Opinions

Vreemd dat er zoveel mensen reageren op de dag zelf, maar wel voordat de film heeft gedraait.

Wel een beetje vervelend dat ongeveer de laatste twee minuten van vóór de reclame ook nog eens erna kwamen. En die propaganda voor 'Wie is de Mol' en 'Two and half Men' konden ze ook beter skippen.

Lekker hoor dit. Goed werk van Smith en de hond. Het wordt rustig opgebouwd en ik was vanaf het begin meteen geboeid. Mooie beelden van de straten. Leuk dat die reggae erin wordt gegooid, je moet er maar op komen. Ook zijn er af en toe grappige situaties (de videotheek, een paar keer met de hond, shrek op televisie. De flashbacks naar zijn vrouw en dochter staan er fresh in.
De vampiers vond ik tegenvallen, ze kwamen totaal niet eng over ofzo. Van mij mochten ze het wel wat mysterieuzer laten door wat minder te laten zien van die lelijke gezichten. Die scene wanneer ze met hun rug naar Robert staan is nog aardig, maar daarna zie je vaak het gezicht, haalt de spanning een beetje weg. Raar ook de manier waarop Robert verstrikt kwam te zitten in dat touw boven dat lijk. Erg vreemd einde, want het blijkt dat het medicijn is doorgegeven door Anna. Het had dus geen enkele nut dat Robert zichzelf had opgeofferd. Verder zit het fijn in elkaar, meeslepend.

Bijzonder filmpje met wat humor.

Wat is dit vreselijk...

Alex Pettyfer vond ik best wel saai en ook zijn lijfwacht kwam zwak over. Dianna Agron zag er steeds hetzelfde uit, alsof ze je ieder moment kon zoenen. Ze is wel leuk maar goed acteerspel zat er niet in.

Ik wist niet wat ik meemaakte, krijgen we een top40-hit onder onze neus geschoven. Wow daar ben ik echt heel diep van in mijn stoel gezakt. Daarna kwam er nóg zo'n ergelijk nummer en voor de rest is de muziek gewoon overdreven en soms storend aanwezig.

Té cliché natuurlijk hoe John Sarah ontmoet. Hij komt op school, kijkt door de luxaflex en het is meteen raak. Zij heeft blijkbaar helemaal geen vriendinnen en loopt continu foto's te maken. Dat sloeg echt nergens op... zat ze daar in haar eentje op het gras te wachten tot de 'nieuweling' op haar af zou stappen. Ook later staat ze in haar eentje op de kermis foto's te maken van de Breakdance. En dan is er opeens een romance tussen die twee... yeah right.
Jammer, John had beter met Number Six aan kunnen pappen.
Dat hele gedoe met die Mogadorians en dat 'buitenaardse leven' deed me helemaal niks. Er was veel te weinig van hun duidelijk gemaakt. Als de actie een beetje boeiend was kon ik daar misschien doorheen kijken maar dit was allesbehalve spannend.
Ook vroeg ik me af wie de nummers 1,2,7,8 en 9 waren. En Sam werd op het einde als onderscheiding ook opeens een nummer, beetje vaag.

Blijkbaar had die hond ook opeens superkrachten. Zal zeker zijn toen John zijn magie had geoefend op zijn kamer... maar dat was veel te lang geleden om daar nog een link mee te leggen.
We zien 'm voor de rest ook gewoon normaal blaffen, er leek niets aan de hand te zijn met dat beest.

''Red Bull is voor mietjes'', zegt Number Six nadat ze een energie-shock heeft ontvangen. Mensen langs mij in de zaal moeten dan lachen.
En Sam zegt: ''oh, ik heb veel Xbox gespeeld'', nadat hij een badguy neerschoot met die rode gun. Was ook gieren brullen blijkbaar.
Beetje goedkope grappen waar ze mee proberen te scoren.

Het camerawerk en de settings zijn ook verre van boeiend.


