Opinions

Zoals we gewend zijn van de Spanjaarden weer een voortreffelijk drama met prachtige muziek, uitstekende acteurs, subtiele cameravoering en de normale belichting zonder truckendozen. Dit werkt erg goed en ook al is de passie van Benigno een beetje vergezocht na één enkele ontmoeting wordt er gaandeweg een uiterst geloofwaardig verhaal neergezet. Marco's geliefde kreeg wat minder aandacht maar door een aantal verassende wendingen hoeft er niets gecomposeerd te worden. Klasse.

Horror is niet echt mijn genre zie ik wel weer, ik vind het bijna nooit eng.

Er loopt een moordenaar rond. Het idee van Halloween en die kliniek vond ik maar weinig toevoegen. Het blijft een vent met 'n masker op.

Die spook was wel leuk. Maar wat een domme trien zeg, gaat ze met haar rug naar hem toe bellen. Ze denkt waarschijnlijk dat het haar vriend is maar dan wil je toch nog zien wat 'ie doet...

Het is wel te merken dat het Jamie Lee Curtis' eerste rol is. Ik heb haar wel 'ns beter gezien.

Er werd veel gelopen, het leek de avondvierdaagse wel.

Beetje vergezocht met die wasmachine in het tuinhuisje omdat ze 'n heel klein beetje gemorst had.

Nadat Laurie bij het lijk van Annie is geweest bij het bed, gaan er twee kastdeuren open en ze ziet die lijken. Ze schrikt, maar vraagt zich niet af hoe die deuren open gingen... misschien is er wel iemand met 'n mes, moet je je dat niet afvragen? Dan komt de beste man uit het donker aanzetten en Laurie houd er wonder boven wonder maar een schampschot van over. What the fuck is the problem Michael, je had alle kansen.

Wat een dom wijf is Laurie toch ook. Er vanuit gaan dat de killer dood is, het masker gewoon laten zitten, en naar de andere kant van de kamer lopen. Kom op zeg... en dit meerdere malen. Dat vind ik gewoon storend gedrag.
Per slot van rekening vlucht ze naar eigen huis, om d'r eigen kinderen in gevaar te brengen. Misschien dacht ze dat de boogeyman een kopje koffie wilde drinken maar dan had ze niet zo hysterisch hoeven te doen.


Camerawerk was prima, settings waren redelijk en de muziek kon er wel bij.

Verder was het niet veel.

De oorlog zelf is teleurstellend in beeld gebracht maar de soldaten brengen hun emoties goed naar voren. Het wordt duidelijk waar de interesses van de soldaten liggen en wat ze met elkaar gemeen hebben en er ontstaat een soort van kameraadschap. Dat is dus prima uitgebeeld, maar als er daarnaast ook nog degelijk werd gevochten kon er een wat sterkere indruk worden gecreeërd. Nu wordt er voornamelijk vanaf de rechtse kant van de heuvel gefilmd en zien we maar weinig van de Vietnamezen. Ik had soms het idee dat ze met een paintbal-feestje aan de gang waren in plaats van echt tegen de vijand te vechten. Dat is jammer, maar gelukkig weet de cast hier en daar alsnog voor wat sterke scènes te zorgen.

Wel leuk...

Er komen weer dolle situaties voorbij. Geweldige reacties steeds, wanneer de mannen iets meemaken. Het personage Alan vond ik een beetje flauw worden na verloop van tijd. Hij kon alleen maar domme dingen zeggen...
Doug blijft erg op de achtergrond... ik vraag me af waarom hij persé zo afgezonderd moest worden van de rest.

Wat ik kan waarderen van The Hangover is dat het toch enigszins een sirieuze ondertoon heeft. Gesprekken blijven scherp en er volgen verschillende twists, niet dat er overal maar zo'n slap gedoetje van wordt gemaakt. Echter waren de aanwezige grappen niet spectaculair genoeg. Zo arriveren ze met een speedboot op 'n eiland, maar eigenlijk is daar niets grappigs aan waardoor Alan een anker uit moet werpen in de hoop dat er toch nog gelachen wordt.

Op het einde komt Mike Tyson nog even on stage... ik snapte de bedoeling niet helemaal. Wellicht was het alleen voor die tatoeage op de jukbeenderen (dezelfde als die van Stu)...

