Opinions

Na een drietal korte filmpjes over 'The Jester' speelt nu ook het titulaire personage de hoofdrol in het speelfilmdebuut van regisseur Colin Krawchuk. Om maar met de deur in huis te vallen; er zijn nogal wat overeenkomst tussen Art the Clown uit de Terrifier-films en deze maskerdragende nar/joker. Beiden gebruiken mime om te communiceren, hebben bovennatuurlijke krachten en richten zich op de nakomelingen van het slachtoffer.

Er zijn een aantal goede ingrediënten en groteske momenten (de bekertje, bekertje-scene en de truc met de hoed en een agent) Maar het wordt nooit veel bloederiger dan een mainstream-slasher en het is veel meer plot-gedreven. En dat plot is het grootste probleem van de film. Erger nog, het nam het over van het punt waar de film het meest op gericht zou moeten zijn; de horror van de sadistische moordenaar!

Voor een eerste film ging er voldoende potentieel goed; "Jester' is een prima en eenvoudig brouwsel dat genoeg tot de griezelig verbeelding weet te spreken. De film bezit ook heerlijke sfeervolle nachtelijke opnames, die niet eens te donker zijn maar werden verlicht door wat voor handen was (bv. straatlantaarns of winkeletalages) Nee slecht was het niet maar doordat er een nog een andere verschrikking precies hetzelfde doet, is het duidelijk de mindere van de twee!

Grappige en aardig Troma look-a-like. Echter waar diezelfde Troma vaak bloederig, geniaal en ontblote dames laat zien is dat hier niet aanwezig. Jezus is teruggekeerd en bindt de strijd aan met vampieren om de lesbiennes te redden. Hij krijg hierbij de hulp van Mary Magnum en later van de Mexicaanse worstelaar " El Santos." Alles ziet er uit als een 70’s grindhouse film en ergens in de film zien we Dr Praetorious een ongelukkig meisje opensnijden. Wat de man verder in de film doet heb ik geen idee van maar die scene moet bijna wel een soort van homage zijn aan H.G. Lewis' splatter-classics? En net als zijn films moet ze het niet hebben van goed acteerwerk. Nu is deze film ook geen Lewis en afgezien van een leuke dosis humor is het verder ook geen noemenswaardig werkje. Redelijke goede charmante low-budget film voor de liefhebbers.

Tja, het is het allemaal net niet voor deze exploitatiefilm; als stoere girl gang-variant te onhandig en te zwak met geweld voor een echt goede actiefilm. Meerdere exploitation-film, worden op een hoop gegooid; een snuifje blaxploitation (in de vorm van een bende Maoïstische revolutionairen meisjes), women in prison (met een memorabele gevangenis-bewaakster) Het maakt van de film maar een raar allegaartje.

Het verhaal is vrij simpel; Een meidenbende 'Dagger Debs' die geleid wordt door een tandenknarsende, Lace (Robbie Lee) en samenwerkt met de 'Silver Daggers', (de mannelijke equivalent) krijg het aan de stok met de rivaliserende bende 'The Crabs' Ondertussen komt Lace haar leiderschap ook in gevaar door nieuwkomer Maggie (Joanne Nail). Gek genoeg vechten deze sterke vrouwelijke personages dan toch weer voor een man? Een paar daargelaten zijn waren het maar stijve acteurs.

Er gebeurd wel het één en ander in de film; lesbische gevangenisstraf, een shoot-out en verkrachtingsscène (braafjes weggeknipt), een schietpartij op een skatebaan met automatische wapens en zelfs een complete straatoorlog met gepantserde voertuig, machinegeweren en de militante Black Power-meidenbende maar het blijf allemaal veilige The A-Team-actie. Voor hedendaagse ogen was dit dus niet erg expliciet.De laatste gevechtsscène (messengevecht) van de film was dan wel opmerkelijk genieten.

Doordat het overal maar een beetje van bezit en het nergens echt ruig werd viel de film me ietwat tegen. Maar het was wel vermakelijk!

Met deel zeven was de serie tot een einde gekomen, het was klaar. Geen John Kramer meer, geen corrupte rechercheur, geen psycho hulpjes Althans, dat dacht je… want zoals het elke franchise is een einde nooit een garantie dat het ook stopt! Voor een origine’s story is het nog te vroeg maar die komt er zeker wel eens...Tja en wie liever nieuwe of inventieve dingen ziet...kan beter niet naar deel 8 gaan kijken. Alle zo typische kenmerken zitten in de film de dodelijke vallen, Tobin Bell alias John ‘Jigsaw’ Kramer en een twist in de ontknoping. De games in deze zijn minder sadistisch en inventief, soms zelfs een beetje lui, maar het levert zowaar wel een aantal echt spannende momenten op. Doordat alle andere verhaallijnen zijn losgelaten, zijn er minder raakvlakken met de eerdere delen. Dat was denk ik een goede keuze want de zware belast van de verhaalijn is weg en maakt de film net wat lichter dan de rest. Daardoor blijft deze film voor aangenaam popcorn horror entertainment zorgen.

