Opinions

Het blijkt anno 2013 toch mogelijk te zijn om een blockbuster te serveren die een goede balans heeft tussen drama en komedie zonder allerlei flauwekul. Soms leek het even door te gaan slaan maar dat gebeurde zelden. Het script is boeiend en raast in een hoog tempo door. Leuke sitaties met sterk samenspel tussen Cooper en Lawrence en er komt van alles in terug wat je toch niet direct zou verwachten. Wel bleef dat wedden op de Eagles en heel dat fanatisme van Pat Sr. een beetje hangen. Aangename zit.

Sterk drama met een uitstekende cast en een prima verfilming. Met name Simon zorgt met zijn nuchtere uitspraken voor de nodige humor en over het algemeen zit het script wel lekker in elkaar. Echt aangrijpend of indrukwekkend vond ik het niet, je ziet de euthanasie immers al van verre aankomen. De zoon en dochter mochten van mij iets meer speeltijd krijgen en ik was benieuwd hoe deze kinderen zouden reageren op de uiteindelijke adoptie van Camiel en Bram. Hier kregen we niets van te zien maar de symbolische keuze om met de waterval te eindigen snap ik ook wel.

Vanmiddag gekocht voor vijf euro (twee cd's, eentje met bonusmateriaal) want ik moest 'm nog aanschouwen.

Sowiezo is het zwart/witte geheel met die felle kleuren er tussendoor echt heerlijk. Rood bloed, rode auto, blauwe lenzen, blauwe auto, gele Junior... het springt er allemaal tussenuit.
Ook die stripfacetten kon ik wel waarderen, al heb ik nooit een strip gelezen over Sin City.

Ik ben eigenlijk nooit zo'n fan geweest van verschillende verhalen in een film, tenzij ze nog een verbinding met elkaar hebben. Doe mij maar gewoon één pakket. Jammer vind ik dan ook dat de drie verhalen zo los staan van elkaar, tenzij ik iets gemist heb. Ze komen enkel twee keer samen in dat cafétje.
Het is moeilijk om te kiezen maar ik denk dat ik 'The Hard Goodbye' het beste vond. Mickey Rourke zet daar een indrukwekkend personage neer.

Waarom gooit Miho met een hakenkruis en waarom heeft die badguy een hakenkruis op z'n voorhoofd?

Met de voice-over erbij blijft het allemaal erg duidelijk, zonder geheimen maar met knalharde actie.
Jessica Alba zag eruit om op te eten.


Bijzondere film maar al bij al mistte ik wat verbinding tussen de verschillende verhalen. Verder heeft ieder individueel verhaal me ook niet omver geblazen. Wel verassend dat twee van de drie hoofdrolspelers het loodje leggen.

Magnifiek vervolg die de typerende eigenschappen (grote kleurcontrasten, animaties, grauwe gezichten, verheerlijking van geweld, de kalme voice-over) in stand houd. Als totaalpakket is het weer om van te smullen en ik waardeer de eigenzinnigheid.

Bijzondere film.
Fenominaal acteerwerk, echt. Het lijkt wel geschoten te zijn met een verborgen camera zo goed vond ik het.
Het verhaal is over het algemeen somber, want Colin Firth kan geen kant op in zijn leven. Toch zitten er af en toe hele komische stukken bij ( zoals die dansscene, dat gelach van Charley sleept je gewoon mee, Moore, die haar rol uitstekend neerzet.
George zat te twijfelen over zelfmoord, dat laat gewoon zien hoe ver hij heen is maar is tergelijkertijd ook wel grappig ( met de slaapzak bijvoorbeeld ). Die jongen in de witte blouse zet hem aan het denken welke keuze hij zal maken ( hij neemt een 2e sigaret van hem aan ) en over de jongen daarna is hij onzeker of die ook homofiel is maar hij is wel geinteresseert in hem. Dat brengt hem nog meer aan het twijfelen en je weet niet echt wat hij er mee zal doen.
Vreemd kleurenbeeld wel af en toe, maar dat maakt het wat anders dan anders.
Soms oogt het wat saai, omdat er vrijwel niks bijzonders gebeurt maar dat heeft zijn logische verklaring: George weet niet wat hij met z'n leven aan moet.
Interessante keuze ook voor het einde.

