Opinions

SyFy Channel en Asylum Pictures leveren met enige regelmaat low-budget creature feature-films af. Nu geeft China ons deze web-only low-budget monsterfilm 'Crocodile Island', Wat een hit is geworden op de streaming-diensten omdat het werd uitgebracht aan het begin van de COVID-crisis. De film vertoont dezelfde problemen die films van bovengenoemde ook bezitten echter wel dan één van hun betere producties. De film bezit elk beestjes - rampenfilm-cliche. De boosdoener is hier de Formosadriehoek of Drakendriehoek in de Filipijnse Zee, alwaar een vliegtuig van koers afdwaalt en neerstort. Uiteraard overleef een vliegtuiglading aan stereotype -passagiers het; de held met een tienerdochter en haar vriendje, de zwangere vrouw en liefhebbende echtgenoot, de slijmerige zakenman met geld, het meisje dat niet zonder sociale media kan en de vader die op weg is naar zijn kind. Ach ze zijn allemaal en dienen vooral als voer voor enkele te grote spinnen en de gelijknamige krokodillen. De CGI van het vliegtuig is waardeloos en de nasynchronisatie van de Amerikaanse piloten is lachwekkend slecht. Dat geldt ook voor enkele van de vroege verschijningen van de krokodil. Zodra we echter voorbij de crash zijn, verbeteren de effecten behoorlijk. Het resultaat is een aangename schepselfunctie. Behoorlijk voorspelbaar en een aantal vergezochte plotpunten maar in een film over gigantische wezens is dat een klein detail.

Zombie-film die het redt door zijn Cubaanse B-film charme! Op een paar klassiekers na ben ik niet de grootste fan van zombies en lollig doen met zombies pakt meestal nog erger uit! Maar goed ze horen bij het horrorgenre en op zijn tijd er eentje kijken is ook geen straf! De opzet van deze film is die van de klassieke zombies; ze bijten en verspreiden de infectie; ze zijn hersenloos; sommige zijn snel en sommige zijn traag. Het is ook duidelijk dat de Argentijnse regisseur Alejandro Brugués zijn zombie-films kent, maar weet wel enige eigen dingen toe te voegen. De film is een komedie maar meer dan een paar geslaagde kwinkslagen waren er ook niet! De film schuwt ook bloed, maar weet wel met een paar leuke ideeën zombies uit de weg te ruimen. Heel veel nieuws doet de film niet maar door zijn dat ongedwongen Zuid-Amerikaanse en de charismatische cast, waar je gewoon geen hekel aan kan krijgen, toch leuk kijkvoer!

"And the world's your oyster, so swallow it!"

Regisseur Derek Jarman maakte in 1970 zijn eerste filmpjes. Zo filmde hij een van de eerste optredens van de Sex Pistols die in de ruimte boven zijn atelier speelden. Later zijn die fragmenten gebruikt in de documentaire The Great Rock 'n' Roll Swindle (1980) In deze film geeft regisseur Jarman zijn visie op de Britse maatschappij ten tijde van diezelfde punkbeweging (1977-1980), een subcultuur waarvan de strijdkreet “No future!” en ook niet zo enthousiast was over het verleden.

Tja...de film? Geen idee, wat ik ervan moet denken! Moeilijk te omschrijven! Gezien we nu zo vijftig jaar verder zijn is dit alles een beetje gedateerd. Maar als een soort tijdcapsule naar de punkcultuur...? De film doet in ieder geval geen poging om het publiek te vermaken. Het heeft wel zijn momenten, maar als geheel is het een beetje een zooitje. Visueel bezit het de punk-stijl en flair! Soms ook het gevoel van een satirische houding ten opzichte van het punkethos Commentaar op punk, als dat géén punk is? Er is geen plot in de film, het lijkt alsof erop de dag zelf werd besloten wat te filmen. Brandende kinderwagen, kruisiging van Christus komt tot een orgie, ballerina danst rond een kampvuur gadegeslagen door gemaskerde mannelijke naakte saterfiguren enz, Het start allemaal met koningin Elizabeth I. die samen met alchemist en wichelaar John Dee, Helen de dwerg (fervent aanhanger van punk band Sex Pistols ) en Shakespeare's Ariel (The Tempest) naar het heden reist ten tijde van de punk. Het script staat verder vol met citeerbare regels. De film voelt als een vreemdsoortig gewelddadig visueel gedicht. Doordat regisseur Jarman, een openlijk homoseksuele figuur en homorechtenactivist was de film ook menigmaal homo-erotisch maar vrouwelijke naaktheid werd eveneens niet geschuwd. Vrouwen gebruiken mannen als lustobject. Er zijn aardig wat beroemdheden uit de Britse homo- en punkscene te zien. Vreemd onevenwichtig maar soms ook intrigerend. Tja na het zien van de film weet had ik nog steeds geen idee wat er mee aan moet. Herzien zal ik dit niet gauw doen maar ik wil er ook geen slechte beoordeling aan geven!