Het uitgangspunt voor deze film is zeer goed! In het jaar 1263 na Chr. vlucht een groep boeren voor de plaag en bouwt een nederzetting midden in een vergeten bos. De natuur gaf hen hun toevlucht onder de gelofte dat ze niet meer van het land zouden nemen dan ze nodig hadden. Tja hebzucht en de mens.... Ja in deze film had ik zin in!

Oef, maar dan...Het eerste dat opvalt is het pseudo-Oud Engels taalgebruik in de film. Dit is natuurlijk best dapper om te doen, echter woorden als "ye", "thee" en "thine" in eigentijdse zinsvorm, maken het vooral vreemd. Misschien had deze beslissing minder hinderlijk geweest als er niet meer inconsistenties en rare ontwikkelingen waren. Het feit wil dat dit een film is die door drie mensen werd geregisseerd! Het lijkt alsof het een kwestie is van teveel handen aan de camera/script. Er gebeuren dus ook te vaak dingen zonder uitleg over hoe of waarom ze gebeuren.

Aan de positieve kant heeft de film verschillende visueel opvallende scènes. Ook zijn er voor wat naar ik aanneem een ​​bescheiden budget, goede kostuums en het productieontwerp is echt interessant. Verrassend effectief geluidsontwerp was er ook! En een aantal praktische en digitale effecten van kwaliteit waren er eveneens. Maar naast dat het allemaal al vrij vaag was, is het tempo buitengewoon tergend traag en doordat de film twee uur duurt, werd dit meer een test van het uithoudingsvermogen voor van de kijker. Dat was jammer want ergens moet er in deze film een goede folk-horror verborgen zitten!

Geef de film zelf een lagere waardering maar door de twee vermakelijke fake-trailers "The Piano Killer" en "Don’t Go in That House, Bitch!"van Eli Roth en het korte vragengesprek na de aftiteling over hoe de film gemaakt was, krijg dit een halve punt meer. Echter de film zelf...tjonge! Hoewel ik de doe-het-zelf-filmstijl, het POV-perspectief en de moeite die erin is gestoken wel kan waarderen. Is het puberale gedrag van de twee personages vooral vermoeiend. Daarmee is dat direct ook het grootste probleem want voornamelijk monotoon schelden (motherf*cker, F*ck en F*cking) en tegen elkaar schreeuwen doet de film geen goed! Dit is misschien wel acteerwerk op zijn slechtst en vooral vermoeiend. Ook van de praktische gore en grijze buitenaardse poppen werd ik blij maar waarom dan neonkleurige verlichting...dit zwakt de splatter en impact juist af! Maar het grootste probleem is dat je voor een eerste buitenaardse slachting, ongeveer een uur moet wachten en dat het daarna al in herhaling valt. Waardoor het voor mij moeilijk was om het echt goed te vinden

Regisseur Yimou Zhang kiest in zijn film over het 'Bloedbad van Nanking' vooral voor drama herotiek en romantiek. Voor een groot gedeelte brengt hij de gruwelen bedekt. Al zijn er wel ook een paar confronterende beelden waar je de onmacht en wanhoop van de slachtoffers kan voelen. Toch is dit meer een spektakelstuk dat niet veel onderdoet voor een Amerikaans equivalent, dan een historisch relaas over wat er zich heeft afgespeeld tijdens de Tweede Chinees-Japanse Oorlog (1937-1945) Echter is daar niets mis mee want visueel is het, zoals we ook van Yimou Zhang kunnen verwachten, een waar spektakel! Hij speelt met kleurgebruik en brengt de schietactie mooi in beeld. Explosies en glas-in-lood leveren bijzondere beelden op. De sfeer wordt goed weergegeven en ook de vertolkingen van de cast zijn goed. De keuze voor Westerling Christian Bale als hoofdrolspeler pakt in dit geval goed uit. De regisseur weet van een pijnlijke geschiedenis een zeer stijlvol en meelevend drama te maken!

Hier word ik erg blij van wat een gave film. Heerlijke actie. Fantastisch die gevechten met die kist waar de14 zwaarden in zitten. En dan de rol van die Tuo Tuo wie wil er niet vermoord worden tussen haar dijen. Dit soort films kunnen er voor mij niet genoeg worden gemaakt

Historisch drama over Ying Zheng (Qin Shi Huangdi, 259 v.Chr. – 210 v.Chr.) die de eerste keizer van China werd genoemd. Deze film handelt over de vooral politieke inname van het Hán-Koninkrijk. De koning van Qin (Li Xuejian) had namelijk de ambitie om van China één verenigd keizerrijk te maken. Het is een interessante periode in de geschiedenis van China. Aangezien er al meerdere films over hem zijn gemaakt maar wie heeft er dan ook nog niet van de Chinese muur (hij heeft bestaande verdedigingsmuren tot één grote muur omgebouwd) of het Terracotta-leger(de 8000 figuren die zijn laatste rustplaats bewaken) gehoord? Ondanks zijn wreedheden heeft hij dus ook zijn stempel gedrukt op de Chinese historie.

