Opinions

Deze hoog aangeschreven animatie komt goed weg met haar bijzonder visuele uiterlijk. Qua vormgeving zit het piekfijn in elkaar en de beesten hebben een unieke look die je zeker niet elke dag aantreft. De stemmen zijn zeer geschikt , geluidseffecten passen goed en ook de muziek is erg fijn gekozen. Jammer genoeg tref ik bij animaties vaak hetzelfde probleem aan: wanneer je eenmaal gewend bent aan het gecreeërde wereldje is er nog maar weinig waar je van kan genieten. En ook hier blijkt dat het geval te zijn. Naarmate de speelduur vordert wordt het steeds duidelijker dat we met een sentimenteel verhaaltje te maken hebben die de bekende factoren van een doorsnee kindersprookje bevatten. Het vriendje-vriendinnetje gebeuren is natuurlijk de bekendste vorm van 'n clichématige toepassing maar ook de stereotype personages, het relatief makkelijk redden van personages (in dit geval de ouders) en het helden-imago wat Chihiro op het einde overhoud waarbij alle inwoners van het dorp haar tegemoet juichen zijn ouderwetse invullingen. Daarnaast heb ik me op het einde geïriteerd aan de nutteloze rat en de vlieg die er bij hangen om de boel een nonchalantere sfeer te geven. Vanwege de prachtige uitstraling is dit een ervaring die ik nog enige tijd zal herinneren maar een echte must-see wil ik het niet noemen.

Aardig drama met een fantastische Tom Wilkinson. Emily Watson kan ook wel acteren maar ik kan haar persoonlijk niet zo goed uitstaan door die dromerige blik die maar aan blijft houden. Het simpele plot heeft nèt genoeg te bieden om een redelijke spanning te creeëren maar het weet nergens echt indruk te maken. Leuk dat de spaghetti van de secretaresse alsnog geaccepteerd werd want daar zat ik 'n beetje op te wachten (als je vrouw vreemd gaat mag je dat zelf ook best doen). De scène in het park was verassend soepel naar voren gebracht toen James een balletje toegeworpen kreeg van 'n spelende jongen (hij wordt eraan herinnert dat hij geen kinderen heeft). Het onderzoek naar de moord vond ik daarintegen een beetje zwak uitgewerkt. Speelduur is perfect: het keek prima weg maar veel langer hoefde het niet te duren.

Hm, je ziet eigenlijk wel duidelijk dat het op de set is. Bij andere westerns valt dat meestal niet zo op.

Origineel einde, alleen snap ik niet waaorm hij z'n mes in het zand gooit. Dat is toch een essentieel wapen om te overleven.

Verder prima.


- 3,5 -

Yes! Zoals het hoort. Eindelijk weer eens een echte goede actieprent waarin een SWAT-team het zwaar te verduren krijgt in een duistere flat. Geen overbodige zijwegen of een gijzeling van een vriendin. Dat softe gedoe wordt ingeruild voor heerlijk geweld met bizarre kills en messen in de nek. Continu grauw, hard, meedogenloos, beklemmend, strak en vakkundig. De angst en de spanning komt erg goed naar voren en de personages hebben ècht pijn als ze geraakt worden. Soundtrack is ook waanzinnig. Fenominaal en voor fans van dit genre absoluut een must-see.

Hij kwam op BBC1 dus toch even meegepakt. Maar het is niet mijn favoriete genre.

Wat een voorspelbare troep zeg. Je kon het al gauw helemaal zelf invullen, als kijker.
De film begint met een toevallige ontmoeting, dan gaan ze uit elkaar, we volgen ieder apart en uiteindelijk is het dikke mik.

John Cusack, sjesus wat stelde hij zich aan zeg. Ik vind 'm maar slap. Steeds dat ovedreven gedoe en gekke bekken trekken.
Kate is een sexy chick en deed het opzich wel aardig.

