Opinions

Een rechttoe rechtaan misdaadprent waarin Statham wederom de dienst uitmaakt tussen de Russen, Chinezen, een klein meisje en heel wat dollars. Vrijwel alles draait om een code die essentieel is om een kluis te openen. Toevallig vinden ze hiervoor een hoogbegaafde scholier die zonder moeite alle getallen kan onthouden. Dat is handig maar ik begreep niet zo goed waarom ze plotseling het papier in brand staken want nu beland het bericht alsnog in verkeerde handen. Het lijkt meer een excuus om Luke aan het werk te houden. Verder ging het hier en daar veels te makkelijk en hadden de badguys vaak erg slappe reacties (waaronder dat moment van de ontmoeting waarbij Alex in z'n eentje iedereen neerhaalt en de scène waarin Luke voor de kluis staat en zijn tegenstanders hun wapens weggooien terwijl Luke gewoon een pistool voor zich heeft liggen). Ook nogal vreemd dat opeens iedereen op het goede kruispunt aanwezig was toen Luke en Mei uit de metro kwamen lopen. Ik vond Mei sowieso eigenlijk niet echt sterk overkomen met haar monotome gezichtsuitdrukking. Gelukkig is de actie doeltreffend naar voren gebracht en valt er als tussendoortje verder niet veel te klagen.

Chemie tussen de hoofdrolspelers is meer dan prima en alles wordt keurig in beeld gebracht maar het subplot met de rechercheur is er erg knullig bijgeplakt. Zo lopen we in het bos waar de zon door de bladeren schijnt en belanden we opeens in het donkere kantoor waar iemand met een zaak bezig is. Nu is de slotfase redelijk spannend en voegt de dronken lastpak wel degelijk iets toe maar toch komt het over als een soort compromis om het totaalplaatje niet teveel op The Notebook te doen lijken (ze waren immers aan het kanoën in een prachtige omgeving en het begon te regenen). Geen uitblinker in het genre.

De hoge pieven van de CIA krijgen het weer te verduren en moeten ditmaal een lastige cliënt inclusief een belangrijk dossier afleveren. Dit lukt natuurlijk niet zonder tegenslagen en de kogels vliegen dan ook in het rond. Maar heel erg fascinerend vond ik het allemaal niet en op het laatste werden de kills een beetje slordig aangepakt. Er vielen onnodige slachtoffers en met iets meer nauwkeurigheid had het net zo goed anders kunnen aflopen. De mensen achter de schermen in het hoofdkwartier werden ook weer lekker uitgekauwd neergezet met een knappe vrouw en een vetzak. Actie was gemiddeld maar diende genoeg voor een prettige zit.

Magere vertoning die nergens echt weet te boeien. Het hele zaakje is nogal krap opgenomen met shots die meer in een interview thuishoren en die een gebrek aan een mooie uitstraling bevatten. Anno 2003 zijn de mogelijkheden toch aardig divers en wanneer dan slechts de kostuums, de geweren, het bos en de sneeuw worden gebruikt om een krachtige impressie neer te zetten vind ik dat onvoldoende. De cast ging er mee door, maar in principe kon iedere GTST-acteur zich hier uit de voeten maken. Overigens leek het ook niet echt alsof het groepje Engelstalige het koud had of honger kreeg en alleen de vraag naar nicotine leek een rol te spelen.

Eens met Rosicky, erg matig dit.

Salt heeft vrij weinig te bieden. Een blonde Jolie met kleurlenzen is nog leuk, en de scene waarin ze Schreiber(?) probeert te laten stikken met geboeide handen terwijl ze over het balkon springt is ook wel grappig gedaan. De rest kon me allemaal niet echt boeien, Salt is gewoon een spion die d.m.v. een kopstoot twee agenten kan uitschakelen. Ze moet wel erg veel kracht hebben om ook nog die ruit kapot te slaan? De volgende tegenstanders worden ook allemaal veel te makkelijk van het veld geveegt.
Verhaallijn is erg zwak, muziek doet eigenlijk het meeste. Ik had hier toch veel meer van verwacht.

