Opinions

Eenvoudig maar doeltreffend genoeg om een hersenloze aaneenschakeling van oppervlakkige personages naar voren te brengen. De actie is verre van bijzonder en niet alle dialogen waren even grappig of uniek en toch zijn er vanwege de strakke en medogenloze kills vele mooie, tevens korte momenten terug te vinden. Machete voert z'n taak uit en volbrengt zijn doelstellingen zonder een grijntje emotie. Geen erg interessant karakter, het is maar goed dat we afleiding genoeg hebben met hier en daar een mooie dame. Robert de Niro mag na lange tijd weer een taxi besturen en dat was dan ook meteen het opvallendste van zijn tamme prestatie in deze prent.
Loud and clear levert Robert Rodriguez weer een simpel portie kijkvoer af met een aantal leuke vondsten (waaronder bijvoorbeeld de opgestapelde televisies in de vorm van een Latijns kruis, de bewakers die zich realiseren dat een vermomde Mexicaan zomaar hun huis binnen kan lopen en het uitlokkende filmpje van het zwembad met moeder en dochter).

Rustige en vrijwel zorgeloze mix van romantiek en drama waarin een verliefd stelletje hun dagen voornamelijk intiem doorbrengen in bed. Wanneer ze even alleen zijn wordt Paul direct krankzinnig, Sofi was meer terughoudend en ik weet niet of het aan haar acteren lag of haar personage maar soms kreeg ik het idee dat ze er niet zoveel in had. Het was dan ook wel terecht dat Paul in zijn eentje wegreed met die tent toen Sofi aangaf dat ze een hekel had aan kamperen en later toch weer wilde blijven. Alhoewel dit werkje niet zoveel verassingen in petto heeft is het absoluut geen doorsnee gebeuren en er zijn afwijkende, soms lange shots terug te vinden.

Ik had er iets meer van verwacht. De bendeleden vielen me eigenlijk al direct tegen toen ze hun helm afdeden en wazig begonnen rond te lopen. Mad Max, koele broeder van het corps, wil de misdaad bestrijden. Hier en daar zorgt dat wel voor wat vermaak maar over het algemeen bleef het allemaal iets te tam. De muziek bleef ook maar doorratelen. Opnamelocaties zijn prachtig en beeldcomposities waren eveneens best fraai dus jammer dat het allemaal wat verstrooid raakt in bijkomstige zaken waarbij de aandacht wat onevenwichtig is verdeeld.

Werkelijk waar één dolle achtbaanrit met achtervolgingen waar je U tegen zegt. De woestijn is natuurlijk een zeer gave locatie om mee te beginnen en alle aankleding en details maken het lekker bizar. Schitterend om te zien hoe een dame met kort haar een robuuste truck bestuurt met de intentie om te ontsnappen en haar geboorteplaats te bereiken. Al meteen mooi toen ze afsloegen wanneer ze op weg waren naar 'Gas Town'; je ziet een van die gabbers naar het raam sprinten en reageren ''waar gaan we heen? Bullet Farm?'' Het is mysterieus waar ze terecht zullen komen en wat hun pad zal kruisen. Uiteindelijk blijkt de Citadel, voor zover ze weten, de enige bron van welvaart en dus keren ze terug. Prachtig in elkaar gezet, al is het niet geheel vanzelsprekend dat ze met hun lompe vrachtwagen al hun vijanden hebben kunnen afschudden. Waar ik overigens mijn vraagtekens bij had was de manier waarop ze bij terugkomst alle mensen water gaven; precies zoals de voormalige leider dat ook deed. Het leek me enorme verspilling om het water als een douche uit de bergen te laten vloeien in plaats van het eerlijk en zuinig te verdelen.

Na Ice Age 4 lagen mijn verwachtingen niet torenhoog want die was redelijk oké maar moest het veelal hebben van welbekende praktijken en een vrij standaard vormgegeven wereld. Hier was het één lange achtbaan met prachtige bewegingen die elkaar in rap tempo opvolgden en de humor was ook een stuk minder afgezaagd dan normaal. De beesten worden leuk weergegeven met geschikte stemmen en passende gezichtsuitdrukkingen. Het nummer 'Firework' van Katy Perry had ik liever niet gehoord maar voor de rest is het een prachtig stukje animatie.

Lekkere rouwe, Engelse film. Tim Roth, ik vind 'm wel goed. Ook in andere films zie ik 'm graag spelen.