Om onnodige bloedvergieten te voorkomen besluit de Concubine Zhao (Gong Li) Ying Zheng een helpende hand toe te steken. Ze verhuist naar het koninkrijk van Yan om die koning te overtuigen een huurmoordenaar naar de koning van Qin te sturen. Als deze moordenaar Jing Ke (Fengyi Zhang) verschijnt zal hij door de Ying Zheng worden ontmaskerd en hierdoor zal Qin in een gunstige positie komen om Yan te veroveren. Het loopt natuurlijk anders dan verwacht!

Een zeer groot en ambitieus filmproject van de Chinese regisseur Kaige Chen. Die hiervoor hele paleizen en delen van steden van tweeduizend jaar terug heeft moeten laten reconstrueren. Prachtige decors, kostuums, setting en oorlogswerktuigen wekken dan ook de impressie dat de gecreëerde wereld echt bestaat of beter gezegd heeft bestaan. Daarnaast is het acteerwerk van de gehele cast zeer sterk. De film laat zich makkelijk vergelijken met een klassieker als 'Ben Hur' Een stukje Chinese historie verpakt in een tijdloze en wonderschone film!

Klonk interessanter dan dat het eruit ziet!! Je begint vol goede moed aan de film maar algauw naar dit begin gaat het bergafwaarts. Ik kan veel "B-films" ook wel waarderen maar deze is echt heel erg onder de maat. Ook dom is dat ze de Jinn die bezit van een lichaam had volgens mij dan al op de voorkant (poster) zette want dat was het leukste van de film.

Japan staat bekend om het hoge percentage zelfmoorden. Het is daarom best een interessant gegeven om een film hierover te maken. Deze film begint erg sterk met 54 schoolmeisjes die, onder begeleiding van een vrolijk carnavalesk liedje, gezamenlijk voor de metro springen. Helaas is de rest van de film vooral erg onevenwichtig en zelfs rommelig te noemen. Naar de opening zien we vooral een afwisseling van fragmenten die leuk, er niets doen of minder geslaagde zijn. Verpleegsters en een beveiliger in een ziekenhuis, de groepsdoding die andere scholieren inspireert tot soortgelijke acties, telefoontjes met de politie, een agent thuis met zijn familie, een website met puntjes, een vrouw die zich de vingers afsnijdt, een rare kwibus die huist in een bowlingbaan en videoclips van de meisjesidolen 'Desert' Doordat er zoveel losse fragmenten te zien zijn, ontging mij ook een beetje de logica van de reden; een verborgen boodschap bij de J-pop meisjes op voeren maar ook iets met een mysterieuze sporttas met een rol met huid erin. Die oplossing leek voor mij dan erg op drijfzand te berusten. Wat dan ook, het is een slecht geconstrueerde film met nauwelijks enige samenhang, maar af en toe is het leuk

De derde verfilming die ik zie van fantasieroman- serie 'Ghost Blows Out the Light' geschreven door Zhang Muye. (het pseudoniem van Tianxia Bachang) Die eerste twee film waren Mojin: The Worm Valley (2018) en Mojin; The Lost Legend (2015, werd drie maanden na deze film uitgebracht) Beide films komen van een andere filmmaatschappij, waardoor er een iets andere aanpak van het verhaal was. Deze film concentreert zich op de eerste roman en laat ons zien hoe de twee hoofdpersonages elkaar ontmoeten. Alhoewel volgens bronnen het scenario ook veel minder het boek aanhoud.

De film speelt zich aan het begin af in 1979 en opent, vrij letterlijk, met een knal nadat een mysterieuze explosie bij een archeologische opgraving aan de Mongoolse grens van China, geleid door de mysterieuze professor Yang heeft plaatsgevonden. Wat volgt is een reis naar de ingewanden van een berg, een tempel genaamd de "Demon Pagoda", moordende vlinder-vleermuizen en een gigantisch monster. En dat is pas het eerste bedrijf, want hierna beland je in de jaren 80 en kom je via onderzoek, uitleg en Bureau 749 (en een paar muzikale nummers die de communistische partij prijzen) in het verlaten stadje genaamd "Oil Town" waar weerwolfachtige wezens genaamd "Red Howlers" huizen.

De CGI-animatie en compositie van de wezens is niet altijd perfect, maar regisseur Lu's duidelijk gefilmde actiescènes op prachtige, interessante locaties compenseren dit ruimschoots. Er zijn wel een stel onverklaarbare plotgaten, maar de film is absoluut een vermakelijke en overtuigende mede dankzij de fijne sfeer, het snelle tempo en de speciale effecten.

Blijkbaar kwam er een Alien, Brax genaamd, duizenden jaren geleden naar de aarde om mensen jiu-jitsu te leren. En keert hij om de zes jaar terug om te bewijzen dat hij nog steeds de meester is. Tja dit is een script puur verzonnen als een excuus om een flink aantal low-budget-actiefilm sterren, een reden te geven om hun kunsten te vertonen. De set-up doet veel denken aan "The Bourne Identity" (2002), "Mortal Kombat" (1992) en de man-vs.-alien-film "Predator" (1987), Die laatste zelfs soms ook in de uitvoering. Nee originaliteit is er niet echt. Maar een origineel nauwgezet plot of genuanceerde personages zijn ook niet de reden waarom je een film met de naam Jiu Jitsu opzet, dat denk ik dan?