Een matige cast, slap verhaal, zwakke uitwerking en voorspelbaarheid vullen deze 109 minuten.
Niets voor mij in ieder geval.

De toon wordt gezet met belachelijke en onsubtiele gesprekken. Stephen Merchant (de nerd met de bril) bleef zich ook na de bruiloft als een debiel gedragen en de therapeut speelde liever met haar poppen dan hulp te bieden. Blijkbaar werkte het voor een aantal bezoekers want in de zaal werd er wel degelijk gelachen maar ikzelf vond het zo overdreven grof dat het enkel op m'n zenuwen begon te werken. Vervelend ook hoe we steeds bij haar terugkomen waarbij ze bijvoorbeeld een telefoontje van haar man aanneemt die vraagt of zij de kinderen van school op wil halen en vervolgens ook nog van tafel opstaat. Goed, na ongeveer een halfuur worden al die lompe tafarelen overboord gegooid en concentreren we ons op het viertal waarvan je natuurlijk al lang weet hoe de verhoudingen zullen gaan verschuiven. Ik vond het dan ook best een kwelling om het allemaal zien te gebeuren.

Leuk sfeertje heeft deze film van Gillespie en eigenlijk werd het nooit saai, ondanks de eerder aangehaalde standaard types.

Niets mis mee om een keertje gezien te hebben.

- 3,5 -

Het origineel heb ik niet gezien maar deze remake uit 2010 bevalt me wel. Prima horror die net zoals Saw een aantal bizarre 'boobie traps' tot de beschikking heeft maar daarnaast ook gewoon een degelijke suspense weet te creeëren. De actrice in de hoofdrol weet overtuigend naar voren te komen en de jongens waren eveneens goed gecast. Matthew is een interessant personage en het leek alsof hij verandering ging brengen in de uitzichtloze omstandigheden maar ook hij werd ondanks zijn handicap op koelbloedige wijze van het leven beroofd. Wanneer hij achterblijft in het bos zien we zijn angsten en als hij even later wakker wordt in het huisje leek Jennifer aanvankelijk weer een hallicunatie te zijn maar langzaamaan werd het duidelijk dat we te maken hadden met een meedogenloze revanche. Dit is mooi verwerkt en ook al is het na een tijdje wel duidelijk hoe de zaken ervoor staan kan ik zo'n probeemloze wraakactie met terugkomende citaten van de aanranders wel waarderen. De manier waarop Jennifer kon ontsnappen bij de brug is helaas een beetje ongeloofwaardig maar aan de andere kant wordt er wel een soort van mysterie in leven gehouden.
Heerlijke wegkijker.

Sjonge jonge wat vond ik Charlotte Rampling hier vervelend. Steeds weer die neppe glimlach en vermoeide ogen alsof ze zich realiseert dat de vaatwasser nog uitgeruimd moet worden; echt een ontzettend irritant personage om tegen aan te kijken. Het verhaal zelf is ook alles behalve boeiend en de montage was behoorlijk storend waarbij we als een kip zonder kop overal tussendoor stuiterden. Er zitten verscheidene stilistische shots tussen maar de regisseur had zich meer bezig moeten houden met zijn manier van vertellen alsmede de logica van bepaalde zaken want ik vind het nu erg matig in elkaar zitten en het komt helemaal niet goed uit de verf.

Ik dacht dat Frankenstein dat enge monster was waar iedereen schrik voor heeft maar hij wordt hier behoorlijk menselijk neergezet, afgezien van wat merkwaardige littekens. Ik vond zijn krachten verder ook niet erg indrukwekkend. Twee duivelse partijen nemen het in ieder geval tegen elkaar op in een ogenschijnlijk uitgestorven wereld. Vreemd genoeg waren twee wetenschappers in het lab de enige normale mensen, voor zover ik me kan herinneren. Het vliegen met zowel mannen in smoking als brullende engelen zag er wel leuk uit en op zich was die afleidingsmanoeuvre best strak uitgevoerd (een groep demonen rennen naar de kerk om de gargoyles naar beneden te lokken en vervolgens valt een nieuwe lading ze van boven af). Maar al bij al bleef het teveel kleven in een flauwe goodguy-badguy verstandhouding met tevens een vrij oppervlakkige invulling.

