Opinions

Welke found footage-film uit 2008 over een buitenaardse invasie doet deze film van "The Asylum" na? En Oef, wat een onbekwame found footage-film...ik bedoel, het subgenre leent zich goed om kosten te drukken. Maar hier is het wel heel erg kostenbesparend. Dezelfde scène maar steeds op een andere plek en iemand betalen om met filters het er beschadigd uit te laten zien. Een aardbeving in Tokio, Japan maar euh..vliegtickets zijn te duur dus speelt het zich gewoon af in Los Angels, Amerika. Wat gek genoeg ook eigenlijk de meest opvallende prestatie in de film was! Gelukkig volgt het aantrekkelijke meisjes zodat je het einde net weet te halen. Maar eerlijk gezegd kan je na een half uur al niet veel meer schelen hoe het afloopt, de hele film bestaat namelijk alleen maar uit mensen die met elkaar praten en bij de daadwerkelijke interessante delen draait de camera weg, springt op zwart of loop zogenaamd vast...Bekeek deze film voor The Asylum Movie Club op Letterboxd

Dit is een beetje rare mix tussen Gangster en Monster-film. Het start met scenes uit de rechtbank waar dan aan de hand van flashbacks het gebeuren wordt vertelt. Enigszins wanordelijk zien we over de relatie van broer Scot (Phillip Terry) en zus Susan (Ellen Drew) Webster. Zus-lief wil naar de grote stad en aldaar dwingen gangsters Susan Webster tot een leven van prostitutie. Er wordt op een behendige manier het verbod van de Hays-Code op prostitutie omzeilt. Broer komt haar natuurlijk redden maar wordt erin geluisd. Vanaf daar zet de film koers in de richting van een horrorfilm met de introductie van Dr. Parry (George Zucco), die de hersenen van Drew's overleden broer transplanteert in een gorilla! Het was lang wachten op het horror -gedeelte met de krankzinnige geleerde en dit was maar slecht uitgewerkt. Het acteerwerk was nog niet eens zo heel slecht in een uiteindelijk maar weinig interessant wraak-verhaaltje met een aap. De filmposter deed met denken aan Captive Wild Woman (1943)

Film van regisseur J.A. Bayona die bij mij vooral bekent werd met de zeer mooie film The Orphanage. Zo goed als die eerste vond ik deze tearjerker niet al werkt de combinatie met fantasie wel perfect. De vergelijking met El Laberinto del Fauno (2006) lig natuurlijk op de loer aangezien Guillermo del Toro aan de bakermat van Bayona's carriere stond. Echter is alleen de thematiek van de kinderen die in hun fantasie de wrange realiteit ontvluchten wat in beide films overeenkomt. Fantasieën bedacht door kinderen in films zijn zelfs bijna een waar subgenre denk aan: Paperhouse (1988) of Coraline (2009) of Heavenly Creatures (1994) en Labyrinth (1986) De realiteit wordt hier uiteraard vertegenwoordigt door een monster in de vorm van een grote boom die wel trekjes had van Groot uit de Guardians of the Galaxy en door de stem van Liam Neeson ook wel deed denken aan Treebeard uit Lord of the Rings. Via een Charles Dickens-manier bezoekt hij de jongen, wat soms best heftig en eng was. Het kan zijn dat mensen als eerste instantie op het verkeerde been worden gezet en de film afdoen als een kinderfilm. Maar de film is alles behalve kinderlijk, het is zeer volwassen uitwerking over een spirituele gids, die hand die je leidt door een crisis, maar dan wel bedacht door een jongetje. Helaas kan de film maar op één manier eindigen en juist die laatste 30 minuten druipt de drama ervan af. Een stoere combinatie van fantasie en een Kleenex-waardige film.

Laat ik positief beginnen de monsters zijn geweldige uitziende wezens. Helaas heeft deze film afgezien van die coole gigantische wespen niet veel te bieden. Deze zijn alleen maar te zien in het begin en het einde. Verder is er enorme hoeveelheid van het lopen en lopen. Een soort reisverslag over rondlopen in Afrika. Afgewisseld met beeldmateriaal zo uit vakantiefilmpjes van wilde dieren en inboorlingen. Dr. Quent Brady (Jim Davis) is een onmogelijke held, het acteren van de gehele cast is verschrikkelijk. Als je in de stemming bent om slecht broddelwerk uit jaren vijftig te kijken heb je hier iets goeds. je zou ook iets beters kunnen zoeken.

In krap een week opgenomen en met een beperkt budget is dit de eerste film die Roger Corman ooit produceerde. Nee, het is niet de beste film. Menigmaal zien we alleen maar bijzaken. Er wordt wa afgepraat in de film tussen de hoofdpersonages en in chit-chats met de lokale bevolking. Je ziet herhalende onderwater-beelden en ook een stoeipartij met haai. Een pedaal aangedreven onderzeeër was er dankzij beloofde gratis publiciteit. Ook het beloofde Monster is niet vaak in beeld. Tja, kleine budget was dan ook behoorlijk zichtbaar, maar echt verschrikkelijk was het niet. Want die ene keer dat het Monster er was, was het ook goed! Ook de opening als onze mooie blonde hoofdrolspeler zich uitkleedt tot haar badpak en gaat zwemmen... het leek wel..."Jaws" Het blijkt echter dat de hele scène draaide om het ontmoet-moment tussen Julie en marinebioloog Steve. En dan de heldin Julie, zij is opmerkelijk modern. Ze is dapper, onafhankelijk, vastberaden en volledig onbewust van wat de mannelijke personages van haar vinden. De film draait rond haar persoonlijkheid en haar vastberadenheid om het monster op te zoeken. Zo was de film op zijn eigen manier toch best leuk.