- 2 -

Op zich een redelijk drama, maar het teert wel duidelijk op een aantal aspecten zoals de afwijkende relatie van een donkere man en een schuwe, oudere vrouw. Ook de locaties en intense soundtrack lijken er een buitengewoon product van te moeten maken, terwijl ik er net zoals bij Intouchables niet meer dan een gemoedelijke feeling aan over heb gehouden. In weze is Samba niet meer dan de gemiddelde Franse productie, al is er zorgzaam gefilmd en voldoende ruimte gecreeërd om de humor in werking te laten treden.

Bijzondere animatie die de 3D volop benut en eigenlijk continu wel leuk blijft. Weliswaar een beetje kinderlijk maar ik vind het niet erg om af en toe leanback te ontspannen zonder complexe verhaallijnen. Ik moet toegeven dat ik een paar keer wegdompelde maar dat lag eerder aan mijn gemoedstoestand en het voordeel van zo'n eenvoudig zwemparadijs is dat je niet veel gemist hebt als je eenmaal wakker wordt. Deel 1 heb ik toendertijd niet gezien maar deze is in ieder geval de moeite waard.

Een blockbuster zoals je ze mag verwachten met alle spektakel en heftige confrontaties die je je maar kunt bedenken. Ter land, ter zee en in de lucht zien we familieleden een uitweg zoeken en dit alles is mooi bij elkaar gevoegd. Ik vond de romance tussen de grotere broer en de vermiste dochter wel een beetje schraal maar The Rock speelt met overtuiging en laat zelfs een traantje rollen. Paul Giamatti is natuurlijk altijd een enorme meerwaarde en zijn geschreeuw op de dam (''Get behind the barriers!'') was vrij intrigerend. Het meest verassende vond ik trouwens dat vrachtschip toen ze bijna de bovenkant van die enorme golf hadden bereikt. San Andreas wekte mijn belangstelling door het gelijknamige deel van het computerspel GTA. Ik wil het niet vernieuwend noemen maar ik heb ik me er wel mee vermaakt.

Toch wel lekker zeg dit. Jackie Chan bewijst toch weer dat hij kan acteren, naast zijn gevechtskunsten. Mooie locaties (de bank, het abseilen, Legoland, het dak). Als ik me niet vergis is dit HD? Het zag er opvallend scherp uit, maar was wel wat aan de lichte kant. Verhaal is niet super maar wordt leuk uitgewerkt. Er komen wat strakke gevechten voorbij. Soms een beetje te sentimenteel en vreemd. Als Wing in die ruimte staat met z'n collega's in de lucht doet hij niks in eerste instantie, daarna schiet hij pas terwijl hij daarmee wel die badguys verjaagd. Leuke bom. Af en toe een grappig cadeautje.
Interessant.

Het hele concept is best aardig: een grote cave met veel water en ondergrondse gangen die nog niet helemaal onderzocht zijn.

De cast is niet heel erg bijzonder maar wel geloofwaardig genoeg. Alleen die gozer die George speelde kwam niet helemaal goed uit de verf en van Josh was ik ook niet echt gecharmeerd. Jude vond ik trouwens een erg irritant personage want ze stelde zich continu aan en ze kon alleen maar ruzie maken.

Sowiezo zaten er iets teveel ruzies in. Altijd ergerlijk dat er in dit soort situaties van die meningsverschillen ontstaan want ik zou juist zeggen dat je samen er alles aan doet om er goed uit te komen. Maar nee, ze gaan een beetje moeilijk liggen doen. En dan especialy Carl, die de held uit wil hangen. Waarom gaat hij er in godsnaam opeens vandoor terwijl hij niet eens de weg weet?! Samen sta je sterker. Later slaat die idioot zelfs Frank neer met een steen.
Verder kwamen er ook weer de standaard keuzes voorbij zoals iemand achterlaten of iemand doden omdat hij anders teveel pijn lijd.

Die scène waarbij Josh en Frank tussen die wanden aan het klimmen waren en daarna boven kwamen was nogal verkeerd aangepakt. Frank vertelt iets over poëzie en ze zijn heel ontspannen maar als ze boven komen zijn ze toch opeens erg blij. Alsof dat een spannend moment was ofzo...
De scène waar Josh en z'n vader bij die tank kwamen met die opening in het plafond was een beetje slap neergezet en daar hadden ze meer uit kunnen halen.

