Opinions

Heerlijke gotische film

Deze film neemt als uitgangspunt de notoire ‘gothic novel’ van de Britse schrijver Matthew Gregory Lewis.

Dit verhaal is erg uitgebreid maar heeft twee belangrijke verhaallijnen. De eerste betreft de corruptie en ondergang van de monnik Ambrosio, en zijn interacties met de vermomde demon Matilda en de deugdzame maagd Antonia. Het andere subplot volgt de romantiek van Raymond en de non Agnes. De roman bevat ook verschillende anekdotes van andere personages.

Echter kiest men er hier vooral voor om zich alleen te richten op de onvermijdelijke ondergang Ambrosio. Hierdoor ontstaat er beetje een probleem met het waarom de twee laatst genoemde personages er zijn en Antonia hadden misschien iets beter geïntroduceerd kunnen worden. Maar de dubbelzinnigheid van Valerio werd wel goed uitgevoerd in de film.

Ach wat de film mist in zijn verhaalstructuur maakt het goed door een onheilspellende atmosfeer op te roepen en deze bekende horror/thriller elementen op effectieve wijze in te zetten. Tjonge wat was er hier een fijne gotische stijl: onweer, krassende kraaien, duistere schaduwen, kerkhoven, processies en angstaanjagende waterspuwers. Het steekt visueel uitstekend in elkaar. Hoewel het camerawerk conventioneel is, wordt alles treffend in beeld gebracht. De belichting is heerlijk duister en sfeervol, de kostuums zijn overtuigend en het hoogtepunt is de Maria-processie aan het einde van de film!

De film moet het dus meer hebben van de verontrustende sfeer. Alhoewel de inhoud van het boek de goegemeente destijds flink door elkaar schudde. Zal het in deze moderne tijd ook niet per se vrouwen laten flauwvallen en mannen zou doen beven. Toch gaat de film niet voluit, wil helaas zijn kijker niet al te heftig schokken! Al bevat de film van regisseur Dominik Moll nog steeds wel ingrediënten die de schokfactor behouden; er is incest, er is verkrachting, er is moord. Alles wat je nodig hebt voor een goede psych-thriller!

Nu ben ik bang dat gotische films heden ten dage het niet al te goed zouden doen, het publiek vind het algauw te rustig maar eigenlijk verdiend de Gothic novel; The Monk: A Romance van Matthew Gregory Lewis nog wel een verfilming maar dan enige terughoudendheid. Tot die tijd is dit een absoluut een goede verfilming!

Startend met een hilarische introductie van een echte professor (Dr. Frank Baxter van de Universiteit van zuidelijk-Californië) is dit een een zeer vermakelijke 50’s/60’s creaturen-film. En er zijn zelfs twee niet-of semi-menselijke soorten. Waarbij de in de titel vermelde mol-mensen een soort half-mens half-dier zijn en slaven van het andere volk. Verder vond ik dat het verhaal toch vrij goed doordacht was. Met kleine details; zoals de paddenstoelen en de gevoeligheid voor licht en bij een voedsel tekort offerde de beschaving van albino Soemeriërs hun eigen mensen (al was het niet zo slim om hier vrouwen voor te nemen) Doordat het zich afspeelt onder de grond hangt er een effectieve claustrofobisch atmosfeer. De film kan niet anders dan een B-film zijn geweest want de dialogen die soms pittig (lang) en soms grappig (droog) waren, kwamen duidelijk voort om de boel te rekken. Zo ook een plots getoonde heel bizarre dans-scene. En dan was er nog een gave schurk in de persoon van de Hoge Priester met van die rare, strenge gezichtshaar (Deed me denken aan Japans) Iets wat dan weer niet klopte was het feit dat er blijkbaar schapen waren maar iedereen die at...? Paddenstoelen? Daarnaast was het einde; met het instorten van de grotten een beetje gemakzuchtig. Of dit ook kwam door de studio-bazen weet ik niet. Echter het ironische lot dat John Agar's liefde ten deel viel, was wel door deze studio-bazen bedacht. Zij zagen een relatie tussen verschillende rassen niet zo zitten! De film is daardoor iets te gedateerd maar er blijf genoeg leuks om van te genieten!

Kort en krachtig. Alhoewel het geen zombiefilm is, speelt het wel met de regels en verwachtingen van dat subgenre. Waar die niet te stoppen drang van de ouders om hun kinderen te vermoorden vandaan komt wordt niet echt uitgelegd door regisseur Brian Taylor (Crank) Al zijn er wel een paar aanwijzingen. Wie weet wordt hier dieper op ingegaan bij een eventueel vervolg. (met het open einde lijkt die er te moeten komen) Toch wekt de film een vreemd grimmig genoegen op om te zien hoe de ouders zich tegen hun kroost keren. Veel van de fun komt dan ook van het molesteren van die "onschuldig" kinderen, al gaat dit niet helemaal voluit. Uiteindelijk eindigt de film met herkenbare home invasions thriller elementen maar door een stel flashbacks weet de film de aandacht toch goed vast te houden. Hoe leuk je de film vind hangt ook een beetje af, van hoe goed je Nicolas Cage kan hebben. Toch levert hij hier puik werk. Hilarisch en memorable is de scene wanneer hij een pool-tafel verbouwd terwijl hij de Hokey Pokey zingt. Selma Blair is eveneens goed als de uitgebluste moeder en de kids wekken (zonder zelf irritant te worden) de juiste irritatie op om ze achter het behang te plakken. Met deze film past regisseur Brian Taylor de Howard Hawks-formule "drie goede scènes, geen slechte" perfect toe! Een prima film dus!