Zeer sterk, en de muziek is prachtig. Tijdens de aftiteling bleef zowat heel de zaal zitten ( in de bios ), en er waren aardig wat mensen. Ik ben nou aardig vaak naar de cinema geweest ( sinds 16 juli ) en vrijwel altijd ben ik de laatste die blijft zitten, bijna iedereen staat meteen na het einde op.
Dit alleen zegt al iets.

- 4,5 -

Flodder in Afrika? Flodder in Australie? Flodder op Antartica? Alles beter dan deze Sint shit, shit zeg. Sjezus, het heeft werkelijk niks te bieden. Dialogen worden uitgesproken door robots, totaal emotieloos. Volgens mij waren ze onder hypnose die acteurs. Ze hadden echt een gebrek aan eigen invulling. Dat paard op het dak ziet er niet uit, veel te nep als die schimmel daar galoppeert. Oh man en die clichés bleven maar pesten zeg. Steeds weer 'n persoon waar de acteur van schrok, die achter hem kwam met soms een hand op de schouder. Vreselijk, verschrikkelijk irritant en storend slecht, echt. Dan durven ze er ook nog zo'n schrikgeluidje onder te droppen als twee lepels suiker voor de limonade. Er zaten ook wat 'normale' schrikmomenten in met dat monster aan bed, of een mes door die bek van de Piet bijvorbeeld. Deze momenten moeten de film goed maken, want eigenlijk was nergens een lekkere spanningsbouw aanwezig. Het ging maar 'n beetje slordig van de ene naar de andere scene.
Verder wordt alles veel te stroef en houterig in beeld gebracht. Deze hand, die voet, deze krant, die stoep. Jammer allemaal, vond de trailer nog wel aardig. Had een best zieke film kunnen zijn met Sint en zijn pieten die juist 'n stelletje haters worden. Niet dus, het is gewoon een zwakke poging voor een thriller.
Ook nog gestoord aan dat bordje Kinderafdeling wat twee keer overduidelijk in beeld kwam. Als alle kinderen nou mee werden genomen, ok...
De sneeuw zag er ook niet bepaald uit. Vooral niet op die deur van de Middeleeuwen.

Saai, irritant, niet genoeg te bieden en slecht acteerwerk + script.

The sixth sence.

Ik weet nog dat ik 'm niet echt heel spannend vond, maar hij is wel knap gemaakt. Bruce moet de jongetje zien te helpen, terwijl het vrijwel onmogelijk is.

Lekker sfeertje zit er wel in en petje af voor de titel.

- 4 -

Fraaie thriller uit Scandinavië die helaas onbekend is gebleven bij het grote publiek. Echt schokkend of grensverleggend wil ik het niet noemen maar in vergelijking met Hollywood producties binnen dit thema heeft het zeker genoeg te bieden. De sfeer is goed, cast speelt overtuigend en spanning zit er wel degelijk in. Opmerkelijke details zijn ook weer aanwezig zoals een afgehakte voet in een plastic zak die nonchalant op de toonbank wordt gelegd.
Ik ben benieuwd naar de rest van de box waaronder Noll Tolerans (1999), Falsk som Vatten (1985) en Livvakterna (2001).

Stond vermeld als zijnde '50-plus bios' maar naar mijn idee hoef je niet zo oud te zijn om dit drama met onderlinge problemen te kunnen volgen. Ik zou 'm eerder als 'pac' aanstellen vanwege de afwijkende taal en een relatief bescheiden inhoud. Erg bijzonder is het allemaal niet maar het is toch nog best een stevig pakket geworden. Kanker, scheidingen en een twijfelachtige bruiloft zijn enkele steekwoorden uit deze samenstelling. Acteurs spelen goed. Pierce Brosnan straalt weer veel klasse uit en ik zie 'm graag spelen. Verder fraai vormgegeven met leuke plaatjes van de zonnige omgeving.

Goeie film!

Laat zien hoe sommige jongeren terecht kunnen komen en wat voor verkeerde keuzes je kunt maken. Realistisch, en prima acteerwerk.

- 4 -

Mooie cinematografie, sterke acteurs en een redelijk nonchalant plot. Buiten de seksscènes om (ik draaide mijn hoofd met negentig graden) was het erg genietbaar en de rust en de spanning zijn uitstekend met elkaar verwoven. Er lijkt niet veel te gebeuren maar doordat je als kijker erachter komt wat er in het hoofd van Francois omgaat worden de belevenissen allemaal net iets begrijpelijker. Tergelijkertijd dwalen we in niemandsland; twists en een climax blijven uitgesloten.