Vrijwel het enige verrassende vond ik dat Jude ongeveer in het midden afhaakte doordat ze in de 'vleesblender' terecht kwam. Ik had verwacht dat Josh en die meid als laatste overbleven zodat er nog een romantisch toetje serveert kon worden. Maar die vader en de rest stierf wel zoals ik gedacht had.

Het is een redelijk onderhoudende film met een originele locatie. Uitwerking had helaas beter gemoeten.

Bedroevende thriller met slecht acteerwerk (zo liet het Jimmy koud toen zijn vader overleefde), belachelijke special-effects, volledig mislukte humor en vele details die niet kloppen. Sowieso nogal vreemd dat heel het eiland onder bescherming staat van de sheriff en zijn deputy en het strand leek helemaal niet zo vol te staan terwijl er 'duizenden jongeren' aanwezig waren. Dit gedrocht had nooit op dvd mogen verschijnen.

Marihuna business met nette pakken, stranden en grote witte huizen inclusief palmbomen en zo'n grote koelkast die je ook altijd in MTV cribs tegenkomt. De hand van Oliver is duidelijk op te merken door zijn scheve beelden, hoge kleurcontrasten en de met vlagen snelle montage. Gaaf einde ook waarin de eerste uitkomst slechts een visioen van Ophelia bleek te zijn. Als geheel vond ik het ondanks alle toeters en bellen wat standaard en ik heb het idee dat dit wraak/gijzeling plotje al veel vaker is gebruikt.

Gedurft, origineel, indrukwekkend, spannend, zenuwslopend... Saw is het. Het leuke is ook dat al deze gruwelheden behoren tot een plan om de slachtoffers juist beter te maken, ze moeten hun 'fouten' inzien. De vallen zijn bruut bedacht en vragen het uiterste van de patienten. Wat ik wel erg zwak vond is die poging om Jigsaw te pakken, in de ruimte met al die doeken over de spullen. Ze hadden 'm allang neer kunnen halen, de twee bewapende agenten. Bovendien hadden ze versterking kunnen oproepen.

Los van dat is het erg mooi uitgewerkt en de film zal nog lange tijd in het geheugen van de gemiddelde kijker blijven.

Waarom in godsnaam weer die 3D. Het voegt echt weinig toe, behalve die paar spetters en vliegende lichaamsdelen.

Het geluid was in orde, vanaf het begin wordt alles krachtig in beeld gebracht.

Van de Saw-reeks heb ik alleen de eerste paar delen gezien, ik geloof t/m deel vier. Ik was dus bang dat ik veel informatie miste, maar opzich was dat niet erg.

Die eerste scène in dat gebouw: waarom probeer je met een tas 'n groot raam in te slaan? Was dat echt de enige optie denk ik dan. Beetje raar ook dat ze het maar van één kant lieten zien, er was vast nog wel ergens een deur.

De vallen zijn weer sick bedacht, zoals dat touwtje met de sleutel en een vishaak eraan.

Tot mijn verbazing bleef het allemaal 'n beetje hetzelfde. Hoogtepunten zijn toch weer die boobytraps en ook dit keer zitten er weer echtgenoten tussen die Heeeeelp roepen. Ook moeten ze iets offeren alvorens iemand te kunnen redden.

Ik vond het ook jammer dat die handlanger van Jigsaw zo'n saai figuur is. Het liefste zag ik Tony Bell zélf, op die stoel met z'n badjas aan. Want die machinegeweer deed tóch het werk.

Verder is dat speur- en kantoorwerk een beetje te simpel. Er zit te weinig spanning in.


Leuk dat we weer teruggaan naar de badkamer, maar jammer dat de serie zo zwak wordt afgesloten.

Een nieuwe dosis aan vallen, het gaat lekker door. Meerdere personages, meer frustraties, meer samenwerking en meerdere emoties maken het toch wat beklemmender, ook al hebben deze mensen niet echt een duidelijke achtergrond en is het natuurlijk wat cliche.

Het eerste deel introduceerde de waanzin al dus het is geen verassing meer, maar wel is er ruimte voor uitbreiding. Geweldig hoe hij de touwtjes in handen houd, en ook die citaten van pumpking zijn niet om te vergeten.

Mag er toch zeker zijn dit tweede deel.