Deze Monster Hunter zal geen enkele filmcriticus bekeren voor de B-films van Paul WS Anderson, maar zal iedereen die verwacht van wat de titel doet vermoeden: een film vol monsters, plezieren!. Na Mortal Kombat en Resident Evil is dit nu het derde computerspel dat hij naar het grote scherm brengt. Ditmaal het Japanse rollenspel (JRPG) Monster Hunter van spellenstudio Capcom voor de PlayStation 2. In de Aziatische landen werd de spellenserie een enorme hit. En je hoeft de film eigenlijk niet eens gezien te hebben om precies te weten wat je kan verwachten; Vrouwlief Milla Jovovich CHECK! Prima cheesy CGI die de gigantische monsters tot leven brengt, CHECK! Onrealistisch kostuums en wapens die de personages gebruiken CHECK! Veel actie CHECK! En in deze op de koop toe wat martial arts choreografie van Tony Jaa! CHECK! Een verhaal dat nooit de illusie wekt meer te zijn dan een excuus om met monsters te vechten. CHECK! Het vervult zijn functie dus prima, al had er misschien net iets minder spektakel en monsters in mogen zitten. Dat klink misschien een beetje vreemd maar na de eerdere monstergevechten is het laatste ‘baasgevecht’ net even teveel. Er had wel wat meer van de goede chemie tussen Jovovich en martial arts acteur Jaa in gemogen want die was erg leuk. En ach... de film is overdadig ongeloofwaardig en is zonder enig excuus gewoon een computergame op het grote scherm. Het resultaat is als teveel chocola eten: het is heel lang lekker, tot je ineens misselijk bent. Heel goed zal het allemaal wel niet zijn maar kon hier wel van genieten! Daarvoor krijg de film van mij een half puntje meer!

B-acteur J. Carrol Naish speelt hier een wel heel saaie 'mad scientist' (moest waarschijnlijk mysterieus voorstellen) die een formule ontwikkeld om de vader van zijn love interest te chanteren. Echter de hele film oogt goedkoop en is domweg saai! Het knobbelachtige hoofd van de vader en boze gorilla zijn de twee dingen die nog enigszins voor spanning zorgen. Gek genoeg zijn beide maar kort te zien. Daarnaast is er duidelijk goed gekeken naar Bela Lugosi en met name de film The Raven. Beide mad scientists spreken met Oost-Europees accent, begeren jonge vrouwen die ze ontmoeten tijdens concerten en die vrouwen lijken toevallig op hun overleden vrouw. Rara... ja inderdaad die overleden vrouw heet in beide films ook 'Lenore.' En alsof het niet genoeg is doet Dr. Makoff meerdere malen Lugosi's handelsmerk van horrorlegende Dracula zonder reden na. (hypnotiserende ogen) Wie er op een leuk monster of een gekke professor die aan het experimenteren is geslagen hoopte komt bedrogen uit want het enige wat je krijgt is een saaie film met bijna geen horror en die daarnaast elementen kopieert uit het betere werk.

Eerlijk gezegd dit is een Hallmark-film en als dat je niet afgeschrikt, krijg je een best aardige kindvriendelijke Halloweenfilm. Een jonge middelbare scholier, en zijn vriendin kijken naar de verloren film uit de jaren 50 "Monsters on the Loose" die met een reden, nooit is uitgebracht. Drie niet al te enge monsters en een sheriff verschijnen plots in het echte leven. Enkele de kinderen zorgen dat het allemaal goed afloop Het in het plot genoemde gezin bestaat niet want Linda Blair (ja die van The Exorcist) is een verpleegster en alleenstaande moeder, die inwonend voor de oude regisseur Dexter Brisbane (George Kennedy) zorgt. Verder zitten er verschillende leuke verwijzingen naar het horrorgenre in. Het is allemaal niet memorabel, maar dit onverwachte uitstapje van Hallmark is een best liefdevolle ode aan de monsterfilms van weleer. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd, Watch a Hallmark Channel movie)

Film geregisseerd door Jack Arnold, de regisseur van bekende genrefilms als The Creature of the Black Lagoon (1954)en It Came from Outer Space (1953) En zoals het in films uit de jaren '50 gebruikelijk was veroorzaken gammastralen voor de nodige problemen.