Lampionnen aansteken en loslaten, het deed me direct denken aan de reclame van Bacardi en daarmee verliest die scène meteen z'n charme (http://www.youtube.com/watch?v=Sa9nWICtj3w).


Kijkt lekker weg, maar het blijft ondanks alle gekkigheid een beetje tam.

Ik vond 'm prima verteerbaar. Fijne balans tussen komedie en actie zonder echt uit te bocht te vliegen of de grip te verliezen. Ik vind dat The Hangover zich toch min of meer onderscheid dankzij een beter uitgewerkt script en scenario. Meeste komedies zijn zo flauw, saai, overbelicht en typisch Amerikaans maar deze Wolfpack geeft ons weer een leuk inzicht terwijl ze uit hun lastig parket proberen te komen.

Ik hou hier gewoon niet van. Ze stellen zich teveel aan en het verhaal zelf wordt helemaal niet leuk uitgewerkt, zelfs 'n beetje slap. Met bijvoorbeeld die tijger, politiewagen en de ontmoeting in de woestijn hadden ze veel meer kunnen doen. Het idee is opzich wel aardig, maar ze blijven steeds hangen in van die flauwe kleine dingetjes. Ik heb zelden moeten lachen, terwijl dit een 100% komedie is. Soms miste ik wat vaart. De muziek is, zoals bij vele van dit soort, nogal simpel uitgekozen (Usher... en die vreselijke top40-hit als afsluiter).
Nee, niet voor mij bestemd.

En die poster is trouwens ook in een hurry gemaakt.

Hm, een erg simpel filmpje, grappig is het helaas niet. Het is een vrij eenvoudig verhaal(Er zijn twee paashazen die ontslagen worden, ze zoeken naar ander werk en komen uiteindelijk weer terug) en nergens wordt het echt gecompliceert of krijgt het een vreemde wending.
Acteerwerk is oke, Joe Mantegna is hier vanzelfsprekend het meest overtuigende.
Leanback en relaxed, dan is hij goed weg te kijken. Maar verwacht er absoluut niets van.

Prima gemiddelde hier.

Ik vond er maar weinig aan.

Het grootste gedeelte van de film is gevuld met het opsporen van Dr. Lecter en foto's, computers, telefoongesprekken... het hoort er allemaal bij. Anthony Hopkins past goed in dit plaatje, maar ik vind zijn personage niet echt interessant. Het is een man die alles beter weet, ongeacht wat de FBI ook uitpluist. Hij blijft kalm en rustig in zijn nette pak en met zijn formele zinsopbouw moet het een mysterieus figuur voorstellen. Tja... het deed me niet zoveel. Ongeacht zijn zieke geest blijft het allemaal redelijk standaard. Lichtgebruik kon ook ietsjes beter, de settings zien er nogal saai uit.

American flag.

Tegenvaller.

Het oubollige sprookje van Hans en Grietje wordt nieuw leven ingeblazen waarin er naast traditionele heksen op vliegende stokken ook ruimte is gemaakt voor moderne wapens zoals een taser en machinegeweer. Leuke combinatie. Alhoewel de bewoners niet direct stonden te springen bij hun aankomst maken de twee toch een zekere impact in het Middeleeuwse dorp. De borst(en) wordt(en) nat gemaakt voor een slachtpartij en ze lijken een drukke werkweek voor de boeg te hebben. Helaas blijken ze na al hun avonturen toch nog hulp nodig te hebben van een goede heks, een fan en een trol genaamd Edward. Niet dat zij alles bederven want het voegde wel wat extra's toe maar het komt gewoon wat minder stoer over dan aan het begin waar ze samen door de bossen hun doelwit najagen en ophangen. Het meeste lijkt bij elkaar te worden gehouden door sfeer en een vlugge montage maar de effecten waren gaaf en de dames mochten er ook wezen. Al bij al wel aardig.

Niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had. Een aantal losse verhalen samengeraapt met als binding drie zussen waarvan er twee eigenlijk maar zeer weinig bij te dragen hebben. Gooi er een toevalligheidje in, wat abnormale gebeurtenissen en hoplaké. Soms levert het een grappige of onthutsende scène op maar evengoed voelde het wat te gemakkelijk aan. De dramatische belevenissen waarin iedereen oprecht met elkaar omgaat gaan gepaard met een lichte vorm van argwaan (zou die Rus echt zomaar een gitaar en radio stelen van zijn lerares en is de - emotioneel fragiele - vetzak echt in staat om een piccolo in stukjes te hakken?) Leuk om een keer gezien te hebben, meer niet.