Inhoudelijk vrij beperkt maar ik heb een zwak voor visuele tentoonstellingen dus ook deze creatie kon me prima overhalen. Ik had geen ondertiteling tot de beschikking dus het werd soms een beetje lastig om alles te verstaan maar veel zal ik niet gemist hebben. Leuk dat ze Reeves, Downey Jr. en Harrelson bij elkaar hebben gegooid en de gezichtsexpressies waren duidelijk herkenbaar. Voeg daarbij een autenthiek muziekje en dit is een unieke ervaring geworden.

Een eigenaardig werkje van Cronenberg waarin er mensen bestaan die de geest van hun doelwit kunnen besturen. Stephen Lack was ik nog nooit eerder tegengekomen en ik vond het een aparte acteur door zijn ijzige blik en de zeer rustige stem. Omdat hij geen herinneringen van zijn vader of moeder had en over een zesde zintuig beschikte paste dat wel. Maar ik miste een goede opbouw en wat meer betrokkenheid. Jammer dat er grotendeels maar wat wordt rondgelopen en bijgepraat zoals in een thriller dat gebeurd want de special-effects waren gaaf en bizar. Lichte tegenvaller.

Uitstekend portie Nederlands kijkvoer. Alhoewel ik niet direct bij aanvang onder de indruk was kon Hanro Smitsman mij geleidelijk inpakken met zijn overtuigende cast. Geen overbelichting, overbodige shots of onzinnige uitspraken. Het blijft lekker naturel en doordat een aantal scènes vanuit verschillende perspectieven worden weergegeven krijg je een mooi inzicht van de vriendengroep met zijn problemen en moeilijkheden. Op deze manier wordt je er weer even aan herinnert dat niet zomaar alles te verklaren is en dat relaties erg verdraait in elkaar kunnen zitten. Niet zonder gevolgen.

Meeslepend genoeg.

Goeie film uiteraard.

Wel had ik er meer van verwacht, het bleef lang op dezelfde toon hangen. Net zoals in de douches ( het was spannend om te zien of er gas uit zou komen ) hadden ze wel meer van dit soort situaties kunnen maken om de sfeer ietsjes levendiger te houden.

Met het zwart/wit heb ik geen problemen, ik vind het alleen maar knap om hiervoor te kiezen.

- 4,5 -

Ik zat vanmiddag in de Subway een broodje te eten met een krant. Daarin stond deze film best hoog aangeschreven. Blijkbaar hebben die redacteurs nogal een andere smaak dan mij. Want wat is dit een ongelooflijk saaie troep zeg. Ik heb helemaal niet gelachen, de zaal volgens mij ook niet. Er is echt niks grappigs aan te treffen. Her en der komt er een opmerking voorbij waarvan ik dacht: ja, ok.... is dat nou zo leuk of wat...?

Het is gewoon vrij standaard Amerikaans allemaal. Die special effects waren niks aan. Het maakt er een chaotische boel van, van het al slappe verhaal.

Hij ontmoet een Chinees meisje, daarna 'n andere chick die heel veel boze exen tot beschikking heeft. That's it. Al die gevechten zijn maar saai.

Het onbreekt de film niet aan vaart met al die snelle overgangen. Maar de manier waarop er werd geswitcht tussen 'actie' en emotionele problemen was nogal hak op de tak en daarom kwamen beide niet geloofwaardig over.

Michael Cera vind ik 'n enorme zoutzak, hij zett geen boeiende rol neer.

En de muziek die de band speelt is vreselijk.

Niets aan.

Lijkt niet boeiend, maar deze kent iedereen.

Zoals gezegt een klassieker en het kostuum voegt heel wat toe. Origineel dus omdat je bij andere films vaak wél gewoon de dader in beeld ziet, het blijft spannend tot het einde!

- 4,5 -

Een tijdje geleden had ik de Scream Trilogy aangeschafd, de zogete Ultimate Edition. Deel twee zal ik vroeger vast wel eens bekeken hebben maar veel herinnerde ik me daar niet meer van. Het is wederom een typische Craven, al dan niet met de bijbehorden clichès en voorspelbaarheden. Ook hier zorgt het kostuum voor een dosis spanning en Neve Campbell als Sydney levert nogmaals een goede rol. Ik vond het ietwat jammer dat we zoveel in het theater en de bioscoop zaten omdat ik liever gewoon een slasher zie waarbij er op een home party een aantal willekeurige mensen het loodje moeten leggen. Toch zit er een lekker sfeer in en als je het geheel met een korreltje zout neemt kan het redelijk spannend zijn.