Punch en Judy zijn de Engelse equivalent van de Nederlandse poppenkastfiguren Jan Klaasen en Katrijn. Beide kennen hun oorsprong in Pulcinella een figuur uit het Italiaanse commedia dell'arte en zijn ontstaan in 17e-eeuw. Maar inmiddels leven we in 2019/2020 en bestaat er een # MeToo-generatie.

Daarom presenteert de film dat poppenspel ook in een soort feministisch sprookje (zie de omruiling van de volgorde van namen?) Het speelt zich af in een fictief zeventiende eeuwse achtergrond en gaat o.a. over huiselijk geweld en de daarop volgende wraakmissie. Gecombineerd met op Monty Python lijkende, vreemdsoortige slapstick.Het is een merkwaardige mix die onverwacht goed werkt!

Thematisch is de film niet altijd echt subtiel. Bijna elke man in de film is gewelddadig en vrouwonvriendelijk. Toch is dat geen kritiek, maar meer om te illustreren dat mannen niet rooskleurig worden afgeschilderd. Door de duistere humor werkt het juist goed en zet het geweld en de komedie slim naast elkaar zoals ook de traditionele Jan Klaasen en Katrijn shows deden, maar nu dan wel omgedraaid.

Het sterkste punt van Judy & Punch zit hem in de uitvoering. Er wordt een wereld gecreëerd die niet echt fantasie is, maar ook niet historische accuraat. (Londense bobby's in de Elizabethaanse tijd en 'talent scouts' met potloden?) En wat te denken van de elektronische score van François Tétaz, die hoort in principe (een rockende elektronische bewerking van Johann Sebastian Bach's "Air on a G String" en Leonard Cohen's "Who by Fire") ook niet thuis in deze periode. Maar hoe misplaatst ook, het werkt en was heerlijk!

Even opmerkelijk is de dialoog, die een mengeling is van periode-correcte dictie en een meer moderne verbuiging (een personage citeert zelfs een uitspraak van Gladiator (2000) Eenmaal gaat de film een beetje over de schreef; dat is wanneer het groepje ketters, een soort tai chi aan het doen zijn. Dit voegde niet veel toe aan de film! Ook de aftiteling was een opmerkelijke en bevat documentaire-opnames van getraumatiseerde reacties van kinderen op het geweld van een show met Punch and Judy.

Desondanks dat in deze vrouwelijke herbewerking, het mannelijke geslacht er bekaaid af kwam, heb ik erg genoten. Zonder twijfel een verdienste van beginnend regisseur Mirrah Foulkes! Ze weet op één of andere manier toch die dubbelzinnige lijn tussen de sekse toch nog in balans te houden. Laat ik het positief naar boven afronden!

Thriller met rednecks, een zuidelijke broeierige sfeer en een mythe over een put. Het is absoluut geen horror film maar aangezien de "pitt" niet natuurlijk is En aan het moorden slaat valt het onder horror! Acteerwerk is zeer goed! Mede door hoofdrolpseelster Lauren Ashley Carter. Met haar grote ogen is zowel een leuke verschijning als een redelijk goed actrice. Een B-film voor de mensen die van bovennatuurlijke zuidelijke Rednecks films houden. Denk een beetje aan The Village gecombineerd met de serie Justified.