Intigrerende thriller die je de bloed onder de nagels vandaan haalt of je juist op de nagels laat bijten. Zoals de omschrijving doet vermoeden komen de verhoudingen inderdaad wat anders te liggen. Dat is een understatement, eigenlijk kun je zelfs niet spreken over 'verhoudingen' want dit tienermeisje is geheel ontspoord en lijkt helemaal niet vatbaar voor de emoties van haar doelwit. Natuurlijk hoop je als kijker dat Jeff zichzelf weet te bevrijden, een honkbalknuppel pakt, een paar goede klappen uitdeelt en nog wat mayonaise over haar gezicht uitknijpt. Formidabel werk van Patrick Wilson. Wel vond ik het nogal onwaarschijnlijk dat Hayley zichzelf zomaar kon voordoen als een LAPD (of welke instantie het ook was) agent want ze klonk overduidelijk minderjarig en hoefde verder geen gegevens door te melden. Ook verbaasde ik me over de eindscène op het dak. Hij had zijn handen vrij en kon alles doen wat 'ie wilde dus het besluit om zichzelf op te hangen vond ik zeer verbazingwekkend. Jammer van deze twee punten maar omdat er grotendeels een beklemmende sfeer in stand wordt gehouden vind ik het best geslaagd.

Ik had weinig tot geen verwachtingen van deze onbekende titel maar eigenlijk doet dit drama niet veel verkeerd. Hunter is zeer overtuigend. Het volgt weliswaar het bekende pad met het introduceren van belangen en het opsommen van conflicten maar dat is ook logisch. De mijnwerkers zijn niet tevreden met hun werkomstandigheden en dus komen ze op voor hun rechten. Niet zonder slag of stoot (of zelfs een schot). Verder zit het prima in elkaar maar het bleef allemaal net iets te kleinschalig en beperkt om echt indruk te kunnen maken.

Subtiele thriller waarin Michael Caine niets te verliezen heeft en wraak neemt op de bendes die onschuldige mensen lastig vallen. Het hoofdpersonage wordt ingeleid doormiddel van een douche, een boterham met jam en de afwas. De rust die hierbij gehanteerd wordt kan ik erg waarderen en er komen geen misplaatste zijweggetjes aan bod. De heroïnejunk was net zoals de ondervraagde criminelen erg overtuigend en deze scène was onheilspellend ook al kon je in je achterhoofd de uitkomst wel bepalen.
De dame van de recherche wekte enkele frustraties bij me op doordat zij fanatiek aan het streven was naar bewijzen tegen Brown terwijl deze man juist één van de weinige zal zijn met zoveel moed en vastberadenheid. De kans is groot dat zeven Browns meer indruk zullen maken op de plaatselijke hangjeugd dan zo'n zielig politiecorpsje met hun wanhopige ME-barricade die hopeloos wordt bekogeld met molotov-cocktails. Ik vind het dan ook jammer dat het einde weer zo'n typische toevalstreffer moet zijn waarbij er allerlei schoten worden gelost en onze held vandoor gaat dankzij het ingrijpen van de goodguys in blauwe pakken. Overigens vond ik het bloed er opvallend paars-achtig uitzien in deze slotscène.
De afsluiting had van mij dus gerust iets anders ingevuld mogen worden maar voor de rest is het een zenuwslopende tocht door de onderwereld.