Regisseur Logothetis deelt de gevechten op in geanimeerde stripboekachtige hoofdstukken Waarom...Ik heb echt geen idee. Ik vermoed dat hij vond dat het er cool uitzag. Het duurt ook even totdat de hoofdrolspelers Alain Moussi (Kickboxer: Vengeance), en Tony Jaa (Ong Bak) elkaar hebben gevonden, en het tempo van de film omhoog gaat. Van daaraf worden er behendig castleden o.a. Juju Chan (Crouching Tiger, Hidden Dragon: Sword of Destiny) en Frank Grillo (The Purge: Anarchy enz.) toegevoegd om mee te vechten. En op technisch niveau, ondanks het feit dat er relatief minimale werkelijke Jiu Jitsu is, zijn die gevechten solide

Oké de film zet je ook een beetje op het verkeerde been omdat het slim gebruik maakt van de naam Nicolas Cage, maar alles wat hij heeft is niets meer dan een uitgebreide cameo. Cage lijkt hier wel wederom erg naar zijn zin te hebben. Hij lijkt sowieso de laatste tijd veel lol te hebben! Hij is een soort Yoda-achtige zwaardvechter, met een zonnebril, halskettingen en een rode hoofdband. Een outfit die te veel lijkt op het kostuum van Dennis Hopper in 'Apocalypse Now 'om nog toevallig te zijn. Zijn meest gedenkwaardige scène betreft een hoedje van papier en in verschillende andere scènes is hij het duidelijk niet, maar een stand-in!

Als geheel is het een absolute puinhoop. Toch zijn er ondanks visuele aflaten en low-budget beperkingen ook een paar aardige punten. De vechtscènes en Cage. Het is niet goed, maar het is wel net goed genoeg.

Gladde maar charmante actiekomedie, die inderdaad trekjes heeft van Charlie's Angels of de vrouwelijke Drie Musketiers. En er is niets mis met de verschijningen van de mooie Koreaanse dames; Ha Ji-won, Kang Ye-won en Son Ga-in. Ze zijn schattig, en hebben voldoende chemie. Al ontgroeien de dames ook niet echt hun tv-kwaliteiten. Son Ga-in deed het als K-pop bekendheid (Brown Eyed Girls) nog eens zo slecht niet, als de deugniet van het stel! (links op de poster) De eerste helft van de film heeft wat op start problemen (het lijkt alsof ze nog moesten zoeken naar de goede vorm) maar geleidelijk wordt het wat serieuzer en weet zo boeiend genoeg te blijven. Ko Chang-Seok is de leider van de drie vrouwelijke premiejagers die de koninklijke familie beschermen tegen een staatsgreep en een stalen jojo vormt het hoogtepunt tijdens de actiescènes. Met een paar individuele mooie shots blijkt deze film toch best plezierig te zijn. Al is het ook niet groots.

Ondanks dat dit de complete versie was (er schijnt ten tijde van de release een verkorte versie te zijn geweest) voelde de film toch niet als volledig. De film wil namelijk het hele verhaal van Jeanne d'Arc vertellen, vanaf haar jeugd, via de honderdjarige oorlog met Engeland, tot aan haar gevangenneming en dood. Een onmogelijke taak natuurlijk. En daardoor lijken er nogal wat gedeeltes aangehaald te worden maar niet afgemaakt. Er ontstaan hierdoor ook wat vreemde verspringingen in tijd. Ook is er gekozen om het merendeel van de heroïsche veldslagen niet te laten zien. Behalve kortstondig de beroemdste eerste belegering van Orléans, waarbij ze ook gewond is geraakt. Veel scenes zijn weggelegd voor dialoog en acteerwerk. Zodoende bekroop mij het gevoel alsof dat ze niet goed wisten welke kant ze nu eigenlijk op wilde. Het acteerwerk is zeker redelijk goed. Ingrid Bergman als Joan of Arc is prachtig. Een rol die haar droom zelfs deed uitkomen. Helaas komt ondanks haar sterke manier van spelen, het niet goed over. Dit is niet de schuld van haar performance maar van hoe de film zich eigen presenteert. Hierdoor lijkt Bergman niet het krachtige zelfverzekerde meisje wat ze speelt. En valt des te meer op dat ze geen 19 jaar meer is. (Ze was 33 jaar ten tijde van de film) De aankleding is verder erg mooi. Door de aanwezigheid van Ingrid Bergman, die een prachtige Jeanne d'Arc neerzet, is deze onsamenhangende hagiografisch film toch goed te bekijken.

De film was tevens het laatste project van regisseur Victor Fleming, twee maanden na de release zal hij komen te overlijden.