Het schijnt de eerste film te zijn die bij het onschadelijk maken van een bom de keuze verfilmde tussen het knippen van een rode of een blauwe draad, iets wat daarna in meer films gedaan is. Het werd geregisseerd door Richard Lester (' Superman II '), en is vooral een verhaal dat zich voornamelijk afspeelt op het cruiseschip SS Britannic met 1200 opvarende aan boord Een afperser die zichzelf Juggernaut noemt, heeft zeven bommen op het schip geplant en de taak aan explosievendeskundige Fallon om ze te ontmantelen. Het maakt van de film een soort Britse kruising tussen rampenfilm en een thriller. Richard Harris overtuigend als de arrogante deskundige op zijn vakgebied. Daarnaast met Omar Sharif, Anthony Hopkins, Shirley Knight en Ian Holm een flinke sterrencast in de andere hoofdrollen Enfin het mag dan nu niet helemaal zo nieuw meer zijn, het leverde wel nog steeds goede spannende scènes op. En die spanning werd handig opgevoerd tot een aan de uiteindelijk rood/blauw-climax. De film is zeker de moeite van het bekijken waard!

Deze chaotische neo-noir wraakthriller gaat niet voor het schokeffect zoals je die zal kennen uit de jaren '70 en '80. Al zijn de elementen daarvan wel aanwezig als Julia Shames, na een groepsverkrachting, een onorthodoxe vorm van therapie volgt om zichzelf te herstellen. Geholpen met deze ietwat dubieuze cursus, raakt Julia steeds meer midden in een neonrode identiteitscrisis. Een film die lastig is om te beoordelen want het bezit zowel veel goede als ook wat slechtere eigenschappen. Om met de mindere te beginnen; de film begint snel richting te missen omdat er meerdere willekeurige incidenten plaatsvinden. De onorthodoxe 'therapie' gebeurd in een mum van tijd en met slechts een beetje make-up en wat beperkte lessen. De film suggereert ook dat er een hele organisatie of sekte achtersteek maar blijft ongelooflijk vaag op dat gebied. Dit veroorzaak een climax die veel meer frustratie oplevert dan sluiting. Daarom is er iets vaag pretentieus aan de film en deze manier van onafgemaakte draden.

Maar om bij het positieve te komen; het uiterlijk van de film is geweldig, met suggestieve belichting en klinische opnames om Julia's veranderende persona door te geven, terwijl de soundtrack van Frank Hall een erg solide is. Het draait bij een verkrachtings-wraakfilm natuurlijk om het zien van het uitschot dat zijn verdiende loon krijgt. En die wraak in de vorm van castratie en een hele reeks glorieus verknipte dingen is ook bloederig en in beeld. Actrice Ashley C. Williams (het ongelukkige middengedeelte van The Human Centipede: First Sequence) is regelmatig naakt te zien en schittert als het titulaire personage. Ondanks dat niet alles dus even goed was vond ik de film wel opvallend.

Intiem en stijlvol beauty and the beast-concept. In een attractie in een pretpark ervaren de bezoekers een scala aan emoties op (angst, plezier, misselijkheid), echter de introverte Jeanne (Noémie Merlant) ontwikkelt gevoelens voor de machine Move-It/Jumbo en die is een stuk minder vanzelfsprekend zijn....Het uitgangspunt klinkt misschien bizar maar deze romantische liefde van mensen voor dingen bestaat echt en wordt objectofilie of objectum-seksualiteit genoemd. Het is een seksuele geaardheid, die zich uit door romantische en seksuele gevoelens voor levenloze objecten. De film opent ook met de melding dat de film is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Regisseur Zoé Wittock liet zich voor haar speelfilmdebuut inspireren door het leven van Erika LaBrie die “trouwde” met de Eiffeltoren. Hoofdrolspeler Noémie Merlant is heerlijke actrice die met volle overtuiging de gevoelens die haar personage voor de attractie voelt, acteert. Zeer positief ook dat het niet uitdraait op een film die dit met humor wil benaderen Als je een relatie hebt tussen een attractie van tien ton en een tiener, had dit heel snel heel erg mis kunnen gaan, maar het werd heel voorzichtig afgehandeld met een vleugje magie. Dit was voor mij een interessante en een verrassend leuke film!