Een clichématig tafereel waarin allerlei overdreven personages de leegte op dienen te vullen die er ontstaat tijdens het proces van ontmoeting, ontkenning en verzoening tussen twee toekomstige geliefden. Zo loopt er een halve gare fotograaf rond die overal opduikt, zijn er enkele dames die in een of andere winkel de hele dag shakes lijken te drinken en is er een zigeuner die volledig ontspoord na een lichte afwijzing op haar eerste date. Ik kon wel lachen om Jan Kooijman die ditmaal een homoseksuele rol vervulde, maar zijn compagnons voegde dan weer niets toe. Benja Bruijning speelt Thomas, de oorspronkelijke vriend van Katje, die alleen maar stompzinnige opmerkingen kan maken waardoor het wel erg voor de hand ligt dat zij uiteindelijk bij hem weg gaat. Zo is het allemaal erg oppervlakkig, afgezaagd en voorspelbaar. Ik kan me ook niet voorstellen dat je in een overzichtelijke supermarkt precies hetzelfde product vastgrijpt; laat staan zonder te weten wie er voor je staat. Verkopen ze zulke grote verse vissen trouwens niet alleen op de markt?
Verder zit iedere scène volgepropt met talloze onnodige close-ups waardoor ook de wat minder belangrijke momenten vrij beklemmend aanvoelen. Daarnaast zitten er een aantal recente top40-nummers in verwerkt en wordt de uitspraak 'yolo' (afkorting van 'you only live once' en toegepast door een jonge, gebrainwashte generatie) aangehaald waardoor deze Nederlandse fabricatie meteen weer negatief bij me opvalt. Bij gebrek aan creativiteit en eigenheid probeert Sanne Vogel zo toch maar hip over te komen.
Nee, de verhouding is op zich best degelijk naar voren gebracht maar dat vormt niet direct een geslaagd eindproduct.

Paranormal Activity & Co bieden genoeg mogelijkheden om er een humoristische weg mee in te slaan. Jammer genoeg is A Haunted House veel te dik aangezet en is er geen enkele subtiliteit op te merken. Hier en daar wel even geinig maar het meerdendeel is snel proberen te scoren waarbij alle focus verloren gaat. Atkins vond ik sowieso een vrij matige actrice en de interactie tussen haar en Malcooooooom! viel tegen. Het is weliswaar een komedie maar juist dan moet je ook aandacht schenken aan bepaalde rationele zaken anders verwaterd het al gauw in een onverschillig tafareel. Wel leuk dat ze de Blair Witch Project erin hadden verwerkt (we liepen naar beneden op de trap en toen stond er iemand in de hoek). Ook wel tof om Cedric the Entertainer tegen te zien komen. Verder zwak.

Matige film. Het is sowiezo niet eng of heel spannend. Wel blijft het redelijk vermakelijk en is het niet altijd duidelijk wat er gaat gebeuren.

Beetje nep ook af en toe, maar het is een film waar je niet te sirieus naar moet kijken.

- 2,5 -

Autoritje met een vriendin, een grapje in het maïsveld en even masturberen onder het genot van wat reggae muziek; het is een soepele introductie. Een bedachtzame killer vol passie om zijn medemens van het leven te beroven verveeld zich op deze avond en neemt een kijkje bij het gastgezin. Dit doet hij vrij grof en hij schuwt er niet voor om ook de lieve hond en een kleine jongen in zijn oeuvre mee te nemen. Hij blijft vrij laid back onder de omstandigheden. Niet dat hij de televisie aan zet en een zak nootjes erbij pakt maar hij houd zijn hoofd koel, daar waar hij een andermans hoofd eraf scheurt met een kast. De verandering in het plot vanaf de bewakingsvideo vond ik onnodig maar al bij al een brute horror met lekker veel bloed en een soundtack die langzaamaan onder de huid kruipt.

Wanneer blijkt dat er zoveel bekende namen in zijn geschakeld wordt ik al gauw bang dat dit het enige middel te zijn om de boel te redden. Gelukkig viel dat mee want de actie was best leuk met een mooie meid die soms achtervolgd werd over de daken en op andere momenten rake klappen en schoppen uit kon delen. Alhoewel het hier en daar iets te gemakkelijk ging is dit een aardige actiethriller die niet te lang duurt.

Kleinschalige thriller zonder een overdosis spanning maar toch een interessante verhaallijn. Harvey Keitel speelt weer subliem, ditmaal als gefrustreerde vrek, en Cameron Diaz verraste me positief want ik had geen al te hogen pet van haar op. Jammer dat de toevalligheden zich blijven opstapelen en dat er allerlei willekeurige dingen gebeuren die ontstaan uit het toeval (bijvoorbeeld de kettingzaag die enkele palen neerhaalt waardoor de punt van het dak precies door George's romp wordt geboord). De zaak komt onnodig complex in elkaar te zitten met verschillende standpunten waar je je als kijker achter kunt verschuilen en eigenlijk is het met achteraf ook nog steeds onduidelijk wat nu precies de oorzaak was van Ken's dood (de methanol of de hartaanval). Cast is leuk en de locaties zijn mooi uitgezocht maar helaas komen er op het einde steeds meer overbodige wendingen in het spel.