Ik had er iets meer van verwacht, met name meer geweld maar dit filmpje van 73 minuten laat genoeg geweld zien in de dialogen, gevuld met haat. Toch lijkt het af en toe of Trevor zelf wel weet dat hij fout zit, maar dat hij het gewoon niet wil toegeven. Hij moet vaak lachen, en vind het leuk om ze uit te dagen. Het is dan ook knap van die leraar dat 'ie zo kalmpjes blijft, die scene met het schoolbord is geweldig.

Hier en daar zit nog iets grappigs tussen.

Redelijk aparte productie die continu dicht op de huid blijft en som echt overkomt als een documentaire of reportage. Deze neppe verslaggeving zorgt naast de overtuiging ook voor een bepaalde leegheid en het balanceert daarmee aardig tussen geslaagd en mislukt. Het hele concept met de uitvinders sprak me eigenlijk niet echt aan en ik vond het lichtelijk vermoeiend om Johnson zo te zien ondernemen in een vreemd land zonder garantie op voldoening en erkenning. Hij liep maar een beetje stuntelig rond en

hoopte dat hij ergens een bedrijf kon bereiken met z'n idee. Het einde toont ons dat het wel degelijk mogelijk is om iets op de markt te brengen en het was fijn dat het vreemde handdoek-gesnuffel nu op z'n plaats viel. Leuke scène in de trein trouwens met die Chinese meid.

Een van de problemen is de relatief korte speelduur zodat alle gebeurtenissen er op grove wijze ingepropt moeten worden. Zo waren ze erg veel tijd kwijt met de samenstelling van de zeven leden (wat vrij gemakkelijk ging) en was er weinig ruimte om echte strategie in de verdedeging terug te laten komen terwijl dat bij Shinchin no Samurai juist zo mooi was. Het beschermen van het dorp tegen veertig man leek geen loodzware klus en het niveau van de Japanners wordt niet geëvenaard maar met behulp van de sterke cast en een meer dan degelijke uitvoering is dit is toch een fijne western geworden die lekker wegkijkt.

Ik ben eigenlijk nooit zo ondersteboven van een meervoudig plot waarbij we de levens van een aantal personages tegelijkertijd onder de loep mogen nemen. Gelukkig heeft Magnolia een cast waarvan elke acteur zijn emoties goed over weet te brengen en zo wordt het dus niet zomaar een samengeraapte toestand zonder enige overtuigingskracht maar juist een erg boeiend geheel die je aandacht continu vast weet te houden. Wel vond ik dat het hele gebeuren met de spelshow wat korter mocht duren en de slimme Stanley en presentator Jimmy Gator vond ik niet zoveel toevoegen aan de rest. De muziek hoeft van mij nooit zo nadrukkelijk aanwezig te zijn maar heel erg dramatisch werd het ook niet. Grappig dat ze in de auto van Donnie Smith steeds dat nummer van een of andere meidengroep terug lieten komen. Deze William H. Macy zette trouwens een prachtrol neer en heeft zoals altijd weer alle pech van de wereld (zo breekt zijn sleutel af en valt hij met zijn tanden, die geen beugel nodig hadden, op straat). Verder hebben we weer te maken met een bewegende camera dat volgens mij iets typisch is voor Paul Thomas Anderson. Het einde met de regende kikkers is zeer bijzonder en het is leuk om de reactie te zien van de betrokkenen spelers, ongeacht de nare situatie waarin zij verkeren. Zulke gekke ideeën kan ik altijd wel waarderen.
Veel bekende namen, veel toeval, vele mooie scènes.

Absoluut beter dan de gemiddelde dansprent. Het is dit keer niet zo dat de twee hoofdpersonages elkaar wantrouwen of gaan haten; ze blijven elkaar leuk vinden en dit kijkt een stuk prettiger dan al die opgeblazen heisa. Natuurlijk gaat niet alles zonder slag of stoot maar de ruzie tussen diverse clubeigenaren dient prima als tegenwicht en is er niet te geforceerd bijgeplakt zoals dat nog wel eens gebeurt. Je kunt zien dat de makers passie hebben voor hun werk en het meeste straalt veel energie uit. Het volgt weliswaar nog altijd het vaste patroon met herkenbare situaties maar ik heb me er dit maal wel mee kunnen vermaken.