Zogenaamde "brandplekken van sigaretten" waar deze film zijn naam aan dank, zijn kleine, ronde markeringen in de rechterbovenhoek van een film en geven aan dat er een wisseling van de film-spoel aankomt. In dit achtste deel van de Masters of Horror serie toont genre-filmmaker John Carpenter een erg gave eerbetoon aan de horrorfilm. De vonken vliegen ervan af. Carpenter gaat tekeer als in zijn beste dagen met een razend spannende, tergend beklemmende film.

Het plot is bijna perfect: er was eens een film die speelde op het Filmfestival van Sitges genaamd 'La fin absolue du monde'(Het absolute einde van de wereld) die een moorddadige rel onder het publiek opriep. Sindsdien is de film een legende geworden, en een raadselachtige filmverzamelaar (Udo Kier) roept de hulp in van theatereigenaar (Norman Reedus) om het te vinden. Dit voert hem op een ​​bloederige, vreemde zoektocht vol intriges en geweld. De vergelijking met Roman Polanski's The Ninth Gate (1999) is snel gemaakt.

Stijlvol is ook het eerbetoon waarvan Carpenter zijn film voorziet.De meest in het oog springende hommage is gericht aan zijn collega Dario Argento, maar ook meesters als Jacques Tourneur of William Castle worden geëerd. En er zijn filmposters te zien van Nosferatu, Saw, en The Devil’s Rejects, terwijl Dr. Phibes ook nog even wordt genoemd. En Carpenter's eigen verleden wordt door de film heen geweven. Bovendien doorspekt hij de aflevering met, althans voor zijn doen, opmerkelijk veel bloed en gruwelijkheden die volledig dienstbaar blijven aan het vertelde verhaal.

Er is dan ook maar weinig aan op te merken aan deze film en ik als horrorliefhebber kan alleen genieten van deze erg fijne film!

De auto van ex-huurmoordenaar John Wick wordt gestolen en zijn hondje gedood. Als dit gebeurd doet hij niets? De Baba Yaga? Diegene die je belt om de Boogeyman weg te jagen? Wat daarnaar volgt is een absurde aaneenschakeling van actie scene`s.Naar de eerste knok- partij is er een onbegrijpelijk stukje! Namelijk die politieagent die aan belde. Moest nu iets van een joke zijn? Er is absoluuut niets mis met actie maar als het op zo`n slap gegeven is gestoelt dan wordt het uitkijken. En tja wat we dus te zien krijgen is echt belabberd. Veel machine-geweer en pistool schoten. Af en toe wat karate-achtige moves. Wat ook heel vreemd was is het feit dat als John Wick dan toch gepakt wordt, hij niet gewoon direct een kogel krijg! Hij was toch zo gevaarlijk? Wordt ie gevangen zonder uberhaupt flinke klappen te krijgen? En hoe dan? Een scherpschutter op het dak die door geblindeerde ramen kan schieten? Dan was The Equalizer (2014) toch van een zeer betere kwaliteit! Wel interssant dat in beide film de Russische (oost- blok) maffia centraal staat. Ik ging de film kijken doordat deze erg hoge sterren had maar dit was een zeer grote tegenvaller!

Uitstekend gemaakte film met Robert Taylor als gangster Johnny Eager die verliefd wordt op Lisbeth Bard (Lana Turner) De film wordt gepromoot door de combinatie van hun achternamen in het woordgrapje: TnT. Echter is het een beetje vreemd dat Turner voor een heel groot gedeelte niet in de film is te zien. Taylor is wel de hele film in beeld en speelt een glansrol maar wordt voorbij gestreefd door een fantastische Van Heflin. Door zijn dronken aanwezigheid en quotes uit literaire werken zorgt hij dat de film kijken waard is. Deze kreeg dan ook terecht een Oscar voor zijn rol. Zonder hem had deze film niet heel erg bijzonder geweest. Het eind van de film is een beetje jammer want het sluit af met het moraal: "misdaad loont niet."

Toen op het scherm de tekst "gebaseerd op een waargebeurd verhaal" verschenen was ik op mijn hoede. Dit voorspelt meestal niet veel goeds. En tja deze was ook geen uitzondering op de regel. Positieve was dat ze in deze film dan wat SyFy-Chanel horror hebben verwerkt. En daar pakt de film met een paar scenes goed uit. Vandaar een halve ster meer. Helaas zien we voor elke goede scene ook een handvol tenenkrommende dramatische cliché-achtige scenes. Johnny Frank Garrett was een jongen van zeventien jaar die in 1982 is veroordeeld voor de verkrachting en gruwelijke moord op een 76-jarige non in Texas. In 1992 heeft hij dan ook een dodelijke injectie gekregen. Echter later blijkt dat hij het helemaal niet heeft gedaan. Als de film een aanklacht was voor dit falende rechtssysteem, dan kwam dat totaal niet aan. Mede doordat het met de persoon Garrett in het echt veel erger was gesteld. Enfin de film is niet meer dan een degelijke doorsnee bovennatuurlijke horror die niet misstaat tussen de vele tv-films met het label "waargebeurd verhaal."

Wat een onsamenhangend zooitje.