Ondanks de clichématige opzet (vriendinnetje in het spel, steeds op het nippertje wegkomen, gevaarlijke wereldplannen van de badguy...) is dit een groots avontuur met een prachtig uiterlijk. Eigenlijk is het net een pak melk dat van een hoog gebouw wordt gegooid; je kunt 'm continu volgen en je weet wat eruit zal komen als het de grond raakt. In dit geval vond ik dat niet zo erg. Spannend werd het eigenlijk nauwelijks maar er valt genoeg te genieten van de vliegtuigen, explosies en de fraaie landschappen. De afsluiter met de fotocamera (lensdop zat er nog voor) is ook nog best leuk.

Op de radio klonken de lovende woorden 'beste Bond ooit' en het nummer van Adele wordt dagelijks gedraaid. Toch vind ik dit een tegvenvallende 007 episode. De settings mochten er wezen maar ik miste het wapenarsenaal van Q en de lekkere wijven. Ook de badguy was niet baanbrekend. Teveel gedoe ook met computerschermen en de problemen van MI6, ik had liever nog een achtervolging of wat knokpartijen aanschouwt. Zaten heus een paar scènes bij die je kunt opvreten maar eigenlijk vond ik de titelsequence het meest bijzondere.

In principe is dit niet mijn genre maar ik vond het een een subtiele romkom zonder teveel gezever en aanstellerij. Matt kan ik tegenwoordig ook wel waarderen; hij bezit een soort sukkeligheid maar kan daarnaast ook wel serieus naar voren komen. Verder ziet Laney er best leuk uit en zijn de bijrollen allemaal met zorg gecast. Het geheel is keurig in beeld gebracht met hier en daar nog redelijk stijlvol camerawerk zoals op dat soort feestje waar een paar rondjes werden gedraaid om de acteurs.

Een degelijk - maar tevens slaapverwekkend drama over een meisje dat haar moeder een tijdje moet missen wegens de omstandigheden. Ze wordt opgevangen door oom James die toch niets anders te doen heeft omdat hij net ontslagen is. Het verdere ''worstelen met zijn onrustige leven'', zoals je in de beschrijving kunt vernemen, duid dan eigenlijk alleen nog op de huurlasten die niet afgelost kunnen worden. Maar wanneer Woody Harrelson hem opvangt en er zelfs wat Chinezen over de vloer komen om bier te drinken is er alsnog niets aan de hand. Er moet gezocht worden naar een onderkomen en de boerderij van de kwaaie vader is een voor de hand liggende keuze. De story continues met overtuigend samenspel maar nergens werd het heel erg boeiend. Iets te tam dus naar mijn idee.

Geniaal werkje met fantastische beelden. Het huis ziet er geweldig uit en daar is optimaal gebruik van gemaakt. Michael Caine en Jude Law zijn leuke tegenspelers en bezorgen deze thriller veel kracht. Dialogen zijn spannend en de vermomming van Milo kwam als een grote verassing. Wel vond ik het een beetje jammer dat Andrew op zo'n eenvoudige wijze een einde maakt aan het spelletje en ik zou niet zeggen dat hij die derde set op zijn naam mag schrijven. Origineel plot, uitstekende sfeer.

Ik had iets anders verwacht, want zó fascinerend was het allemaal niet. Het gaat gewoon om een jongen die het een en het ander mee heeft gemaakt in zijn jeugd (bijvoorbeeld een rondleiding geven aan een Amerikaans stelletje in de Taj Mahal). Samen met Salim ging hij als een boefje op pad en probeerde hij zijn geld bij elkaar te sprokkelen. Latika, een meisje, maakt intreding in zijn leven en hij blijft continu aan haar denken. Tussen deze gebeurtenissen door wordt er een spelshow gehouden waarbij er toevallig allemaal vragen gesteld worden die Jamal gemakkelijk kan beantwoorden. De presentator wordt hierdoor achterdochtig en laat hem oppakken. Erg bijzonder vind ik dit niet. De uitstraling is wèl lekker fresh met een mooie belichting en een strakke cameravoering. Er zijn opvallend veel schuine beelden aan te treffen en ook de keuze voor de soundtrack is merkwaardig te noemen. Dat zorgt ervoor dat we toch met een redelijk origineel werkje te maken hebben maar inhoudelijk vond ik het tegenvallen en echt verrast ben ik eigenlijk niet. Antwoord D: het stond geschreven. Oké dan.