Een maaltijd kan je met kruiden op smaak brengen, en zo werkt het met films ook wel een beetje. Waarbij de spannende gebeurtenissen dan de smaakmakers zijn. Echter deze film voegt totaal geen spanning toe aan zijn verhaal. In de totale film is er geen vleugje of toefje spanning te vinden. Veelal zien we actrice Charlene Choi jammeren over haar verloren vriendje en eten bereiden of nuttigen aan tafel. Zij is leuk om te zien maar haar acteerwerk is ronduit slecht. Dieptepunt zijn haar woede-uitbarstingen, die zijn niet om aan te zien. Daarnaast zijn er zo verschrikkelijk veel verwijzingen naar de gemoedstoestand van Choi, dat de kijker maar weinig moeite hoeft te doen om te weten dat het niet helemaal klopt. Hieronder wordt over een vermeend los gaan gesproken, echter heb ik die niet kunnen ontdekken. Na meer dan een uur is er wel een soort van opleving/clou maar die kabbelt net zo rustig voort als al het voorgaande. Om vervolgens tot overmaat van ramp ook nog eens doodleuk het begin te herhalen. Op muziek bij een film let ik niet zo heel vaak maar hier irriteerde ik me mateloos aan de foute liftmuziek of tenenkrommende dramatische deuntjes. Kortom deze film was voor mij niks minder dan een zoutloos geheel!

Prima Neo-noir met Bob Hoskins als een warmhartige kleine gangster en Michael Caine als de harde gangster-baas. En dan is er nog een wit konijn..?! George (Hoskins) accepteert werk om een call-girl (Cathy Tyson) rond te rijden en als het al snel meer dan een professionele interesse begint te worden, beginnen de problemen. Op het eerste gezicht is het dan ook een eenvoudige romance die zich afspeelt in de Britse onderwereld van de jaren tachtig. Maar het blijk toch anders te zitten... De film neemt de tijd om het verhaal en de sfeer op te zetten, en geeft ons voldoende tijd om zo de personages te leren kennen. Het acteren van de cast is goed maar het is Bob Hoskins, die erboven uitsteekt! Als je een Elton John stervormige zonnebril kan dragen en nog steeds serieus weet over te komen tijdens de gespannen en emotionele climax, ben je de man!

Welkom in de wondere wereld van Mona Lisa Lee. Een stijlvolle fantasie rondreis in de stad New Orleans. Want dat is wat dit is, een reis, zonder vast begin of einde terwijl je kleurrijke personages ontmoet die het bewonen. Dit zorgt ervoor dat je meer wilt leren over de stad die je net als Mona ontdekt. Regisseur Ana Lily Amirpours eerste film, A Girl Walks Home Alone at Night, was een vampierwestern; haar tweede, The Bad Batch, een kannibalenromance en nu zet ze dit voort met een superheldin-horrorsprookje. Het duikt misschien niet helemaal in de sinistere kant van de krachten, maar het zorgt er wel voor dat je meer wil zien. Ook de acteerprestaties helpen hier bij; Jeon Jong-Seo schittert als de verdwaalde vrouw in de stad, Kate Hudson schittert als de exotische paaldanser en alleenstaande moeder, Ed Skrein is de drugsdealer met een groot hart en komiek Craig Robinson zorgt als politieagent Harold voor wat luchtigheid. Een zeer plezierig filmpje die speelt met genres en verwachtingen!

Stelletjes prutsers aan het werk! Oké Franco maakte zijn films alleen voor het geld maar als die er al géén zin in had? Ook nog werk uit handen gaf aan mederegisseur Franco Prosperi. Slaat het gewoon volledig de plank mis! Franco schreef dit met gecrediteerde regisseur Jean Rollin en we krijgen dus een of ander derderangs verhaaltje over een ontvoerd dochtertje die de koningin van een kannibalenstam wordt tot de vader zijn gelukkig getrouwde dochter dwingt terug te keren naar de beschaving. Enfin...als het plot niet toereikend is dan kan je altijd nog plezier beleven aan de kannibalen die op wat mensenvlees kauwen... Helaas weet Franco dit zeer vakkundig te verprutsen door close-ups en slow motion begeleidt met nagesynchroniseerd eetgeluiden of iet dergelijks, toe te passen. Ja deze bevat dus wel kannibalen, super goedkope …want het zijn de lokale zigeuners met hun snorren en bijhorende kapsels in bontgekleurde schmink. Sh*t het ging van kwaad naar erger...want beelden van de dansende stam, stock footage van vliegende vogels een slang of bomen in de wind en plots ben je dan zonder aankondiging zoveel jaar verder en is het kleine meisje veranderd in een 17-jarige naakte Sabrina Siani. En papa herinnert zich alles weer en verzamelt een team van ontdekkingsreizigers die niet het verschil weten tussen een Spaanse tuin/park of . . . de jungle! Dit alles werd onderbroken door drie of vier keer slome shots van kannibalen aan het werk. Het zorgt dat ik na 90 minuten best durf te beweren dat dit een wel erg slechte jungle-horror was!

Het oeuvre van regisseur Antonio Margheriti laat zich niet kenmerken door goedgemaakte films. Maar... ook deze was weer best "genieten" Het is een soort rare mash-up van verschillende populaire genres en losjes gebaseerd op een Argentijns stripboek. De film begint alsof het een standaard prehistorische film is in de trant van One Million Years BC, met daarin een verdwaald Conan-figuur echter in het derde bedrijf veranderd de film plots in een Star Wars- rip-off. Ja, echt want Yor is de zoon van een overlevende van een nucleaire holocaust die op een speurtocht is naar de oorsprong van zijn medaillon.