Ik vind het altijd zo goedkoop als er in 'n film wordt verwezen naar andere films. Ze proberen daarmee punten te scoren bij het publiek. Hier dus ook: The Godfather. De regisseur dacht vast: veel mensen vinden deze film goed, dus laat ik dat maar verwerken in mijn eigen film, dat vinden ze vast leuk. Maar het klopt niet eens die vergelijking. Jonathan zegt dat Sara hetzelfde zou zijn als deel 1 is van The Godfather, en zijn huidige vrouw is deel 2. 'Deel twee is erg mooi, maar je wilt weten hoe deel 1 eruit zal zien'. Maar..... dat is andersom toch hetzelfde? Als je deel 1 ziet, wil je toch ook wel weten hoe deel twee eruit ziet? Ik vond die vergelijking dus sowiezo nergens op slaan.

Op een gegeven moment komt 'A few years later' in beeld. Dan weet je als kijker dus dat er een aantal jaren verstreken zijn. Dan vind ik het vreemd dat Sara na zo'n lange tijd nog gaat twijfelen door die kleine dingen. Ze loopt bijvoorbeeld langs een poster van Cool Hand Luke, de film waarover Jonathan het nog had gehad tijdens het schaatsen.

Sara, Jonathan, Sara, Jonathan, Sara, Jonathan en zo gaat het verder. Als je dat tóch doet, doe het dan op een leuke manier. Nu zaten we met archievenkasten en papierwerk opgescheept...


Nee, totaal niet mijn ding dit.

Wat een belabberde film zeg. Totaal-niet-grappig.

Echt slaapverwekkend is het, met saaie pakken, bureaus en lege decors. Bijvoorbeeld wanneer Larry aan de lange tafel zit met drie asbakken, daar komt een mollige man bijzitten die een pijp rookt. De gehele achtergrond is gevuld met boeken, en er zitten hier maar een stuk of drie verschillende tussen. Dat maakt het voor mij gewoon een stuk saaier, aangezien de dialogen ook al zo'n laag niveau hebben. Acteerwerk is onvoldoende, zelfs dat van Larry wist me niet te overtuigen. ( waarom neemt hij ook zo geschrokken de telefoon op, net alsof ie een geest ziet ?) Dan zijn collega die steeds weer aan z'n deur komt hangen, zonder een leuk grapje te maken. Wat is daar de toevoeging van? Ohja, en hoe kan Larry bij het bovenste gedeelte van het schoolbord, heeft hij een ladder gebruikt? Dat is trouwens een van de grappen... een te groot schoolbord. En de ogen van zijn zoontje in de kerk(?) zijn omringt met een rode rand maar wanneer hij aan tafel zit met opa Rabbi ziet hij er opeens veel gezonder uit, vreemd.

Ik vind het een flop.

Ik was niet meteen onder de indruk en meestal belooft een overdosis aan bekende gezichten niet veel goeds. Ook vond ik de manier waarop ze de zeven moordenaars introduceerde niet altijd even geslaagd en sommige waren zelfs voorspelbaar. Toch herpakte deze misdaad/komedie zich en werd het genieten met de nonsens dialogen. Een van de hoogtepunten was toch wel toen Christopher Walken rustig kwam aanwandelen bij de maffia en totaal geen schrik had van de vuurwapens voor zijn neus. Ook heerlijk dat we midden december even kunnen genieten van de zonnige settings. Geinige casting en een aantal brute kills... wat mij betreft een prima tussendoortje.

De bedoeling van Zevende Zoon lijkt me duidelijk: vermaken. In dat opzicht vond ik het een best geslaagde blockbuster waarin je kunt genieten van een aantal bizarre special effects die gecombineerd worden met de oude tijdsperiode waarin het verhaal zich afspeelt. Julianne Moore als heks vond ik een geschikte keus en het liefdesduo wekte gelukkig nauwelijks dramatiek op; zij ondersteunden elkaar vooral en brengen wat gevoel naar de kijker in de verder vrij sombere wereld. Bepaalde aspecten hadden zo hun cliché-gestalte en het had niet veel langer hoeven te duren maar ik heb er toch een apart gevoel aan overgehouden.

