Opinions

Tegenvaller. Begon niet gek maar ik vond het echt jammer dat ze naar die ontwenningskliniek gingen. Ik had liever gezien dat Jake achter de seriemoordenaar zat. Nu is het een groepjescliche wat niet boeiend blijft tot het einde. Toestand buiten met de wind oogt niet echt fresh, verder nog wat rare montage-stukjes. Toch leuk om Stallone in deze rol te zien, het is niet alleen pure actie maar er komen ook wat woorden aan te pas.

Beetje zwak over het algemeen.

Wat een vreemde beschrijving en poster. Ook die hele lage stemmen kan ik niet echt plaatsen. Naar mijn idee is het een behoorlijk mysterieuze film met hier en daar goede spanningsbouw.

Ik heb me hier allerzins prima mee vermaakt in de bios. Overigens, je kunt een film toch niet afrekenen op 'dat het boek beter is' ? Zo kun je altijd wel blijven vergelijken.

- 4 -

Sjongejonge wat was dit chaotisch. Al die kinderen die door de huiskamer vlogen, ik werd er helemaal gek van. Ze proberen er alles aan te doen om het in de hand te houden maar niets helpt, en het ziet er uitzichtloos uit.

Grappig vond ik het eigenlijk niet en voorspelbaar is het uiteraard, maar het heeft desondanks wel een vrolijk sfeertje.

-2,5-

Ontzettend saaie speurtocht naar de werkelijkheid waarin een vrouw steeds weer geconfronteerd wordt met een ongeluk of een drastische wending. Het zag er op zich allemaal wel mooi donker en verzorgd uit maar op een gegeven moment raakte ik de draad een beetje kwijt door de eindeloze catastrofes en het vele geblèr tijdens de aangedikte poespas. De manier waarop dat zoontje zijn tekst oplas irriteerde me ook mateloos. Daglicht? Nou, ik dacht dat deze woensdag niet veel licht bevatte...

Sympathiek drama waarin een alleenstaande man tijdens een familieuitje per ongeluk aangegrepen wordt door de vrouw van zijn broer. Wel vond ik het vreemd dat Dan helemaal niet op de hoogte was van zijn broer's relatie en opeens werd geconfronteerd toen ze na de bibliotheek in het vakantiehuisje verscheen. Vervolgens weet je eigenlijk al direct dat het een slopende worsteling zal worden met een verwachtingsvolle uitkomst. Maar het is best leuk om deze treurige Steve Carell te volgen en de humor is gelukkig beperkt gebleven want dat werkt meestal averechts; al waren de dansscènes best grappig. Ook wel aardig dat ze die politie als extra'tje hadden toegevoegd om de frustraties nog verder op te voeren maar die sleepwagen was wel erg overdreven. Kijkt lekker weg.

Dit is echt een zwaar slechte film. Een heel onrealistisch verhaal en slecht acteerwerk.

Ik zag 'm een keer midden in de nacht op BBC en ik vroeg me echt af hoe zoiets uitgebracht kan worden.

Op zich een best redelijk drama waarbij ik me niet veel geïrriteerd heb. Het enige 'probleem' is de belevingswereld van de tieners, die eigenlijk niet zoveel te bieden heeft. Maarten lijdt aan een stofwisselingsziekte en wat er voor de rest gebeurt is niet erg belangrijk. Het zijn onderdelen die je vrijwel altijd terugvind zoals de vriendin, stiekeme dingen en ouders. Dus zitten we opgescheept met een doorsnee pakket en ditto invulling, vormgeving, etc. Slecht is het zeker niet en een bezoekje aan de zaal is niet geheel verspilde tijd maar ik vond toch echts iets te standaard om te zeggen van ''wow wat een parel''.

Redelijk filmpje, spannend vond ik het niet echt. Daar is het veel te voorspelbaar voor, uiteindelijk crossen ze natuurlijk weg met die sneeuwscooters. De uitbarsting is mooi, dat wel maar het verhaal wat hier om heen is gebouwd vind ik wat tegenvallen.
Niet echt bijzonder dus.