Intigrerende cinema vanuit Engeland waarin een jongeman in de duisterse wereld beland wanneer hij zijn moeder probeert te wreken. Een wijnvlek in z'n gezicht vormt het belangrijkste wapen om hem in toom te houden. Originele demonen, redelijk wat spanning en prima rollen.

Een irritatie opwekkend brouwsel met een chaotische Sandra Bullock die bij wordt gestaan door een dikke zeug van het kamp die overal haar tanden in wilt bijten en nergens rekening mee kan houden. Het tweetal moet samenwerken om een belangrijke zaak op te lossen en belanden zo in een reeks van confrontaties waarbij ze steeds weer zitten te klungelen en eigenlijk nauwelijks resultaat halen. Het zou komisch moeten zijn maar ik heb me voornamelijk zitten ergeren aan dat buitensporige gedrag van Shannon en al die typerende onzinnige fratsen. Wanneer ze rustig in het restaurant zitten en er iemand dreigt te stikken staan ze bliksemsnel op en doen ter plekke een heftige medische ingreep. Waarom onderneemt een FBI agent zoiets? Twee marionettepoppen die allerlei willekeurige voorvallen naar hun hoofd geslingerd krijgen en ellende veroorzaken; het is niet mijn humor.

Leuke verassing van Nederlandse bodem die gelukkig eens niet zo slap en aanstellerig overkomt. Naast Rutger Hauer is ook de rest van de cast redelijk overtuigend en dat is toch iets nieuws voor de Hollanders als je het mij vraagt. Beelden zijn mooi geschoten, locaties worden goed benut en de muziek is lekker rustig gehouden. Helaas wordt het naar het einde toe een beetje ongeloofwaardig en het hele berechtings-gebeuren duurt veel te lang. De speelduur had van mij gerust een half uurtje korter gemogen en vanwege de spannende ontvoering inclusief een korte achtervolging vind ik het jammer dat er zo'n grote ophef over deze zaak aan werd toegevoegd. Dat Heineken tweemaal droomde dat hij werd vermoord vond ik ook onnodig, helemaal als 'ie op z'n Amerikaans wakker schrikt (daar tegenover staan de raken klappen die uitgedeeld werden op St. Maarten en tijdens het lessen). De kleding en de auto's zijn erg goed uitgekozen en we lijken daadwerkelijk even beland te zijn in de eightees alsof het 25 jaar geleden al was opgenomen. Ondanks een paar onlogische toestanden vind ik het zeker een geslaagd werkje.

Behoorlijk sterk.

Het is vrijwel foutloos. Geen standaard zaakje waarbij je alles kunt voorspellen door middel van clichés, geen chick die de held ondersteund met overdreven sentimenteel gedoe en gewoon niet teveel slap gelul (Mickey wordt ijskoud afgeknald op het einde).

Gene Hackman speelt zeer goed en Danny DeVito is uitermate geschikt als heler. De meid ziet er leuk uit en zet een prima rol neer, de rest van de cast waaronder Delroy Lindo vullen hun personages ook allemaal uitstekend in.

Het is geweldig om de dieven zo smooth bezig te zien. Het plan wat ze bedacht hebben is geniaal en elk detail wordt meegenomen in de voorbereidingen. Don Pinky zorgt voor de nodige afleiding door bijvoorbeeld voor een auto te springen.
Tof ook om Jimmy Silk te volgen terwijl hij denkt dat 'ie de rest te slim af is.

Hier en daar zitten er wat scherpe opmerkingen tussen (Hoe Lang is 'n naam van een Chinees, zo lief als een Chinese baby, zo leuk als een teil vol kittens, was je maar zo stil als een mier die níet hoeft te pissen...)

De muziek was opvallend weggelaten bij de scène in het vliegtuig en dat kon ik wel waarderen.

(American flag)


Knap werkje, ik heb er van genoten.