Wat een baksteen. Ik wist niet dat hij meer dan drie uur zou duren.

Denzel. Respect. Geweldig wat hij hier neerzet.

Mooi openingsshot: Vanaf het spoor, treintje komt voorbij, naar beneden, schoenen poetsen, Shorty loopt naar gebouw.
Er wordt nogal veel gepraat, gesproken, overlegd, geluisterd, gepreekt, toegehoord en gezegt. Het is allemaal 'n beetje sirieus. Dat is dus ook de reden waarom ik deze film niet zo snel 'n tweede keer zal aanzetten. Het is informatief en eventueel aangrijpend. Aardig om te zien wat Red allemaal doormaakt in zijn leven. Al is het maar een mens, hij zette Amerika wel effe op z'n kop. Maar eigenlijk is het heel stom en tergelijkertijd logisch: eerst laat 'ie zich 'kleinmaken' door te accepteren dat hij geen advocaat kan worden. Dan wordt ie een stoere man met mooi gestreken pakken, glaasjes waar minimaal 40 % in zit en de bijbehorende witte lijntjes die door de neus naar binnen gaan. Dit resulteert dan ook in een bezoekje aan de gevangenis, waar hij even goed na gaat denken. Daarin slaat 'ie door, in plaats van egalité wil hij nu alle koeien zwart hebben. Na wat gesprekken ( met bijvoorbeeld z'n wijffie ) gaat Red, Satan, toch weer twijfelen. Reisje naar Mekka, even nog de goedkope sinaasappels uitzoeken. En ja, dan eindigt het in een Duo Penotti. Alleen was dat nog niet helemaal duidelijk voor de mannen met de shotgun. Had ik ondanks alles niet verwacht moet ik zeggen.
Gezellig sfeertje wel met die kostuums en de bijbehorende settings. Lekker muziekje ook.

Niet zozeer een pepernoot die je even wegslikt maar je moet er echt op kauwen.

Sprookje dat me deed denken aan Zwarte Magica uit de Donald Duck, die ook vaak een zwarte raaf bij zich heeft. Afgezien van haar toverkunsten heeft het scenario niet zoveel om het lijf; bij de geboorte van een prinses voert Maleficent een kwade spreuk uit om hier later weer spijt van te krijgen. Drie domme trienen, fungerend als elfjes, behoren te waken over de nietsvermoedende baby. Koning Stefan zit ondertussen duf in zijn kasteel te hopen dat hij gespaard blijft. Doordat de heks eigenlijk zowat alles kan laten ontstaan vloeit op een gegeven moment ook de spanning weg; bijvoorbeeld als ze met een ijzeren deken wordt gevangen laat ze zomaar een draak verschijnen. Ik vond de trollen en al die kleine wezens daar in de buurt op de grond er vreselijk nep uit zien en al die vuurvliegjes of wat het dan ook waren houden het geheel er vrij kinderachtig op na. Angelina Jolie speelde leuk en de aankleding is prima in orde maar het mag duidelijk zijn dat ik niet weggeblazen ben.

Intigrerende horror waarin een vader en zijn twee dochters in een slip raken wanneer ze in een verlaten gebied over de besneeuwde weg rijden. Ze moeten dan op zoek naar onderkomen en belanden zo in een afgelegen blokhut. Vijf jaar is zijn broer nog steeds bezig met een zoektocht en uiteindelijk worden de meiden, inmiddels spin-achtige wezens die op de koelkast kruipen, gevonden waarna de dokter beweerd dat ze met een langdurige geestelijke behandeling weer kunnen genezen. Dit lukt gedeeltelijk maar de jongste wil het duistere figuur dat ze als moeder ziet steeds weer ontmoeten. Vanzelfsprekend komen er veel kartonnen dozen met archiefmappen in terug, schakelt de montage vaak over naar een volgende scène op het moment dat een personage een huiverige ontdekking doet en worden er veel schrikgeluiden toegepast -BOEM!. Toch kun je zien dat de Spanjaarden weer net een iets andere invalshoek hebben dan de fastfood consumenten. De keuze voor Jessica Chastain als punker bijvoorbeeld. Einde op de afgrond is ook erg treffend in beeld gebracht. Toch wel een bijzondere kijkervaring.

