippert tussen best goed (Leonardo DiCaprio) tot gênant niet-komisch (Meryl Streep).

3

Doorsnee.

Een dik uur lang kijkt Don't Say A Word vlot weg. Het verhaal is wat vergezocht, maar vermaakt uitstekend.
Na een tijdje raakt het tempo dan toch zoek. Een aantal zaken beginnen te irriteren - de agente of het mentaal gevalletje - en de climax is een kleine afknapper: plots neemt actie de bovenhand en dat duurt dan ook nog eens vrij lang.

De cast presteert wisselvallig. Van acteerkanonnen Michael Douglas en Sean Bean had ik wel wat verwacht en zij stellen niet teleur. Vooral Bean zet weer maar eens een geslaagde slechterik neer.
De overige acteurs zijn duidelijk van een paar niveautjes lager. Famke Janssen kan dat nog toeschrijven aan haar ondankbare rol, maar zo'n Brittany Murphy verprutst een moeilijk doch interessant personage.

Don't Say A Word - lelijke titel, eigenlijk - oogt vrij fris en modern, evenwel zonder een uitschieter in het genre te zijn. De finale en het instorten van de loopgraaf in het bijzonder zien er wel vrij goedkoop uit.

Tussendoortje.
3

Zwak.

Mislukte poging om dat vuile patriarchaat aan te pakken. Dat is anders wel een onderwerp waar vandaag de dag de nodige interesse voor lijkt te zijn. Alleen mag het dan wel betere films op leveren. Olivia Wilde overspeelt wat mij betreft haar hand en maakt eigenlijk gewoon een saai filmpje. De bedoeling om het ietwat mysterieus te brengen is grandioos gelukt, want behalve de scène waarin Harry Styles danst als een marionet zit hier geen enkele bevreemdende scène in. Een geconstipeerd kijkende Chris Pine die sekteleider-vibes afgeeft; daar redt je geen film mee. Maar dat had men dus niet door, de wederom sterk acterende Florence Pugh ten spijt.

1,5

Goed.

Soms net een tikkeltje te klef, maar over het algemeen wel een mooie film. Gus Van Sant maakt zeer dankbaar gebruik van (gemakkelijke) thema's als alcoholisme. Daar doet hij ook niks nieuw mee, maar mits goed gedaan hoeft dat ook niet. Joaquin Phoenix acteert best oké, al is zijn casting wel een dubbeltje op z'n kant, want het zou niet de eerste keer geweest zijn dat hij nogal getormenteerd staat te wezen.

Daar ontsnapt men wel aan. Van Sant probeert het verder nog een beetje interessanter te maken door te knippen in de chronologie, maar of dat nu echt zoveel toevoegt... voor mij niet. Jonah Hill en zeker Rooney Mara krijgen iets te weinig om handen. Dat is spijtig, maar de film is nu al lang genoeg dus meer voor hen had de film wellicht (onnodig) langer gemaakt.

3,5

Erg goed misdaaddrama dat tamelijk ver gaat qua karakterontwikkeling en familiebanden.

Waargebeurd verhaal en daarom misschien zowiezo al realistischer? Ik weet het niet. Het verhaal (met trouwens een erg sterk slot) had alleszins heel wat inhoud en ontplooiing van de karakters, vooral dan van Donnie Brasco/ Joe Pistone.

Die rol wordt overigens heel erg goed neergezet door een uitmuntende Johnny Depp. Ik denk dat dit één van z'n betere rollen ooit is. Briljant geacteerd, altijd natuurlijk en realistisch gebleven, de emoties getoond waar nodig en niet getoond waar niet nodig. Ook zijn tegenspeler Al Pacino was weer maar eens erg goed. Hij speelt een tegenpool van zijn vorige misdaadpersonages (Michael Corleone, Tony Montana,..) en dat gaat hem erg goed af. Heerlijk die frustratie en wanhoop dat soms op z'n gezicht af te lezen valt. Bij momenten was het zelfs tragisch om zien.

Regisseur Mike Newell kende ik nog niet, maar hoe hij hier alles filmt klopte. De kleuren (die soms erg sober overkwamen) creëerde een geweldige sfeer. De scènes in Florida op die boot zijn daar een mooi voorbeeld van.