Ik vond dit niet super.
Acteerwerk was erg vreemd af en toe, ik weet niet of het aan de voice-over lag of gewoon aan de Nederlandse uitspraak maar overtuigend vond ik het niet. Die vergaderzaal bijvoorbeeld vind ik slecht uitgewerkt. Als er iemand klopt op de deur kijken alle mannen in pak verbaasd om, alsof dat heel schokkend is... Dan komt die ene gast binnen met z'n motor kostuum die niet wil dat dat dorp gesloten wordt. Hoofd van de groep gaat gewoon verder met praten en doet alsof hij er niet staat, deur staat ook nog gewoon open...? En het werkt toch helemaal niet zo dat de hoofd ( voorzitter? ) zelf naar de deur moet lopen, terwijl ze aan het praten zijn... vond ik wel raar.
Ook dat groepje soldaten die worden gelokt door Dieuwke tegen het einde aan, ze gaan echt zo met z'n alleen in één keer achter haar aan, idioten.
De beelden met de sneeuw zien er aardig uit, maar soms leek het wel alsof er gewoon 'n paar ventilators aan de zijkant stonden. En hoezo viel er sneeuw van die brug af, steeds zo'n beetje? Dat zag er wel mooi uit maar dat kan toch ook niet lijkt me. En die wolf die die ene gast onderuit haalde snapte ik ook niet echt.
Muziek is soms overdreven aanwezig.
Mooi visueel shot daar onder het ijs. Ook de beelden van bovenaf zijn wel mooi met al die mensen.
Aardig dat ze die ouwe rukkers hadden laten zien de finished écht bereikt hebben.

Redelijk verzorgde film, er wordt veel geprobeerd maar eigenlijk maar weinig uitgehaald. Heel die tocht hadden ze wel spannender kunnen maken.

Mwa, ik vond 'm niet zo geweldig. Had er meer van verwacht. Een stelletje bierdrinkers, wat ruzietjes, familieband... eigenlijk niet erg bijzonder.
Kenneth Vanbaeden zet wel een goede rol neer. Ook leuk dat ze tegelijkertijd de jongere en de oudere Gunther laten zien.
Camerawerk is vrij standaard, wel een mooi tracking shot met de rennende kinderen. Veel gebruik gemaakt van depth of field.
De voice-over is opzich niet verkeerd, maar ik stoorde me er af en toe aan ( bla bla bla is verwond geraakt en ligt in het ziekenhuis... ja dat zie ik ook wel ).
Soms opmerkelijke stiltes, kan erg dramatisch werken maar bijvoorbeeld in de trein mochten ze wel iets op de achtergrond plaatsen.
Verder mistte ik een lekkere opbouw of echt scénes waar je mee werd genomen. Vaak zat je er net in en sloeg het weer om.

Viel me tegen.

Vanzelfsprekend is dit op visueel vlak een bijzondere beleving met overtuigende special-effects net zoals bij El Laberinto del Fauno. Inhoudelijk beperkt het zich tot een goed en kwaad kwestie. Dat hoeft helemaal niet erg te zijn maar het wordt hier toch iets te sentimenteel aangepakt en dat vind ik jammer. Wanneer je eenmaal gewend bent aan de vreemde creaties en bovennatuurlijke krachten blijft er nog maar weinig over om je weg te laten blazen. Het heldengroepje is een stereotype samenstelling en de gebeurtenissen zijn verpakt in een standaard volgorde met elk een welbekende afloop. De waarde van de gave en unieke manoeuvres zakt stiekem omlaag doordat clichés de plaats innemen en het hele boeltje maar blijft doorratelen zonder besef wat er nu eigenlijk echt gaande is en zo verloor ik langzamerhand mijn interesse. Desalniettemin is het aardig om deze Hellboy een keer gezien te hebben.

Vrij doorsnee blockbuster die op zich wel lekker wegkijkt. Ook een leuke rol voor Dwayne Johnson, die ditmaal een serieuze gelaatsexpressie moet zien vast te houden. Ik vond de special-effects helaas niet altijd heel deftig (het vuur op de trappen, het vallende beeldwerk...) en ook hoorde ik incidenteel het geluid van hout terwijl er een zwaard op de grond viel. Verder zijn er veel voorspelbare situaties terug te vinden (bijvoorbeeld Amphiaraus die zich tentoonstelt voor de vallende speren - omdat volgens hem 'zijn tijd' aangebroken was - en vervolgens op droge wijze ontdekt dat hij nog leeft). Overigens had ik twijfels bij die strijdwagen die over uitklapbare messen beschikte (dit leek me iets te modern voor die tijd). Een misbaksel is dit echter niet en ik blijf het gaaf vinden om manschappen te aanschouwen die zichzelf moeten verdedigen met ouderwetse schilden en primitieve gevechtsstrategieën.

Best redelijke film.