Ik was niet direct onder de indruk van de drie verhalen waar we tussen switchten. Naarmate we verder gingen werd het steeds boeiender en dat komt vooral door de toenemende bijrollen. Het is leuk, maar tergelijkertijd ook tragisch om te zien dat alles in verbinding staat vanaf het ziekenhuis naar de zoontjes van de oppas in de Filipijnen. Overal wordt aandacht aan geschonken en eigenlijk wordt er niets mooier gemaakt dan het is. Dat is zelfs terug te vinden in het kleurencontrast want vrijwel alles leek zijn originele lichtbronnen te behouden. Tom mist Ellen en Ellen mist Tom. Daarbij heeft Ellen het probleem dat ze alles goed wil doen en dat is logisch, maar gelukkig behandelt ze de oppasser gewoon normaal en bekijkt ze het ook vanuit Jackie's perspectief, ondanks de band die er tussen haar en Gloria was ontstaan. Tom kon de verleiding van Cookie niet weerstaan en dat is te begrijpen, vooral als je een manier moet vinden om de tijd door te komen. De relatie tussen deze twee vond ik bijzonder. Het was ook mooi om te zien dat de oma van Salvador hem meenam naar een vuilnisbelt om hem zo te overtuigen dat het wel degelijk van belang was dat zijn moeder nog even in Amerika bleef om geld te verdienen. Genoeg interessante scènes dus, die bij elkaar een sterk geheel vormen.

In wezen een behoorlijk chique en onderhouden misdaadportret met een gezonde dosis humor, maar door de nadrukkelijke 'coolheid' van beide hoofdpersonen wordt het wat irrelevant hoe bepaalde dingen zich voordoen in de CIA of andere belanghebbenden. Ik kreeg langzaamaan het idee dat het voornamelijk om de show draaide en het kon me dan ook niet heel erg boeien of de Duitse wetenschapper nog werd gevonden of dat de 'wereldwijde catastrofe' überhaupt zou plaatsvinden. Enkele droge scènes kon ik wel waarderen zoals met dat picknickmandje in de cabine waarna hij met die truck op de boot springt en onderwater rustig het raampje opendraait om zijn compagnon te redden.

Een behoorlijke tijd geleden al gezien. Ik was zojuist Will Smith aan het luisteren op Spotify en toen verscheen per ongeluk het nummer All Will Be Well van Nick-Glennie Smith in de lijst. Toen ik naar de cover keek bleek het om het album The Man in Iron Mask te gaan en zo bedacht ik dat ik hier nog niet op gestemd had. In mijn herinneringen was dit een sfeervol en enigszins spannend avontuur met goed samenspel van de musketiers. De finale met het zwaardgevecht bij een afgelegen chateau mocht er ook wezen.

Ik snap niet echt waarom Zack Snyder deze titel heeft uitgekozen. 'Man of Steel' lijkt teveel op Iron Man terwijl ik meerdere malen Superman voorbij heb horen komen. Nouja, er zal zeker wel een gedachte achter zitten. Na het aanschouwen van deze spectaculaire tweeënhalf uur kan ik voornamelijk concluderen dat ik alsnog teleurgesteld ben. Er komen simpelweg teveel cliché's aan bod en het pakket van de 'verloren' krachtpatser, twee vaders en de bijbehorende badguys sprak me niet echt aan. Er zitten heus een aantal genietbare actiescènes tussen zoals het moment dat ze dat ruimteschip in Metropolis laten zakken en alles naar de filistijnen helpen maar al bij al bleef het wat te stroperig om echt van de grond te komen (terwijl dat voor het hoofdpersonage een piece of cake was).

Leuke eenvoudige actiethriller waarin een zogenaamde zelfmoordpoging moet verbloemen dat er aan de overkant enkele gaten in een kluis worden geboord. Dit lijkt goed te werken maar natuurlijk liggen er een aantal obstakels in de weg en kunnnen de dieven vaak op het nippertje wegkomen. Voorspelbaarheid is een bijkomstig verschijnsel (ik zag het al aankomen dat ze net dat luikje in het plafond dicht zouden doen op het moment dat de politie de gang binnen kwam lopen). Ook jammer dat er met de montage zoveel geswitched werd tussen Nick, de diefstal en de CIA waardoor je steeds weer een beetje terug in je stoel werd geduwd. En het ontsnappen van Nick op het einde ging wel heel erg makkelijk; toen hij van het gebouw sprong hadden de agenten al lang om het luchtkussen heen kunnen staan.
Maar goed, er zit een snelle vaart in en de cast speelt naar behoren. Mooi moment trouwens toen Nick tergelijkertijd met Joey en de psychiater aan het praten was (hij improviseerde zijn tekst op zó'n manier dat het voor beide partijen duidelijk was).