Magnifieke prent. Iedere scène is boeiend en alles wordt zeer treffend in beeld gebracht. Een onschuldige samenstelling en verre van spectaculair maar toch ó zo briljant met een fijne 90's uitstraling. Het lijkt eenvoudig maar het is een kunst om het zo voor elkaar te krijgen. Harvey Keitel is weer meesterlijk maar het valt op hoe ook de relatief onbekende acteurs zo sterk gecast zijn. Verder een perfecte balans tussen komedie en drama.

Er was een tijd dat ik dit best vaak op de buis tegenkwam en die avonturen waren altijd geweldig. Moppersmurf, babysmurf, gehandicapte smurf, sychofreniasmurf, prostituésmurf, etc. Nu blijkt er een stad te zijn toegevoegd met echte personen die ik nooit eerder had aangetroffen. Het doet een beetje afbreuk aan die sprookjesachtige toonzetting waar ik eigenlijk voor kwam. En ditmaal draaide het vooral om de Smurfin die gevangen is genomen waarbij weg naar de bevrijding helemaal niet zoveel te bieden heeft. Voor de kleintjes zal het wellicht meer dan afdoende werken en Gargamel werd op zich wel prima vertolkt maar ik vind deze moderne uitvoering toch een beetje jammer.

Bijzonder krachtige aaneenschakeling van harde confrontaties in het criminele circuit. Fantastisch om JW te volgen in zijn weg naar mislopend succes. Niemand is te vertrouwen, iedereen denkt aan zichzelf en uiteindelijk stel je niks voor. Alhoewel er natuurlijk de nodige actie terugkomt zijn het vooral de dialogen die voor een hoop spanning zorgen. Snabba Cash laat ons zien dat het allemaal nog niet zo simpel is en dat de welbekende 'badguys' niet per definitie zo dom en slecht hoeven te zijn zoals ze wel vaak afgeschildert worden.

Redelijk, nothing special.
.
Nicolas als Rick vond ik goed spelen. Meestal vind ik hem maar niks, in bijv. The Sorcerers Apprentice of National Treasure kwam hij nogal houterig over. Maar hier liet 'ie toch zien dat 'ie wel wat kan. Soms een beetje over-acting maarja niet storend ofzo.
Gary Sinise is 'n beetje saai en ik vind hem eerder thuis horen in een CSI aflevering.
Stan Shaw vond zichzelf stoer en kon alleen voor zich uit staren. Beetje miscasting misschien.

Die moord kwam uit het niets. Ik vroeg me dan ook af hoe we verder gingen in de film. Opzich werd dit redelijk verassend aangepakt want ik had niet gedacht dat Kevin Dunne hier achter zou zitten.

Het 'casino' was erg goedkoop neergezet, als rijtjeshuizen stonden daar wat gokkasten.
Het camerawerk boven die hotelkamers was dan weer wél prima.


Kan er mee door, weinig verassends maar het is goed weg te kijken.

Interessante cast zeg.

De film zelf heeft een eigen stijl met al die slowmotion, versnelling, freezes en de snelle montage af en toe. De inleiding van de personages was ook lekker strak in elkaar gezet.
Verder is het prima onderhoudend en zitten er her en der leuke plaatjes bij.

Toch mistte ik iets. Nergens werd het echt spannend of heel grappig en eigenlijk moet de film het hebben van de korte situaties. Maar aangezien die er genoeg zijn, hou je toch wel een boeiend geheel over. Ik heb geen zin om ze allemaal op te noemen want daar staat dit topic waarschijnlijk al vol mee, maar ik vond die scene met de hond wel grappig: ''make him open''.

Waarom moest Mickey eigenlijk persé in de vierde ronde worden uitgeschakeld?

Hoe kan het dat die negro's met een stelletje replica's opgescheept zaten nadat Sol er de ruiten van de auto mee kapot schoot?


Ik had graag iets meer diepgang gezien en het einde kwam net te snel. Maar goed, toffe film en aangenamer dan Lock, Stock.