Een redelijk stevige 4,5* voor dit meesterwerk dat bij mijn top10 binnenkomt op plaats 10. Fascinerend verhaal, geweldig samenspel tussen Pacino en Depp en een leuke sfeer. Aanrader.

Oei.

Ik had het gevreesd en zo geschiedde: Donnie Darko is niets voor mij. In het beste geval was ik mee geweest in het mysterie, maar zelfs met de beste wil van de wereld is me dat niet gelukt. Raar is het zeker en vast, maar hysterische personages of rare dialogen staan daarom nog niet garant voor kwaliteit.

Ik vind eigenlijk de ganse film behoorlijk gezapig, een beetje suf zelfs. Van een naargeestige, laat staan mysterieuze sfeer heb ik niet veel gemerkt. De slechte CGI die dan plotsklaps verschijnt helpt ook niet om in de film te geraken. Toegegeven, de finale zou ik niet opnieuw uitgelegd krijgen maar het interesseerde me op dat moment ook al niet meer. Zelfs een vergezochte twist (of verklaring, want een twist is meestal toch iets dat je niet verwacht) kan een saaie aanloop van anderhalf uur niet redden.

1,5

Vrij slecht.

De schwung komt er eigenlijk nooit in, en ook enig fout amusement is ver zoek. Met Dwayne Johnson, Karl Urban en consoorten lopen er wel wat namen rond maar zeker Johnson is erg slecht en vooral veel te serieus. Dat gaat hem echt niet af.

De first person shooter scène aan het einde is een hoogtepunt, al is de uitwerking nog steeds matig door de te statige aanpak. Ik mis daar chaos en urgentie. Maar het is wel een stuk beter dan de voorgaande belabberde actie.

2

Matig.

Dorian Gray kent behoorlijk wat ups en downs. De interessantste stukken zitten duidelijk in het eerste gedeelte. Wat daarachter komt is matig uitgewerkt. De tijdsprong gebeurt uit het niets, de romance met Henry's dochter is totaal ongeloofwaardig en de ommekeer van Henry valt compleet uit de lucht.

Met de cast is weinig mis. Ben Barnes komt vrij goed uit de verf - vooral in scènes waarin Dorian's arrogantie en narcisme aan bod komen - en ook Colin Firth en Ben Chaplin doen hun ding meer dan degelijk.

Visueel is Dorian Gray wel niet bijster aantrekkelijk. Sfeerbeelden worden de nek omgewrongen door erg lelijke CGI, iets wat best zonde is gezien de inspanningen die geleverd zijn inzake decors en kostumering.

2,5

Vermakelijk.

Jean-Claude Van Damme schittert in deze ontzettend foute actieprent. Qua onzin is het wederom perfect in orde, beginnend met de kennismaking met JCVD's personages. De dialogen zijn zo bespottelijk dat je met de ogen dicht even goed een soft porno lijkt te hebben opstaan. Na die intro en als die damn cow uit de weg is, begint een carrousel aan matig geschoten actie. Het tempo is evenwel dik in orde, en de film wordt logisch opgebouwd, met de obligatoire montagescène die in het oog springt. De finale stelt actiegewijs weinig voor, maar is zoals al het voorgaande een hoop foute dingen bijeen en daarmee een goed einde voor deze snelle hap.

3

Redelijk.

Iets te degelijke acteursfilm. Zeer mooi geschoten - met Roger Deakins in de crew is dat weinig verrassend -, maar verder toch vooral een film die teert op de grote namen in de cast. Van die grote namen vind ik alleen maar Philip Seymour Hoffman altijd de moeite. De eerste scènes van Meryl Streep deden mij de wenkbrauwen fronsen - haar strenge nonnenrolletje is nogal dik aangezet. Het is pas als de teerling aan het rollen gaat dat ze dat juk van zich kan afwerpen, in tegenstelling tot een Amy Adams - da's toch echt een mooi staaltje overacting.

Het is een manco aan de film. Het is echt overduidelijk Oscarbait. En het is kennelijk tot op zekere hoogte gelukt. Niet alleen Streep en Hoffman, maar ook Adams en zelfs Viola Davis(?!) werden allen genomineerd. Goed voor hen, maar mij interesseren de Oscars niet. De film had misschien nog beter kunnen zijn zonder dat overduidelijk gehengel naar zo'n beeldje.

