Opinions

Het plezier wat je aan deze film beleeft wordt bepaald door of je een fan bent van de Australische televisieserie Miss Fisher's Murder Mysteries of niet. Zij is een stijlvolle moderne aristocratische privédetective in Melbourne in de jaren twintig. Deze film heeft als achtergrond het door de Britten gecontroleerde Palestina, waar Miss Fisher het mysterie van een bloedbad onder een Bedoeïenen-stam probeert te ontrafelen. Vanaf de eerste opening roept de film de sfeer op van de klassieke avonturenfilm uit jaren '30 en '40. (inclusief de beroemde film-kus aan het einde) Deze film over Miss Fisher werkt goed als een soort kruisbestuiving tussen Indiana Jones en James Bond. Ze bezit een stijlvolle kledingkast, is onverschrokken en bedreven in verschillende mannelijke dingen. De film zelf stijgt niet echt boven de serie uit maar doordat dit uitstapje naar het grote scherm, gedeeltelijk werd gefinancierd door de fans, is het wel precies waar die fans om vroegen. Het is ook de reden dat sommige effecten wat goedkoop (wat ze natuurlijk ook zijn) overkwamen maar voor de fans was dit een vermakelijk whodunnit-avontuur.

LEUKE, Leuke, leuke...luchtige screwball-komedie. Die zich daarbij eveneens afspeelt in de tijd waarin dit soort films populair waren. Een dag uit het leven van gouvernante Guinevere Pettigrew; voor wie het in Londen van net voor de Tweede Wereldoorlog niet mee zit. Wanhopig steelt ze een baan die voor iemand anders bedoeld is, dat blijkt bij de naïeve zangeres/actrice Delysia Lafosse te zijn. Het leven van Miss Pettigrew wordt voorgoed verandert. Amy Adams is erg aanstekelijk als de frivole enfant terrible en Frances McDormand biedt voldoende tegenspel als de stoïcijnse Miss Pettigrew. De bedoeling van de filmmaatschappij was om dit script in 1939 al uitbrengen maar de Tweede Wereldoorlog gooide roet in het eten. Bijna 70 later belanden het script dan toch nog op het witte doek. Hoewel het dus wel een moderne film is, bezit het eveneens die gezellige ongedwongen sfeer als bij de oudere films van weleer. Heerlijk luchtig vermaak dus...

On-dodelijke langzaam en soms sympathiek.Bij de film staat het genre Horror vermeld echter als ik de film hierop zal waarderen zal de film verre van geslaagd zijn! De film is namelijk een Drama-film pur-sang. Wel dan één waarbij de persoonlijke ontwikkelingen van een zombie-vrouw centraal staan. En waar de zombie metaforisch moet gezien worden. De film is verder vooral heel zen, zonder muziek, overbodig dialoog en met alleen geluid, herhalend geluid, wel te verstaan. Zo werkte het herhalende geluid van de sloffende slippers mij halverwege op de zenuwen. Gek genoeg is de enige andere vrouw die we zien wel erg veel en overvloedig aan het blèren en schreeuwen. Ook de repeterende beelden van het dagelijks boenen, ontvangen van fruit en teruglopen naar haar verblijfplaats deden boeddhistisch aan. Vreemd is dat ondanks dat de film verder in zwart-wit beelden (erg mooi gedaan door Daisuke Sôma0 was geschoten, er aan het einde plots nog wat kleur te zien was. Zeker is dat ik dit niet opnieuw zou kijken maar over het algemeen genomen heb ik wel enigszins genoten van de film (al heb ik tweemaal terug moeten spoelen door in slaap te vallen)

Geen idee wat ik hier nu weer van moet denken? Het is visueel soms erg mooi en overtuigend en de specials effecten zijn soms ook goed gelukt Er is een prima cast maar de rest van de film pakt nogal wisselvallig uit. Alle clichés passeren de revue, vaak niet eenmaal, maar wel verschillende keren. Oude ideeën worden gerecycled. Een levenloze muziekscore van Ennio Morricone. Helaas soms ook niet-overtuigende CGI. De finale is ongelooflijk melig. Drama in de film komt recht uit een soap. In het eerste uur gaat nog als de film veel wetenschappelijke details toont maar ja... echte ruimtereizen zijn alles behalve echt opwindend. Dus ongeveer halverwege moet er wat gebeuren en hier begint de film zijn oriëntatie te verliezen. Als er eindelijk een 'alien' te zien is, is het te laat. Waarom Brian De Palma instemde om de oorspronkelijke regisseur Gore Verbinski, die de set verliet vanwege meningsverschillen over het budget, te vervangen, is mij een raadsel? Maar ik denk dat deze film zonder twijfel de minste film uit de carrière van de filmmaker was.

Regisseur Frank Darabont is geen kleine jongen binnen de wereld van film en tv. Hij is de bedenker van The Walking Dead en twee films in de top drie met hoogste waardering op MM zijn van zijn hand. Met deze 'The Mist' levert hij zijn derde Stephen King verfilming af. Echter gaat hij met deze film ook flink onderuit. De regisseur wil namelijk meer dan een hersenloze horror-film tonen en stopt zodoende een aanzienlijke portie maatschappijkritiek in de film. We hebben meer te vrezen van onszelf dan van de verschrikking buiten. Tot uiting gebracht in zeer veel dialoog. Het had dan ook vermoedelijk beter geweest als hij op de minder ernstige kant van het verhaal zich had gericht. Soms lijkt ook veel meer een stijl-oefening voor zijn serie TWD. Waarvan we hier trouwens zo'n beetje de halve cast aanwezig zien zijn. Het enige waardoor de film nu nog enigszins opviel was het einde. Een einde wat niet het originele verhaal volgde. Dat de SFX maar net voldoende waren, vergeef ik de regisseur, want het verhaal gaat dat hij maar voor de helft van het budget hebben moeten werken en dat zijn eigen salaris erbij in is geschoten. Helaas is veel meer mis met de film en echt enthousiast werd ik er niet van.