Er zullen meer dan vierhonderdzesentwintig vrachtauto's ingeschakeld moeten worden om alle fans te verzamelen. Dit vervolg is subliem, het publiek gaat uit zijn dak en de overweldiging is niet meer weg te denken. Zo heb ik het niet ervaren. Nolan's prenten heb ik nooit zo boeiend gevonden en buiten het nieuwe technologische speeltje en een masker à la Hannibal vraag ik me weer af wat er nu zo geweldig is. De eerste twee uur zijn voornamelijk ingevuld met korte scènes; korte dialogen en belabberde badguy-aanvallen die door de doordreunende soundtrack en het hoge tempo niet echt belangrijk leken. Ik miste wat smeerolie en er komt er een hoop voorgeschiedenis en uitleggerij aan bod terwijl het uiteindelijk gewoon neerkomt op een Bane-Batman strijd. De laatste drie kwartier waren gelukkig wèl interessant en de explosies op de bruggen en in het stadion zagen er goed uit.
Het budget had ik liever teruggezien in een nonstop actiespektakel dan in een dozijn aan bekende acteurs die toch niet zoveel bij kunnen dragen.

Toch een aangename verassing ondanks mijn lage verwachtingen die gecreeërd werden door het matige voorafgaande deel, Batman Begins. Gelukkig heeft dit brouwsel van Nolan iets meer te bieden en is met name de actie een stuk heftiger in beeld gebracht.
Jammer genoeg blijven de typische zwakheden zichtbaar die kenmerkend zijn voor zo'n groot opgezette productie. De Joker werd opgesloten in de verhoorruimte en een willekeurige bewaker werd er bijgezet om de kansen te vergroten dat hij alsnog zou ontsnappen. Dit is natuurlijk belachelijk voor woorden, zonder bewaker kon hij geen vlieg kwaad doen in die kamer met een vergrendelde metalen deur. Een ander moment waar ik niet echt over te spreken was is het stukje achtervolging waarbij De Joker zich naast het beveiligde busje wist te manouvreren. Hij beschoot dit voertuig en wanneer hij besefte dat alleen kogels niet voldoende waren haalde hij er een bazooka bij. Het is erg vreemd als hij er dan opeens voor kiest om de politiewagen die er vlak voor aan het rijden was af te knallen. Nog iets anders waar ik me vraagtekens bij zette was de uitleg van de Joker over zijn favoriete wapen: eerst zegt hij het liefst een mes te gebruiken omdat hij zo de laatste emoties van zijn vijanden kan meemaken en de werkelijke persoonlijkheid van hen kan leren kennen. Later, wanneer hij de grote geldstapel in brand steekt geeft hij aan dat hij houd van wapens en benzine.
Zo was niet alles even geloofwaardig en ook Harvey Dent die zijn keuzes lijkt te maken aan de hand van één enkel muntstuk vond ik twijfelachtig. Echter, over het algemeen weet deze prent zeker te overtuigen en dankzij het hoge tempo wordt je gemakkelijk meegesleept in dit toch redelijk bizarre avontuur. Nergens zakt het in, en vanwege de dood van Rachel wordt er niet veel tijd in beslag genomen voor zoetsappig tortelduifjes-gebeuren.

Saai vampierenverhaaltje die totaal niet geloofwaardig overkomt en qua humor nauwelijks iets te bieden heeft. Er gebeurt bizar weinig, het ziet er uit als een formeel toneelstuk en personages blijven flauw en oppervlakkig. Overigens vond ik het vreemd dat niemand Barnabas nakeek wanneer hij zich in het openbaar vertoonde. Alsof zo'n wit gezicht en zwart kostuum een alledaags verschijnsel is. Ik houd niet zo van Burton's gelikte prenten.

Vrij doorsnee thriller met een licht horrorsausje. Doordat de enge scènes zoals die knallende vogels en de bezetenheid van Jesse in het bos steeds vrij vlug worden afgekapt wordt het nergens echt duister. Scott Stewart speelt daarom naar mijn idee op safe en houd het allemaal redelijk veilig. Vreemd vond ik trouwens dat de donkere dame en de onderzoekers in hun witte pakken en mondkapjes de broers helemaal niet hadden geïnstructureerd want zij stonden gewoon op trampoline te springen en raapten zomaar wat dode beesten op. De twee hoofdrolspelers acteren prima maar door de vrij bekende samenstelling van de nuchtere man en zijn emotionele vrouw die een reeks raadsels voor de kiezen krijgen met relatief vrij afgezaagde ontwikkelingen blinkt het nergens uit. Gesprek met de man uit het vakgebied had wel wat meer inhoud dan normaal (duurde iets langer, komt meer info aan bod) en de slotfase is redelijk spannend waarin de hond uit Commissaris Rex er wordt bijgehaald en de ramen worden dichtgespijkerd à la Signs.