Dit was duidelijk een geval van filmmakers die met een extreem laag budget, er nog het beste van probeerden te maken. Wat uiteraard niet altijd echt slaagt! Zo zijn de in energiecentrale op een eiland aanwezige Darth Vaderlook-a-like Androïden (en wat nog niet meer?) gerecycled uit een (andere) Italiaanse Star Wars- rip-off; L'Umanoide (1979) Aangevuld met goedkope maar aandoenlijke dinosauruseffecten en dit alles is opgenomen in Turkije. Ook altijd handig als je een American Football-speler met een slecht kapsel in de titelrol kan casten en een oud Bond-girl de Franse Corinne Clery (Moonraker, had zij misschien ook toevallig die rip-off spullen in de kast liggen?) En dan is er nog de discoscore met Yor's eigen themalied, wat te past en ongepast steeds weer opduikt.

De film voelt ook alsof het best lang duurt! Een reden hiervoor is te vinden omdat het zijn leven begon als een tv-miniserie in Italië, een epos van 4 uur die werd ingekort tot deze speelfilm. Maar toch...was het een slordige vermakelijke cheesy puinhoop!

Wanneer je deze film gaat kijken is het misschien handig om te weten dat Mondo-films een sub-genre uit de jaren '60 waren die exploitatie en documentaire combineerde. Pseudo-documentaires met sensationele onderwerpen, scènes of situaties. Deze film is dus geïnspireerd op dat Mondo-filmgenre en dan met name de film; Mondo Hollywood (1967)

Het idee van deze film is eigenlijk simpel; een wezen uit de 5e dimensie (alleen te horen in voice-over) belandt in Hollywood. Hij komt in contact met hippe paddenstoelendealer Normand Boyle, die net een existentiële crisis doormaakt als gevolg van zijn vermiste kat, die hem meeneemt door Los Angeles langs types (onderverdeeld in de categorieën: Titans, Weirdos en Dreamers) uit de filmindustrie, politieke randgroepen en psychedelische mensen om de betekenis van 'Mondo' te ontdekken.

De film is een beetje een allegaartje van uiteenlopende verhaallijnen. Soms heeft de film een ​​luchtig tempo met een aantal vermakelijke momenten waarin personages grappen uiten. Bij anderen momenten vertraagt ​​het tempo en vraag je je af wanneer de dingen in vredesnaam verder gaan. Het is niet zo dat het acteerwerk of de montage slecht zijn. Sterker nog, ik vond de meeste optredens hier ook wel leuk. Het is een ​​mengelmoes van willekeurig samengestelde onzin en weet niet precies wat nu bedoeling of voor wie het nu precies gemaakt is...?

Nadat Temüjin, de zoon van een Khan van een Mongoolse stam op 9-jarige leeftijd zijn bruid Börte heeft uitgekozen verliest hij zijn vader. Berooid, verbannen uit zijn stam, op de vlucht, een ontmoeting met vriend en latere rivaal, Jamuka, gevangen genomen, ontsnapt, opgegroeid tot jonge man, getrouwd, zijn vrouw ontvoerd, wraak en later op nieuw gevangen genomen. o beetje alle pech in de wereld.Nu zal je misschien denken Temüjin...wie...? Nou dat jongentje zal uitgroeien tot de gevreesde Dzjengis Khan.

Hoewel de film behoorlijk accuraat is in zijn weergave van het leven op de Mongoolse steppen. Is dit echter niet het verhaal van hoe Temudgin de populariteit en macht verzamelde die nodig waren om de Mongoolse en Turkse stammen te verenigen. De nadruk ligt hier veel meer spirituele overleving en romance tussen Temüjin en Börte (enige liefde, Wikipedia kent een lange lijst van zijn vrouwen) Soms was de verhaallijn ook wat chaotisch, springt soms enigszins van de ”hak op de tak” Ondanks dat en het gebrek aan biografische geloofwaardigheid is de film bepaald geen mislukking!

Dat komt omdat het een spectaculaire audiovisuele filmische ervaring was. De kostuums en sets zien er authentiek uit en in de score is regelmatig meeslepende keelzang te horen, de cinematografie is uitstekend en de uitbeelding van de weidse Mongoolse natuur (alleen geen Mongolië maar China en Kazachstan) gaf de film net iets meer, maar ook door de overtuigende gevechtsscènes van de Chinese gevechtsregisseur Xiaoyang Chang (Hero, House of Flying Daggers) Daarnaast levert de gevarieerde cast, bestaande uit Chinese , Mongoolse en Russische acteurs, uitstekend werk. JA dit was zeer vermakelijk en het slaagt er in om episch te zijn!

Saillant detail; het was blijkbaar de bedoeling om van deze film een trilogie te maken, helaas is het daar nooit van gekomen en kwam regisseur Sergei Bodrov tijdens de opnames van zijn tweede speelfilm om het leven bij een sneeuwstorm.

De non, nee, niet die francise-verschijning van 2018, maar een natte non uit Spanje. Alhoewel deze Spaanse film voelt vooral ook Amerikaans aan; het is in het Engels gesproken en start zelfs in Amerika (of doet alsof) Gaat over een wraakzuchtige geest die haar voormalige leerlingen opjaagt en vermoordt. (sterven op de manier als hun gelijknamige heiligen) Daarom lijkt het op een slasher maar door de bovennatuurlijke oorsprong van de moordenaar werd het wel interessanter. De non verschijnt via water, wat de film dus veel kansen geeft om haar uit druppels water te laten komen. De film is het regiedebuut van Luis de la Madrid, die meer bekend is als editor voor o.a. enkele Jaume Balagueró -films (die het verhaal voor deze film leverde) De film komt van het in 1998 opgerichte Spaans filmproductiebedrijf Fantastic Factory door horror-regisseur Brian Yuzna en een Spaanse producent. Ach de film heeft zijn gebreken, prima effecten, had draaglijke acteerwerk, en eye-candy met Aníta Briem. Het was standaard maar keek gemakkelijk weg, wat het dan ook geen slecht film maakt.