"Why don't you just shut up and function?".

Het was een poging tot romantiek van de schurk aan het begin van deze film. Dit is duidelijk er eentje in het kader; "Wat heb ik nu weer zitten kijken?" Maar dan wel in negatieve vorm. Al zijn sommige dialogen nog wel lekker cheesy en quoteable. Het verhaal is niet echt de moeite waard om iets over te zeggen. Het plot klopt niet want het gaat om de ontbrekende schakel tussen apen en mensen en er zijn meer mannen dan vrouwen te zien. Donker Afrika is duidelijk een park en naar wat recensie te hebben gelezen blijkt dit Malibu State Park te zijn. Een paar elementen in dit verder goedkope prul waren dan nog intrigerend of eigenlijk meer vreemd.

De (s)exploitation bestaat eruit dat Barbara Leigh tweemaal (off-screen) wordt verkracht Verder gebeuren er nogal wat dingen in het pikkedonker waardoor het allemaal niet is te zien. Echter de meeste vreemde scenes (ze geef borstvoeding aan een baby van de apen en heeft later seks met diezelfde ontbrekende schakel. Was dat niet een vorm van bestialiteit?) zijn voor de blonde Jenny Neumann. Maar de scene waar er opeens een liedje begint te spelen en Neumann een banaan eet span werkelijk waar de kroon! Hier te zien Ook raar was het dat Buchanan voor het maken van die aapachtige Oscar-genomineerde Rob Bottin en Oscar-winnaar Greg Cannom bereidt heeft gevonden om te helpen. Het mocht allemaal niet baten! Regisseur Larry Buchanan is een goede kandidaat om te nomineren voor de 'Slechtste regisseur.'

Afrikaanse folklore en ideeën over horror zijn Interessant Visueel is deze ook best oké! Het acteerwerk eveneens goed, alleen in uitvoering valt het tegen. Met slechts 92 minuten voelt dit als een hele opgave om doorheen te komen. Het tempo is veel te gezapig, het wacht veel te lang met schrik of andere spannende elementen en eigenlijk komt het ook nooit volledig op gang. Want in de eerste plaats is dit gewoon een familiedrama over generatietrauma en de blijvende gevolgen van de apartheid, dus verwacht niet teveel aan horror. In de laatste 20 minuten zijn er dan enkele horrorelementen Maar uiteindelijk slaagt het er niet in je te boeien of je iets nieuws te laten zien.

Beetje maffe film (een miniem plot, niet al te snel tempo maar wel een kijkervaring die met niets te vergelijken is)die een soort hybride is van kunsthistorische reenactment, speelfilm, tableau vivant (levend schilderij) en wordingsgeschiedenis van datzelfde schilderij; De Kruisdraging of De Calvarietocht van Christus (1564) en is het grootste paneel van Pieter Bruegel de Oudere ooit schilderde. De film opent met Pieter Bruegel en begunstiger Nicolaes Jonghelinck die door de opstelling van het doek lopen. Hierna verlaat de regisseur dit gegeven en zie je de zestiende eeuw figuren van het schilderij ontwaken en het dagelijkse leven oppakken. Zij geven een goed beeld van de tijdsgeest van de periode waarin Bruegel leefde. Ja en alles zag er onomstotelijk Bruegeliaans uit! Alhoewel Rutger Hauer, misschien iets te oud was om Bruegel te portretteren, Bruegel moet ongeveer 39 jaar oud zijn geweest.(niet echt een grijsaard) Af en toe laat de film ook het leven van de schilder zelf zien. Zo zie je huiselijke tafereeltje van zijn vrouw Mayken Coecke van Aelst en de kinderen. Handig was het dat de kijker via Nicholaes Jonghelinck (Michael York, Logan's Run, The Three & Four Musketeers) de gedachtegang achter het schilderij krijg te horen (met op de achtergrond "De bouw van de toren van Babel" een ander schilderij van Bruegel) Dit was een visueel en een virtueel spektakel maar wel met de voorwaarde dat je de schilderkunsten van de Vlaamse Primitieven kan waarderen.

Wat een bijzondere en vreemde film. Veel boeddhistische mystiek gecombineerd met zwarte magie. Dit resulteert in heel wat freaky beelden met ingewanden, hersens en eten. De special effects zijn erg jaren `80 maar zien er nog best cool uit. De Shaw Brothers studio waren nadat de Kungfu hype was afgelopen opzoek naar nieuwe manieren om geld te verdienen. Daarvoor zochten ze hun heil in de Horror. Regisseur Chih-Hung Kuei kreeg van de studio een voor hun maatstaven ruim budget en maakte deze bizarre film. Toch moesten wij westerlingen een tijdje wachten op de DVD release want deze film is pas in 2006 op DVD verschenen. Als je van aparte films houd dan is dit een absolute Must-see!