Een nogal lege bedoeling met enkel clichématige elementen. Verpakt in een apocalyptische toestand waarbij de effecten een hoop spectaculaire gebeurtenissen suggereren maar het enige waar onze overlevers mee geconfronteerd worden zijn half onzichtbare schepsels waardoor we naar de andere kant van Moskou moeten wandelen op een vrij voorspelbare manier. Alhoewel er zich mooie plaatjes bevinden is het meerendeel van de speelduur ongeloofwaardig en ik vond het wel erg toevallig dat het vliegtuig precies op het pad van het winkelcentrum terecht was gekomen, een schip vlak onder de brug stil lag en een helicopter uitgerekend op het dak was neergestort (waar het groepje een goed uitzicht had). Daarnaast leek de elektronisch-afstotende kooi die Sergei in elkaar had gezet al langer te bestaan dan de tijdsduur van de invasie.

Matig.

Stond in de map Nog Zien en ik was hem veel tegengekomen in top tiens. Maar wat een tegenvaller weer.
Wat een cliché verhaaltje. Totaal geen spanning ofzo. En eh... horror? Haha.
Het blijf allemaal veel te overzichtelijk en voorspelbaar. Buiten lopen zombies, hun zitten binnen en uiteindelijk wordt er een plan gemaakt. Ze ontkomen toch wel, je weet al hoe het loopt steeds.
Ze gaan allemaal moeilijk doen over wie de leiding neemt. Die CJ is onuitstaanbaar. Gaat 'ie een beetje stoer lopen doen terwijl ze elkaar toch nodig zullen hebben. Die gast was er alleen ingestopt voor de irritatie en later als tweede bikkel met 'n geweer.
Die Oost-Europese vrouw van Andre acteert slecht. Ana vind ik ook vrij irritant. Haar man is vermoord maar dat laat haar koud. Liever wil ze snel door met Michael. Yes, dan hebben we een koppeltje in de groep.
Dan is opeens iedereen vrolijk, gaan ze allemaal hun ding doen zonder echte goede reden. Hier wordt dan ook nog zo'n standaard muziekje onder geplaatst wat je wel eens aantreft bij slechte komedies. Daardoor staat het al vast: ze zijn blij in die scene en alles gaat goed. Zo'n zwakke uitwerking...
En later is er weer zo'n moment. Ook de volumeknop flink opengedraaid, en jaaaa laten we de auto pimpen. Echt storend. Dan doen ze dit, dan dat. De oude series van de A-Team komen nog enigzins stoer over maar hier is dat gewoon saai.
Gezellig eten bij kaarslicht met champagne in een supermarkt terwijl er buiten allemaal mensen worden afgemaakt, sure.
De brede neger Kenneth loopt boos weg en zegt: 'fack y'all'. Gaat op het dak staan om te communiceren met die gozer met de verrekijker. Dan, enkele momenten later staat hij er opeens gewoon weer tussen.
Teveel close-ups van kogels die op de grond vallen, past er niet bij. In slowmotion zelfs, dat haalt de vaart eruit. Ook nog een close-up van een sigaret, terwijl dat er helemaal niet toedoet. Even met de schoen eroverheen, gaaf zeg.
Een shotgun die een halve kop eraf schiet, ja hoor.
Het gaat toch wel heel ver dat ze er een schaakstuk tussenstoppen met de Amerikaanse vlag erop. En op het einde ook weer, een vlag in de boot. Echt hatelijk.
Iedereen staat zo opgesteld. Komt te stijfjes over.

Allemaal punten waaraan ik me gestoord heb. Niets verassends, niets moois. Dit was absoluut geen aangename film.

Aftiteling was nog aardig.


Misschien wordt Sucker Punch van 2011 nog iets.