Om eerlijk te zijn kan ik het me niet voorstellen dat een film die de titel "Monkey Killer" draagt, er potentiële kijkers zijn, die zich heel erg vergissen in wat voor film dit zal zijn! Mocht dat toch zo zijn is er nog het feit dat de film niet alleen geschreven en geregisseerd werd door Geovanni Molina, maar dat hij ook de hoofdrol vertolkt. Een film waarin één en dezelfde persoon bijna alles zelf doet, tja, niet verwonderlijk dat dit dus een lowbudgetfilm was!

Nou goed, ik zet met enige regelmaat dit soort filmpjes op maar goed zijn ze vaak niet! En dat is bij deze ook niet anders. Tijdens het spelen van een groepje kinderen sterft er eentje, en omdat de rest bang is om de gevangenis in te gaan, begraven ze hem. Jaren later pleegt een man met een latex Apenmasker moorden op het clubje. Wat volgt zijn de dingen die vaak gebeuren in dit soort werkjes; veel gepraat, heen-en-weer geloop, slecht acteerwerk gebruik van stock-video en te donkere en snel gesneden beeld tijdens een moord. De film is erg basic en als er geen toereikende ideeën of budget is om iets extra te doen...tja dan kan de film ook niet veel voorstellen!

Once there was a man whose prison was a chair.
The man had a monkey, they made the strangest pair.
The monkey ruled the man, it climbed inside his head.
And now as fate would have it, one of them is dead.

Zo klink de tekst op de poster van deze door George Romero geregisseerde film naar een boek van Michael Stewart. Als de film van start gaat zien we het eerste uur niet meer dan de situatie waar Allen in geraakt is en daarnaast de experimenten die op Ella de kapucijnaap worden verricht. Die twee komen dan bij elkaar en dan zijn er natuurlijk tekenen dat er iets niet helemaal klopt. Om pas in de laatste 40 minuten rustig aan wat meer te los te gaan. Klein minpuntje vond ik dat er nergens wordt verklaart hoe het nu kwam dat Allen opeens ziet wat Ella zag. De meeste credit gaat naar de cast inclusief de kapucijnapen, zij leverde zeer goed werk en maken als het waren deze film. Er was een vermelding aan het begin over dat de apen niet verwondt waren, iets dat voor de oplettende kijker ook te zien was. Telkens als een aap een injectie of gevaarlijke actie moest doen was er duidelijk gebruik gemaakt van een pop. Nu staat erbij de film Tom Savini vermeld en het kan bijna niet anders dan dat die apen van zijn hand zijn. Waarschijnlijk is de prachtige eind-scene dan ook om nog even gauw Tom Savini's kunnen te tonen.

Tot slot nog een leuk weetje: De verpleegster van Allen wordt gespeeld door Christine Forrest. Dit was ten tijde van filmen de vrouw van George Romero. Zij speelt in verschijnende van zijn films en volgens
IDMB vond Stephen King tijdens opnames van Creepshow (1982) haar naam zo goed dat hij die heeft gebruikt voor zijn nieuwe boek.

Wow verrassend goed weer! Regisseur Osgood Perkins, de zoon van Psycho’s Norman Bates hoofdrolspeler Anthony Perkins is (naar mijn mening) wars van trends en doet gewoon zijn eigen ding! Het levert hem niet altijd de gewenste waardering op maar fans weten het ondertussen wel bij Perkins krijg je kwaliteit! (5 films 4x een 4 of zelfs meer) Wie denk dat dit lijkt op de onverwachte hit-film van vorige jaar wordt teleurgesteld! Nee hoor! Alhoewel deze film gebaseerd is op een kort verhaal van Stephen King uit 1980, en Perkins zijn liefde voor het werk van de schrijver laat blijken...voegt hij, wat lijkt ook iets persoonlijk toe! En laat horror nou net het genre zijn waarin je op dat vlak meer creativiteit kwijt kunt.

De film opent met een cameo waarin vader/opa Petey (Adam Scott (Severance) onder het bloed, de titulaire aap (geen speelgoed) probeert te verpatsen in een pawn shop. Dit aapje lijkt verdacht veel op de Japanse jaren '50 Musical Jolly Chimp maar deze trommelt. En inderdaad, een paar seconden later....vervolgens belandt je met een voice-over bij de tweeling Hal en Bill Shelburn als kinderen die er achter komen dat de opwindbare aap dood en ongeluk lijkt te brengen. 25 jaar later probeert volwassen Hal, wat hij als soort familievloek is gaan zien, dit te ontlopen. Wat bemoeilijk werd door de relatie met z’n zoon Petey ((Colin O’Brien, de jonge Willy Wonka), En tja, misschien dat z’n tweelingbroer er ook wel heel anders over denkt? En dan wordt het interessanter....

Perkins kiest vanaf de openingsscène al zeer duidelijk niet voor pure horror, maar voor morbide cynische humor. Wel zijn de sterfgevallen die er zijn lekker in overdreven expliciete gore Wel was dit vaak met CGI. Wat net ietes minder was. In het ‘Stephen King-verhaal zelf zijn er maar een beperkt aantal moorden dus hier kon de regisseur eens lekker creatief losgaan! Wat me overigens ook opviel, was het enigszins ‘aparte’ acteerwerk in de veelal bijrollen. Elijah Wood duikt plots op als een soort guru, Perkins zelf is te zien als hippie-achtige oom. Daarnaast zijn hoofdrolspelers Theo James (The White Lotus) en kind-acteur Christian Convery ook zeer prima in hun dubbelrol.

Voor King-liefhebber zijn er voldoende verwijzingen en knipogen naar eerdere King-verfilmingen. Wel balanceert Perkins soms door teveel enthousiasme op een dun koord Die priester was bijvoorbeeld echt *kuch* té creatief geschreven! Hoe Perkins hier eigen jeugdtrauma op een subtiele manier verwerkt met Stephen Kings werk past perfect. Het is te hopen dat regisseur Osgood Perkins excentrieke stijl niet verloren gaat, door tegenvallende kijkers. Maar gelukkig is dat tot heden nog niet aan de orde want niemand minder dan James Wan produceerde deze heerlijke King-verfilming. Dit is één van de beter geslaagde horrorfilms naar een King-verhaal Maar je moet wel wat afstand nemen van wat je gewend bent!