Een typische Hitchcock.

Net zoals bij Dial M for Murder hebben we hier een huiskamertje met achter de deur een trap. Ook staat er links in de kamer een bureau met een telefoon erop.

Toen Betty op het dak stond deed me dat even aan Vertigo denken.
En net zoals bij Rear Window kijken we enkele keren door de ruiten en belanden we bij een paar achtertuinen.

Het 'zingende gesprek' in de kerk is geniaal.

De hoofdpersonages spelen best redelijk. Bijrollen hadden iets beter gecast mogen worden.

Vooral het geluid is van mindere kwaliteit. Het is soms gewoon even stil en het enige wat je dan hoort is een ruis. Voetstappen, stoelen verplaatsen, het inademen en schrikken... het is allemaal niet goed hoorbaar. Dit zal wellicht te maken hebben met de inmiddels gedateerde apparatuur.

De vele fades er tussenin vond ik overbodig.

Het einde is nogal abrubt, wanneer Betty nog op die ladder staat samen met haar moeder.


Een moord, een vrouw, een paar sigaretten, een hoop nette pakken... het kijkt weer leuk weg. Erg hoogstaand is het niet en een paar details hadden beter gekund, maar je mag ook niet teveel verwachten van zo'n oldtimer.

Mooi vormgegeven en leuk dat de Coens voor deze oude stijl hebben gekozen. Toch vond ik het over de gehele linie niet baanbrekend interessant en dat kenmerkt zich vooral in het vrij sirieuze plot. Een glimlach af en toe maar echt komisch werd het nergens. Rolbezetting is goed, al ben ik niet echt te spreken over Frances McDormand (zij hoort gewoon in Fargo thuis). Mooi om een kapper te volgen die iets spannends onderneemt in zijn rustige bestaan en waardoor hij uiteindelijk nog minder overhoud.

Slappe hap.

De muziek is té overdreven aanwezig, erg storend. Zoals Karl van H. ook al aangeeft, die popnummers brengen je eerder uit de film dan erin.

Er loopt een killer rond en de politie moet hem stoppen. Niet veel bijzonders dus, en de manier waarop dat hier gebeurt is allerminst boeiend.

Visueel vind ik het ook maar saai en het camerawerk + de kadrering konden beter. Het leek soms wel op een Mr. Bean aflevering, zo eenvoudig was het. Neem nou dat gevangenisje van Lecktor, dat was gewoon lachwekkend.

Er was een shot waarbij we door een deur heen keken. Links en rechts had je een strook wit en dat zag er echt niet uit. Ook herinner ik me een shot op de parkeerplaats waarbij er uitgezoomd werd en toen sprongen we via een fade naar een stukje verderop. En er was een scène waarbij de televisie van Graham zo'n 2/3e van het beeld besloeg. Dit zijn allemaal keuzes die ik niet echt kan waarderen.

Eigenlijk hou je alleen de cast over, maar die kan niet veel goedmaken.

American flag.

Saai.

Op zich wel een leuke prent waarin enkele simpele automonteurs met een marathon mee moeten lopen om hun belastingschuld terug te kunnen betalen. Ze gaan een aantal bedrijven langs om een sponsor te zoeken en uiteindelijk komt de Turk met zijn vriend op de proppen. Ik vroeg me af wat voor profijt hij in de zaak had maar goed... zo kunnen ze tenminste aan de slag. De vier werken aan hun conditie onder begeleiding van de zwarte medewerker die hun tijden vastlegt en gezond voedsel inslaat. Ondertussen verlopen de thuissituaties verre van ideaal en volgen er een paar hevige confrontaties en dat is best aardig gedaan allemaal.
De interactie tussen de mannen en hun echtgenotes was helaas erg matig; ik kreeg nergens het gevoel dat ze echt een huwelijk hadden. Dit werd nog verder de grond ingeboord door de vrouw van Kees die totaal ontspoord begon te reageren nadat ze hoorde dat hij aanstaande zondag ging rennen. Oké, ze wil haar vrije tijd liever doorbrengen in de kerk maar de manier waarop ze in die huiskamer reageerde sloeg echt helemaal nergens op en ze leek wel een vreemdeling. Ook vond ik het vreemd dat die dokter van Gerard een gebakje aan het eten was tijdens hun (toch wel belangrijk) gesprek. Dat doen dokters nou eenmaal niet. En op het einde in de wachtruimte komen die grappenmaker en autoliefhebber weer terug met hun praatjes en die humor werkte bij de barbeque nog wel maar hier komt het wat geforceerd over (nog snel even wat humor erin proberen te proppen).
Al bij al toch zeker een sympathieke en opmerkelijke productie van eigen bodem.