Zeer overtuigende scy-fy die eigenlijk continu wel mijn aandacht vasthield en zowat in één rit voorbij ging. Ik weet niet wat me mankeerde tijdens het kijken naar het voorgaande deel maar 'Dawn of the Planet of the Apes' bleek een gezonde maaltijd waar je honger vlug door verdwijnt. Het was best griezelig toen die aap bij de eerste ontmoeting in het bos opeens 'Goooo!!' brulde. De verschillende opvattingen van Malcolm en Dreyfus zorgen voor extra druk en het was mooi om te zien hoe Caesar steeds meer vertrouwen in de mensheid begon te krijgen. Natuurlijk moet er ook tegenwicht zijn en in dit geval werd dat vertegenwoordigt door Koba met zijn compagnons. Grappig hoe hij zich op de bank vestigde met een fles alcohol in zijn hand (om ze daarna van het leven te beroven). Zoiets zie je niet elke dag. De sluwe aanpak van hem werkte en het was tragisch te zien dat na de ogenschijnlijke dood van Caesar en de toespraak van Koba op het plein, alle apen een andere soort mindset hadden aangenomen. Verder ook sterk geacteerd door de hoofdrolspelers. Een vervolg is welkom.

Een alleenstaande kerel met zijn zoontje en een echtgenote die werkt met orka's. Het kan diverse kanten op en het lijkt in eerste instantie gewoon dat de twee een band op gaan bouwen. De amputatie kwam dan ook als een shock toen ze het laken van bed duwde. Er volgt een treurige periode waarbij ze steun krijgt van de scharrelaar en langzaamaan begint ze weer licht te zien in haar bestaan. Niet alles gaat even vlekkeloos waaronder de installatie van de beveiligingscamera's waardoor Alain's zus ontslagen wordt. Ook het ongeluk op het ijs zag je niet aankomen en alhoewel ik dat overbodig vond vergeleken met het rest van het verhaal levert het een spannende scène op. Al bij al een intigrirend portie drama.

Beklemmende horror waarin een gezin (en vriend van de dochter) op kerstmis onderweg is naar familie. Ze lijken rondjes te rijden terwijl er nergens de mogelijkheid was om een afslag te nemen. Fenomenale rol van Ray Wise die zijn vrouw lekker onder zijn duim houd en niet zomaar met zich laat sollen. De rest van de cast was ook uitstekend waaronder Lin Shaye die na de dood van haar zoon volledig doordraait en taart begint te eten. Humor is er subtiel bijgevoegd en werkt voor honderd procent. Je wist eigenlijk nooit echt wat je kon verwachten en ik leefde oprecht met de personages mee.

Een vreemde creatie. Het was me een beetje onduidelijk wat er allemaal gebeurde dus ik had de achterkant van het dvd-hoesje even geraadpleegd en daarop zag ik dat het om een aantal verschillende verhaallijnen ging. Als je dat dus niet weet van tevoren kan het best verwarrend uitpakken. Eenmaal gewend aan deze structuur, kon het me helaas nóg niet echt overtuigen. Het is natuurlijk al vaker gedaan, die mix van diverse plots, maar vaak is de relatie onderling tussen de personages wat sterker dan hier. We switchten nu steeds van het naar het andere om er vervolgens niet meer op terug te komen waardoor ik nauwelijks het gevoel had naar één dezelfde opzet te zitten kijken. Jammer, want de meeste van deze scenario's waren toch redelijk boeiend.

Enigszins apart, maar het blijft een samengeraapte toestand die het moet hebben van losse scènes (die gelukkig sterk genoeg waren) in plaats van een heldere rode draad.

Zonder meer een sfeervolle reis en de zwart/wit beelden pasten goed. Diep onder de indruk ben ik niet; Blake had enkele premiejagers achter zich aan zitten en werd rustig begeleid door de verstandige indiaan. Er schieten wat kleine bijrollen voorbij en steeds wanneer het einde van een voorval nadert wordt de elektrische gitaar ingeschakeld. Om een voortreffelijk niveau te bereiken bleef het me allemaal iets te kaal en ik vond het frapant om rustig bij een kampvuur ging zitten met drie vreemden terwijl je ieder moment aangevallen kan worden. De moord aan het begin was wèl naar mijn smaak: vrouw gaat dood (zie je niet zo vaak) en Bill schiet eerst twee keer mis. Al bij al wel aardig om een keer gezien te hebben.

Herhalingsproef van standaard wraakacties waarin de hoofdpersoon zich in de nesten heeft gewerkt en gedwongen is om rekening te houden met de belangen van zijn nieuwe vriendin. Farrell doet niets verkeerd en Terrence Howard zie ik altijd graag spelen maar het gebrekkige plot kon me niet de volle speelduur boeien. Dat litteken op het gezicht strooide er sowieso wat teveel dramatiek bij en op een gegeven moment verloor ik mijn interesse in deze samenstelling. Ik stoorde me ook geregeld aan die Franse moeder met haar Tupperware bakje en koekjes. Een gemiddelde slotfase krijgt het dan niet meer recht en die ruige inval met de auto had wat beter getimed mogen worden. Verkeerde keuze ook om dubstep te draaien als die gangsters aan het tafelvoetballen zijn.