Knotsgekke horrorfilm uit Hongkong met een wel heel erg onsamenhangende plot. Sterker de vertelstructuur van de film is gewoon niet logisch maar ​​meer een reden om breed scala aan bloederige effecten en andere bizarre gekkigheid te laten zien. Het verhaal begint wanneer een vrouw een jade vaas koopt op een veiling. De vaas lijkt de vorm van een dildo te hebben en dat maakt de vrouw geil Enfin er huist dus een "Mongolische seksduivel" in...(De lamp van Aladdin is er niets bij) De titel, de duivelsfoetus zelf is er ook maar bij gehaald want die verschijnt maar in precies één shot...Oh, en blijkbaar zijn dingen ook gewoon normaal want niemand reageert nauwelijks ergens op...Totdat een taoïstische priester hulp biedt dan breek de gekte pas echt goed los! Je zult het grootste deel van de film afvragen: "Waar de fuck kijk ik naar?"- "Wat voor film zit ik te kijken?!" Oh en de muziek is "geleend" van Vangelis, de soundtrack van The Thing en Amityville, om er maar een paar te noemen. Er zijn flink veel tekortkomingen en incompetentie maar door zijn gekte wordt dat vergeven!

Voorop gesteld dat ik niet de grootste fan ben van gangsterfilms, moet ik ook bekennen dat de film me ook niet tegenvalt. De film start met een gevecht waarbij Chuck wordt opgepakt en in de gevangenis belandt. De geheel verdere film volgen we deze Chuck dan ook. Veelal heeft het te maken met de verkiezing van Jing Hing Triad. Waar elke drie jaar een Dragon Head wordt gekozen en ditmaal zijn dat dus de vrijgekomen Chuck en Wulf. Prachtig beelden, degelijk acteerwerk, zelf wat grappen en de spanning wordt goed vastgehouden. Minpuntje waren de special effects van moorden die waren erg nep. Nu weet ik niet of het de bedoeling was of dat het puur toeval was maar met de huidige verkiezingen in Hong-Kong. En de demonstraties tegen de bemoeienis uit Peking. Zag ik toch wat parallellen in deze film.

“Is this you? Barely 10K and not even verified?”

Deze film doet heel hard zijn best om zo standaard mogelijk te zijn! En slaagt daar ook nog eens in! Wat misschien ook wel weer een prestatie is! De eerste 30 minuten zijn gewoon blabla van Instagram-bikinimodellen die rondhuppelen... Enfin het is natuurlijk ook niet heel verrassend dat de meisjes te maken met een huisinvasie want oh, oh aan sociale media kleven nu eenmaal gevaren. Dan 30 minuten waarin de slechteriken dingen op sociale media posten... Geeuw...Tjonge ik geloof niet dat ze over de titel heel lang hebben moeten nadenken! En dan...is er in het laatste bedrijf het terugvechten het is natuurlijk een horrorfilm maar er hier gebeurd dat op de meest onoriginele manieren...en is gewoon niets bijzonders ook niet qua speciale effecten of bloedvergieten. Tja dit was gewoon een luie, low-budget home-invasie met een versleten boodschap over sociale media maar met voldoende eye-candy om niet direct af te haken.

Het eerste Engelstalige uitje voor Indonesische filmmaker Joko Anwar is deels mysterie en deels survival thriller. En is niet heel erg horrorachtig. De hoofdpersonage John weet niet wie hij is of waarom hij levend begraven is midden in het bos, en een groot deel van de film besteedt aan het krijgen van die antwoorden. Ook de kijker tast in het donker over wat er gaande is. Gelukkig is de film niet zonder verrassingen en het zijn deze die ervoor zorgen dat de film prima te bekijken is! Er zijn een paar subtiele bloederige scenes aanwezig. Over het geheel genomen voelt de film aan, als het wat mindere werk van deze ervaren filmmaker. De cast is op één hand te tellen en de film is grotendeels woordeloos. Wat ook wel goed is want je bemerk toch dat het Engels niet de eerste taal was. Toch vond ik dit een opvallend goed gemaakte film die bekende elementen gebruikt maar er iets nieuws mee probeert te doen, en daar grotendeels ook in slaagt!

Heerlijke gotische film

Deze film neemt als uitgangspunt de notoire ‘gothic novel’ van de Britse schrijver Matthew Gregory Lewis.

Dit verhaal is erg uitgebreid maar heeft twee belangrijke verhaallijnen. De eerste betreft de corruptie en ondergang van de monnik Ambrosio, en zijn interacties met de vermomde demon Matilda en de deugdzame maagd Antonia. Het andere subplot volgt de romantiek van Raymond en de non Agnes. De roman bevat ook verschillende anekdotes van andere personages.

Echter kiest men er hier vooral voor om zich alleen te richten op de onvermijdelijke ondergang Ambrosio. Hierdoor ontstaat er beetje een probleem met het waarom de twee laatst genoemde personages er zijn en Antonia hadden misschien iets beter geïntroduceerd kunnen worden. Maar de dubbelzinnigheid van Valerio werd wel goed uitgevoerd in de film.

Ach wat de film mist in zijn verhaalstructuur maakt het goed door een onheilspellende atmosfeer op te roepen en deze bekende horror/thriller elementen op effectieve wijze in te zetten. Tjonge wat was er hier een fijne gotische stijl: onweer, krassende kraaien, duistere schaduwen, kerkhoven, processies en angstaanjagende waterspuwers. Het steekt visueel uitstekend in elkaar. Hoewel het camerawerk conventioneel is, wordt alles treffend in beeld gebracht. De belichting is heerlijk duister en sfeervol, de kostuums zijn overtuigend en het hoogtepunt is de Maria-processie aan het einde van de film!