Haha, ik ging deze met een maat kijken en we dachten dat het een soort Ice Age was.

Het is zeker mooi om te zien, vooral de afstanden die ze afleggen ( voor één ei... ) Indrukwekkend, en ook het samenhang is mooi om te zien.

Wel is het ietsjes sirieus en je moet je aandacht er bij zien te houden.

Tegenvaller. Het concept met een verloren astronaut op Mars leek in de eerste helft best aardig uit te pakken, maar bleek gaandeweg toch een vrij simpele, zielloze onderneming. Eigenlijk werd geen enkel personage echt goed ingeleid en vertolken de meeste acteurs een vrij droge rol zonder echt die intensiteit en de emotie die je zou verwachten. Goed, het draait dan allemaal wel om Matt Damon, maar als alle betrokkenen zo saai en berekent reageren verlies ik wel een gedeelte van mijn aandacht. De massa mensen op Time Square en in Azië die naar de schermen staat te kijken in afwachting wat er gebeurd, weerspiegelt dan ook een onzekerheid vanuit de regisseur die op deze manier de kijker probeert vast te pakken. Mooi te zien hoe astronaut Watney zich in deze situatie manoeuvreert, maar Ridley Scott heeft me eigenlijk helemaal niet kunnen aangrijpen en er was zelfs sprake van een anti-climax.

Yeah. Dat was 'm dan, Martyrs.

Ik vind het meer een drama. Het 'griezelgehalte' is niet echt aanwezig, heel eng is het niet. Bruut geweld zeg. Ook lekker zo met die shotgun, geen genade maar gewoon afknallen.
Dat Lucie dood zou gaan had ik niet verwacht. Suprise suprise. Dan vind Anna die patient nog. Maar wie pakte die hamer nou van dat kastje? Want die vrouw zat vastgebonden... Erg emotioneel allemaal ( met dat bad enzo ), mooi in beeld gebracht. En dan wordt ook zij met de rifle behandeld. Leuke keuze om haar gewoon af te maken. Dan komen de mysterieuze smokings binnen.Verhaal wordt toegelicht aan 't tafeltje, geeft het allemaal wat dimensie.
Ik zou graag zeggen dat ik meeleefde met Anna maar dat kan niet. Ik ben nog nooit gemarteld. Dat accepteren van die voeding laat goed zien hoever ze heen is. Ze is helemaal lam geslagen en heeft de moed opgegeven. Ook dat haren afknippen is sterk. Het laat haar inzien dat ze eigenlijk helemaal niks meer overheeft.
Biologisch lesje, waar alle spieren ook alweer zitten. Toen ik die gevilde arm zag dacht ik al Noooo! En ja hoor. Zo kon je wel makkelijk onder de huid kruipen van Anna.
Dan krijg je een kijkje bij de tegenpartij. Bij de uitleg op de trap werd ik bijna benieuwd naar het resultaat van het experiment.

Origineel, verassend, heerlijk werkje.

Denk vooruit en geniet van je huid. Ook als je buiten wat lijken opruimt.

Fraaie vormgeving, het zijn vooral de mooie plaatjes die hier een bijzonder product van maken. Het verhaal zelf, de lange afstandsrelatie, vind ik niet heel erg boeiend en eigenlijk is het weer zo'n feelgood-achtige brei. Dat komt mede door de voice-over, omdat we de gebeurtenissen gewoon opgelegd krijgen zonder enige verassingen of onverwachte plotwendingen. Het schrijven van brieven is een handig excuus om op allerlei dwaalsporen uit te komen en dat gebeurt dan ook royaal. Hier en daar zitten wat leuke grappen tussen (nadat er een vis met een sigaret in het beeld is gekomen wordt er uitgelegd dat je onder water niet kan roken en dat een vis geen zakken heeft om zijn aansteker in te stoppen), maar tergelijkertijd zijn er ook de nutteloze herhalingen van de P.P.P.S. en een voorwerp dat per ongeluk in de broodrooster terecht komt. De makers hebben een eigenaardig wereldje weten te creeëren maar verder deed het me niet zoveel.