Ditmaal vormt de inspiratie de prehistorische kwastvinnige vis (vinnen die lijken op een soort aanzet tot pootjes) voor opschudding. Deze uitgestorven coelacanth werd in 1938 opeens wereldnieuws omdat hij voor de kust van Zuid-Afrika werd gevangen. Pas in 1952 werd er nog één gevonden en werd duidelijk dat ze waren te vinden in de buurt van de Comoren, een eilandengroep van Madagaskar. En de reden dat de vis een aandeel in deze film had!

Ondanks dat de film wel enkele spannende scènes en slimme momenten weet op te wekken, is de film over zijn geheel net iets te zwak. Zo zit de film enkele malen te dicht in de buurt van een klucht en werd er te veel tijd besteed aan mensen in laboratoriumjassen die dingen bespraken. Tja en de gekke wetenschapper is niet gek genoeg. Echter waar het grootse probleem zit, is dat de professor ongeveer vijf stappen achter loopt bij iedereen in het publiek! Oei...een hond met belachelijke tanden, tjonge een reusachtige libel en een moorddadige persoon (Neanderthaler) maar niemand...ziet ergens een link? En als monster van de titel wordt onthuld is het ook beetje een tegenvaller.

Tja nu weet regisseur Jack Arnold bij al zijn films uit de jaren vijftig wel door charme er iets van te maken. Maar deze was minder sfeervol (behalve in een paar claustrofobische scènes) of overtuigend als Arnolds andere werk. Als zondagmiddagfilm misschien nog niet eens zo verkeerd maar heel gedenkwaardig was het niet!

Denk dat de makers eens wat anders wilden en daarom een horrorfilm voor kinderen proberen te schrijven. Eentje zoals in de jaren tachtig met "kinderen op avontuur, rijdend op hun BMX's terwijl ze monsters bevochten. Maar wat kun je verwachten van een iemand die kinder-dingen deed voor Disney Channel en de schrijvers van Peanuts-films? Achteraf niet zo heel veel dus...

Het grootste probleem is niet dat het een horrorfilm voor kinderen is, maar dat zo ongelooflijk veilig en afgezaagd is. ​​Elke keer dat de helden worden achtervolgd door de schurk, eindigt de achtervolging zonder een resultaat. Het leek mij een soort onhandige hervertelling van het sprookje Hans en Grietje gecombineerd met de waarschuwing van je ouders dat je moet oppassen voor mensen die je niet kent.

Op een of andere manier lukt het, het groepje kinderen ook om steeds in scenes uit andere films te belanden; zoals "LOTR", "Jaws" of "Signs" De kinderacteurs doen hun best, maar ook hier laat het schrijven afweten. Alsof kinderen in de jaren negentig zouden verwijzen naar iets als Friedkins "The French Connection (1971)?

Het geheel is dus op zijn best erg middelmatig. Er zijn ook een stel bekende gezichten maar heel veel meerwaarde gaven deze ook niet aan de film. Mel Gibson speelt zijn knorrige en brommerige typetje wat we kennen van de laatste jaren. Er is een rechttoe rechtaan cameo van Kevin James met een dwaas zuidelijke tongval en Lorraine Bracco kom in het zwart gekleed, een B&B huren.

Tja het probeert luchtig griezelen te combineren met nostalgie voor volwassenen, waardoor het net genoeg charmeert. Maar dat was het wel zo'n beetje. Geef het qua cijfer de voordeel van de twijfel omdat ik ook niet direct de doelgroep ben!

Kruipende terreur!

Wow...dit vond ik toch wel een hele fijne uit de kluiten gewassen monsters-film! In 1957 was er een ware hausse van Low-budget sciencefiction. En voor dit type monsterfilm uit de jaren 50 was het echt niet zo slecht. Het monster zelf is een van de betere uit die tijd ...en er is veel slijmerige grofheid. Het is verder wel vrij algemeen formulespul. Militaire vs. monsters en wat wetenschappelijke mumbo-jumbo. Reusachtig en hongerig naar menselijk vlees, beginnen de beesten zich te voeden met de lokale bevolking.

Een legeraanvoerder moet op zoek naar de doodsoorzaak van twee matrozen die ontdaan van hun lichaamsvloeistoffen. Uiteraard vind hij ook tijd om te flirten met de secretaresse die een man nodig heeft en het kleine meisje dat een vader nodig heeft. Nu weet ik niet of het komt omdat het script was geschreven door Pat Fielder, een vrouw, maar ik vond de vrouwen hier toch betrekkelijker beter uitgewerkt (voor vijftiger jaren maatstaven) Een wetenschapper die zo geobsedeerd is door zijn werk dat hij zijn zwangere vrouw negeert. Daar weet het monster wel raad mee!

Natuurlijk zijn de kwijlende moordende weekdieren de echte sterren van de film. Oké het dier is duidelijk mechanische en dus een beetje stijf in zijn bewegingen. Maar de monsteractie is net wat anders dan meeste andere monsterfilms uit zijn tijd. Er zijn voor zijn doen best beeldende effecten! Ze laten hier namelijk het resultaat zien van wat de weekdieren hebben aangericht. En één keer grijpt het monster vol in beeld het hoofd van een duiker en zuigt hem leeg. Daarnaast was er zowaar ook een jump-scare waar een sluiswachter bij is betrokken!