3

Na alle Brosnans en Casino Royale, vond ik het eens tijd om de échte James Bonds te zien. Met Sean Connery, en een spionagefilm ipv een actiefilm. Het moet gezegd: viel goed mee.

Vooral het eerste uur vind ik erg goed. James Bond is een echte geheim agent. Relaxed, zelfverzekerd, toch alert. Maar James Bond is ook een levensgenieter. Hij is graag bezig met vrouwelijk schoon en laat dat ook merken. Dit gedeelte vond ik erg goed, spannend ook.

Vanaf Bond op Crab Key aankomt, vind ik het wat minder. De film verliest de focus wat. De intrede van Ursula Andress is uiteraard legendarisch en stevig wat eye candy, maar iets aan het verhaal toevoegen doet ze niet.

Het laatste gedeelte, m.a.w. de confrontatie met Dr. No was middelmaat. Er komt wat meer actie aan te pas, maar die is niet echt hoogstaand. Het is ook nergens echt interessant genoeg. Dr No leek ook niet echt gevaarlijk.

Sean Connery zet een Bond neer die pakken beter is dan Pierce Brosnan en Daniel Craig (al geef ik die laatste nog krediet). Connery is een en al charme. Zijn schermprésence is enorm. Z'n intrede geweldig. Hij trok wel z'n broek nogal erg hoog op. Oogde een beetje knullig. Hij mocht ook iets losser zijn. In het eerste uur was hij dat wel nog een beetje, maar dat viel op't einde wat weg.

Over Ursula Andress valt vooral over haar uiterlijk te praten. Erg knappe dame. Helaas geitenkaas brengt ze van acteren weinig in huis.

Voor een film uit '62 oogde deze erg modern. Je zou zeggen dat deze 10 jaar jonger is. De spionagesfeer was vooral het eerste uur erg goed. Af en toe een bekend deuntje dat passeerde.

Ja, leuke 'kennismaking' met de oudste Bond. Op naar 'From Russia With Love'..!

Dikke 3,5

Oerdegelijke horror uit de ouwe doos.

Ik ben niet zo voor Dracula-verhaaltjes. Deze film echter beschikte over een degelijke plot. Het ging niet echt om Jonathan Harker (in de 1992-versie slecht vertolkt door hark Reeves), maar vooral om de nabestaanden van Harker en de jacht op Dracula door Van Helsing. Het was alleszins interessant genoeg, met een leuke climax.

Erg goed acteerwerk, zeker voor het jaar 1958 (al mag ik daar geen vooroordelen over hebben..). Peter Cushing, nog nooit van gehoord, speelde het best. Hij was écht goed als Van Helsing. Christopher Lee heeft weinig dialoog (in het begin wat, maar daar viel me iets op: zijn diepe, lage stem bleek niet zo diep en laag te zijn? Blijkbaar geëvolueerd met het ouder worden.), maar zijn fysieke présence is enorm. Ook weer een goeie bijrol van Michael 'butler Alfred' Gough. Ook de acteur die Jonathan Harker speelt, was degelijk.

Leuke sfeer. De muziek (en het gebruik ervan) was erg ouderwets. Als het spannend werd, opeens overdreven veel bombastische muziek. Maar dat neem ik er graag bij, het is immers een film van meer dan 50 jaar oud. De kostumering was trouwens ook top.

Dikke 3,5

Matig.

Als tussendoortje is dit avonturenspektakel nog net te doen, maar veel stelt het natuurlijk niet voor. Het drama is me wat te opdringerig en zo klef als wat en dat staat hoe langer hoe meer het avontuur in de weg.
Het einde doet me wat Devil's Advocate-achtig aan en de overgang vind ik ook wat vergezocht.

Luke Evans is een aardig acteur en houdt zich prima staande. Andere bijrollen zijn al veel flauwer, met die rare Dominic Cooper op kop - wat een slecht accent ook.

De spektakelwaarde wordt voornamelijk verzorgd door de CGI, die soms best aardig is - in de totaalshots bv. Andere computergeanimeerde zaken zoals bepaalde close-ups van vriend Vlad zijn al een heel stuk lelijker. De muziek etc. zijn zoals verwacht in dit soort films, maar voegt hier wel wat toe.

2,5

Goed.