Een horror/thriller-film op één locatie met één personage, valt of staat natuurlijk met zijn verhaal en de prestaties van de acteur. En laat de film slagen op beide vereisten! De goede vertolking voor de camera is die van Lily Sullivan, die je eerder zag opduiken als Final Girl in Evil Dead Rise (2023).

Sullivan speelt een onderzoeksjournalist die uit de gratie is gevallen nadat ze de feiten van een bron niet goed had onderzocht. Ze besluit om via de podcast ‘Beyond Believable’ haar carrière weer nieuw leven in te blazen. Ze stuit op een buitenaardse samenzwering die verband houd met een "zwarte baksteen"

Het verhaal speelt zich grotendeels af in een villa met een reeks telefoontjes en podcast-opnamesessies terwijl de journalist (wiens naam nooit in de film wordt onthuld) verhalen te horen krijgt over stenen en de vreemde gebeurtenissen die daarop volgden. En dat is het...maar deze film doet veel met weinig!

Het kijken naar hoe iemand anders een podcast probeert te maken lijkt me nu niet direct spannend (eigenlijk is dat het in echt ook niet) maar door enkele korte uitzonderingen buiten de één locatie te monteren, een griezelige score toe te voegen en op een of andere manier het claustrofobische paranoia weet te maken, kom je een heel eind.

Natuurlijk werk ook het verhaal over mysterieuze zwarte stenen geheel mee aan effectiviteit. Wel jammer dat het meer de kant op ging van gebeurtenissen in het verleden keren terug in het heden. Een invasie van buitenaardse wezens had de film meer recht gedaan. Maar verder was dit buitengewoon effectieve film en (wederom) een aangename verrassing uit Australië!

In de jaren '50 kwam de dreiging nogal eens vanuit de ruimte. Daarin is de The Monolith Monsters dan ook niet anders. Waar deze horror / monsters-uit-de-ruimte uit de jaren vijftig vooral in onderscheidt is het best een plausibele scenario. Geen marsmannetjes die Aarde willen overnemen (of waarschuwen) Maar een chemische reactie van zwarte kristallen uit een meteoor die zonder agenda de Aarde en de mens vernietigen. Een ander positief aspect aan de film is dat de romance met love interest ( Lola Albright) tot een minimum wordt beperkt. Het is dan ook een bovenverwachting goede B Sci-Fi-film. Mede geschreven door Jack Arnold, (regisseur van Creature from the Black Lagoon (1954) en It Came from Outer Space (1953) Dankzij zijn medewerking konden ze ook op budget besparen; om voor de meteoorcrash, beeldmateriaal te gebruiken van de ruimteschipcrash uit laatst genoemde film van vier jaar eerder. Daarnaast bestond de cast uit twee van de betere B-acteurs; Grant Williams uit The Incredible Shrinking Man (1957) en Les Tremayne uit The War of the Worlds (1953) Lola Albright zal later bekend worden als Edie Hart in de serie Peter Gunn. Wat aandacht wilde ik geven aan de weerman (William Schallert) die op gaat in zijn werk als er naar hem gebeld wordt om de regen te voorspellen. Hoewel niet genoemd in de aftiteling stal hij in zijn korte moment wel de show door zijn komische noot. Fijne film, niet top-notch maar met zijn vreemde concept is het wel heel erg fijn!

Onvoorstelbare mooie animatie, dit moderne sprookje van Hayao Miyazaki! Levensechte, boeiende personages, een meeslepend verhaal en op de koop toe een niet drammerige boodschap. Studio Ghibli laat gelukkig de kijker vrij om zelf te kiezen. En in deze film komt dat duidelijk naar voren, doordat zowel de egoïstische motieven van de mens als van de natuur worden getoont. Er zijn geen typische ‘helden’ en slechteriken’ in de productie. Voor beide kampen valt iets te zeggen, het schemergebied tussen goed en fout huist in alle karakters. We zien aan het begin van de film de jonge Ashitaka die probeert om een paar kinderen uit zijn dorp te redden van een dol geworden, monsterlijk zwijn. Hierbij raakt hij besmet met een geheimzinnige ziekte. Op zoek naar genezing belandt hij midden in de strijd tussen een geheimzinnige prinses en een geïndustrialiseerde gemeenschap. Een oorlog waarin boswezens het opnemen tegen vuurwapens. De manier waarop die personages worden uitgediept, is ontzettend knap gedaan. Zo kan in eerste instantie een karakter al snel sympathie op wekken, om er vervolgens een dubbele agenda op na te houden. Het omgekeerde geval gaat ook op. De slechteriken blijken er opeens menselijke en sympathieke kanten op na te houden. Na afloop van de film, kan ieder voor zich een eigen mening vormen over de motieven en drijfveren van een personage. Af en toe is de sfeer wel grimmig en vloeit er wat bloed maar het wordt nergens echt gruwelijk. Iets anders wat opvalt is dat er geen komische bijfiguren zijn te vinden in deze film. Deze volwassen toon en de diepgang van de film maken van Hayao Miyazaki’s prent een onverslijtbare meesterwerk die hopelijk nog vele generaties zal boeien.