Vol verwachting begon ik aan de film. Qua beelden zag het er redelijk /prachtig uit. En hoe verder we in film zijn ontrafelt zich dan het verhaal. Over een (wees-)meisje die een denkbeeldig vriendinnetje heeft genaamd Aer. Tussendoor zien we dan vreemde dingen gebeuren. Helaas had ik nogal eens het gevoel dat de film niet helemaal lekker liep. Rare uitspraken, en beelden die elkaar tegenspraken? Waarschijnlijk was het de bedoeling! Zodat er een mysterieuze sfeer rond June en moeder Lily blijft hangen. Dit werkte bij mij averechts Door dit en de ietwat voorspelbare special effecten blijf het vooral een voorspelbare middelmatige film. Moet wel zeggen dat ik genoten heb van Victoria Pratt. Ik ken haar al zeker vanaf dat ze in de serie Mutant X speelde! En is nog steeds een echte Beauty en de Brains!

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal; iets waarbij ik al gauw mijn wenkbrauw optrek en met een grote boog omheen gaat. Echter twee dingen trokken mij over de streep om de film toch te kijken. Ten eerste de regisseur Greg McLean, deze heeft zijn roots in de horror en ten tweede de aanwezigheid van Daniel Radcliffe. Een acteur die zijn HP-tijd van zich wil afwerpen en vaak met bijzondere werkjes komt. Heel bijzonder was deze film echter niet maar het kijkt wel heel prettig weg. In 1981 besluit de dan 21-jaar oude Yossi Ghinsberg de jungle van centraal-Bolivia te betreden. Opzoek naar het laatste stukje niet-ontdekte beschaving? Dit doet hij met een paar nieuw verworven vrienden en een man die weet waar hij een dorp kan vinden. Tja... en dat gaat mis. Helaas is deze opbouw van vrienden en mysterieuze man niet heel goed uitgewerkt. De band die je met hen krijgt is vrij zwak. Gelukkig weten de toegewijde acteur Daniel Radcliffe en de verschillende horror-elementen de film interessant te houden. Het einde stond natuurlijk al vast en vond ik hier nogal zoetsappig in beeld gebracht . Al met al is het geheel zeer prima om eens te gezien te hebben.

Freek Vonk....euh o, nee zijn Australische broer Larry Black gaat de Indonesische jungle in om de zeldzame en bedreigde Javaanse luipaard te vinden en te documenteren. Erg handig want dan kan er iemand mee om de camera te bedienen. Nu heeft regisseur Andrew Traucki, een voorliefde voor moorddadige wezens maar naar in het water te hebben gelegen met een krokodil en witte haai was het tijd om de waterrijke locaties eens te verruilen voor de zweterige jungle. Bijzonder is ook dat deze junglehorror een 'Found Footage' werd. Alhoewel het uiteindelijk niet iets werd, wat je nog niet eerder had gezien. Het is ook de regisseur er niet na om iets anders te doen! Dus volg je bijna exact hetzelfde format als The Blair Witch Project (1999) Een minimum aan gore, veel shaky cam-beelden, en een 'boe'-moment tijdens de finale. "Business as Usual" maar dan wel allemaal middelmatiger!

Indiase spookhuis-horror. Veel horrorfilms uit India, heb ik niet gezien, dit werd mijn vierde en eigenlijk viel het ook deze keer weer tegen. Een groep reizigers waagt zich halverwege de jaren 80, te midden van de opstand van naxalieten in het oostelijke Ghat-gebergte. De groep van vijf strand in de middle of nowhere met hun auto en dus waarnaar ze op weg zijn, bereiken niet! Gelukkig kom er een bewoner van uitgestrekte gebied op zijn fiets langs...(ja u lees het goed!)en wijs de reizigers, de weg naar een verlaten gebouw waar ze de nacht kunnen doorbrengen.

Let wel die reis naar dit desolate bouwwerk duurt algauw iets van 50 minuten. En al die tijd heb je dus nog niets van horror gezien! Wel veel amateuristische acteerwerk, laten de arme acteurs ook nog Engels praten waardoor sommige teksten zeer onnatuurlijk klinken. En ik vermoed dat in het script nogal wat Indiase politiek is verwerkt; het speelt zich af in West-Bengalen, de opstand van maoïstische Naxalieten, vlaggen van de Communist Party of India, de geest spreekt Santhal en Britse kolonialisme. Het hoe en wat precies, weet ik niet...