Stevige, trage misdaadfilm zoals ik het graag zie. Visueel uiterst verzorgd. Sober, maar er valt toch wat te zien. Dat past ook perfect bij de teneur van het verhaal. Enkel grijze tinten had nogal cliché geweest. Mel Gibson met z'n doorrookte kop is een gemakkelijke casting voor dit genre. De combo met Vince Vaughn is oké, maar men doet alsof Vaughn een jongere, ietwat onervaren partner is. Vaughn is toch ook de 50 gepasseerd? Beetje rare kronkel, maar niet onoverkomelijk.

Het trage tempo is een voorbode voor enkele hardere actiescènes. Daarin stelt de film niet teleur. Het geweld is niet gratuit, maar op een spatje bloed wordt niet gekeken. Enige spijtige is dat de Mexican stand-off niet gerespecteerd wordt. De film leent zich m.i. perfect voor een totale shoot-out waarin geen enkele partij er goed, laat staan levend, uitkomt. Dat had ook verhalend de juiste keuze geweest. Klein minpuntje in een verder solide film.

3,5

Redelijk als tussendoortje.

Het begin is best goed. Samen met Will Atenton en z'n vrouwtje probeer je mee uit te zoeken wat er aan de hand is. Het mysterieuze heeft genoeg te bieden en intrigeert.
Met de eerste plottwist, volgt echter ook de eerste valse noot. Nadien volgt immers een minder gedeelte, ondanks het potentieel.
Naar het einde toe volgt er nog een keer een twistje, eentje die ik zeker kan smaken. Helaas wordt dat tenenkrommend slecht uitgewerkt door er een actiescène in te proppen met een haatdragende ex-man. Zonde.

Daniel Craig is aardig op dreef. Ik zie dan even het wisselende accent door de vingers - het Amerikaanse is sowieso geen succes.
In de bijrollen passeren er met Rachel Weisz en Naomi Watts twee knappe topactrices. Helaas zijn hun personages erg beperkt. Weisz komt nog redelijk goed uit de verf, maar Watts krijgt echt niks om iets van te maken.
Ook Elias Koteas passeert nog even, maar ook hij staat er voor spek en bonen bij.

Qua sfeerbeleving zit het in eerste instantie snor. Na verloop van tijd raakt het mysterieuze er wat van af en krijgen we enkele mindere sequences voorgeschoteld. Van een regisseur als Jim Sheridan en met zo'n (bijrollen)cast had ik meer verwacht.

3

Tof.

Kolderiek filmpje. Tragikomisch, maar zeker wel aanstekelijk. Dream Scenario is mooi in beeld gebracht en Nicolas Cage is bovendien uitstekend in z'n rol, dat is ook al eens anders geweest.

Inhoudelijk is het een geslaagde prik naar de waan van sociale media, zonder dat het echt te betuttelend wil worden. Een meer ambiguë benadering door de scheiding tussen werkelijkheid en droom dunner te maken had het voor mij geen betere film gemaakt, ook al is de finale me nu net iets te zwak - alsof men uitverteld was.

3

Rare bedoening.

Ik heb de film nu een dikke week geleden gezien, en na veel nadenken weet ik nog altijd niet wat het nu eigenlijk wilt vertellen.

Er komt een hoop geneuzel voorbij dat aanvankelijk vlot wegkijkt, maar ergens halverwege passeren er enkele degoutante taferelen waardoor de film niet snel genoeg gedaan kon zijn.

Het acteerwerk kan er mee door. Michael Pitt is vooral in het begin wel redelijk, maar heeft uiteindelijk maar een raar personage. Eva Green en vooral Louis Garrel komen wel de hele speelduur lang goed over.

Ik vind het trouwens wel knap dat ze zich zo bloot durven geven (letterlijk dan), het is eens wat anders dan de Hollywoodtrend waarbij seks met kleren de standaard is.

Bernardo Bertolucci is zo'n regisseur die me wel interesseert, maar waarbij ik tegelijkertijd ook veel moeite mee heb. De vorige film die ik van hem zag - Last Tango In Paris - weet wél de hele tijd een rode draad te behouden, hier verliest hij een beetje de focus.

Het tijdsbeeld had eveneens interessant gebracht kunnen worden, maar met de studentenopstand wordt amper iets gedaan.

Visueel is het wel allemaal zeer te pruimen. Het huis biedt genoeg variatie en sfeer.