Deze film is weer echt zo’n recensenten-favoriet waar ik zo goed als niets mee kan. Je volg domweg een groep tiener-soldaten in een afgelegen gebied in de bergen van een Latijns-Amerikaans land die over een gijzelaar waken. Ik heb geen idee wie die kinderen nou echt zijn. Waarom ze daar zitten, hoe ze daar komen. Waarom laten ze zich voor het karretje van 'De Boodschapper' spannen? Het blijft allemaal in het ongewisse. (het enige wat je wel weet is dat de film uit Colombia komt) Ik weet het, de film gaat meer om wat groepsdynamiek met je doet. Maar dan wil ik wel met die personages mee kunnen gaan. Nu zag alleen eendimensionale personages die rituelen uitvoeren, paddo's gebruiken, rondlopen met wapens en de onherbergzame jungle. Oftewel het enige wat ik in de film zag was, dat het teert op de effecten van mooie cinematografie. Tja en net als bij de groep tieners sloeg bij mij daarom algauw de verveling toe.

Welke found footage-film uit 2008 over een buitenaardse invasie doet deze film van "The Asylum" na? En Oef, wat een onbekwame found footage-film...ik bedoel, het subgenre leent zich goed om kosten te drukken. Maar hier is het wel heel erg kostenbesparend. Dezelfde scène maar steeds op een andere plek en iemand betalen om met filters het er beschadigd uit te laten zien. Een aardbeving in Tokio, Japan maar euh..vliegtickets zijn te duur dus speelt het zich gewoon af in Los Angels, Amerika. Wat gek genoeg ook eigenlijk de meest opvallende prestatie in de film was! Gelukkig volgt het aantrekkelijke meisjes zodat je het einde net weet te halen. Maar eerlijk gezegd kan je na een half uur al niet veel meer schelen hoe het afloopt, de hele film bestaat namelijk alleen maar uit mensen die met elkaar praten en bij de daadwerkelijke interessante delen draait de camera weg, springt op zwart of loop zogenaamd vast...Bekeek deze film voor The Asylum Movie Club op Letterboxd

Dit is een beetje rare mix tussen Gangster en Monster-film. Het start met scenes uit de rechtbank waar dan aan de hand van flashbacks het gebeuren wordt vertelt. Enigszins wanordelijk zien we over de relatie van broer Scot (Phillip Terry) en zus Susan (Ellen Drew) Webster. Zus-lief wil naar de grote stad en aldaar dwingen gangsters Susan Webster tot een leven van prostitutie. Er wordt op een behendige manier het verbod van de Hays-Code op prostitutie omzeilt. Broer komt haar natuurlijk redden maar wordt erin geluisd. Vanaf daar zet de film koers in de richting van een horrorfilm met de introductie van Dr. Parry (George Zucco), die de hersenen van Drew's overleden broer transplanteert in een gorilla! Het was lang wachten op het horror -gedeelte met de krankzinnige geleerde en dit was maar slecht uitgewerkt. Het acteerwerk was nog niet eens zo heel slecht in een uiteindelijk maar weinig interessant wraak-verhaaltje met een aap. De filmposter deed met denken aan Captive Wild Woman (1943)

Film van regisseur J.A. Bayona die bij mij vooral bekent werd met de zeer mooie film The Orphanage. Zo goed als die eerste vond ik deze tearjerker niet al werkt de combinatie met fantasie wel perfect. De vergelijking met El Laberinto del Fauno (2006) lig natuurlijk op de loer aangezien Guillermo del Toro aan de bakermat van Bayona's carriere stond. Echter is alleen de thematiek van de kinderen die in hun fantasie de wrange realiteit ontvluchten wat in beide films overeenkomt. Fantasieën bedacht door kinderen in films zijn zelfs bijna een waar subgenre denk aan: Paperhouse (1988) of Coraline (2009) of Heavenly Creatures (1994) en Labyrinth (1986) De realiteit wordt hier uiteraard vertegenwoordigt door een monster in de vorm van een grote boom die wel trekjes had van Groot uit de Guardians of the Galaxy en door de stem van Liam Neeson ook wel deed denken aan Treebeard uit Lord of the Rings. Via een Charles Dickens-manier bezoekt hij de jongen, wat soms best heftig en eng was. Het kan zijn dat mensen als eerste instantie op het verkeerde been worden gezet en de film afdoen als een kinderfilm. Maar de film is alles behalve kinderlijk, het is zeer volwassen uitwerking over een spirituele gids, die hand die je leidt door een crisis, maar dan wel bedacht door een jongetje. Helaas kan de film maar op één manier eindigen en juist die laatste 30 minuten druipt de drama ervan af. Een stoere combinatie van fantasie en een Kleenex-waardige film.

Laat ik positief beginnen de monsters zijn geweldige uitziende wezens. Helaas heeft deze film afgezien van die coole gigantische wespen niet veel te bieden. Deze zijn alleen maar te zien in het begin en het einde. Verder is er enorme hoeveelheid van het lopen en lopen. Een soort reisverslag over rondlopen in Afrika. Afgewisseld met beeldmateriaal zo uit vakantiefilmpjes van wilde dieren en inboorlingen. Dr. Quent Brady (Jim Davis) is een onmogelijke held, het acteren van de gehele cast is verschrikkelijk. Als je in de stemming bent om slecht broddelwerk uit jaren vijftig te kijken heb je hier iets goeds. je zou ook iets beters kunnen zoeken.

In krap een week opgenomen en met een beperkt budget is dit de eerste film die Roger Corman ooit produceerde. Nee, het is niet de beste film. Menigmaal zien we alleen maar bijzaken. Er wordt wa afgepraat in de film tussen de hoofdpersonages en in chit-chats met de lokale bevolking. Je ziet herhalende onderwater-beelden en ook een stoeipartij met haai. Een pedaal aangedreven onderzeeër was er dankzij beloofde gratis publiciteit. Ook het beloofde Monster is niet vaak in beeld. Tja, kleine budget was dan ook behoorlijk zichtbaar, maar echt verschrikkelijk was het niet. Want die ene keer dat het Monster er was, was het ook goed! Ook de opening als onze mooie blonde hoofdrolspeler zich uitkleedt tot haar badpak en gaat zwemmen... het leek wel..."Jaws" Het blijkt echter dat de hele scène draaide om het ontmoet-moment tussen Julie en marinebioloog Steve. En dan de heldin Julie, zij is opmerkelijk modern. Ze is dapper, onafhankelijk, vastberaden en volledig onbewust van wat de mannelijke personages van haar vinden. De film draait rond haar persoonlijkheid en haar vastberadenheid om het monster op te zoeken. Zo was de film op zijn eigen manier toch best leuk.