Fijne misdaadthriller waarin Dwayne Johnson in plaats van zijn bekende bullebak-imago hier verassend menselijk wordt neergezet. Je krijgt sympathie voor hem en ik begon zelfs met 'm mee te leven terwijl hij normaal alitjd slechts de eenvoudige spierbundel hoeft uit te hangen. Zijn zoon is min of meer in een knullige xtc overhandiging terecht gekomen waardoor hij in de gevangenis beland en vervolgens heeft John er alles voor over om hem vrij te krijgen. Als compromis moet hij een arrestatie zien te regelen en hij ziet een mogelijkheid via één van zijn werknemers die enkele ontmoetingen op touw kan zetten. Het enige waar ik mijn twijfels bij had was het feit dat alleen die mevrouw en een undercover agent deze - toch behoorlijk omvattende - operatie konden leiden. Maar het is allemaal overtuigend verbeeld, het voelt authentiek aan en het is een leuke afwisseling tussen andere blockbusters.

Visueel komt het piekfijn over dankzij de fraaie landschappen, degelijke effecten, mooie actrices en professionele kostuums van Colleen Atwood. Bijgestaan door zwarte magie, bombastische geluiden en wanhopige humor van de dwergen zou het een meer dan geslaagde blockbuster moeten zijn. Ikzelf vond het niet zo fantastisch. Deze twee uur keken aardig weg maar het hele gebeuren was voorspelbaar en heeft eigenlijk niet veel nieuws te bieden. Overigens waren vrijwel alle gevechten en confrontaties teleurstellend in beeld gebracht.

Tot mijn vreugde ontving ik eindelijk weer een uniek exemplaar; het is alweer een tijdje geleden dat ik zoiets authentieks heb aangetroffen en mijn gedachten dwaalden niet af. Alhoewel het enigszins onwerkelijk is dat deze locomotief al zo lang aan het rijden is (sinaasappels en vissen kweekten ze zelf maar ze hadden ook alcohol en allerlei luxe middelen die bijgevuld moesten worden) vind ik toch dat ze het gaaf verwerkt hebben. Ik zie niet echt reden om uitgebreid op zoek te gaan naar realisme en naar mijn idee worden de doelstellingen van Joon-Ho Bong ruimschoots bereikt.

Mason, de afzichtelijke bazin, kon ik eigenlijk wel waarderen en bracht wat humor (toen ze de microfoon even uitprobeerde zei ze heel schraal ''one-two, one-two'' en later bleek nog dat ze een kunstgebit had). Er waren met uitzondering van die lerares niet veel overdreven typetjes te vinden; de enige personages die tegen een stereotiep-gehalte aan kropen waren de donkere vrouw en de éénarmige man die zich bij het team voegden om op pad te gaan naar de voorste wagon. Ed Harris als Wilson verraste me zelfs, wellicht omdat ik bij de naam Wilson een opgeblazen figuur in gedachten had genomen. Hij maakt er een toepasselijk einde van met zijn gladde praatjes.

Om eerlijk te zijn was het volstrekt belachelijk dat er een leger van slagers met hakbijlen klaarstond toen er een bepaalde deur openging maar door stijl van de filmmaker en het feit dat we dit avontuur in zijn geheel binnen het voertuig meemaken heb ik dat kunnen accepteren en was het genietbaar hoe er bepaalde klappen werden uitgedeeld. Eerst wordt er nog even gepronkt met een grote vis die ze opensnijden en later vliegen er donkerrode bloedspetters op het raam.
Er was ook een scène waarbij ze door een tunnel gingen waardoor het donker werd en alle badguys een infrarood brilletje op hadden gedaan zodat hun een groot voordeel hadden. Toen werd er vuur gehaald door een klein mannetje. Omdat er nogal haast bij was werd deze fakkel een paar keer doorgegeven (ze stonden al te wachten om het sneller te laten verlopen) en het duurde dan ook geen eeuwigheid voordat het vuur bereikt werd. Ze leken dus niet gigantisch toe te bouwen voor een bepaalde climax, wat normaal gesproken wel vaak wordt gedaan.
Ook vond ik het erg sterk dat het Japanse meisje tijdens de tocht even achterom keek en in slow motion een fles champagne 'aanbood' aan Curtis. Een klein detail, maar ik vond het wel treffend want ze zaten echt in een aanvalsflow en dan verwacht je zoiets minder gauw. Sowieso vond ik die Aziaten wel een merkwaardig duo met hun alsmaar terugkerende zucht naar die groene klei waarvan men schijnbaar ging hallucineren. Dit product bleek multifunctioneel toen Minsu voorstelde om die deur op te blazen.
De lawine die de trein uiteindelijk omver raasde liegt er ook niet om; het duurt niet lang voordat alles letterlijk ontspoord en meedogenloos uit elkaar wordt gehaald. Niet dat ze nog even heel spannend door blijven rijden of zo.