Dit is toch wel een heerlijke combo zoals ik ze graag vaker zie. De humor is lekker droog maar tergelijkertijd hebben de personages ook daadwerkelijk angsten en pijn. De horror en spanning staan duidelijk voorop en het is niet zomaar een slappe bedoeling met oppervlakkige toestanden die nergens op slaan. Christopher Smith weet net zoals bij Triangle en Creep een zeer aangename en mysterieuze sfeer op te bouwen met een aantal interessante beelden die je merkwaardig genoeg niet zo snel meer zal vergeten. Natuurlijk, er zullen best een aantal details zijn die niet optimaal zijn toegelicht (waarom zet je zomaar een taart op tafel die je gevonden hebt in een afgelegen huisje) maar omdat de bedoeling van deze regisseur zo duidelijk is heb ik me daar totaal niet aan gestoord. Het avonturen-groepje met wederom een neger mag dan cliché zijn en het einde kan zo uit een Adam en Eva sprookje worden gehaald maar omdat er twee willekeurige escortes deze uitslag weten te bepalen zie ik dat door de vingers. Bovendien blijft de anstellerige romance en het vervelende geflirt achterwege dus what the hell. Aangename prent.

Wederom een amuserend kunstwerkje uit Turkije met een opbloeiende relatie en familiekwesties. Er komt weer veel emotie aan te pas en de intrigerende soundtrack bied een fijne ondersteuning. Daarbij was de prachtige actrice gewoon een must have en een lust voor het oog. Het moment waarop de twee hoofdpersonen elkaar in de ogen kijken weet je in principe al genoeg; dit vind ik typerend voor Turkse producties, maar heel storend is het niet. Eigenlijk vind ik het juist wel fijn dat de schijn niet zo lang wordt opgehouden en er vrij 'straight forward' wordt verteld. Obstakels in dit romantische verhaal ontstaan vooral door de belangen van betrokkenen en niet zozeer door issues van het koppel zelf (zoals we meestal zien bij Amerikaanse varianten). Mooi gefilmd, gemoedelijk ingevuld en treffend afgesloten.

Nogal slecht acteerwerk en een saai script. Ik zat me te ergeren aan de verschillende gesprekken die gewoon totaal niet goed waren.

Zelfs Stallone was 'n beetje geforceerd, en Gabriel Byrne deed overdreven stoer.

Het pokeren zelf is matig in beeld gebracht. Raise, call, fold zonder maar effe te twijfelen.

Er wordt zelfs zo'n chef van het casino bijgehaald om de fiches all-in te schuiven. In de praktijk werkt dat helemaal niet zo. Z'n tegenstander schoof daarna ook gewoon z'n chips zèlf naar voren. Sorry maar dat was echt dom.

Het was redelijk verzorgd allemaal en ik kan me voorstellen dat je deze film prima kunt wegkijken onder het genot van wat jenever ofzo. Aangezien ik gisteravond nuchter was viel Shade nogal tegen.

Zwakke horror waarin een sheriff wederom te weinig mankracht tot beschikking heeft en een bovennatuurlijke ontdekking doet. Er komen een aantal liters bloed voorbij maar de kettingreacties met grote plassen siroop op de vloer waren vrij ongeloofwaardig. Muziek wordt te vaak aangezet en de flashbacks komen te vaak terug. Acteurs deden het wel aardig maar konden het niet redden.

Een combinatie van groen en geel lichtgebruik, oude voertuigen, soldaten, sigaretten, spionage en nette pakken op formele feestjes. John Cusack, hij speelt prima maar net zoals een Ben Stiller of Nicolas Cage zal het nooit mijn favoriete acteur worden. Wellicht omdat hij qua uiterlijk op mijn tandarts lijkt maar ook vanwege zijn vastberaden - en deels arrogante karakter waarmee hij bijna iedere situatie op koelbloedige wijze weet aan te pakken. Het script zit wel goed in elkaar en er ontstaat genoeg overtuigingskracht met behulp van een verzorgde soundtrack en de vele sfeervolle settings.

Best een geinige komedie waarbij ik het eigenlijk nog het meeste kon waarderen dat er nauwelijks werd gesproken (er wordt af en toe een beetje gebrabbeld in een niet-menselijke taal). Stiekem gingen deze schapenavonturen als een sneltrein aan me voorbij en ik durf niet te beweren dat ik continu een antwoord klaar had liggen. Er gebeurt van alles en alhoewel het redelijk veel van hetzelfde is kon ik er wel van genieten en zijn sommige scènes zijn behoorlijk droog zoals in dat restaurant waar ze de mensen nadoen.