Dit is toch duidelijk slapper dan de voorgaande delen en dat vind ik jammer want het gegeven is best leuk. Talloze clichés, onlogische gebeurtenissen en belachelijke overacting domineren de speelduur. Personages zijn bang, hulpeloos, laf, dom en langzaam en dat zorgt eerder voor irritaties dan spanning. In plaats van samen te werken maakt de FBI alleen maar ruzie en niemand lijkt echt belangstelling te hebben in de moorden. Overigens waren er kansen genoeg om Roman al eerder op te pakken maar die werden eenvoudig in de wind geslagen. Humor heb ik ook niet kunnen ontdekken, enige wat resteert is een aangename sfeer en de leuke Neve Campbell.

Sfeervol in beeld gebracht, helaas zitten er talloze cliché's in verwerkt en is het hele zootje erg voorspelbaar. Als je gewoon hersenloos wilt genieten van een gezellig avontuur is dit echter wel geschikt. Sfeervol in beeld gebracht met verassende special effects die je ondanks de wisselende kwaliteit een aantal keer weten te verassen. Nicolas Cage in een standaardrol en niemand blinkt echt uit maar dat hoef je ook niet te verwachten van een stel ridders die puur voor de klus gaan. De heks vond ik niet echt eng of mysterieus en het was ook een beetje jammer dat ze opgesloten zat in een kooi want zo hangt er maar weinig spanning rond haar personage. Komt neer op een doorsnee Middeleeuws gebeuren.

Ik vond hier bizar weinig aan; het ene oninteressante personage na het andere. Het helpt natuurlijk ook niet dat we opgescheept zitten met een stel 50 plussers die blijkbaar op hun oude dag nog steeds allemaal op zoek zijn naar een partner. Judi Dench heb ik eigenlijk altijd al een onuitstaanbaar figuur gevonden (ze speelt vrijwel altijd dezelfde rol en heeft steeds dezelfde gezichtsuitdrukking) en wat mij betreft mag ze het wel bij haar rol als 'M' in James Bond houden. Het lijkt alsof de jonge, frisse Dev Patel tegenwicht moest bieden en om zo het grijze clubje van wat afwisseling te voorzien. Ik vond het ook niet erg geloofwaardig dat Richard Gere zogenaamd zijn verhaal van een boek zit te vertellen dat overeenkomt met de levenslijn van zijn partner aan de andere kant van de tafel. Het hele uitgangspunt kon me sowieso gestolen worden en er wordt te vaak getracht om grappig te zijn wat resulteert in een hoop banale toestanden.

Niet zoveel aan. Walter vond ik maar een saai figuur die ook nog eens een vervelende baan had. Misschien dat dit ook wel de reden was dat ze er allerlei dromen/illusies in verwerkte om de boel levendig te maken. Want deze fragmenten stonden niet centraal en vormden geen uitgangspunt. Walter gaat naar op reis naar Groenland om een foto met nummer 25 terug te vinden. Mooie plaatjes, maar waar zo'n dronkenlap in het café normaal gesproken slechts een fractie is van wat er aan bod komt, leek het hier één van de hoogtepunten voor te moeten stellen. Dat skaten in de groene vallei was leuk, maar die zogenaamde 'eenzame' wandeling op de hoge vlaktes deden me dan weer niks. Iets te gemakkelijk ook om die gidsen in één enkel shot te tonen waar ze niet eens een woord uitspreken. Humor blijkbaar. Ook vond ik het iets te geforceerd om die drie topmannen precies dezelfde baard te geven. Nu lijkt het meer op zo'n studentenclub waar je jezelf alleen bij mag voegen als je je op deze manier scheert. De verstandhouding met Cheryl vond ik ook vrij duf: ze bleven elkaar voorzichtig behandelen als collega's en uiteraard vormen ze op het einde een koppel.

Op-en-top Amerikaans.

Alles wordt weer super netjes in beeld gebracht en de muziek is ook weer lekker bombastisch.

Johnny Depp speelde niet goed en ik heb 'n hekel aan die gast, sirieus hij stelt zich echt aan op de set. Alsof hij grappig wil overkomen ofzo... met al die trekjes en dat domme gedoe van 'm. Zijn gezichtsexpressie is continu hetzelfde, als hij boos of bang is zie je dat totaal niet aan z'n ogen. Echt, ik was er al bang voor vantevoren maar ik kan 'm echt niet verdragen.