En wanneer een welgevormde schoonheid zich uitkleedt tot een wit badpak, weten we dat ze gedoemd is maar dit strand-tafereel deed wel erg sterk denken aan Jaws(1975). Verder nog wat goede onderwatermacrofotografie en de vlotte, no-nonsense regie van Arnold Laven heeft zelfs wat ruimte voor een paar geestige grapjes. Ja deze slijmerige creature feature uit de jaren '50 was helemaal (voor zijn tijd) zo slecht nog niet!

Film die maar geen keuze kan maken of het nu een horror of een drama film wil zijn? Het begint met het meisje Lizzy die op haar moeder wacht om op weg te gaan naar haar vader en een leven zonder haar alcoholverslaafde moeder Kathy. Eindelijk op weg naar de plaats des onheil zien we nog wat flashbacks van een niet zo aangenaam leven. Tot zover was het redelijk maar niet echt diepgravend. Eenmaal gestrand met autopech op de regenachtige en verlaten plaats, gaat er iets mis. Terwijl ze wachten op de ambulance en sleepdienst sluipt er iets rond de auto en tegelijkertijd ook in het script. Het redelijk acteerwerk wordt opeens minder, (irritant gesnotter) de personages gaan zich irrationeel gedragen, en aangezien het een horror is komt het monster. En doordat de film de keuze niet kan maken faalt de film hier duidelijk. Het monster is weliswaar dodelijk maar enger dan een bijtgraag schoothondje wordt het niet. Bloed of gore is er minimaal. Of tja de drama kant en het monster als metafoor, wat duidelijk ook de bedoeling is, dan rijst de vraag voor wat?

Aardige film vond het eigenlijk wel jammer dat er monsters/aliens in beeld werden gebracht want het juist niet in beeld brengen was spannend. Ook vond ik dat je op het eind onbevrededigend achter wordt gelaten. Maar de film kon me wel bekoren hoor!

Vier robots worden als bijwijzen van een test voor een roboticabedrijf en de CIA gedropt nabij de Vietnamees-Cambodjaanse grens om een ​​triade-drugsoperatie uit te schakelen. Uiteraard gaat er van alles mis! Alhoewel de film zo zijn gebreken heeft was dit een fijne gewelddadige moordrobotfilm. De film werd gefinancierd, geschreven, geregisseerd, geproduceerd en opgenomen door voormalig reclameregisseur Mark Toia, en voor een eerste lange speelfilm was dit erg goed! Aan de andere kant is de film wel ongeveer vijftien tot twintig minuten te lang. Veel overbodige dialogen en rennen door de jungle-scènes hadden beter kunnen worden bijgesneden. Laten we dat maar op onervarenheid houden! De effecten van de film zijn indrukwekkend, waarbij de robots er vloeiend metaalachtig en driedimensionaal uitzien. En de jungle-omgeving wordt goed gebruikt en zorgen voor meer effect, of het nu personages zijn die in een rotsachtige kloof proberen te klimmen of zich verstoppen in een oude tempel. Het schuwt ook de oorlogsslachtoffers niet! Op een gegeven moment ontleedt het een dorpeling om te proberen te begrijpen wat mensen zijn en wat het is. En dat is verre van de enige gore die de film voorschotelt. Ja dit was zeker een goede sci-fi-film boordevol actie!

Waardeloos prul! Een soort linkse tegenhanger van Amercian sniper. Amerikanen en terroristen in een bak met zand. Waar dan ook nog wat aliens tussen doorlopen. Monsters was een leuke film. Weliswaar low- budget maar het was spannend (Vooral doordat ze terugwillen). Deze film gebruik de aliens als een excuus voor een pamflet tegen de oorlog in het midden- oosten. Haal de aliens eruit en noemde het geen deel2 dan was het misschien nog een redelijk goede oorlogsfilm. Nu is door de aanwezigheid van de aliens het een prul geworden! Ook de lengte van de film was erg lang!

De zoveelste goedkoop gemaakte typisch Creature Feature SyFy-horrorfilm. Het is niets minder dan een simpel tijdvuller maar op één of andere manier kan ik van die tv-monsterfilms ook wel genieten. Tja... foute oliemaatschappijen en multinationals, ze leren het nooit? Hier is het ene Horton Oil die een Indiaans artefact opgegraven en daarbij de wolvengeest van Kachinawea ontketenen. Dit wezen uit een oude legende manifesteert zich, om het ecologische evenwicht van het land te beschermen en iedereen te doden die het bedreigt. De legende van die fantoomwolf wordt later verteld met animatie. Ondanks die interessante wolvengeest blijft de film geheel trouw aan de goedkope effecten en trashy verhaallijn van dit soort B-films. Je weet wat je krijgt! Yes, een armtierig CG-wezen en veel knallende vuurwapens. Verder een nog redelijke cast, met Leonor Varela van Blade 2 en opvallend genoeg Robert Picardo de holografische arts van Star Trek als de schurk van de oliemaatschappij. Tja en doordat ze vastzitten aan het cliché filmeinde van de goeden gaan nooit dood, klopte de hele opzet; een 'leven voor een leven' van de film niet meer! Eenvoudig entertainment!