Erg fijn hoe er vervolgens wordt afgesloten met enkel Yona en het donkere jochie als last survivors in twee eskimo-jassen, die in oogcontact komen met een ijsbeer en zo opnieuw moeten nadenken over de meest geschikte manier om te overleven.

Ik kan Miley Cyrus niet zo goed waarderen. Ze heeft een varkensgezicht en komt nogal vreemd over. Opzich wil ik daar nog best doorheen kijken maar de rest van deze undercover-operatie brengt ook weinig plezier. Een hoop verwende trienen met een overdosis make-up. Op een gegeven moment had er iemand een kaars omgestoten (ze hadden 'm gerust weer recht kunnen zetten) waardoor er een brand onstond. De sproeiers gingen aan en de meiden werden net gemaakt net zoals in de videoclip Hot in Here van Nelly. Even had ik de hoop dat ze met elkaar zouden zoenen maar ze liepen saai weg. Dat gedoe met de FBI... het 'infiltreren'... het sloeg allemaal nergens op. Prima slaapmiddel, dat wel.

Zozozo.
Ik had hier geen verwachtingen van. Ik ben zelfs tegen hyves en al die crap dus heel veel zin had ik niet. Maar als dat filmpje nou over 10 minuten draait in zaal 5 dan moet je die gewoon droppen natuurlijk.
Heerlijk zeg hoe het allemaal in beeld is gebracht. Smooth camerawerk. Fijne muziek. Goede settings. En dat bij een film die over Facebook gaat. Stiekem lagen mijn verwachtingen bij de high-tech snufjes, de vriendenklikjes en computergeneuzel, maar dat veel reuze mee.
Er is echt veel op details gelet, schitterend. Ik kan me zo geen specifieke voorbeelden meer voor de geest halen maar ik weet zeker dat een tweede kijkbeurt dat zal bevestigen. Gewoon van die kleine dingen ( ergens naartoe kijken, iets doorgeven, bestellen, bepaalde grappen...)
En omdat Marc zo slim is wordt er constant doorgegaan op een onderwerp, waarbij Marc de situatie volledig de baas is. Hij heeft overal wel een antwoord op. (bijvoorbeeld wanneer hij wegliep bij die les over Bins en het antwoord gaf.
Ja en over de cast kan ik ook niet klagen. Ze deden het stuk voor stuk goed, zelfs Timberlake waar ik ´n beetje bang voor was omdat je ´m eerder naast Snoop Doggy Dogg ziet staan.

Ohja, ik moest wel denken aan Grown Ups bij die scene met de kabelbaan boven het zwembad. Zal toeval zijn zeker..?

Zowel innerlijk als uiterlijk erg mooi.

Visueel zit het erg mooi in elkaar, mooie settings. De special-effects zien er ook goed uit. Rutger Hauer steelt de show en bijrollen worden prima ingevuld. Sommige dialogen vond ik iets te geforceerd overkomen maar dat zal misschien aan het formele gedrag liggen in combinatie met de droge Nederlandse taal. Soundtrack is niet te overdreven en past er leuk bij. Het was nergens echt spannend of shockerend maar Paul Verhoeven heeft hier gewoon een sfeervol kunstwerkje afgeleverd die de volledige speelduur het kijken waard is.

Aardig, kon beter.

Jamie Foxx zet een geweldige rol neer. Downey Jr. is ook overtuigend genoeg.

Het geheel is een beetje vaag, het leek niet echt duidelijk wat ze nou precies wilden. Goed, mainpoint was een muzikant die wordt bijgestaan door iemand die er alles aan wil doen om hem te helpen. Er volgt een tegenslag, en uiteindelijk komt het allemaal wel goed.

Verder zitten er veel stereotype personages in en het gedoe bij die LAMP-afdeling kwam niet heel erg indrukwekkend over.

American flag.

Jammer, al bij al toch een beetje standaard.

Goed geacteerd. Het verhaal zelf vind ik magertjes, het blijft allemaal wat simpel. Ook vind ik het einde tegenvallen.

In ieder geval een Engelse ( Europese ) filmstijl en dat maakt het enigzins realistischer en dus ( voor mij ) boeiender.

- 3 -