Ik kijk hem nu, maar hij is erg langdradig en er gebeurt maar weinig. Ze acteren goed, dat wel.

Maar steeds weer die saaie dialogen bij het raampje: Sean die een sigaret op steekt, Susan die 'm gezelschap komt houden.

Ongeacht het einde krijgt het nu al een

-2,5 -

Heerlijk om weer iets rauws uit Engeland tegen te komen. Een doeltreffende aanpak waarbij ik al direct kon genieten van de realistische shots en het grotendeels weglaten van muziek (en als er dan wél muziek gebruikt werkt het ook). Er spelen échte karakters in die puur en moeiteloos in hun rol zitten en ik kan me niet voorstellen dat ze veel scènes overnieuw hebben moeten opnemen. Het komt er allemaal glashelder uit.
Normaal gesproken irriteer ik me als er een zwart beeld tussendoor komt met een relatief zinloze boodschap als: 'day 3' maar hier had het juist een versterkt effect. Die fragmenten zijn steeds ingebouwd na een heftige gebeurtenis en wanneer je dan op droge wijze de woorden 'day ...nog wat' ziet staan wordt het besef naar boven gebracht dat dit nog maar één enkel gedeelte was van Richard's plan. De flashbacks werken ook erg goed en geven je verontrustende achtergrondinformatie.

Schitterend dat hij zijn doelwitten eerst even waarschuwt en vernedert door bijvoorbeeld schmink aan te brengen of hun haren te verfen. De groep verkeerd vervolgens in angst, omdat ze weten dat het menens is en hij niet zomaar weg zal gaan.

Bij de scène dat Sonny en zijn maten weer thuis komen heb je Richard kort daarvoor een wit poeder in de thee zien strooien (waar hij het een kwartiertje terug ook nog over had met zijn denkbeeldige broer) en dan wordt het afwachten hoe dat drietal er op gaat reageren. Fantastisch als je hemzelf even later ook in de kamer ziet verschijnen. Het idee om je vijanden drugs te voeren waardoor ze in een hulpeloze toestand verkeren en je ze kan bespelen als poppen kwam door deze gruwelijke manier erg origineel op me over. Een poosje later zit hij bij de meest sober ogende vent in de stoel en het lijkt erop alsof hij deze man gespaard houd, om hem vervolgens toch nog meedogenloos in de zij te steken. Later, toen bleek dat Anthony zichzelf had opgehangen nam de dosis aan wraakgevoel in het kwadraat toe. Er komt nog een man met vrouw en kinderen aan bod die het minst schuldige was van alle betrokkenen. Deze neemt Richard naar dezelfde plek als de sterfplaats van zijn broer en het is wederom afwachten hoe dit gaat uitpakken. Een scherpe afsluiter als je het mij vraagt.

Deze thriller slaagt geheel in zijn opzet en laat je leeg en somber achter. Je beseft opeens dat je eventuele problemen helemaal niets voorstellen. Ik zit nu nog steeds voor mij uit te staren in een soort melancholische roes.

Lekker filmpje zeg. Lekkere dames, lekkere wagens.

Ze doen allebei waar ze zin in hebben. Zuipen en racen als een maniak.
Heerlijk die crash die vier keer terugkwam. Lichaamsdelen vliegen door de lucht, ze worden gewoon zonder pardon in één klap afgemaakt. Klabammm!
Absoluut geen diepgang natuurlijk, maar dat belemmmerd het kijkplezier niet. Kurt Russell doet het ook gewoon goed.
De race had misschien iets spectaculairder gemogen en ik vroeg me ook af waarom geen van de twee 'n keer op de rem trapte.
Het einde kwam vrijwel uit het niets, maar dat geeft niet. Stuntman Mike is dood, dus so be it.
Die 'oude' look met die strepen, vlekken en zwart/wit past er ook prima bij.

Ik heb me wel vermaakt.