Zoals gezegt, een uiterst voorspelbare feelgoodmovie. Kirk komt nog grappig over met zijn gestuntel, dat houd de stemming er nog een beetje in. Toch vrij simpele scenes allemaal en niet echt zorgvuldig in elkaar gezet. Het klopte bij de bowlingbaan bijvoorbeeld niet: iemand deed een worp, en in het shot daarna waren de ballen verdwenen...

Het einde zag je al van verre aankomen, je werd dus niet verrast door de irritatie. Ook een drietal nummers wat totaal niet mijn smaak is, ze hadden beter wat algemene filmmuziek kunnen kiezen

Saai, maar makkelijker weg te kijken dan Killers.

Een vier.

Erg vreemd als een meisje zich voor doet als haar broer om met de jongens mee te kunnen voetballen. Vele obstakels moet ze overwinnen en dat allemaal alleen om zichzelf te 'bewijzen'. Ja, het is een Amerikaanse komedie zoals we ze kennen maar dit uitgangspunt is echt té ongeloofwaardig. Nou moet ik toegeven dat het meermaals best spannend werd tijdens de benauwde situaties waarin Viola terecht kwam en het was leuk om de reacties te zien van Duke, Olivia en de betrokkenen. Echter hangt er een grote voorspelbaarheid boven en vallen we veel in herhaling. Opmerkelijk ook dat niemand het verschil zag tussen de neppe en echte Sebastian en zo waren er nog andere zaken waar ik mijn vraagtekens bij had (de donkere stoere gast die opeens koos voor de lelijke beugelbek). De laatste twintig minuten zijn overbodig en dringen je een slechte herinnering op wat grotendeels ook wel terecht is.

Wat een verschrikkelijk irritante film dit. Sherlock vind ik echt zo'ņ aanstellertje waarbij heel de bioscoop tegelijk in een deuk ligt.

Verder is het gewoon te nep, ik kan er niet door vermaakt worden.

Het bevat natuurlijk wel een degelijk verhaal en de beelden zien er verzorgt uit. Hierdoor twee sterren.

Geweldig.

Jaartal 1954 en 207 minuten. Het leek wel de helft korter te duren, continu zat ik erin. Op een gegeven moment vroeg ik me af welke dag het ook alweer was, ik was echt even van de wereld.

De muziek is erg fijn en past er uitstekend bij. Doordat er niet onder elke scène zomaar wat geluid onder wordt gegooid blijft die kracht van de muziek nog steeds aanwezig. Anders raak je er op een gegeven moment aan gewend en verdwijnt het naar de achtergrond.

Wat ik ook wel prettig vond is de afwezige lens focus. In vrijwel iedere film van de laatste tijd wordt er wel scherpgesteld op een bepaald onderwerp en dat is eigenlijk maar lelijk. Je kunt er de aandacht van de kijker wel mee sturen maar het zorgt er ook voor dat de rest wegvalt en dat is best zonde. Bij Europese films is dit naar mijn idee vaak een stuk minder.

Het is dan misschien niet weg te denken in deze tijd, maar toen ik de dvd uit de speler haalde en switchte naar een ander kanaal, kwam ik direct in een reclame terecht waarbij de gehele achtergrond wazig was gemaakt om de desbetreffende persoon de volle attentie te geven. Beetje overbodig naar mijn idee.

Verder vond ik de cast erg overtuigend en de leider is cool en rustig, dat beviel me wel.

Er zaten een paar grappige dingen in.

Het is mooi om te zien hoe een boerendorpje bijgestaan wordt door een groep zwaardenvechters. Je kijkt mee met de voorbereidingen en mag aanwezig zijn bij de bestormingen in het kamp. De verdediging was verdeeld over verschillende punten en het was boeiend om te zien hoe een paard bij de ingang aan kwam stormen om vervolgens op de binnenplaats onderuit gehaald te worden, door een ander groepje.

Ook viel het me op dat er niet zoveel gepraat werd, soms was een blik genoeg om elkaar te begrijpen.

Klasse. Inmiddels 56 jaar oud dus naar mijn idee is deze film alle respect waardig. De tijd ging extreem snel voorbij en dat zegt ook al een hoop.

Ik had 'm ooit al gezien.

Het komt allemaal vrij stoffig en droog over, nogal logisch natuurlijk omdat het zich in Afrika afspeelt maar je moet er wel even voor gaan zitten.