Lichtgewicht horrordrama. Een film die best netjes was maar die ook geen al te grote indruk achterlaat. Het gaat over alleenstaande moeder Laura en haar zoon Cody die in 1955 verhuizen om te ontsnappen aan haar ex-man en verleden. Tja maar zoals in elke horror is het geen groot mysterie dat er iets niet pluis is...En zo zie je de bekende elementen; flikkerende lampen, zoonlief die een tekening maakt en uiteraard vriendschap met het bovennatuurlijke sluit. Twee dingen zorgde echter dat dit nog best aardig wegkijk. Ten eerste; de prestaties van Christina Ricci! Haar aanwezigheid in dit schetsmatige scenario was wat de film bij elkaar houdt (zeker het eerste uur). Het tweede is het zonnige gezellige (suikerspin) jaren 50-decor. Eveneens ondersteunt door overbekende uptempo nummers uit dit tijdperk. Dit gaf de film net een kleine beetje extra, waardoor alles net wat minder standaard werd. Het monster in kwestie ziet er helaas niet altijd even geweldig uit. De film is geen volle Creature feature en ook géén al te complexe psychologische horror maar het was een aardige en nette horrorfilm met daaronder een droevig ontroerend verhaal.

You gotta be shittin me!

Wat je ziet, is wat je krijgt; een ultra-laag-budget filmpje (3000 dollar) over een poep-monster. Dit betekent dat acteer-en-camerawerk vooral amateuristisch zijn. Echter het half mens/half uitwerpselen- wezen is zowaar zo slecht nog niet gemaakt. En ook de andere CGI zag er prima uit. Bij vlagen is de film aardig grappig en is met het hart op de juiste plaats gemaakt. Daardoor is het best een charmante monsterfilm. En oh ja... onoverkomelijk natuurlijk ongeveer een miljoen kak en poep-woordspelingen. Blijf vooral ook kijken naar de aftiteling; niet alleen is er een liedje; Number Two: The Ballad of the Monsturd maar ook zitten er nog wat practical jokes in die aftiteling-tekst.

Met filmtitels als slavin en berg van de kannibalen-god en Ursula Andress op de poster is het natuurlijk niet heel moeilijk om te raden hoe dat gaat aflopen. Al is er wel geprobeerd om op een verkeerde manier te ontsnappen aan die verwachting. Om bij die kannibalen te komen gaan er drie blanke eerst op weg door de jungle. De film is dan ook voor twee-derde gevuld met beelden van een stel mensen die door de jungle trekken. Waarbij net op de goede momenten er iets gebeurd. Vaak zijn dit beelden van slangen of krokodillen die een ander dier gevoerd hebben gekregen. Maar af en toe zien we ook wat grafische gore, waar meestal de donkere helpers bij betrokken zijn. Die momenten van gore zijn dan nog wel de leukste van de film. Daarnaast verliest Andress natuurlijk geregeld kledingstukken. De climax van de film is natuurlijk het bereiken van de kannibalen-stam maar hierna ontaard de film meer in perverse seksuele ideeën van de regisseur dan dat er geknabbeld wordt op een mensen-botje. Deze als jungle-avontuur verpakte (s)exploitation -film heeft ook een paar opvallende goede dingen. Zo is het camerawerk in de jungle van Sri Lanka nog zo slecht niet en bezit de film met Stacy Keach en Ursula Andress twee bekende acteurs. Voldoende om het boven de middelmaat uit te laten stijgen is het niet maar het maakt de film wel iets leuker om te kijken.

Hm... laat ik nog gul zijn voor dit sciencefictiondrama met één acteur en één enkele set en met invloeden van 2001: A Space Odyssey, Silent Running en Solaris Tja het soort sciencefiction met filosofisch geneuzel dat niet aan mij besteed is! Punten scoort de film vooral met het interieur van de maanbasis en de ritjes met de maanwagen over het maanoppervlak. Ja er is veel gewerkt op de ouderwetse manier, dingen op schaal namaken en van dichtbij filmen. Door die ouderwetse sfeer valt de film enigszins op maar het droge karakter van de film is iets wat ik minder kan waarderen. Beetje bij beetje ontrafelt zich naar een ontknoping toe, maar echt spannend wordt het nooit. Als regiedebuut was het oké Maar teveel elementen zijn geleend, uit die andere films. Helaas van films die ik dezelfde waardering gaf.

Prachtige duistere fantasie doorspekt met bitter drama en de angsten van een middernachtfilm. Als het vijfjarige meisje Emma haar continu ruziënde ouders ontvlucht, valt ze op een avond van de trap en raakt in coma. Emma dwaalt door een schimmig, vies en mysterieus rijk terwijl haar transistor radio dingen uit de ziekenhuiskamer en haar ouders oppikt.

Visueel is dit verbluffend. Prachtig opgenomen op 35mm-film met vintage lenzen door schrijver en regisseur Ryan Stevens Harris, (deed Editor-werk en geluidswerk voor films van Emmerich) Zo krijg de droomwereld een abstracte, korrelige gloed. Het is een horror/fantasie die met veel liefde op het scherm wordt getoverd en voortdurend indruk maakt met zijn doe-het-zelf-koortsdroom. Het voelt sprookjesachtig vertrouwd aan maar eveneens bloedstollend origineel.