Een bizarre race met - zo lijkt het - speelgoedauto'tjes wordt voortgezet waarbij er talloze onschuldige slachtoffers vallen. Het is knap uitgewerkt en ze komen verassend uit de hoek. Mooi gevonden ook om de burgers in 'opstand' te laten komen en zo direct voor haaienvoer te zorgen. De pitstops tussendoor hebben ook zo hun charme en de locaties worden goed benut. Interactie tussen de spelers is aangenaam, explosies zagen er bovengemiddeld uit en alles wordt zeer treffend in beeld gebracht. Het einde vond ik net iets too much maar verder tof gedaan.

Lugubere werkplekken hadden ze vroeger. Het weer zat ook niet mee; werkelijk alles wat je ziet is nat en overal ontstaat modder. Ratten kruipen in het rond en je moet geluk hebben wil je een fatsoenlijke maaltijd kunnen eten. Ditmaal bekijken we het vanuit een hulpeloze positie waar het gevaar niet zozeer van de moffen komt maar vrijwel onzichtbaar blijft. Vanzelfsprekend komt er trammelant in het spel en lopen de gemoederen hoog op. De jonge Charlie Shakespeare lijkt zowat in het midden te staan en probeert samen met enkele collega's zijn (terechte) bezorgdheid geldig te maken. Geheel is lekker grauw en de casting zeer passend. Ik hoop wel dat er nog een soortgelijke productie te vinden is waarbij het kwaad zich herbergt in dode lijken of skeletten in plaats van geestelijke conflicten.

Prima film.

Goldie Hawn presteert zeer goed en de rest van de cast is ook dik in orde. Ondanks de 'thriller' was alleen het einde was spannend, maar door het verhaal wat hier aan vooraf ging is dat geen probleem.

De poster had wel beter gekunt.

- 3,5 -

Spannende film. Niet altijd even overtuigend, maar wel blijvend interessant. Zenuwslopende scéne wanneer ze aan het watertrappelen zijn.

- 4 -

De intensie is aardig: een groepje onderzoekers in een afgelegen oord waarvan langzaamaan iedereen sterft. Helaas zijn de acteurs ondermaats en zien de effecten er amateuristisch uit. Reacties van personages op de momenten dat zij een lijk of een monster tegenkwamen waren echt teleurstellend. Een paar keer kwam de geluidshengel in beeld. Qua horror is het dus een totale mislukking maar juist omdat het vaak zo lachwekkend slecht werd heb ik me niet continu zitten ergeren.

Sfeervolle actiethriller die lekker aanvoelt ondanks zijn typisch Amerikaanse invulling en de bijbehorende clichés. Er zijn een aantal bekende gezichten aanwezig, evenals de stereotype personages, maar omdat het nergens echt te sirieus wordt blijven die rollen toch enigszins overeind staan. Dat neemt niet weg dat het gedrag van de meeste figuren erg vreemd was en dat het vaak niet passend was in de situatie waarin zij verkeerden. Er wordt teveel ruzie gemaakt en op de momenten dat ze bang moeten zijn praten ze over koud bier en wordt er een liedje gezongen. Naar mijn idee spelen deze makers dus op safe en wordt er niet geprobeerd om een beklemmend avontuur neer te zetten maar gewoon een niet-alledaagse boottrip. Het monster zèlf zag er niet heel erg geloofwaardig uit maar vanwege alle geluidseffecten en de verwoestingen van het het schip fungeerde het goed genoeg voor wat spannig. Het einde is leuk ingevuld met een Joey die nog even aanspoelt en het nieuwe gevaar wat ze staan te wachten op het eiland. Een tweede deel zou misschien wel interessant kunnen zijn.

Een vulgaire sekstape waarin bossen schaamhaar bij de prijs ingegrepen zitten. Door de willekeurigheid qua shotkeuze en het oppervlakkige scenario kwam het wat experimenteel op me over. Ook mocht het lichtgebruik wat meer aandacht krijgen want zulke 'intieme' scènes zouden vurig en warm moeten zijn terwijl het er nu vrij koud uit zag. De muziek is vrolijk en dat moet ook; anders zou de grens tussen porno en film wellicht vervagen. De eerste ontmoeting met die dokter was best geinig en ik kon ook wel glimlachen om de teleurgestelde reactie van die inbreker toen hij Linda wilde verkrachten en zomaar toestemming kreeg. Maar verder is het te langdradig en die pijpbeurten begonnen me werkelijk de keel uit te hangen.