De film moet het dus meer hebben van de verontrustende sfeer. Alhoewel de inhoud van het boek de goegemeente destijds flink door elkaar schudde. Zal het in deze moderne tijd ook niet per se vrouwen laten flauwvallen en mannen zou doen beven. Toch gaat de film niet voluit, wil helaas zijn kijker niet al te heftig schokken! Al bevat de film van regisseur Dominik Moll nog steeds wel ingrediënten die de schokfactor behouden; er is incest, er is verkrachting, er is moord. Alles wat je nodig hebt voor een goede psych-thriller!

Nu ben ik bang dat gotische films heden ten dage het niet al te goed zouden doen, het publiek vind het algauw te rustig maar eigenlijk verdiend de Gothic novel; The Monk: A Romance van Matthew Gregory Lewis nog wel een verfilming maar dan enige terughoudendheid. Tot die tijd is dit een absoluut een goede verfilming!

Startend met een hilarische introductie van een echte professor (Dr. Frank Baxter van de Universiteit van zuidelijk-Californië) is dit een een zeer vermakelijke 50’s/60’s creaturen-film. En er zijn zelfs twee niet-of semi-menselijke soorten. Waarbij de in de titel vermelde mol-mensen een soort half-mens half-dier zijn en slaven van het andere volk. Verder vond ik dat het verhaal toch vrij goed doordacht was. Met kleine details; zoals de paddenstoelen en de gevoeligheid voor licht en bij een voedsel tekort offerde de beschaving van albino Soemeriërs hun eigen mensen (al was het niet zo slim om hier vrouwen voor te nemen) Doordat het zich afspeelt onder de grond hangt er een effectieve claustrofobisch atmosfeer. De film kan niet anders dan een B-film zijn geweest want de dialogen die soms pittig (lang) en soms grappig (droog) waren, kwamen duidelijk voort om de boel te rekken. Zo ook een plots getoonde heel bizarre dans-scene. En dan was er nog een gave schurk in de persoon van de Hoge Priester met van die rare, strenge gezichtshaar (Deed me denken aan Japans) Iets wat dan weer niet klopte was het feit dat er blijkbaar schapen waren maar iedereen die at...? Paddenstoelen? Daarnaast was het einde; met het instorten van de grotten een beetje gemakzuchtig. Of dit ook kwam door de studio-bazen weet ik niet. Echter het ironische lot dat John Agar's liefde ten deel viel, was wel door deze studio-bazen bedacht. Zij zagen een relatie tussen verschillende rassen niet zo zitten! De film is daardoor iets te gedateerd maar er blijf genoeg leuks om van te genieten!

Kort en krachtig. Alhoewel het geen zombiefilm is, speelt het wel met de regels en verwachtingen van dat subgenre. Waar die niet te stoppen drang van de ouders om hun kinderen te vermoorden vandaan komt wordt niet echt uitgelegd door regisseur Brian Taylor (Crank) Al zijn er wel een paar aanwijzingen. Wie weet wordt hier dieper op ingegaan bij een eventueel vervolg. (met het open einde lijkt die er te moeten komen) Toch wekt de film een vreemd grimmig genoegen op om te zien hoe de ouders zich tegen hun kroost keren. Veel van de fun komt dan ook van het molesteren van die "onschuldig" kinderen, al gaat dit niet helemaal voluit. Uiteindelijk eindigt de film met herkenbare home invasions thriller elementen maar door een stel flashbacks weet de film de aandacht toch goed vast te houden. Hoe leuk je de film vind hangt ook een beetje af, van hoe goed je Nicolas Cage kan hebben. Toch levert hij hier puik werk. Hilarisch en memorable is de scene wanneer hij een pool-tafel verbouwd terwijl hij de Hokey Pokey zingt. Selma Blair is eveneens goed als de uitgebluste moeder en de kids wekken (zonder zelf irritant te worden) de juiste irritatie op om ze achter het behang te plakken. Met deze film past regisseur Brian Taylor de Howard Hawks-formule "drie goede scènes, geen slechte" perfect toe! Een prima film dus!

Een maaltijd kan je met kruiden op smaak brengen, en zo werkt het met films ook wel een beetje. Waarbij de spannende gebeurtenissen dan de smaakmakers zijn. Echter deze film voegt totaal geen spanning toe aan zijn verhaal. In de totale film is er geen vleugje of toefje spanning te vinden. Veelal zien we actrice Charlene Choi jammeren over haar verloren vriendje en eten bereiden of nuttigen aan tafel. Zij is leuk om te zien maar haar acteerwerk is ronduit slecht. Dieptepunt zijn haar woede-uitbarstingen, die zijn niet om aan te zien. Daarnaast zijn er zo verschrikkelijk veel verwijzingen naar de gemoedstoestand van Choi, dat de kijker maar weinig moeite hoeft te doen om te weten dat het niet helemaal klopt. Hieronder wordt over een vermeend los gaan gesproken, echter heb ik die niet kunnen ontdekken. Na meer dan een uur is er wel een soort van opleving/clou maar die kabbelt net zo rustig voort als al het voorgaande. Om vervolgens tot overmaat van ramp ook nog eens doodleuk het begin te herhalen. Op muziek bij een film let ik niet zo heel vaak maar hier irriteerde ik me mateloos aan de foute liftmuziek of tenenkrommende dramatische deuntjes. Kortom deze film was voor mij niks minder dan een zoutloos geheel!