Nederlandse horror-films ze zijn bijna op één hand te tellen en de meeste zijn daarbij het aanzien niet eens waard! Door het plot; een meisje dat er rond haar veertiende verjaardag achterkomt dat ze zeven psychopathische broers heeft die haar willen bevruchten uit naam van de Zuid-Amerikaanse god Xangadix, had ik dus best goede hoop want een occulte film over een eeuwenoude vloek, op hol geslagen wetenschap en vooral veel bloed zag ik wel zitten!

Wat was dat dus weer balen, het blijkt niets anders dan lachwekkende horrorthriller! De film heeft een verschrikkelijke opbouw. Het grootste gedeelte is domweg oninteressant, veel drama en puberteitsproblematiek. Daarnaast lijkt het alsof er van alles bij wordt gehaald om maar op een acceptabele lengte te komen. (inclusief een Laurel en Hardy scene) De meest opvallende zwakte, die laat zien dat ze vulmateriaal nodig hadden, is een lange achterlijke scène over het vinden van een dossier van een ziekenhuis.

Ook van veel bloedvergieten was weinig te merken. In het begin zijn alle moorden uit beeld en pas in de slotfase zien we nog wat kills. Ik zit er denk ik niet ver naast als ik zeg dat er nauwelijks gore was te zien. Op één na zijn ze dan ook nergens bloederig. Sowieso werd wat voor gore moest doorgaan in de scenes 'hoofd' beveiliging, exploderende televisietoestel en het elektrische broodmes afgezwakt door flauwe grappen. En de enige keer dat er wel liters bloed aan te pas kwamen, werd dit gebracht op een kunstzinnige manier. (Tja een regisseur van literatuurverfilmingen wat wil je?) En dan is er nog de Surinaamse vader van het hoofdpersonages die is de domste toevoeging van allemaal!

De film was alleen nog het aankijken waard voor aardige nachtmerriesequenties. Echter als je met een budget van ±5 miljoen, niet veel meer biedt dan een film die draait om mannen met aardappelhoofden, (ach waren ze maar een beetje enger geweest?) een oude man in een kippen-pak en een kip in een winkelwagentje? Tja dan stelt het wederom als Neder-horror teleur!

De film heeft enorm veel enthousiaste reacties, vandaar dat ik me ook maar eens aan deze 'Joker' heb gewaagd maar ikzelf ben hierover een stuk minder positief? Dit vond ik maar een middelmatige film, niet vanwege de somberheid waarvan beweerd word dat het er in zit, maar juist vanwege het gebrek eraan. Daarnaast is er ook niet echt een diepere laag, het stof tot nadenken, ontbreekt. Nu kom dat misschien omdat er wat te doen was om de film en de discussie die het opriep; Copycats zou zich kunnen inspireren tot geweld en daarmee was de film gevaarlijk. Tja zucht... er dik bovenop liggende maatschappijkritiek was er wel maar een gewelddadige of een geweldige film was het niet echt! De Joker wordt naar voren geschoven als een symbool voor de onderdrukte 'kleine man', De held van 'het volk' maar ondertussen moet hij als booswicht mensen vermoorden? Het rijmde voor mij niet goed met elkaar? Joker is geen hele slechte film, maar had voor mij saaie stukken en mist impact.

Dit is precies de mockbuster die je verwacht als de naam "The Asylum" erop is geplakt. Dat is eerlijk gezegd ook een deel van de charme en zowel iets positiefs als negatiefs! Dit is natuurlijk een regelrechte mockbuster voor Osgood Perkins' The Monkey En is zo snel in productie genomen, dat ze niet eens de kans hadden om er achter te komen waar die nu eigenlijk over ging. Bijgevolg lijken ze op de speelgoedaap na, nauwelijks op elkaar. Deze begint veertig jaar geleden als er families in de buurt van het afgelegen Jolly Monkey motel verdwijnen. In het heden keren de familieleden van de eigenaar terug om te bespreken wat ze met de plek moeten doen. Een voor een worden zij vermoord door iemand of zijn het de vervloekte cimbaal-apenspeeltjes.? Ja zien is geloven; want er zit een best lange scène in waar ze eigenlijk niets anders doen wat lijkt op de zolder opruimen. De effecten zijn op zijn best middelmatig en waren niets bijzonders. En...uiteraard soms uit beeld en met CG-bloed want hé je kijkt een Asylum-film! Met een budget van $90.000 verwachtte ik ook niet veel qua special effects. Het acteerwerk is natuurlijk ook maar matig. En zucht ze gaan vreemd serieus lopen doen, terwijl de meesten komen voor apenhectiek, niet voor een soap in een verlaten motel. Niet geweldig, niet verschrikkelijk en wonderwel ook wel één van de meer vermakelijke Asylum-films!