Enfin, minder acteerwerk kan ik nog meeleven maar er is ook een doorsnee verhaal dat rechtaan-rechttoe wordt verteld. Soms schort het aan goede montage; de personages vertellen soms twee keer hetzelfde. De cinematografie was dan weer wel soms mooi. Af-en-toe slaagt de film er ook wel in om sfeer te creëren en op sommige momenten wat aardige horrorelementen te tonen mede door wat Tribale volksrituelen. Helaas laat de film heel wat te wensen over.

Met alle goede bedoelingen die ik had voor de film zit er echt niet meer in dan 2 sterren.

Het begint al bij de eerste actie- scene veel over en weer geschiet

Leuk wat vuurwerk en dan....... Rolschaatsen?? Dit was de tevens de eerste verwijzing naar een klassieker ( namelijk Back to the Future) Het bleek ook dat dit de hele film zo door ging met schieten en rolschaatsen. De complot- theorie werd maar niet spannend. Mede ook door het belabberde acteer-werk en een script wat aan alle kanten rammelt. Op het laatst zat ik meer te kijken naar of ik kon ontdekken waar ik het eerder had gezien! Zelf zag ik natuurlijk Terry Gilliam en zijn meesterlijke Brazil. En dan was er de verwijzing naar DUNE, Gravity, Star Trek en Barbarellaen het al genoemde Back to the Future. En bij de "warhammers"moest ik zelfs heel erg aan Pacific Rim denken.

Ik keek niet omdat het nu de makers van de Matrix waren! Nee, Ik keek omdat de trailer me enorm aantrok! De Matrix is dan wel een goede film. Maar voor mij ook niet een super film! Bound hun eerste stond bij mij nog steeds op eenzame hoogte! En Cloud Atlas was in mijn ogen ook nog een goeie. Helaas is dit gewoon een draak van een film. TJa en dat vond ik dan ook gelijk een van de leukste actie scene`s

Mmmtja, nee toch net niet. Zat te twijfelen om er toch drieenhalf ster van te maken maar nee! Dit komt doordat ik zowel Chris Pratt als Bryce Dallas Howard niet erg goed vind spelen. Denk dat het nooit mijn favoriete acteur zal worden! Hij doet me denken aan Ben Affleck, die had ik ook niet hoog zitten qua acteerwerk.Bryce leidde me ook nog eens af met haar kapsel. Ach goed de film hoeft het niet te hebben van acteerwerk! En tja dan is er dat filterdunne script, en dat is zo erg zwak.Niet dat Jurassic Park dat had maar met deel 1 werd er nog een trend gezet. Gelukkig is Jurassic World wel een verrassend goede opvolger (Gedeelde tweede plaats met deel 3). De humor was daarnaast ook nog eens dodelijk voor de film Bij de waterval over haar schoenen hebben en dat ze dan haar kleren anders doet hahahaha wat een humor!Ook snapte ik niets van de raptors ze waren itelligent maar werden gebruikt als waren het honden? Communiceren zag er ook erg dom uit en de clou die er dan word gegeven was mij al duidelijk vanaf dat we de Indominus Rex in beeld zagen Het leukste van de film was toch wel de nostalgie naar het eerste deel. En het hoogte punt was voor mij de Mosasauriën! Helaas kon ik niet om de trailer heen en was Mosasauriën daar al in te zien! Wel genoten en de film komt goed tot zijn recht in de bioscoop ! Maar niet de topper die je zal verwachten naar 22 jaar

De Spaanse regisseur Juan Antonio Bayona (El Orfanato, A Monster Calls) kwijt zich vaardig van zijn taak om een typische blockbuster te maken. Waarbij hij elementen leent uit vorige delen. Al zeer snel in de film kan men de vergelijking met The Lost World maken. En ook nu maken we kennis met een nieuwe vijand, één die erger is dan de Indominus Rex uit Jurassic World. Of een beklemmend kasteel dat veel wegheeft van Bayona's eigen het weeshuis/spookhuis uit El Orfanato.