Voor kinderen misschien leuk, maar die welbekende typetjes begonnen me al vlug tegen te staan. De gebeurtenissen zijn eigenlijk ook vrij clichématig en het overgrote deel kun je wel uitstippelen. Qua animatie vond ik het om eerlijk te zijn niet eens zo heel mooi eruit zien. Ik snap sowieso niet zo goed waarom ze zo lang door blijven gaan met deze reeks. Een typisch geval van uitmelken.

De voorgaande delen heb ik nog niet gezien (slechts wat fragmenten) maar ik ga er vanuit dat er niet veel toelichting vereist is voor de betreffende beesten op vakantie. Deze Continental Drift ziet er in ieder geval prima uit en de stemmen zijn toepasselijk ingesproken maar echt grappig of spannend vond ik het niet. Daarvoor is het te voorspelbaar en met vlagen kinderachtig. De ongelukjes met bijbehorende geschrokken blikken worden teveel herhaald, de ruzie met de kapers begon een langdradige vorm aan te nemen en de ijsrotsen had ik op een gegeven moment wel gezien. Afgezien van de visuele context heb hier niet zoveel uit kunnen halen.

Het is alweer 2013. Tot op heden zijn er al vele creaties verschenen waarin er schulden moeten worden afbetaald en personen moeten worden omgelegd. Deze regisseur neemt weliswaar hetzelfde thema onder de loep en wijkt niet veel af van het verwachtingspatroon maar slaat toch in als een bom. Dat vind ik knap. De koele, lange Pool kwam over als een soort terminator die bij een woede-aanval drie auto's op kon tillen. Erg goed gespeeld door Shannon en net wanneer je denkt dat hij iedereen te baas is komt Ray nog even met de overtreffende trap. Alles wordt lekker hard aangepakt en het heeft allemaal net wat meer impact. Puik werk.

Geen vertier of plezier bij Von Trier maar zonder te versieren wordt je op deze manier alsnog een passagier. Het is het vierde kunstwerk wat ik van deze man heb aan mogen treffen en het is nu wel zeker dat hij me niet meer zal teleurstellen met een van zijn andere prenten. Ook al ziet er uit als een vakantiefilmpje of een slechte videoband van Funniest Home Videos, de Dogma-stijl zorgt voor een hoop realisme en dat is altijd een sterke eigenschap. Ik kreeg werkelijk kippenvel toen Jeppe losbarste bij het vertrekken van Karen. Iedereen van de groep had zichzelf voorgenomen om letterlijk op een idiote wijze gelukkig te worden en dat bleek te werken. Wanneer er dan scheurtjes uitbreken in deze gesloten wereld komt dat hard aan. Spannend, tragisch en een tikkeltje absurd.

Een verhaal over vriend en vriendin die elkaar hebben ontmoet in Highschool en allebei een instrument spelen. Hun talent in de muziek dreigt ze uit elkaar te halen. Ondertussen blikken we vooruit op de omstandigheden na een auto-ongeluk; Mia ligt in coma en haar geest dwaalt door het ziekenhuis.

Best treffend in elkaar gezet, al vond ik de momenten in het hospital een te groot contrast opleveren met het avontuur van de twee geliefden.

Een greep uit de wereld van hopeloze levens en armoedige bestaansvormen. De betrokkenen die aan bod komen hebben onderling allemaal een bepaalde connectie waardoor de daden van de betreffende persoon direct gereflecteerd worden in een ander perspectief. Hoe somber of gewelddadig het ook mag wezen, de sobere filmwijze en de op-beeld-geschreven rapteksten brengen het straatleven tot een begrijpelijke ervaring. Echter, wegens het overvloed aan individuele achtergronden en de oneindige opstapeling van catastrofes verloor ik op een gegeven moment een aanzienlijk percentage van mij aandacht. Opeens leek alles van het toeval af te hangen en werden de keuzes van personages bepaald door onvoorziene formules. Blijft sterk, maar de focus had op een kleinere schaal moeten liggen.