Film vol dom plezier, met de nadruk op plezier; want het is geen hoge kunst, maar een blonde Kate Beckinsale, die met een Engels upperclass accent, speekt over een 'penis' of vraagt om een grotere adamsappel voor meer (vrouwelijk) plezier, lieten mij toch erg genieten. Zeker een reden waarom deze film werkte! En elke film waarin iemand baby's als afleiding gooit, verdient lof! Ja voor die dingen krijg het van mij een half puntje meer! Verder puur onzinnig stijlvol entertainment en met maar 90 minuten duurt niet al te lang! Prima gevonden dat door een woedebeheersingsprobleem, Beckinsale mannen in elkaar kan slaan die twee keer zo groot waren als zij! Het is vermakelijk genoeg, er waren enkele leuke ideeën, maar sommige waren onderontwikkeld. En als Susan Sarandon ergens aan het einde opduikt, kreeg ik het vermoeden dat misschien een pilot-aflevering van een serie had moeten wezen? Kortom een behoorlijk plezierige verspilling van tijd.

"Kort maar krachtig" is wat de regisseur moet gedacht hebben? Helaas gaat dat nu juist bij deze film niet op! In Jonah Hex’ zijn de personages niet goed uitgewerkt en voelt het verhaal op verschillende punten onaf aan. Het is een bewerking van een stripverhaal, uit de stal van DC Comics, over een niet te stoppen cowboy aan het einde van de negentiende eeuw, vlak na de Amerikaanse burgeroorlog. Ter vergelijking met Marvel-helden moet je denken aan een soort voortijdige 'The Punisher' De filmmakers hebben zelf wat nieuwe aspecten toegevoegd, zoals de speciale “kracht” om met de doden te kunnen praten. Dat is trouwens ook gelijk het meest interessante uit de hele film. Josh Brolin speelt deze held uit de titel en met zijn akelig vervormde gezicht, trekt hij in opdracht van het Amerikaanse leger door het Wilde Westen om Quentin Turnbull (John Malkovich) te pakken te krijgen. Dit voordat Turnbull samen met een zijn legertje zuiderlingen vreselijke plannen kan gaan uitvoeren. Over de schreef gaat de film als er vluchtige maatschappelijk commentaar te zien is. De prima sterrencast heeft bij deze film verder ook niet veel toe te voegen, al viel vooral Michael Fassbender als Malkovichs sidekick Burke op. Hij vermaakt zich wel in zijn rol als stereotiepe gekke Ier met bolhoed. De appetijtelijke Megan Fox, in een klein rolletje als dame van plezier, is niets meer of minder dan eye candy. De film laat zich het beste omschrijven als een donkere Western, met fantasy-elementen, een gierende hardrocksoundtrack, veel actie en ontploffingen, wat animatie, lichtelijk abstracte droomsequenties, en een mompelende hoofdpersoon met een gezicht als een maanlandschap. Het is dus begrijpelijk dat door de korte tijdsduur, het gebrek aan diepgang en ontwikkeling, de nodige clichés en het rommelige, summiere verhaal de film het niet tot een goed einde weet te brengen.

Deze film is een romantische fantasiefilm met wat Wuxia-achtige zwaardgevechten erin gegooid. Yi Gwak (Jung Woo-sung) een demon-jager die verliefd is op So-hwa (Kim Tae-hee) belandt in een wereld tussen hemel en aarde. Met een bescheiden hoeveelheid aan actie en een heleboel CGI-effecten is deze wereld het decor om een weelderig melodramatisch liefdesverhaal te vertellen. De choreografie van de gevechten is redelijk goed maar de gevechten zelf zijn een beetje te kort in beeld. Het verhaal is zoals meestal in Aziatische films wat (onnodig) complexer doordat dit wordt verteld met flashback in flashback. De sets zijn geweldig en alle effecten, kostuums alles ziet er prachtig uit. Kortom fatsoenlijk Zuid-Koreaans popcorn vermaak!

Tjonge wat een fijne Spaanse horrorfilm was dit! Die teruggrijpt op de Amerikaanse horror uit de jaren dertig en veertig maar hier een hele ris aan perversiteiten toevoegt. Yes!! Dat is nog eens een schlocky goede tijd! Ook anders is dat het niet de gekke wetenschapper is die de belangrijkste rol speelt maar zijn gebochelde assistent. Hij bezit passie en een verwrongen heldenmoed! De film ziet er heel goed uit; met sfeervolle oude catacomben en het lab dat vol staat met klassieke borrelende flesjes en elektronica. En er wordt geen kans onbenut om heerlijke bloederige goed gemaakte gore-effecten te laten zien! De bultenaar is verliefd op een meisje (María Elena Arpón bekend van Tombs of the Blind Dead) wat algauw veranderd in een lijk (nog net geen necrofilie) Ook kan je eigen afvragen welke dokter nu gekker was; Dr. Orla, een arts die experimenteert met het kunstmatige leven of de roodharige kinky arts Elke (gespeeld door Rosanna Yanni) die de liefde bedrijft. En met een nabijgelegen slaapzaal vol potentiële vrouwelijke slachtoffers had het vraatzuchtige mutanten-monster ook een tijdje geen honger! Dierenliefhebbers kunnen deze film beter overslaan want er is een gekke scène waarin een effectief stukje ongedierte-bestrijding te zien is. De film is misschien niet perfect om een Oscar te ontvangen maar is tenminste nergens saai, en het heeft genoeg gore, onzinnigheid en andere wilde ideeën om van te genieten.