Maar voordat het zover is keren we eerst terug naar het eiland Isla Nublar, waar het niet zo succesvolle themapark Jurassic World was gevestigd. Claire Dearing (Bryce Dallas Howard) en Owen Grady (Chris Pratt) moeten helpen om de dino’s te redden voor ze opnieuw uitsterven. Voor uitgewerkte karakters hoef je bij dit soort popcorn vermaak natuurlijk niet te zijn. Het nieuw gezicht; het meisje Maisie (Isabella Shermon) is zo plat als een dubbeltje, ze krijgt een schrikbarende onthulling te horen maar het CGI geweld walst daar finaal overheen. En de cameo van Jeff Goldblum moet voor een soort geweten zorgen maar is vooral vervelend. ‘How much evidence do we need, before we realise that this was a catastrophe?’ of "Hebben dinosauriërs rechten?" Ondanks dat filmtechnieken bekend terrein zijn weet de film wel een fijne vorm van continuïteit te leveren

Het verhaal, dat onder andere door regisseur Colin Trevorrow van Jurassic World (en Jurassic World 3!) geschreven is, doet zijn best toch iets donkerder en dieper te gaan dan het eerste deel. En daar slaagt het ook deels in. En dat maakt van deze vijfde Jurassic een fijne en donkere avonturenfilm.

Takashi Miike maakt met zijn Jûsan-nin no shikaku (13 Assassins) een remake van Eiichi Kudo’s zwart-witfilm uit 1963, die dezelfde titel draagt. Het origineel uit 1963 was op zijn beurt weer gebaseerd op Kurosawa’s Shichinin no samurai. Miike heeft gekozen voor een traditionele stijl van filmen wat dan ook betekent dat het begin met een klassieke opbouw; het eerste uur beslaat en op rustige wijze het bij elkaar halen van de verschillende samoerai's bevat waarna tijdens het tweede uur de strijd losbarst. Dat verhaal is alles behalve origineel maar de manier waarop Miike alles naar het scherm weet te vertalen doet de kijker het gebrek aan originaliteit al gauw vergeven. Zeker met het eindgevecht weet Miike het gevecht boeiend en overzichtelijk te houden en voelt het lange slotstuk niet langdradig aan. Voor de regisseur misschien een wat consistentere film maar nog steeds puik werk! 13 Assassins is zeker een goede aanrader voor liefhebbers van het samoerai-genre.

Opvallend goede Camp-slasher, niet zo zeer door de kills maar door de sfeer. Na de eerste kill neemt de film ruim de tijd om de kampeerders te leren kennen. Om vervolgens net een half uur voor het einde los te gaan. Degene die aan het moorden slaan hadden veel weg van The Hills got eyes. Dit geheel pakte zeer goed uit voor de film. En wat dus eindige in een zeer vet einde. Verder zag het qua cinemageografie er ook best in orde uit. Mooie beelden van de natuur en van een waterval. Dik orde deze film.

Net zo goed en expliciet als Zweedse porno! Ach, een Zweedse speelfilm voor volwassenen, geregisseerd door Mac Ahlberg, die later succes vergaarde als cameraman voor vele genrefilms uit de jaren 80 en 90 (waaronder Stuart Gordons Re-Animator Dolls en From Beyond) Het is losse bewerking van Justine en Juliette, uit de door Marquis de Sade geschreven romans. Het neemt het verhaal over twee zussen, een deugdzame die lijdt en een losbandige die gedijt in de wereld en verandert het in een sekskomedie Door die "domme humor" er aan toe te voegen, ontstaat juist het probleem dat de film nergens Sadeaans aanvoelt.(alleen de kijkers martelen) Daarnaast draait het in de film alleen om grote hoeveelheden expliciete seks. Tja en die vele en lange seksscène door porno-artiesten maken het dermate eentonig dat verveling toeslaat! Maria Forse is schattig, maar geen bijzonder getalenteerde actrice en de talenten van Anne Bie Warburg en de andere castleden waren zelfs nog minder! Niet interessant of grappig en eigenlijk alleen maar vervelend!