Zeer aangename prent waarin alles in een soort hypnotische droom aan me voorbij ging. De wijze waarop alles is ingekleurd en vormgegeven beviel me goed. Ook vond ik het prettig dat er nauwelijks tot geen close-ups in terugkwamen; meestal werd het verhaal verteld door middel van een of enkele overzichtsshot(s). Dialogen zijn evenmin van belang om het doel te bereiken; er werd nauwelijks gesproken. Het viel me op dat het hoofdkarakter heeft ongeveer hetzelfde postuur heeft als het personage in Les Vacances de Monsieur Hulot (1953). Die heb ik een tijdje geleden toevallig een keer gezien. Hij heeft een wat klunzige uitstraling maar is tevens verstandig en beheerst. Alhoewel er niet zoveel evolueert liggen er dankzij de vele details continu kleinschalige avonturen klaar. Ik denk dan ook dat je deze animatie vooral je ogen de kost moet geven. Inhoudelijk kwam het niet echt tot bloei maar ik vond het mooi om te zien hoe alles bewoog en de subtiele humor gooit er nog een kers bovenop.

Overigens briljant toen hij zich verstopte achter een jassen rek nadat hij per ongeluk Alice en haar vriendje tegenkwam en hiermee vervolgens mee door de ingang van een bioscoop ging lopen om gratis binnen te komen.

Een koppel in de dertig, afgelegen landhuis, gevaar dat op de loer ligt, productieland Frankrijk, beperkte belichting, claustrofobische locaties, akelige geluiden en beenletsel dat het vluchten bemoeilijkt. Er ontstond een horror waar ik in een gespannen sfeer naar bleef kijken. Natuurlijk kun je jezelf enkele vragen gaan stellen zoals: ''waarom knappen ze hun vervallen woning niet op'' of ''hoe kan het dat Clementine de weg niet weet in die ruimte vol plastic lappen''. Echter, ik ga hier bewust niet teveel bij stil staan; dit zijn van die zaken die ik voor lief neem, aangezien het verder gewoon lekker grauw en donker is. Ik vond het trouwens wel geinig dat Lucas zijn hond gewoon hond noemde toen deze buiten aan het blaffen was (''le chien!''). De meeste mensen geven een naam aan hun huisdier. De slotfase was best spannend en ik had niet verwacht dat ze na die redding door Lucas alsnog zouden sneuvelen. Ik vond het wel een beetje jammer dat het op een gegeven moment duidelijk werd dat hun belagers een stelletje tieners waren. Zo verandert dat geschepte beeld van bijvoorbeeld 'meedogenloze freaks' naar 'verveelde kinderen'. Het was dan wel weer een sterke keuze om ze in de schoolbus te laten stappen waardoor je je realiseert dat zulke figuren overal kunnen rondlopen. Eentje om te onthouden.

Dankzij de steengoede Cumberbatch en het fijne samenspel met Keira Knightley is dit een vrij intigrerende thriller geworden. Het kraken van de Enigma wordt sowieso niet erg vaak behandelt en het geheel is met veel zorg in kaart gebracht.

Om met het negatieve te beginnen vond ik het einde iets te overdreven waarin Dory de hele maatschappij aanspreekt omdat de bedrijven deze koekjes hebben mogen produceren. Ook de titel is niet echt mijn favoriete keus net zoals een 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind' dat ook nooit zal worden. Ze hadden het beter gewoon Little Dizzle kunnen noemen. Maar het is een komisch drama die gelukkig de meeste cliche's achterwege laat en erg fascinerend van de grond weet te komen dankzij passend gecaste personages en gebeurtenissen die zowel inhoudelijk als visueel mooi naar voren zijn gebracht. Leuk begin ook waarbij Dory zijn opperste best doet om een glazen fles open te maken terwijl er enkel 'fuck you' op blijkt te staan. Een zeer speciaal en authentiek werkje.