Nu weet ik dat er vier films in Female Convict Scorpion-reeks (met Meiko Kaji) zijn, echter de volgorde van hoe ik de film nu bekijk is compleet door elkaar. Zo zag ik als eerste de derde Joshuu Sasori: Kemono-beya (1973) en nu dan dit tweede deel! Maar wederom was dit weer een uitermate verrassend goede film met Matsu alias Sasori ('Schorpioen')

Waar veel van die de jaren zeventig vrouwen in gevangenisfilms niet veel verder komen dan...oh gevangenisbewaarder wat doet nu...oftewel ze zijn niet veel meer dan een verhaaltje als opvulling voor soft-erotiek bedoeld voor een selectief mannelijk publiek. Vaak ook zijn ze niet door te komen! Daarnaast zijn die films regelmatig gemaakt door regisseurs met maar weinig talent. Maar dit...dit is niet de reguliere Women in Prison-exploitatiefilm!

Oh nee! Deze regisseur zorgt wel dat de film voldoet aan de meeste elementen van de (Nippon-)exploitatiefilm met onaangename scènes van verkrachting en marteling van vrouwen, maar tegelijkertijd zoekt hij het ook visuele en auditieve uitdagingen. Naakt is er ook maar nooit van in van die vermoeiende tegen elkaar aan schuur scenes, je zou bijna van functioneel bloot spreken? Waren het niet dat het functionele hier exploitatie is! Hoewel deze film duidelijk lage productiewaarde heeft, betekent het geen moment dat montage- en filmstijl daaronder leidt! Daarnaast weet men, bizar genoeg, er ook een feministische boventoon erin te krijgen! Yep dit was dus erg ‘listige exploitatie’!

Een andere kracht van de film is actrice en mooie verschijning Meiko Kaji,ze is geweldig als stoïcijnse wraakengel en domineert elke scène waarin ze zich bevindt, ondanks het feit dat ze in de hele film niet meer dan twee regels dialoog had! Typische gevalletje... ogen zeggen dat meer dan... En dan is er nog het door Kanji zelf gezongen titelnummer 'Urami-bushi', (dook op in Tarantino's Kill Bill) om de film nog meer kracht te geven!

Vaak is de film dromerig, maar het is beslist ook brutaal en rauw! Met meer dan genoeg memorable scenes; een creatieve castratie; beelden van bladeren die van bruinoranje in grijs veranderen of een waterval die rood kleurt of de bus die een tunnel binnengaat! En het is de regisseur gelukt om een 'vrouwen in de gevangenis' film te maken waarin hij juist de zeven vrouwen voor een groot gedeelte van de film buiten te laten spelen. Terwijl wel alle typische kenmerken van het genre gewoon langskomen!

Ja Female Prisoner Scorpion is een grafische exploitatiefilm die beide uiterste van shock en schoonheid combineert tot ware pracht!

Deze film op basis van de cover en titel: Female Prisoner Scorpion: Beast Stable gaan kijken. En tjonge wat is dit goed! Paf boem direct aan het begin is het al raak! De hoofdrolspeelster is Meiko Kaji en zij speelt Sasori -Scorpion. Veel praten doet ze niet maar de rol zet ze wel overtuigend neer! Daarnaast wordt ze geholpen door de vrouw Yuki die een prostituee is en bovendien een seksuele relatie heeft met haar broer. Visueel is deze film een waarspektakel want wat ongelooflijke (vermoedelijke) B-film met prachtige cinematografische beelden, die ik enorm kan koesteren. Ik had hier nog nooit van gehoord maar wat blijkt dit is al het derde (of vierde) deel uit een reeks. Heel erg nieuwsgierig naar de rest? En voor de dames is er nog een goede tip mochten die het koud krijgen, gewoon wat lucifers tussen u benen en weg kou.

Het uitgangspunt, is natuurlijk ontleend aan het fantasierijke verhaal van Jules Verne. Maar waar die een duistere, claustrofobische roman schreef, is dit een goed verlicht theekransje met een zingende Pat Boone, kolderieke gekkigheid met een eend en andere onserieuze onzin. De ondergrondse scènes zijn mooi vormgeven maar doorstaan de tand des tijds niet helemaal (duidelijk in de studio opgenomen) Tja en optisch vergrote hagedissen zijn overtuigend maar gewoon gedateerd. Ach het was vermakelijke knulligheid uit de oude doos

Houterige en achterhaalde SF-film met een vijftal all-American-boys die in een knullig vormgegeven raket-ruimteschip naar planeet no. 7 Uranus afreizen. De ruimtevaarders stuntelen wat rond in een wereld die op de onze lijkt en ontmoeten een stop-motion plastic monsters en een video van een ander beest. Gelukkig kwam er ook nog wat Eye-candy voorbij. Die luchtig geklede dames waren het hoogtepunt van de film. Waren er maar meer geweest. Zowel voor ons kijker als de cast, die duidelijk genoot van zoveel vrouwelijk schoon. Zelfs Star Trek dat 4 jaar later zal starten, pakte het nog beter aan. Het concept op zich was niet verkeerd maar de uitwerking is gewoon niet goed genoeg.