Onderweg ontmoet Emma een pianist (Phillip E. Walker), een prinses (Maria Olsen) een heks gemaakt van modder (Angelica Ulloa) Groom (Timothy Lee DePriest), een hoofdeloze ballerina (Emily Meister) en Teeth Man (gespeeld door poppenspeler Morgana Ignis) een wezen met angstaanjagende klappertanden, die Emma achtervolgt, zodat hij haar tranen kan voeden. In veel scènes wordt Emma’s verrukte emoties de onze.

Wat deze film zo goed maakt zijn de verbazingwekkende beelden die met veel tijd en liefde zijn gemaakt! De wereld zelf is ongelooflijk ontworpen en gedetailleerd met live action, stop-motion en traditionele animatie, en een groot aantal uitstekende praktische effecten. As er überhaupt CGI was, heb ik het niet kunnen ontdekken! Die ongepolijste speciale effecten maken deze film alleen maar leuker om naar te kijken. Moeder zingt in de film een slaapliedje wat het nummer “Without You” van Badfinger is En wat hier soms angstaanjagend creepy was!

En dan is er nog het solide optreden van Haven Lee Harris als Emma. Ze is buitengewoon charmant en overtuigend! Het kleine meisje draagt opmerkelijk deze film bijna in haar eentje! Sowieso was het ook door budgettaire reden een familieaangelegenheid! Het meisje is de dochter van de regisseur en zijn vrouw en de moeder van Haven Lee, Colleen Harris fungeert ook als coproducent en speelt een kleine rol als verpleegster in de film.

Ja dit was duidelijk liefdeswerk! Het lijkt vele invloeden te kennen maar Ryan Stevens Harris creëert daarmee een modern vernieuwend duister steampunk-sprookje dat met zijn sublieme schoonheid en onheilspellende verschrikkingen naar mijn mening uniek was! Kortom; ADEMBENEMEND!

Deze film is onderdeel van de Amerikaanse wekelijkse televisieserie ABC Movie of the Week. Het is dus een voor televisie gemaakte film en daar gaat het direct mis! Het is het verhaal van een kleiner stadje in de bayou waar een inwoner dood wordt aangetroffen en de sheriff op onderzoek uit gaat. Er zijn wat voodoo- en Cajun-elementen om het mysterie op te leuken maar het is vooral voorspelbaar over wie en wat... Het focus zich op het moordmysterie rond het slachtoffer en pas laat in de film wordt duidelijk dat de moordenaar een weerwolf is, en het einde is een beetje een teleurstelling. Het is niet zo'n hele slechte film, maar gewoon te gedateerd en te tam maar ja....met het beoogde publiek van die tijd was dat ook wel te verwachten

In 1969 waren miljoenen mensen in de ban van de Apollo 11 met aan boord Armstrong, Collins en Aldrin. Niet gek dat Hammer-films een poging deed om die toenmalige interesse in de maan te vertalen naar een film. Het werd één van hun merkwaardigste ondernemingen in sciencefiction. Sf-horror-hybriden kende ze wel maar speculatieve toekomstscenario's...? Daardoor bedachten ze om het concept te combineren met een western-thema. Regisseur Roy Ward Baker die net klaar was met de derde Quatermass- film kreeg de regie.

Het werd uiteindelijk een beetje campy maar geen slechte film. Het 'Space Western'-ding dringt nooit teveel door in het verder verhaal. Een vechtpartij in de bar (waar je ook de Top of the Pops-groep The GoJos ziet en erg cheesy is zonder zwaartekracht) en een paar keer schieten met pistolen. Als ze dus de toespelingen niet in de publiciteit hadden genoemd, waren ze misschien niet eens opgevallen. De film heeft verder genoeg realistische speculatieve glimpen van het leven op de maan en fantasierijke technologie Dingen die toch de eerste vereiste zijn voor een goede sciencefictionfilm.

Helaas is de film gemaakt met het gebruikelijke budget van Hammer en daardoor hebben de effecten en sets niet altijd wat ze nodig hebben om de visie volledig uit te dragen. Wat, nu het bijna 2021 is, nog iets meer opvalt natuurlijk. De geanimeerde openings-credits en de aanwezige jazzscore waren eveneens een beetje een ongerijmde absurditeit. Maar niet ongewoon in films uit de jaren '60 (bv The Pink Panther (1964) Wat me op Catherine Schell brengt de appetijtelijke dame, zij zal na eerst nog een Bond-girl te zijn, in het vervolg van de Pink Panther te zien zal zijn.

“Because I’ve got my own problems.”