Prima Neo-noir met Bob Hoskins als een warmhartige kleine gangster en Michael Caine als de harde gangster-baas. En dan is er nog een wit konijn..?! George (Hoskins) accepteert werk om een call-girl (Cathy Tyson) rond te rijden en als het al snel meer dan een professionele interesse begint te worden, beginnen de problemen. Op het eerste gezicht is het dan ook een eenvoudige romance die zich afspeelt in de Britse onderwereld van de jaren tachtig. Maar het blijk toch anders te zitten... De film neemt de tijd om het verhaal en de sfeer op te zetten, en geeft ons voldoende tijd om zo de personages te leren kennen. Het acteren van de cast is goed maar het is Bob Hoskins, die erboven uitsteekt! Als je een Elton John stervormige zonnebril kan dragen en nog steeds serieus weet over te komen tijdens de gespannen en emotionele climax, ben je de man!

Welkom in de wondere wereld van Mona Lisa Lee. Een stijlvolle fantasie rondreis in de stad New Orleans. Want dat is wat dit is, een reis, zonder vast begin of einde terwijl je kleurrijke personages ontmoet die het bewonen. Dit zorgt ervoor dat je meer wilt leren over de stad die je net als Mona ontdekt. Regisseur Ana Lily Amirpours eerste film, A Girl Walks Home Alone at Night, was een vampierwestern; haar tweede, The Bad Batch, een kannibalenromance en nu zet ze dit voort met een superheldin-horrorsprookje. Het duikt misschien niet helemaal in de sinistere kant van de krachten, maar het zorgt er wel voor dat je meer wil zien. Ook de acteerprestaties helpen hier bij; Jeon Jong-Seo schittert als de verdwaalde vrouw in de stad, Kate Hudson schittert als de exotische paaldanser en alleenstaande moeder, Ed Skrein is de drugsdealer met een groot hart en komiek Craig Robinson zorgt als politieagent Harold voor wat luchtigheid. Een zeer plezierig filmpje die speelt met genres en verwachtingen!

Stelletjes prutsers aan het werk! Oké Franco maakte zijn films alleen voor het geld maar als die er al géén zin in had? Ook nog werk uit handen gaf aan mederegisseur Franco Prosperi. Slaat het gewoon volledig de plank mis! Franco schreef dit met gecrediteerde regisseur Jean Rollin en we krijgen dus een of ander derderangs verhaaltje over een ontvoerd dochtertje die de koningin van een kannibalenstam wordt tot de vader zijn gelukkig getrouwde dochter dwingt terug te keren naar de beschaving. Enfin...als het plot niet toereikend is dan kan je altijd nog plezier beleven aan de kannibalen die op wat mensenvlees kauwen... Helaas weet Franco dit zeer vakkundig te verprutsen door close-ups en slow motion begeleidt met nagesynchroniseerd eetgeluiden of iet dergelijks, toe te passen. Ja deze bevat dus wel kannibalen, super goedkope …want het zijn de lokale zigeuners met hun snorren en bijhorende kapsels in bontgekleurde schmink. Sh*t het ging van kwaad naar erger...want beelden van de dansende stam, stock footage van vliegende vogels een slang of bomen in de wind en plots ben je dan zonder aankondiging zoveel jaar verder en is het kleine meisje veranderd in een 17-jarige naakte Sabrina Siani. En papa herinnert zich alles weer en verzamelt een team van ontdekkingsreizigers die niet het verschil weten tussen een Spaanse tuin/park of . . . de jungle! Dit alles werd onderbroken door drie of vier keer slome shots van kannibalen aan het werk. Het zorgt dat ik na 90 minuten best durf te beweren dat dit een wel erg slechte jungle-horror was!

Het oeuvre van regisseur Antonio Margheriti laat zich niet kenmerken door goedgemaakte films. Maar... ook deze was weer best "genieten" Het is een soort rare mash-up van verschillende populaire genres en losjes gebaseerd op een Argentijns stripboek. De film begint alsof het een standaard prehistorische film is in de trant van One Million Years BC, met daarin een verdwaald Conan-figuur echter in het derde bedrijf veranderd de film plots in een Star Wars- rip-off. Ja, echt want Yor is de zoon van een overlevende van een nucleaire holocaust die op een speurtocht is naar de oorsprong van zijn medaillon.

Dit was duidelijk een geval van filmmakers die met een extreem laag budget, er nog het beste van probeerden te maken. Wat uiteraard niet altijd echt slaagt! Zo zijn de in energiecentrale op een eiland aanwezige Darth Vaderlook-a-like Androïden (en wat nog niet meer?) gerecycled uit een (andere) Italiaanse Star Wars- rip-off; L'Umanoide (1979) Aangevuld met goedkope maar aandoenlijke dinosauruseffecten en dit alles is opgenomen in Turkije. Ook altijd handig als je een American Football-speler met een slecht kapsel in de titelrol kan casten en een oud Bond-girl de Franse Corinne Clery (Moonraker, had zij misschien ook toevallig die rip-off spullen in de kast liggen?) En dan is er nog de discoscore met Yor's eigen themalied, wat te past en ongepast steeds weer opduikt.

De film voelt ook alsof het best lang duurt! Een reden hiervoor is te vinden omdat het zijn leven begon als een tv-miniserie in Italië, een epos van 4 uur die werd ingekort tot deze speelfilm. Maar toch...was het een slordige vermakelijke cheesy puinhoop!