Spijtig van het verhaaltje waar ik geen jota van begrijp.

2

Mooi.

Heerlijk traag in opbouw, dat vooral, maar wel mooi in beeld gebracht. Authentiek ook, handig gebruikmakend van de desolate setting. Het Bonnie en Clyde-verhaaltje is dan eigenlijk maar achtergrondruis. Margot Robbie en Finn Cole acteren goed genoeg om er wat van te maken. Enkele scènes springen er bovenuit, maar in z'n geheel sowieso een aangename zit.

3,5

Knaller(tje).

Niet zo lang geleden heb ik de versie met Sly gezien en wat ben ik blij dat die herinnering nu weggevaagd is.

Deze update is oneindig veel beter. Het uitgangspunt is veel interessanter: weg met de onnodige subplotjes en complotten, deze versie moet het van z'n no-nonsense hebben. Het tempo ligt niet bijster hoog, maar de actie is ongeremd. Judge Dredd is een harde bikkel, Cassandra Anderson een knap ding met een minimum aan inhoud en Ma-Ma een gestoord kreng.

Niet alleen het uitgangspunt is beter, ook de cast is een serieuze verbetering. Karl Urban heeft uitstraling, maar neemt zichzelf ook weer niet té serieus. Waar Sly eerder een clowneske brulaap is, zet Urban een evenwichtige comic book-held neer.

Verder is Olivia Thirlby wederom een heerlijke verschijning en zet Lena Headey met verve een degoutant, vies, vuil, krankzinnig onmens neer.

Een dik pluspunt aan Dredd is uiteraard dat het R-rated is. In tijden waarin superhelden met hun morele codes beperkt worden in hun aanpak schiet Judge Dredd er lustig op los. Op een spatje bloed meer of minder wordt niet gekeken en de kogels vliegen de kijker bij momenten om de oren.

Regisseur Pete Travis brengt dit allemaal met een zekere flair. De actie is fatsoenlijk in beeld gebracht, maar het zijn vooral de tripsequences die door hun kleurgebruik opvallen.

3,5

Uitstekende thriller.

Dat dit een ode (ik neem het woord kopie niet in de mond) is aan Psycho, maakt mij niet veel uit. Bij dit soort films gaat het om de spanning. En ik moet zeggen dat ik meer dan eens op het puntje van m'n stoel heb gezeten. Meer dan bij Psycho, eigenlijk.

Het begint nochtans niet erg sterk met een vreselijke douchescène die zo fake is als maar zijn kan. Ook de 20 minuten die daarop volgen zijn wat vaag, maar na de liftscène - die niet bepaald goed in beeld gebracht is - komt de vaart er best goed in en krijgen we nog een uur een amusant wodunitplotje voorgeschoteld.
De ontknoping an sich had ik - hoewel vrij doorzichtig, eigenlijk - niet zien aankomen. De Palma laat wel een steek vallen op het einde. Die droomscène - hoewel spannend - had niet gehoeven.

Het acteerwerk valt vrij goed mee. Michael Caine is heel goed, en ook Nancy Allen weet te overtuigen. Bij de bijrollen is het af en toe wat minder, maar echt erg is het niet.

Brian De Palma weet een paar geslaagde scènes qua spanning af te leveren. De museumscène bv zegt veel, maar dan zonder woorden. Zoiets is toch wel knap werk.
Het wordt ook altijd spannend als het spannend moet worden, toch niet onbelangrijk voor een thriller.
Dressed To Kill neemt zichzelf niet al te serieus; iets waar veel genregenoten een voorbeeld aan kunnen nemen. Het maakt de beleving des te aangenamer.

4

Vermakelijk.

Totaal wat anders verwacht, maar dat is misschien niet slecht: The Dressmaker is een tragikomisch niemendalletje, met een hoop karikaturen - de ene al wat beter geslaagd dan de andere. Af en toe wordt het daardoor wat rommelig en echt goed gebalanceerd is de film niet. Het weinige drama is soms serieus gebracht, om dan terug snel over te schakelen naar de wat absurde komische ondertoon. Prima als tussendoor, zeker ook door enkele toffe personages, maar ook weer niet meer dan dat.

3

Voldoende.