Griekse mythologie, goden, schilden, wijwater, het zit er allemaal in. Het begon ook redelijk bijzonder met de opgesloten mensen in een vierkante kooi maar de totale inleiding duurt te lang en ik had de tegenpartij wat eerder in beeld willen zien met eventueel alvast wat gevechten. Nu wordt er teveel tijd genomen om vanalles toe te lichten terwijl we nou niet bepaald een duidelijker beeld krijgen van de omstandigheden. Lichtelijk jammer ook dat Micky Rourke de rol van de koning mocht vervullen want in zo'n klassieke omgeving zonder telefoons en milkshakes herken ik liever gewoon niemand. Daarnaast zorgt de chique en formele vormgeving stiekem voor een vrij sirieuze ondergrond waarbij we niet anders kunnen dan netjes en voorzichtig de uitgestippelde route te bewandelen.
Het grote gevecht in de tunnel was aardig in beeld gebracht en ook de effecten in slowmotion mochten er wezen. Jammer dus dat niemand echt indruk wist te maken en dat de intensie er nogal dik bovenop ligt.

Een natuurramp: gezin wordt gescheiden en probeert de situatie door te komen. Om dat frustraties verder op te voeren lopen ze elkaar net mis als ze op hun zoektocht zijn en het is onzeker of Maria nog hersteld van haar verwondingen. Op een gegeven moment draait het allemaal om dé hereniging en zitten we opgescheept met verloren zielen in een krap ziekenhuis. Ik denk dat deze catastrofe vooral impact zal maken bij ouders. Ikzelf vond het lichtelijk vermoeiend, meerendeel is voorspelbaar en de jongens acteerden matig. De opmerking 'sluit je ogen en denk aan iets leuks' kwam ook wat teveel terug.

IJzingwekkende thriller waarin een gezette tiener niet tevreden is met haar lichaam. Alles is verkeerd: voeten, benen en vetrollen maar ook de lippen, ogen en de neus. Haar gedrag zorgt voor opschudding en radeloosheid. Dan ziet ze een oplossing: de mooie meid aan de overkant de hemel insturen. Dat gebeurt dan ook zonder aarzelen en de dagen daarna wordt er een zoekactie op touw gezet door de ouders. Het leid ze uiteindelijk naar een onverwachte hoek. Goed acteerwerk en de zwevende cameravoering zorgt ervoor dat je als een geest stiekem mee kan kijken. Wel zaten er iets teveel bewegingen in naar de lucht; zo'n overgang is altijd wel oké maar het werd iets teveel herhaald. Verder niet veel mis mee, uniek werkje.

Ik heb sowieso eigenlijk nooit zoveel met die droom-achtige thrillers waarbij je je voortdurend af zit te vragen wat nu de werkelijkheid is en wat niet. Als de uitwerking goed is wil ik echter soms nog wel met kleffe handen eindigen. In My Sleep had best potentie maar naarmate de tijd vorderde werden de situaties steeds roekelozer afgehandeld en kregen de twee vrouwen een te grote taak in het geheel. Marcus is continu op zoek naar de waarheid maar hij komt geen stap verder waardoor het een behoorlijk langdradige zit is geworden.

Alles behalve boeiend. Het is een vrij doorsnee politie-onderzoekje waarbij we talloze mensen een bezoekje mogen brengen om de moord op te kunnen lossen. Tommy Lee Jones doet het wel aardig maar heeft hier maar weinig ruimte om echt indruk te kunnen maken. Bijrollen worden vrij saai ingevuld en ook de generaal in het bos vond ik maar weinig toevoegen. Er is verder niet zoveel nagedacht over de genomen shots en het lijkt allemaal redelijk vlug in elkaar gezet.
Nee... het is te mager.