Wanneer je deze film gaat kijken is het misschien handig om te weten dat Mondo-films een sub-genre uit de jaren '60 waren die exploitatie en documentaire combineerde. Pseudo-documentaires met sensationele onderwerpen, scènes of situaties. Deze film is dus geïnspireerd op dat Mondo-filmgenre en dan met name de film; Mondo Hollywood (1967)

Het idee van deze film is eigenlijk simpel; een wezen uit de 5e dimensie (alleen te horen in voice-over) belandt in Hollywood. Hij komt in contact met hippe paddenstoelendealer Normand Boyle, die net een existentiële crisis doormaakt als gevolg van zijn vermiste kat, die hem meeneemt door Los Angeles langs types (onderverdeeld in de categorieën: Titans, Weirdos en Dreamers) uit de filmindustrie, politieke randgroepen en psychedelische mensen om de betekenis van 'Mondo' te ontdekken.

De film is een beetje een allegaartje van uiteenlopende verhaallijnen. Soms heeft de film een ​​luchtig tempo met een aantal vermakelijke momenten waarin personages grappen uiten. Bij anderen momenten vertraagt ​​het tempo en vraag je je af wanneer de dingen in vredesnaam verder gaan. Het is niet zo dat het acteerwerk of de montage slecht zijn. Sterker nog, ik vond de meeste optredens hier ook wel leuk. Het is een ​​mengelmoes van willekeurig samengestelde onzin en weet niet precies wat nu bedoeling of voor wie het nu precies gemaakt is...?

Nadat Temüjin, de zoon van een Khan van een Mongoolse stam op 9-jarige leeftijd zijn bruid Börte heeft uitgekozen verliest hij zijn vader. Berooid, verbannen uit zijn stam, op de vlucht, een ontmoeting met vriend en latere rivaal, Jamuka, gevangen genomen, ontsnapt, opgegroeid tot jonge man, getrouwd, zijn vrouw ontvoerd, wraak en later op nieuw gevangen genomen. o beetje alle pech in de wereld.Nu zal je misschien denken Temüjin...wie...? Nou dat jongentje zal uitgroeien tot de gevreesde Dzjengis Khan.

Hoewel de film behoorlijk accuraat is in zijn weergave van het leven op de Mongoolse steppen. Is dit echter niet het verhaal van hoe Temudgin de populariteit en macht verzamelde die nodig waren om de Mongoolse en Turkse stammen te verenigen. De nadruk ligt hier veel meer spirituele overleving en romance tussen Temüjin en Börte (enige liefde, Wikipedia kent een lange lijst van zijn vrouwen) Soms was de verhaallijn ook wat chaotisch, springt soms enigszins van de ”hak op de tak” Ondanks dat en het gebrek aan biografische geloofwaardigheid is de film bepaald geen mislukking!

Dat komt omdat het een spectaculaire audiovisuele filmische ervaring was. De kostuums en sets zien er authentiek uit en in de score is regelmatig meeslepende keelzang te horen, de cinematografie is uitstekend en de uitbeelding van de weidse Mongoolse natuur (alleen geen Mongolië maar China en Kazachstan) gaf de film net iets meer, maar ook door de overtuigende gevechtsscènes van de Chinese gevechtsregisseur Xiaoyang Chang (Hero, House of Flying Daggers) Daarnaast levert de gevarieerde cast, bestaande uit Chinese , Mongoolse en Russische acteurs, uitstekend werk. JA dit was zeer vermakelijk en het slaagt er in om episch te zijn!

Saillant detail; het was blijkbaar de bedoeling om van deze film een trilogie te maken, helaas is het daar nooit van gekomen en kwam regisseur Sergei Bodrov tijdens de opnames van zijn tweede speelfilm om het leven bij een sneeuwstorm.

Om eerlijk te zijn kan ik het me niet voorstellen dat een film die de titel "Monkey Killer" draagt, er potentiële kijkers zijn, die zich heel erg vergissen in wat voor film dit zal zijn! Mocht dat toch zo zijn is er nog het feit dat de film niet alleen geschreven en geregisseerd werd door Geovanni Molina, maar dat hij ook de hoofdrol vertolkt. Een film waarin één en dezelfde persoon bijna alles zelf doet, tja, niet verwonderlijk dat dit dus een lowbudgetfilm was!

Nou goed, ik zet met enige regelmaat dit soort filmpjes op maar goed zijn ze vaak niet! En dat is bij deze ook niet anders. Tijdens het spelen van een groepje kinderen sterft er eentje, en omdat de rest bang is om de gevangenis in te gaan, begraven ze hem. Jaren later pleegt een man met een latex Apenmasker moorden op het clubje. Wat volgt zijn de dingen die vaak gebeuren in dit soort werkjes; veel gepraat, heen-en-weer geloop, slecht acteerwerk gebruik van stock-video en te donkere en snel gesneden beeld tijdens een moord. De film is erg basic en als er geen toereikende ideeën of budget is om iets extra te doen...tja dan kan de film ook niet veel voorstellen!

Once there was a man whose prison was a chair.
The man had a monkey, they made the strangest pair.
The monkey ruled the man, it climbed inside his head.
And now as fate would have it, one of them is dead.