Redelijk oké voor wat het is: simpel, 'snel' tussendoortje. De film gaat maar om één ding en dat is Drillbit; de nerds zijn veelal opvulsel. De echt grappige momenten zijn spaarzaam, zo af en toe zit er wel 'ns wat leuks tussen, maar veel zaken zijn alsnog tijdverslinders.

Owen Wilson kan ik altijd wel hebben. Geen topacteur, maar wel iemand die een dom hoofd heeft/ kan opzetten en monotoon de zaken kan afhandelen. Het is een soort over-the-top waar ik wel van hou.

Hap-slik-weg.

2,5

Weggeblazen. Bis.

Een dik jaar na de eerste kijkbeurt (toen in de cinema, nu op een meer bescheiden scherm) is Drive me zo mogelijk nog beter bevallen. Een jaar geleden vond ik enkele zaken beduidend beter dan andere dingen, maar dat is nu niet meer het geval. Er zijn mij nu meer details e.d. opgevallen waardoor de waslijst aan positieve elementen breder en het geheel krachtiger is geworden.

Wat ik (en ik ben ongetwijfeld niet alleen) bij een eerste kijkbeurt altijd wel heb is dat mijn kijk relatief beperkt blijft. Soms blijf ik dan stilstaan bij een sterke scène of ben ik te veel bezig met een plot(element) dat uiteindelijk niet geweldig veel voorstelt. Tweede kijkbeurten kunnen meer inzicht bieden. Tenminste als het gaat om toppers.

Meegaan met de engelentheorie doe ik niet, maar de man-zonder-naam blijkt niettemin interessanter dan in mijn herinnering. Ik zie hem als een mentaal onstabiele antiheld wiens geluk hem niet gegund is. Het is duidelijk dat Benicio en Irene het goede in hem naar boven halen, maar dat zijn balans erg fragiel is. Stoorzenders doen de stoppen bij hem doorslaan en laten hem dingen doen waarvan hij weet dat ze een gelukkige toekomst in de weg staan. Eigenlijk is het best triestig - iets waar ik deze keer meer in meeging dan tijdens de eerste kijkbeurt.
Het misdaadplotje is niet meer of minder dan een kapstok om het verhaal van de protagonist te vertellen en in die specifieke functie blijkt het een afdoend fundament te zijn.

Waar ik de vorige keer nog een klein beetje moeite had met Ryan Gosling heb ik dat nu niet meer. Het is en blijft evenwel duidelijk dat stoere praat hem niet geweldig afgaat en dat hij meer indruk maakt met zijn non-verbale acteren. Ik heb vooral genoten van de momenten waarop The Driver beseft wat hij moet doen en/of gedaan heeft: Gosling's mimiek is dan om duimen en vingers van af te likken.
Ook van Carey Mulligan heb ik wederom genoten en Bryan Cranston zet eveneens een sterke rol neer. Albert Brooks en Ron Perlman kunnen mij dan weer minder bekoren, maar dat ligt grotendeels aan hun kartonnen personages.

Dé ster blijft ongetwijfeld Nicolas Winding Refn. Van begin tot eind blijft hij consequent in zijn stijl. LA by night is mooi, maar wat ik écht de moeite vind zijn de "kleinere" shots. Shots in de auto, in het appartement of in het motel (het bebloede gezicht van The Driver!); maar ook actiesequences zijn geweldig gefilmd en perfect belicht. Technisch gezien is Drive een aaneenschakeling van shots om in te kaderen.
En natuurlijk ook de muziek staat als een huis. Op één song na lijkt de componist de muziek gemaakt te hebben tijdens het zien van de beelden. Fantastisch. Het is zelfs zo ver gekomen dat ik zo'n Nightcall opzet als ik nachtelijke autoritten maak. Een tandenstoker en een schorpioenenvestje zijn vooralsnog uitgebleven. Maar wie weet...

4,5

Matig.

Een sekskomedie van Ethan Coen. Weliswaar met enkele typische Coen-ingrediënten, maar toch ook weer platter en puberaler dan je zou verwachten. Het is allemaal best klein en toegankelijk, dus het is te behappen. Alleen is dit Coen light en hebben de gebroeders in duo met de gekende ingrediënten al vaak een stuk beter gedaan. Ik ben dus ietwat op mijn honger blijven zitten, al heeft Drive-Away Dolls genoeg eigen smoelwerk om de (korte) speelduur boeiend te houden.

2,5