Een onderhoudend drama met kantoorwerk, Amerikaanse vlaggen en onderzoek via de crime scene en verzamelde videobeelden. Het gegeven van de verloren zoon is niet sterk gegoeg om de volle speelduur geboeid te blijven en zo vond ik de eerste anderhalf uur ook redelijk slopend en langdradig. Tommy Lee Jones en Theron dienen als Maggi voor de flauwe soep waardoor het nog enigszins weg te krijgen is maar die terugkerende strijkmuziek was vervelend en de boel wordt enorm aangedikt.

Bijzondere thriller met veel chique en magnifieke shots maar ook qua concept of inhoud is het zeker interessant genoeg om te blijven boeien en nergens had ik het idee dat het vergezocht of absoluut onmogelijk was. Betalen met tijd, het klinkt bizar, maar je raakt er al snel aan gewend en wanneer je bedenkt dat het geld op deze planeet soms niets meer waard is door inflatie zie ik het in de verre toekomst nog wel gebeuren. Een beetje fantasie en verbeelding is wel vereist natuurlijk, het blijft tenslotte een sci-fi. De uitwerking is in ieder geval goed en ook Justin Timberlake heeft zichzelf bewezen, iemand waarvan ik vantevoren niet meteen zou zeggen dat een hoofdrol wel geschikt zou zijn. Het vriendinnetje en de badguys zijn weer van de partij maar ook deze komen prima naar voren zonder talloze clichés. De pokerscène, de dood van Rachel, de strakke afslachting na het 'armwedstrijdje'... het is allemaal erg mooi uitgevoerd. Een must-see onder de blockbusters.

Undercoveroperaties kunnen een stuk spannender verfilmd worden. Hier vroegen de G's volledig uit het niets en zonder aanleiding of Jeff een agent was. Die blanke coke-dealer op het einde is daar het beste voorbeeld van (''who is this dude - are you a cop?''). Daarnaast blijft het allemaal erg kleinschalig, mocht de screentime van het vriendinnetje wat ingeperkt worden (o.a. een overbodige fotosessie in de schuur) en vond ik het vreemd dat de big boss zich bemoeit met allerlei relatief onschuldige incidenten. De gangbang leek maar uit een stuk of zeven leden te bestaan en dat zou in de praktijk natuurlijk beschamend zijn. Gelukkig is de actie wel doeltreffend en ronden ze het netjes af met zowel de veroordeling in de rechtbank als het recruteren van de nieuwelingen op de academie.

Deze Engelse brei van saaie en uitgekauwde ideeën is volledig ingevuld met seks, poep en naakt. Dit wekt alleen maar ergernissen bij me op en wanneer ik zie dat er zoiets op de markt gebracht kan worden verschijnen er allerlei vraagtekens boven mijn hoofd. Het is grof, gierig, gevoelloos, goedkoop, gehaast en gestolen. Per toeval stuiten we op vier vriendinnen in een lege club die ondanks het stuntelige imago van de jongens steeds weer blijven terugkeren. Personages zijn half ingekleurd en naast de belabberde acteurs wijs ik ook de casting daarvoor aan. Het niveau ligt net zo laag als een dode schildpad in 'n waterput. Een trieste bedoeling en te zoutloos om mijn popcornbak leeg te kunnen eten.

Vooral het gebrek aan samenhang verpest de kansen op succes voor dit drama maar sowieso vond ik heel die aanslag een beetje vaag in elkaar zitten. Ik heb nergens een fatsoenlijk shot van het stadion gezien met explosies of een paniekerige massa. Dan blijkt haar zoontje werkelijk om het leven te zijn gekomen waardoor ze uiteraard in een emotionele sleur terecht komt. Hierin duiken er een aantal figuren op die haar graag willen ondersteunen en dat aanbod slaat ze niet af. Terwijl deze afleiding voortduurt krijgt ze flashbacks van haar mooie herinneringen en dat vond ik niet altijd even gepast. Gelukkig is de cast wèl geloofwaardig en bevatten de dialogen enige spanning zodat deze 94 minuten in ieder geval niet weggooid zijn.