Deze Monster Hunter zal geen enkele filmcriticus bekeren voor de B-films van Paul WS Anderson, maar zal iedereen die verwacht van wat de titel doet vermoeden: een film vol monsters, plezieren!. Na Mortal Kombat en Resident Evil is dit nu het derde computerspel dat hij naar het grote scherm brengt. Ditmaal het Japanse rollenspel (JRPG) Monster Hunter van spellenstudio Capcom voor de PlayStation 2. In de Aziatische landen werd de spellenserie een enorme hit. En je hoeft de film eigenlijk niet eens gezien te hebben om precies te weten wat je kan verwachten; Vrouwlief Milla Jovovich CHECK! Prima cheesy CGI die de gigantische monsters tot leven brengt, CHECK! Onrealistisch kostuums en wapens die de personages gebruiken CHECK! Veel actie CHECK! En in deze op de koop toe wat martial arts choreografie van Tony Jaa! CHECK! Een verhaal dat nooit de illusie wekt meer te zijn dan een excuus om met monsters te vechten. CHECK! Het vervult zijn functie dus prima, al had er misschien net iets minder spektakel en monsters in mogen zitten. Dat klink misschien een beetje vreemd maar na de eerdere monstergevechten is het laatste ‘baasgevecht’ net even teveel. Er had wel wat meer van de goede chemie tussen Jovovich en martial arts acteur Jaa in gemogen want die was erg leuk. En ach... de film is overdadig ongeloofwaardig en is zonder enig excuus gewoon een computergame op het grote scherm. Het resultaat is als teveel chocola eten: het is heel lang lekker, tot je ineens misselijk bent. Heel goed zal het allemaal wel niet zijn maar kon hier wel van genieten! Daarvoor krijg de film van mij een half puntje meer!

B-acteur J. Carrol Naish speelt hier een wel heel saaie 'mad scientist' (moest waarschijnlijk mysterieus voorstellen) die een formule ontwikkeld om de vader van zijn love interest te chanteren. Echter de hele film oogt goedkoop en is domweg saai! Het knobbelachtige hoofd van de vader en boze gorilla zijn de twee dingen die nog enigszins voor spanning zorgen. Gek genoeg zijn beide maar kort te zien. Daarnaast is er duidelijk goed gekeken naar Bela Lugosi en met name de film The Raven. Beide mad scientists spreken met Oost-Europees accent, begeren jonge vrouwen die ze ontmoeten tijdens concerten en die vrouwen lijken toevallig op hun overleden vrouw. Rara... ja inderdaad die overleden vrouw heet in beide films ook 'Lenore.' En alsof het niet genoeg is doet Dr. Makoff meerdere malen Lugosi's handelsmerk van horrorlegende Dracula zonder reden na. (hypnotiserende ogen) Wie er op een leuk monster of een gekke professor die aan het experimenteren is geslagen hoopte komt bedrogen uit want het enige wat je krijgt is een saaie film met bijna geen horror en die daarnaast elementen kopieert uit het betere werk.

Eerlijk gezegd dit is een Hallmark-film en als dat je niet afgeschrikt, krijg je een best aardige kindvriendelijke Halloweenfilm. Een jonge middelbare scholier, en zijn vriendin kijken naar de verloren film uit de jaren 50 "Monsters on the Loose" die met een reden, nooit is uitgebracht. Drie niet al te enge monsters en een sheriff verschijnen plots in het echte leven. Enkele de kinderen zorgen dat het allemaal goed afloop Het in het plot genoemde gezin bestaat niet want Linda Blair (ja die van The Exorcist) is een verpleegster en alleenstaande moeder, die inwonend voor de oude regisseur Dexter Brisbane (George Kennedy) zorgt. Verder zitten er verschillende leuke verwijzingen naar het horrorgenre in. Het is allemaal niet memorabel, maar dit onverwachte uitstapje van Hallmark is een best liefdevolle ode aan de monsterfilms van weleer. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd, Watch a Hallmark Channel movie)

Film geregisseerd door Jack Arnold, de regisseur van bekende genrefilms als The Creature of the Black Lagoon (1954)en It Came from Outer Space (1953) En zoals het in films uit de jaren '50 gebruikelijk was veroorzaken gammastralen voor de nodige problemen.

Ditmaal vormt de inspiratie de prehistorische kwastvinnige vis (vinnen die lijken op een soort aanzet tot pootjes) voor opschudding. Deze uitgestorven coelacanth werd in 1938 opeens wereldnieuws omdat hij voor de kust van Zuid-Afrika werd gevangen. Pas in 1952 werd er nog één gevonden en werd duidelijk dat ze waren te vinden in de buurt van de Comoren, een eilandengroep van Madagaskar. En de reden dat de vis een aandeel in deze film had!

Ondanks dat de film wel enkele spannende scènes en slimme momenten weet op te wekken, is de film over zijn geheel net iets te zwak. Zo zit de film enkele malen te dicht in de buurt van een klucht en werd er te veel tijd besteed aan mensen in laboratoriumjassen die dingen bespraken. Tja en de gekke wetenschapper is niet gek genoeg. Echter waar het grootse probleem zit, is dat de professor ongeveer vijf stappen achter loopt bij iedereen in het publiek! Oei...een hond met belachelijke tanden, tjonge een reusachtige libel en een moorddadige persoon (Neanderthaler) maar niemand...ziet ergens een link? En als monster van de titel wordt onthuld is het ook beetje een tegenvaller.