Ook de rest van de cast is erg slap, het zijn allemaal standaard typetjes. John Shooter heeft me ook behoorlijk lopen irriteren met zijn overdreven accent en die betweterige praatjes.

Op vele momenten gewoon voorspelbaar en vervelend.

American flag.

Er wordt geprobeerd om de boel geheimzinnig en spannend te maken maar het deed me echt helemaal niks. Saai en vervelend.

Agenten met overgewicht, een kleine harige hond en etensborden waar de helft van de maaltijd op blijft liggen. Het zijn typische kenmerken van deze afgrijselijke brouwsels die me enkel op de zenuwen werken. Steve Carell met z'n stalen blik heb ik nooit echt een fijne acteur gevonden maar het ligt niet aan hem dat de optimistische inslag van deze affaire gewoon een vastgeroest projectiel is geworden. Ook het feit dat de wereld zou vergaan is er erg zwak tussen gegoten en eigenlijk zijn het alleen de nieuwsbeelden die voor een indicatie moesten zorgen dat er iets aan de hand was. En zelfs die bleken belachelijk (''we are fucked''). Sowieso hoef je geen ijsbeer te zijn om te kunnen ruiken dat de twee uiteindelijk elkaars hand zullen grijpen. Vervelende zit.

Prachtig drama met een zeer mooie omgeving die me aan de uitgestrekte oppervlaktes uit Die Höhle des Gelben Hundes deed denken. Het verhaal concentreert zich hoofdzakelijk op Ismail, die een school wilde openen in Kirgizië.
Natuurlijk is dit een initiatief om te waarderen (de arme bevolking van goed onderwijs voorzien), maar ik vond het wel een beetje vreemd hoe dit tot stand kwam; hij pikte een 'lot' uit dat schaaltje waar het land van bestemming op stond vermeld en vervolgens moet hij dit gewoon accepteren en uiteindelijk heel zijn leven hier op afstemmen. Dit was ietwat ongeloofwaardig.
Maar de personages zijn boeiend en het is mooi te zien hoe vreemden elkaar kunnen helpen en rekening houden met elkaars belangen (waaronder het uitstellen van Sevgi voor haar operatie omdat ze anders het schoolproject moesten stil leggen). Het geheel is met veel liefde gefilmd en wanneer er zo'n doos met levensmiddelen wordt uitgepakt die is opgestuurd door een familielid voel je hier echt de waarde van. Evenals de paard van de stotterende jongen die wordt doodgeschoten. Er wordt echt de tijd genomen om bepaalde gebeurtenissen uit te lichten en ik waardeer dan ook opnieuw de Turkse handelingswijze.
Het ongeluk op het einde vond ik dan wel weer een beetje jammer; doordat die paarden over de weg liepen raakte hij uit koers en overlijdt daarna. Dit leek me sowieso niet echt nodig want hij leek al af te remmen (wellicht had deze 'actiescène' technisch wat beter in elkaar gezet moeten worden) maar ik vind het eigenlijk altijd jammer als zo'n willekeurig voorval zo'n grote impact heeft op de rest. Dan had hij beter om het leven kunnen komen door de 'badguy'.
Uiteindelijk raad ik deze prent iedereen aan om te zien; al is het alleen vanwege de knappe actrices, intrigerende soundtrack en de bijzondere locaties.

Doeltreffende inzage in de situatie waar een gekleurde protestant genaamd Martin Luther King de leiding neemt over zijn lotgenoten om het oneerlijke rechtssysteem aan te pakken. Het wordt duidelijk welke factoren van invloed zijn en waarom de betrokkenen gekozen hebben voor hun beslissingen. Echt weergaloos vond ik het niet; al bij al bleef het redelijk 'gewoontjes'. De toespraken van King die aan bod komen hadden zo hun kracht, maar ik heb het idee dat ze nog wel iets beter uitgelicht hadden kunnen worden. Ook vond ik Tom Wilkinson niet heel erg overtuigend als president; hij was totaal niet standvastig en maakte een vrij onzekere indruk. David Oyelowo als hoofdpersonage speelde uitstekend.