Nou nou, dat was "m dan, dé Inception. Erg veel reclame en posters van deze film gezien en ook de trailer zag er goed uit, helaas bleef dat hierbij want de film zelf heeft naast de ongewone actiescenes gewoon niet veel te bieden. Het zweven bijvoorbeeld ziet er leuk uit en ook de superslomo explosies bij het terras zijn mooi in elkaar gezet. En het Villa Volta-effect was natuurlijk niet te missen.

Maar verder wordt er teveel gepraat en niet erg sterk geacteerd. Hier wordt me weer eens laten zien dat DiCaprio een saaie acteur is. Hij kan grote ogen opzetten en overtuigend overkomen maar de film tot leven brengen doet hij niet. Het is allemaal op maat gemaakt en er lijkt geen ruimte te zijn voor creativiteit van de acteurs zelf. Personages praten naast elkaar heen zonder gevoel en het klopt gewoon niet. Dat Cobb zijn oude leven weer terug wilt lijkt er maar bij verzonnen te zijn om het ietsjes persoonlijker te maken, want eigenlijk voert het gehele team belangrijke werk uit ( de zwevende man bijvoorbeeld ).

Alhoewel hier een zeer leuke uitwerking had van kunnen komen blijft die grote verassing weg. Jammer, het stelt me teleur.

- 2 -

Ik vind het een verbetering ten opzichte van zijn voorganger. Als eerste Edward Norton in vergelijking met Eric Banner. Op de tweede plek de generaal die een stuk beter is gecast en zijn taak met meer verantwoording overbrengt. Derde punt het arsenaal van de tegenpartij. Waar hij het in de versie van 2003 redelijk gemakkelijk had moet de Hulk hier aanzienlijk meer presteren en staat hij onder grote fysieke druk. Verder fijn dat ze die roekeloze montage met allerlei split screens achterwege hebben gelaten. Alleen Jennifer Connelly miste ik want Live Tyler praat altijd zo ontzettend sloom. Natuurlijk zijn er hier ook wel zaken waarbij je vraagtekens kunt zetten zoals het feit dat het hele corps weer naar huis ging na het incident in het park. Want als bij een simpele autoachtervolgingen al helicopters met infraroodcamera's worden ingeschakeld hadden ze dat in dit geval zeker kunnen doen. Maar goed, dan was er waarschijnlijk ook niet zo'n schitterend vermaak ontstaan.

Teleurstellend en chaotisch drama waarin Nasrdin Chdar een infiltrant speelt die eigenlijk zowat geheel opgaat in zijn nieuwe levensstijl. Het kwam allemaal niet echt goed over; normaal gesproken heb je als undercover agent een lading aan zenuwen en onzekerheden. Natuurlijk mag je dit niet laten merken omdat je anders opvalt, maar ik voelde nergens de druk die al het zwoegen en zweten zouden moeten veroorzaken. Misschien is Infiltrant daarom ook niet als een thriller aangesteld, maar ik kon er niet zoveel mee. Samir was eigenlijk gewoon kameraden geworden met de betrokennen (familie was ook uitermate gastvrij toen hij aanwezig was bij het schaapslachten) en wat er volgt zijn een aantal afspraken en ontmoetingen. Pas op het einde zien we de emoties, die voortkomen uit het ''gevangen zijn tussen twee werelden'' - zoals de omschrijving aangeeft. Simone Milsdochter liet ook een erg slappe impressie achter als opdrachtgever. Die vluchtige momenten met haar hadden ze sowieso wel wat meer aandacht mogen geven (Samir voerde immers haar instructies uit).