Tja...een nieuwe Roland Emmerich en ook deze voldoet weer gewoon aan de (lees mijn) verwachtingen! Eentje die ook een beetje een soort grootste hits lijkt...van zijn andere films. Het levert dus precies wat het belooft. En ja dat is ook een prestatie! Aliens en incidentele rampen, om te eindigen met een grote finale. Veel opvulling met subplots over oppervlakkig human interest-drama. Ook nu zijn de dialogen domweg cheesy en onnatuurlijk. Wat informatiedump om het interessanter over te laten komen. In deze probeert men zelfs te beweren dat de complottheoretici, de wappies, het bij het rechte eind hebben en de aarde juist redden? Oh visueel is het behoorlijk hoor maar om nu te zeggen dat het entertaintent was? Nee dit is meer een film die je ergens 's middags in 2 verloren uurtjes op tv of laptop bekijk. Waarna je aan het einde, het begin alweer ben vergeten.

Mijn vierde Wes Anderson. En wederom kon ik me onderdompelen in zijn prachtige sprookjeswereld. Wat een film! Gelijk aan het begin als Bob Balaban als een soort bioloog annex Verteller in beeld verschijnt was ik om. Het kon niet meer stuk! En inderdaad wat volgt is een doldwaas verhaal over twee verliefde kinderen die weglopen, en waarna de sheriff en de ouders van het meisje naar hen op zoek gaan. Ook deze film heeft een lange lijst aan bekende namen die alle vreemde personage vertolken. De meeste van hen zijn ook maar te zien in bijrollen aangezien de hoofdrollen zijn weggelegd voor de twee kinderen. Die trouwens ook fantastische spelen en absoluut niet irritant zijn. Bill Murray is waarschijnlijk een vaste acteur of een zeer goede vriend aangezien hij in zeven van de acht films van Wes Anderson voorkomt. Roman Coppola (zoon van) schreef mee aan dit verhaal zoals hij dat ook deed bij The Darjeeling Limited. Die film werd ook meegeschreven door Jason Schwartzman. Die we hier dan weer zien als Neef Ben. In het echt is Schwartzman natuurlijk een neef van Coppola maar dat terzijde. Terug naar de film want wat was die fijn! En wat een oog voor detail. Dat was gewoonweg genieten. Een blauw platenspelertje, een gele koffer, de boeken waaruit voor werd gelezen, enz. Of wat te denken van die scene met Murray die met alleen een pyjama-broek en een fles wijn een bijl pakt, terwijl zijn drie zoontjes een potje mens-erg-je-niet aan het spelen zijn? Hilarisch!

Deze film van Herschell G. Lewis over Hillbilly's is prima zoals het is. Het vertelt het verhaal van een countryzanger genaamd Doug Martin en daar zit ook een beetje het probleem. Want Lewis werkt uiteraard met een laag budget en daardoor wordt veel van de speeltijd gerekt door erg veel Hillbilly-muziek. En die muziek is nu niet direct mijn favoriete genre. Daarnaast is het typische low-budget; veel gepraat en gebeurd er weinig en wat er gebeurd is bijna niet in beeld! Het is wel een beetje een vreemde eend in oeuvre van Lewis; er is geen gore of naakt of uitbuiting of iets anders gewaagdst. Het is een vrij eenvoudig verhaal van een grote stadsmuzikant in het midden van nergens met als enige spanning een corrupte sheriff. Waren er niet hele stukken met (voor mij) vreselijke countrymuziek te zien en horen had ik misschien iets positiever geweest, nu was er bijna geen doorkomen aan.

Schiet mij maar lek... een turkey-score... echter als je een horror-fan kippenvel weet te bezorgen, doe je absoluut iets goed! Het zal wel aan de huidige tijd liggen (wordt ik oud?) dat als het geen grafische beelden, vol flitsende CGI of snel tempo, het publiek het betiteld als suf! Tja dit is een rustig en ingetogen film, die niet alles verklaard. En een groot deel van het effect van de film komt voort uit de desolate sfeer van de uitgestrektheid van North Yorkshire Moors, het veen en heidelandschap zelf.

De film opent halverwege de jaren negentig de jonge Claire moedigt haar vriend Danny aan om een winkelieraf te leiden terwijl ze snoep steelt. (zie hoe de camera speelt met het steegje!) Alles verloopt volgens plan totdat blijkt dat Danny, de eerste van vijf kinderen zal zijn die verdwijnen voordat de dader wordt opgepakt. Vijfentwintig jaar later neemt Danny's vader Bill (David Edward-Robertson) weer contact op met Claire (Sophia La Porta). Hij is van plan het lichaam van zijn zoon te vinden om te voorkomen dat zijn moordenaar wordt vrijgelaten. Maar de methodes om het lichaam te vinden zijn op zijn zachtst gezegd een beetje onorthodox.

De introductie van de paragnostische Eleanor zet de film op zijn kop en plotseling begint de griezeligheid. Niet alleen wat betreft het plot, maar ook de setting zorgt voor aanzienlijk ongemak. De mist maskeert verborgen gevaren en de huiveringwekkende stilte werkt op de zenuwen, zodat je stemmen gaat horen. De scènes op de hei zijn werkelijk spectaculair en zoals ik al aangaf, is er weinig sprake van openlijke bedreigingen of volumeknop op hard-schrik. Het hanteert een langzame en zachte benadering, waarbij het geleidelijk horrorelementen invoegt. Maar tegen het einde is er flinke en stevige angst!