Zo klink de tekst op de poster van deze door George Romero geregisseerde film naar een boek van Michael Stewart. Als de film van start gaat zien we het eerste uur niet meer dan de situatie waar Allen in geraakt is en daarnaast de experimenten die op Ella de kapucijnaap worden verricht. Die twee komen dan bij elkaar en dan zijn er natuurlijk tekenen dat er iets niet helemaal klopt. Om pas in de laatste 40 minuten rustig aan wat meer te los te gaan. Klein minpuntje vond ik dat er nergens wordt verklaart hoe het nu kwam dat Allen opeens ziet wat Ella zag. De meeste credit gaat naar de cast inclusief de kapucijnapen, zij leverde zeer goed werk en maken als het waren deze film. Er was een vermelding aan het begin over dat de apen niet verwondt waren, iets dat voor de oplettende kijker ook te zien was. Telkens als een aap een injectie of gevaarlijke actie moest doen was er duidelijk gebruik gemaakt van een pop. Nu staat erbij de film Tom Savini vermeld en het kan bijna niet anders dan dat die apen van zijn hand zijn. Waarschijnlijk is de prachtige eind-scene dan ook om nog even gauw Tom Savini's kunnen te tonen.

Tot slot nog een leuk weetje: De verpleegster van Allen wordt gespeeld door Christine Forrest. Dit was ten tijde van filmen de vrouw van George Romero. Zij speelt in verschijnende van zijn films en volgens
IDMB vond Stephen King tijdens opnames van Creepshow (1982) haar naam zo goed dat hij die heeft gebruikt voor zijn nieuwe boek.

Wow verrassend goed weer! Regisseur Osgood Perkins, de zoon van Psycho’s Norman Bates hoofdrolspeler Anthony Perkins is (naar mijn mening) wars van trends en doet gewoon zijn eigen ding! Het levert hem niet altijd de gewenste waardering op maar fans weten het ondertussen wel bij Perkins krijg je kwaliteit! (5 films 4x een 4 of zelfs meer) Wie denk dat dit lijkt op de onverwachte hit-film van vorige jaar wordt teleurgesteld! Nee hoor! Alhoewel deze film gebaseerd is op een kort verhaal van Stephen King uit 1980, en Perkins zijn liefde voor het werk van de schrijver laat blijken...voegt hij, wat lijkt ook iets persoonlijk toe! En laat horror nou net het genre zijn waarin je op dat vlak meer creativiteit kwijt kunt.

De film opent met een cameo waarin vader/opa Petey (Adam Scott (Severance) onder het bloed, de titulaire aap (geen speelgoed) probeert te verpatsen in een pawn shop. Dit aapje lijkt verdacht veel op de Japanse jaren '50 Musical Jolly Chimp maar deze trommelt. En inderdaad, een paar seconden later....vervolgens belandt je met een voice-over bij de tweeling Hal en Bill Shelburn als kinderen die er achter komen dat de opwindbare aap dood en ongeluk lijkt te brengen. 25 jaar later probeert volwassen Hal, wat hij als soort familievloek is gaan zien, dit te ontlopen. Wat bemoeilijk werd door de relatie met z’n zoon Petey ((Colin O’Brien, de jonge Willy Wonka), En tja, misschien dat z’n tweelingbroer er ook wel heel anders over denkt? En dan wordt het interessanter....

Perkins kiest vanaf de openingsscène al zeer duidelijk niet voor pure horror, maar voor morbide cynische humor. Wel zijn de sterfgevallen die er zijn lekker in overdreven expliciete gore Wel was dit vaak met CGI. Wat net ietes minder was. In het ‘Stephen King-verhaal zelf zijn er maar een beperkt aantal moorden dus hier kon de regisseur eens lekker creatief losgaan! Wat me overigens ook opviel, was het enigszins ‘aparte’ acteerwerk in de veelal bijrollen. Elijah Wood duikt plots op als een soort guru, Perkins zelf is te zien als hippie-achtige oom. Daarnaast zijn hoofdrolspelers Theo James (The White Lotus) en kind-acteur Christian Convery ook zeer prima in hun dubbelrol.

Voor King-liefhebber zijn er voldoende verwijzingen en knipogen naar eerdere King-verfilmingen. Wel balanceert Perkins soms door teveel enthousiasme op een dun koord Die priester was bijvoorbeeld echt *kuch* té creatief geschreven! Hoe Perkins hier eigen jeugdtrauma op een subtiele manier verwerkt met Stephen Kings werk past perfect. Het is te hopen dat regisseur Osgood Perkins excentrieke stijl niet verloren gaat, door tegenvallende kijkers. Maar gelukkig is dat tot heden nog niet aan de orde want niemand minder dan James Wan produceerde deze heerlijke King-verfilming. Dit is één van de beter geslaagde horrorfilms naar een King-verhaal Maar je moet wel wat afstand nemen van wat je gewend bent!

Een horror/thriller-film op één locatie met één personage, valt of staat natuurlijk met zijn verhaal en de prestaties van de acteur. En laat de film slagen op beide vereisten! De goede vertolking voor de camera is die van Lily Sullivan, die je eerder zag opduiken als Final Girl in Evil Dead Rise (2023).

Sullivan speelt een onderzoeksjournalist die uit de gratie is gevallen nadat ze de feiten van een bron niet goed had onderzocht. Ze besluit om via de podcast ‘Beyond Believable’ haar carrière weer nieuw leven in te blazen. Ze stuit op een buitenaardse samenzwering die verband houd met een "zwarte baksteen"

Het verhaal speelt zich grotendeels af in een villa met een reeks telefoontjes en podcast-opnamesessies terwijl de journalist (wiens naam nooit in de film wordt onthuld) verhalen te horen krijgt over stenen en de vreemde gebeurtenissen die daarop volgden. En dat is het...maar deze film doet veel met weinig!