Wellicht de bekenste film van Chuck Russell. Gekke, grappige film dit die er bij een comedieverzameling toch absoluut bij hoort.

Geweldige gezichtexpressies van Carrey again.

- 3,5 -

Nu alles gezien van de beste man. Ik vond deze wat tegenvallen en dat is bizar gezien alle middelen die ingezet worden. De stijlvolle locaties, voortreffelijke acteurs en de fijne manier van vertellen zijn aanwezig en ook Hoffman is weer van de partij. Qua structuur, overdracht en inhoud ontbrak het aan helderheid en ik begon me af te vragen of ik niet goed had opgelet. Enkele tijdssprongen worden wat onduidelijk weergegeven en er lijkt niet zoveel progressie te zitten in de wereld van de twee hoofdpersonages. Tikje vaag en onbesuisd. Stuk voor stuk fraai geschoten scènes met veel overtuiging van de cast maar ik bleef wachten op iets dat uiteindelijk helemaal niet bleek te verschijnen.

Ik vond dit een nogal kinderachtig en stompzinnig gebeuren waarbij het me opviel dat het hoofdpersonage Aziz steeds dezelfde kleren aanhad. Er is maar weinig noemenswaardigs aan te treffen en de vier mannen zijn een stel idioten bij elkaar. Persoonlijke problemen worden erg oppervlakkig weergegeven en het geheel komt vaak knullig over (zoals dat feestje met die tieners). Op zich wel aardig om lama Ruben van der Meer weer tegen te komen, al denk ik dat hij wel meer in zijn mars heeft dan zo'n banaal typetje te spelen.

Is dit nou Woody Allen...

Damn, ik zat er echt effe doorheen. Sjezus, wat is dit slecht gefilmd zeg. Ik heb me echt zitten ergeren de eerste anderhalf uur.
Een hoofd of lichaam dat buiten beeld valt.
Meerdere keren op dezelfde positie filmen.
Een draai met de camera van het raam in de slaapkamer naar het bed, en dan weer terug naar het raam. ... net alsof daar iets te zien is.
Totaal geen subtiele overgangen. Gewoon steeds totale shots enzo.
Iemand is aan het praten en pakt iets uit een kastje. Plotseling zien we iets in de lucht vliegen en zijn ze buiten iets aan het doen. Wtf dat sloeg echt nergens op.
Geluid houd plotseling op, geen fades...

Waarom wordt er trouwens altijd zo debiel getennist in een film... dat vraag ik me steeds weer af. Wellicht omdat die acteurs er geen zak van kunnen, maar zorg daar dan voor.

Die relatie met Chloe begint veel te snel... bij het introduceren met de familie van Tom in de Opera kijkt die wanhopige meid al achterom. Vervolgens blijft ze aan hem kleven, wat er ook gebeurt. Ondanks dat Chris erg teruggetrokken is en hij vaak weg moet kan hij er altijd vanaf komen bij haar met een kusje.

We zien niets van de actrice-wereld van Nola. Ik had zoiets van: hoezo is zij actrice dan...

Het leek echt een vreselijk monster van Loch Ness te worden. Als het zoetsappig zou eindigen met Chris en Nola in een liefdesbootje dan kon ik de televisie wel stuk gooien. Dat zou cliché zijn geweest van hier tot Tokio, daarbij opgeteld het lelijke camerawerk had je niets over gehouden.
Gelukkig kwam er die shotgun. Ja, Scarlett is mooi, maar hier móest ze gewoon dood.
Dan die detectives, het was nog redelijk spannend aan dat tafeltje.

Ook opzich wel een grappige terugverwijzing met die oorbel die Chris weggooide. Die kwam precies op de rand van dat hek, hetzelfde als de tennisbal in het begin. Soms heb je geluk, soms niet.


Maar toch. Twee stelletjes. Een affaire. Besluiten om bij Chloe te blijven die hij eigenlijk maar nét iets langer kent dan Nola en daarmee helemaal niet gelukkig is. Tja... nogal dom.

Einde is verassend, maar dat kan de rest echt niet goedmaken.

Zwak.