Ik had geen verwachtingen, maar ik kwam de zaal binnen bij een overstroming (ik was iets te laat). Ik was bang dat het weer zo'n typisch Amerikaans werkje ging worden maar dat werd het absoluut niet. Zelfs Matt Damon viel me niet tegen.

Ieder verhaal is redelijk rustig in beeld gebracht, het is niet zo gehaast en slordig gemonteerd als bij sommige andere films van de laatste tijd die ik aantref.
Er zitten genoeg establishing shots in (bijvoorbeeld een huis, een park of een naambordje, een soort overzichtshot tussen twee verschillende scènes) en dat vind ik altijd wel fijn bij een filmpje als dit anders wordt het al gauw zo'n taaie bedoeling.

Die dood van het broertje van Marcus vond ik best verassend. Ook die trein in de metro die onplofte zag je totaal niet aankomen. Mooi ook dat het later blijkt dat Jason hem had gered door zijn petje van z'n hoofd te tikken.
Bij het verhaal van George vond ik die wekelijkse keukengerechten wel leuk bedacht.
En dat Marie op een paar billboards stond afgebeeld vond ik ook wel apart.
De manier waarop Marcus, George en Marie uiteindelijk samenkomen had misschien iets soepeler gekund maar het was sowiezo toeval geweest en ik ben in ieder geval blij dat die verschillende verhalen niet gescheiden bleven.
Gelukkig ook dat ze de film lieten eindigen wanneer George en Marie aan dat tafeltje zitten, nog voordat ze klef kunnen doen en we zo'n overdreven liefdesplaatje als herinnering overhouden.


Goede cast, boeiend geheel en je kon toch zien dat hier een prima regisseur achter zit.

''Wat vind je het lekkerst aan chocola: het doorbijten of de smaak zelf?''...

Erg inspiratieloos en onzorgvuldig werkje die het moet hebben van een kleine wijsneus die de wereld van een stel volwassen observeert. Paloma vond het geweldig om alles te filmen met haar camera uit de Middeleeuwen en om daarbij alles toe te lichten wat ze allemaal zag. Ik vond het vreselijk irritant dat deze 11-jarige met allerlei formele woorden ging strooien terwijl zij die helemaal niet kon begrepen op haar leeftijd. Ze vertelde ook wat voor gruwelijk leven een goudvis eigenlijk wel niet moest hebben en besloot toen om dit onschuldig beestje maar van kant te maken om hem zo uit z'n lijden te verlossen. Een goudvis weet niet beter... wat doe je toch moeilijk? Een beetje onwerkelijk ook dat deze vis via het riool bij Renée uitkomt, ditmaal zelfst in levende lijve. De relatie tussen de congiërge en de Japanner is nog redelijk interessant(buiten de hopeloze humor op de wc met de muziek van Mozart) maar dit wordt telkens weer verstoord door die kleine snotneus die zich persé moet bemoeien met andermans zaken. We kwamen trouwens nog even bij de stomerij terecht waar de medewerkster duidelijk maakte dat de vlekken in haar gehuurde pak erg moeilijk waren om te verwijderen. Volgens mij was het Mihoen wat ze knoeide op haar jurk en dat moet er makkelijk uitgaan. De tekeningen met inkt (vijf verschillende shots als Paloma aan het tekenen is en dat stoort mij) zijn enkel toegevoegd om wat mooie plaatjes te creeëren maar het heeft totaal geen meerwaarde. De muziek is zeer overdreven en maakt er zo'n dramatisch gedoetje van die ik vanaf het begin al uit wilde spugen maar ik moest het jammergenoeg wel accepteren. Op het einde wordt Renée aangereden, wellicht om de kijker te verassen maar ik vond het erg goedkoop overkomen.
Stomme, kinderachtige poging.

Boeiend drama over een tienermeisje dat kanker krijgt en een langdurig proces moet ondergaan. Ze krijgt steun van haar gezin en gaat tussendoor af toe weg om de sleur te doorbreken. Treffend in kaart gebracht en de acteurs spelen hun rol met passie. Ik denk dat we het meeste van deze gebeurtenissen al eens verfilmd hebben zien worden maar het is maar net in welke mate de regisseur je doet mee slepen en kan vasthouden. Afgezien van de overdosis pianoslagen en het gekleef van de onzekere relatie vind ik dat ze het prima voor elkaar hebben gekregen.