Het kijken naar hoe iemand anders een podcast probeert te maken lijkt me nu niet direct spannend (eigenlijk is dat het in echt ook niet) maar door enkele korte uitzonderingen buiten de één locatie te monteren, een griezelige score toe te voegen en op een of andere manier het claustrofobische paranoia weet te maken, kom je een heel eind.

Natuurlijk werk ook het verhaal over mysterieuze zwarte stenen geheel mee aan effectiviteit. Wel jammer dat het meer de kant op ging van gebeurtenissen in het verleden keren terug in het heden. Een invasie van buitenaardse wezens had de film meer recht gedaan. Maar verder was dit buitengewoon effectieve film en (wederom) een aangename verrassing uit Australië!

In de jaren '50 kwam de dreiging nogal eens vanuit de ruimte. Daarin is de The Monolith Monsters dan ook niet anders. Waar deze horror / monsters-uit-de-ruimte uit de jaren vijftig vooral in onderscheidt is het best een plausibele scenario. Geen marsmannetjes die Aarde willen overnemen (of waarschuwen) Maar een chemische reactie van zwarte kristallen uit een meteoor die zonder agenda de Aarde en de mens vernietigen. Een ander positief aspect aan de film is dat de romance met love interest ( Lola Albright) tot een minimum wordt beperkt. Het is dan ook een bovenverwachting goede B Sci-Fi-film. Mede geschreven door Jack Arnold, (regisseur van Creature from the Black Lagoon (1954) en It Came from Outer Space (1953) Dankzij zijn medewerking konden ze ook op budget besparen; om voor de meteoorcrash, beeldmateriaal te gebruiken van de ruimteschipcrash uit laatst genoemde film van vier jaar eerder. Daarnaast bestond de cast uit twee van de betere B-acteurs; Grant Williams uit The Incredible Shrinking Man (1957) en Les Tremayne uit The War of the Worlds (1953) Lola Albright zal later bekend worden als Edie Hart in de serie Peter Gunn. Wat aandacht wilde ik geven aan de weerman (William Schallert) die op gaat in zijn werk als er naar hem gebeld wordt om de regen te voorspellen. Hoewel niet genoemd in de aftiteling stal hij in zijn korte moment wel de show door zijn komische noot. Fijne film, niet top-notch maar met zijn vreemde concept is het wel heel erg fijn!

Onvoorstelbare mooie animatie, dit moderne sprookje van Hayao Miyazaki! Levensechte, boeiende personages, een meeslepend verhaal en op de koop toe een niet drammerige boodschap. Studio Ghibli laat gelukkig de kijker vrij om zelf te kiezen. En in deze film komt dat duidelijk naar voren, doordat zowel de egoïstische motieven van de mens als van de natuur worden getoont. Er zijn geen typische ‘helden’ en slechteriken’ in de productie. Voor beide kampen valt iets te zeggen, het schemergebied tussen goed en fout huist in alle karakters. We zien aan het begin van de film de jonge Ashitaka die probeert om een paar kinderen uit zijn dorp te redden van een dol geworden, monsterlijk zwijn. Hierbij raakt hij besmet met een geheimzinnige ziekte. Op zoek naar genezing belandt hij midden in de strijd tussen een geheimzinnige prinses en een geïndustrialiseerde gemeenschap. Een oorlog waarin boswezens het opnemen tegen vuurwapens. De manier waarop die personages worden uitgediept, is ontzettend knap gedaan. Zo kan in eerste instantie een karakter al snel sympathie op wekken, om er vervolgens een dubbele agenda op na te houden. Het omgekeerde geval gaat ook op. De slechteriken blijken er opeens menselijke en sympathieke kanten op na te houden. Na afloop van de film, kan ieder voor zich een eigen mening vormen over de motieven en drijfveren van een personage. Af en toe is de sfeer wel grimmig en vloeit er wat bloed maar het wordt nergens echt gruwelijk. Iets anders wat opvalt is dat er geen komische bijfiguren zijn te vinden in deze film. Deze volwassen toon en de diepgang van de film maken van Hayao Miyazaki’s prent een onverslijtbare meesterwerk die hopelijk nog vele generaties zal boeien.

Deze film is weer echt zo’n recensenten-favoriet waar ik zo goed als niets mee kan. Je volg domweg een groep tiener-soldaten in een afgelegen gebied in de bergen van een Latijns-Amerikaans land die over een gijzelaar waken. Ik heb geen idee wie die kinderen nou echt zijn. Waarom ze daar zitten, hoe ze daar komen. Waarom laten ze zich voor het karretje van 'De Boodschapper' spannen? Het blijft allemaal in het ongewisse. (het enige wat je wel weet is dat de film uit Colombia komt) Ik weet het, de film gaat meer om wat groepsdynamiek met je doet. Maar dan wil ik wel met die personages mee kunnen gaan. Nu zag alleen eendimensionale personages die rituelen uitvoeren, paddo's gebruiken, rondlopen met wapens en de onherbergzame jungle. Oftewel het enige wat ik in de film zag was, dat het teert op de effecten van mooie cinematografie. Tja en net als bij de groep tieners sloeg bij mij daarom algauw de verveling toe.