Tja nu weet regisseur Jack Arnold bij al zijn films uit de jaren vijftig wel door charme er iets van te maken. Maar deze was minder sfeervol (behalve in een paar claustrofobische scènes) of overtuigend als Arnolds andere werk. Als zondagmiddagfilm misschien nog niet eens zo verkeerd maar heel gedenkwaardig was het niet!

Denk dat de makers eens wat anders wilden en daarom een horrorfilm voor kinderen proberen te schrijven. Eentje zoals in de jaren tachtig met "kinderen op avontuur, rijdend op hun BMX's terwijl ze monsters bevochten. Maar wat kun je verwachten van een iemand die kinder-dingen deed voor Disney Channel en de schrijvers van Peanuts-films? Achteraf niet zo heel veel dus...

Het grootste probleem is niet dat het een horrorfilm voor kinderen is, maar dat zo ongelooflijk veilig en afgezaagd is. ​​Elke keer dat de helden worden achtervolgd door de schurk, eindigt de achtervolging zonder een resultaat. Het leek mij een soort onhandige hervertelling van het sprookje Hans en Grietje gecombineerd met de waarschuwing van je ouders dat je moet oppassen voor mensen die je niet kent.

Op een of andere manier lukt het, het groepje kinderen ook om steeds in scenes uit andere films te belanden; zoals "LOTR", "Jaws" of "Signs" De kinderacteurs doen hun best, maar ook hier laat het schrijven afweten. Alsof kinderen in de jaren negentig zouden verwijzen naar iets als Friedkins "The French Connection (1971)?

Het geheel is dus op zijn best erg middelmatig. Er zijn ook een stel bekende gezichten maar heel veel meerwaarde gaven deze ook niet aan de film. Mel Gibson speelt zijn knorrige en brommerige typetje wat we kennen van de laatste jaren. Er is een rechttoe rechtaan cameo van Kevin James met een dwaas zuidelijke tongval en Lorraine Bracco kom in het zwart gekleed, een B&B huren.

Tja het probeert luchtig griezelen te combineren met nostalgie voor volwassenen, waardoor het net genoeg charmeert. Maar dat was het wel zo'n beetje. Geef het qua cijfer de voordeel van de twijfel omdat ik ook niet direct de doelgroep ben!

Kruipende terreur!

Wow...dit vond ik toch wel een hele fijne uit de kluiten gewassen monsters-film! In 1957 was er een ware hausse van Low-budget sciencefiction. En voor dit type monsterfilm uit de jaren 50 was het echt niet zo slecht. Het monster zelf is een van de betere uit die tijd ...en er is veel slijmerige grofheid. Het is verder wel vrij algemeen formulespul. Militaire vs. monsters en wat wetenschappelijke mumbo-jumbo. Reusachtig en hongerig naar menselijk vlees, beginnen de beesten zich te voeden met de lokale bevolking.

Een legeraanvoerder moet op zoek naar de doodsoorzaak van twee matrozen die ontdaan van hun lichaamsvloeistoffen. Uiteraard vind hij ook tijd om te flirten met de secretaresse die een man nodig heeft en het kleine meisje dat een vader nodig heeft. Nu weet ik niet of het komt omdat het script was geschreven door Pat Fielder, een vrouw, maar ik vond de vrouwen hier toch betrekkelijker beter uitgewerkt (voor vijftiger jaren maatstaven) Een wetenschapper die zo geobsedeerd is door zijn werk dat hij zijn zwangere vrouw negeert. Daar weet het monster wel raad mee!

Natuurlijk zijn de kwijlende moordende weekdieren de echte sterren van de film. Oké het dier is duidelijk mechanische en dus een beetje stijf in zijn bewegingen. Maar de monsteractie is net wat anders dan meeste andere monsterfilms uit zijn tijd. Er zijn voor zijn doen best beeldende effecten! Ze laten hier namelijk het resultaat zien van wat de weekdieren hebben aangericht. En één keer grijpt het monster vol in beeld het hoofd van een duiker en zuigt hem leeg. Daarnaast was er zowaar ook een jump-scare waar een sluiswachter bij is betrokken!

En wanneer een welgevormde schoonheid zich uitkleedt tot een wit badpak, weten we dat ze gedoemd is maar dit strand-tafereel deed wel erg sterk denken aan Jaws(1975). Verder nog wat goede onderwatermacrofotografie en de vlotte, no-nonsense regie van Arnold Laven heeft zelfs wat ruimte voor een paar geestige grapjes. Ja deze slijmerige creature feature uit de jaren '50 was helemaal (voor zijn tijd) zo slecht nog niet!

Film die maar geen keuze kan maken of het nu een horror of een drama film wil zijn? Het begint met het meisje Lizzy die op haar moeder wacht om op weg te gaan naar haar vader en een leven zonder haar alcoholverslaafde moeder Kathy. Eindelijk op weg naar de plaats des onheil zien we nog wat flashbacks van een niet zo aangenaam leven. Tot zover was het redelijk maar niet echt diepgravend. Eenmaal gestrand met autopech op de regenachtige en verlaten plaats, gaat er iets mis. Terwijl ze wachten op de ambulance en sleepdienst sluipt er iets rond de auto en tegelijkertijd ook in het script. Het redelijk acteerwerk wordt opeens minder, (irritant gesnotter) de personages gaan zich irrationeel gedragen, en aangezien het een horror is komt het monster. En doordat de film de keuze niet kan maken faalt de film hier duidelijk. Het monster is weliswaar dodelijk maar enger dan een bijtgraag schoothondje wordt het niet. Bloed of gore is er minimaal. Of tja de drama kant en het monster als metafoor, wat duidelijk ook de bedoeling is, dan rijst de vraag voor wat?