Hoewel Cronin vooral vasthoudt aan traditioneel camerawerk, gebruikt hij ook Claires hoofdcamera. Op deze manier worden beelden vastgelegd van Claire die door de veen en heide dwaalt. Deze found-footage-invalshoek voegt een belangrijke intimiteit toe! Daarnaast zijn er ook interviews die Claire voert met de ouders van de vermiste kinderen en anderen die bij het onderzoek betrokken zijn er interviews te zien van de ouders van de vermiste kinderen en anderen die bij het onderzoek betrokken zijn. Dit was om de impact van gruwelijk gebeurtenissen van vijfentwintig jaar geleden beter te illustreren.

Het is een prachtig gefilmde film die de sfeer optimaal tot zijn recht laat komen. Deze film van regisseur Chris Cronin slaagt erin de griezeligheid en het gevoel van dreiging vast te leggen en over te brengen en iets sfeervols en zenuwslopends te creëren. De onheilspellende verontrustende sfeermuziek is perfect afgestemd op de beelden. Verder wordt er in de film goed geacteerd, bouwt het verhaal rustig op naar een bevredigende climax, geloofwaardig en niet melodramatische. Ik ben een doorgewinterde liefhebber van horror maar de rillingen liepen hier toch van over mijn rug. Erg sterk en zenuwslopend debuut!

Helaas toch wel een tegenvaller! Op papier leek dit het soort film waarvan ik best van kan genieten. Een soort oorsprongsverhaal. En Oké men brengt de Thor-legende dus terug naar het land van het ijs en de sneeuw. De mooie locatie van Noorwegen... Echter de uiteindelijke onthulling was dus nauwelijks een verrassing, aangezien er ook in de synopsis expliciet wordt onthult dat het verhaal is gebaseerd op de Noorse mythologie. Nog wel enige complimenten in het proberen om een ​​versleten verhaal op een nieuwe manier te vertellen, maar het wordt allemaal met zoveel ernst gebracht, alsof het een voor een Oscar-genomineerd drama was. Wat een traag tempo. Regelmatig deed het me ook meer denken aan een rampenfilm. De effecten zijn nog best goed, zeker gezien het zichtbaar lagere budget. Ook de charmeloze personages hielpen de film niet! De Amerikaanse agente Hathaway lijkt een belangrijk personage te zijn, maar waarom...het kom er niet uit! Oké het was enigszins vermakelijke maar een teleurstelling, gezien het eerdere werk van de regisseur.

Oef, dit viel niet mee!!! Ben een groot fan van Johnny Depp. Zoals hij the pirates film boven de middelmaat uit laat komen. En al die andere typetjes edward, sweeney,Barnabas, enz. Tonto uit de The Lone Ranger was nog te pruimen. Maar daarna glijdt hij toch wel erg uit!! Na Tusk is de tweede film waar hij totaal niet leuk in is! Misschien was het de bedoeling om een ietwat irritant persoon neer te zetten. Alleen je moet toch een beetje binding met een hoofdrolspeler krijgen en dit lukt totaal niet. Gwyneth Paltrow is ook niet echt top! Ze zag er slonzig uit en speelde vooral mak. Tja en dan de komische noot van de film niet is ver beneden elk peil. De film speelt voor een groot gedeelte af in Engeland maar nergens zie je ook maar de fantastische droge Engelse humor. Nee, wat we voor geschoteld krijgen is platte humor in de trant van American Pie en Scary movie. De enige die ik nog het leukst vond was Paul Bettany in de rol van Jock.

Hm heb zo mijn twijfels over deze Italiaans-Spaanse coproductie. Het heeft een paar handelsmerken van het giallo-genre maar mist een goed tempo en regie-flair. In de eerste helft van de film, waarin een intrigerende verhaallijn wordt opgebouwd over een internationale juwelendief die wordt vermoord in een trein en toevallig ook de vader van Nicole was, een stripper in een Parijse nachtclub, was zeker sfeer-en-stijlvol. Om haar verdriet en gedachten ​​af te leiden voert ze algauw niet één maar twee erotische cabaret-dansjes op. Wanneer ze dan een telefoontje van iemand die een voice-box gebruikt om zijn stem te verhullen (roept herinneringen op aan de kwakende moordenaar in Lucio Fulci's latere The New York Ripper(1982) Ja toen dacht ik dit gaat wat worden...

Maar nee, ze vertrekt naar Engeland, met een bewonderaar Dr. Robert Matthews in de hoop dat de afstand tot de gehandschoende moordenaar groot genoeg is. Helaas blijf de film daardoor lang doelloos rondhangen. En is het nooit echt zeker of het nu een thriller is of dat regisseur Luciano Ercoli een uitgebreide liefdesverklaring aan zijn vrouw was aan het filmen. Er zijn een paar verrassingen in het verhaal maar het aanvankelijke diamantplot leek zoekgeraakt en het aantal doden is ondergeschikt aan de intriges. Jammer maar door de kluchtige vuistgevecht scènes en meanderend tempo was dit lang niet genoeg om iets van verrukking te brengen