Er passeren veel dialogen en veel dingen worden herhaald, maar het gaat nu eenmaal over de situatie waarin de Rwandanesen verkeerden en als je nagaat dat deze film mede mogelijk is gemaakt door overlevenden van de genocide, kun je er eigenlijk niet omheen dat ze hier een juist beeld hebben gecreeërd van de toestanden met de VN, de Hutu en de Tutsi.

Prima film, al had het misschien wat strakker gekund.

Het begon best redelijk maar naarmate de problemen vorderden werd het duidelijk dat we te maken hebben met zomaar een aantal mensenlevens die toevallig een verbinding met elkaar krijgen. Ik had liever gezien dat Henry in het middelpunt bleef in plaats van zo half te switchen tussen verschillende verhalen, waar slechts bij vlagen een leuke scène is terug te vinden. Het is een vage bedoeling en de regisseur lijkt zich teveel hebben meegesleept in de bijrollen waardoor we een bij elkaar geraapt zooitje overhouden. Voeg daarbij de melodramatische muziek en het wordt helemaal duidelijk dat het als een sirieus drama gewoon mislukt is.

Ik heb ook ooit paddo's in het bos op. Met die ervaring in het achterhoofd wordt deze videobeleving automatisch wat intenser. Ik vind het alleen jammer dat de makers wat haastig met hun werk omgaan. Vooral de zwart/witte flashbacks die er steeds weer plotseling tussendoor komen geforceerd over. Ook bij het kampvuur komen deze 'historische' beelden terug. Ik had wat meer individuele avonturen willen aanschouwen en er werd teveel geswitcht met de vooruitziende blikken van Tara. Er zit zeker potentie in maar het is jammer genoeg wat rommelig tot stand gekomen.

Mooie film. Er zaten een aantal bijzondere uitspraken in maar helaas ben ik ze vergeten. Iets met "eat bij shark" op het einde, dat was een hele opvallende zin althans voor mij ( het was een soort rhym ). Goede DiCaprio, ik vond "m hier aangenamer spelen als in Inception.

Zo nu en dan leuke beelden en aardige dialogen. Bijvoorbeel het gesprek met de gevangen in de duister met lucifers, en het einde op het kantoor bij Kingsley.

Toch wel een verassend filmpje.

Krachtig misdaadportret welke zeer zorgvuldig is gefilmd en geleid is door een uitstekende regie. Je ziet al snel dat er een bekwame crew achter de knoppen zit. De met wraak gevulde Benicio Del Toro vertolkt een sterke rol en zijn collega's doen het ook aardig. Het stoorde me alleen wel een beetje dat Emily Blunt en haar metgezel eigenlijk vrij weinig kunnen betekenen en er voornamelijk als spek en bonen bij wandelen. In het plot staat dat ze de grenst oversteekt om de drugsbaas te elimineren maar al snel blijkt dat hun slechts zijn opgeroepen doordat Matt (Josh Brolin) nu eenmaal niet kan opereren zonder buitenlandse dienst. Nouja, gelukkig is het geheel best wel fijn in kaart gebracht en heb ik me moeiteloos kunnen vermaken.

Slap.

Ik vond er niet zoveel aan. Een van de weinige films trouwens met een lelijke actrice, en dat is toch wel jammer. Ik begon me te ergeren aan die centenbak van haar, ook al kan ze daar niets aan doen.

De maffia wordt matig voorgesteld. Ergens in een donker huisje moet een big boss verborgen zitten, zonder echte goede bewaking of luxe goederen. Nee... ik vond het niet echt indrukwekkend.

Aanstellerij in die rechtbank, het kwam allemaal een beetje geforceerd over. Zo wordt het publiek helemaal wild als Rita dat pistool uit het zakje haalt... terwijl ze dat enkel als bewijsmateriaal had meegenomen.


Ik weet zeker dat dit waargebeurde verhaal beter verfilmd had kunnen worden. De zelfmoord van Rita kwam als een verassing, maar verder is het gewoon te saai.

Soderbergh is wederom niet erg indrukwekkend. Ik vroeg me in het begin ook af waar we nu heen zouden gaan met de depressie en alle kalmeringsmiddelen. Het werd wat beter doordat Jude Law steeds weer met vragen komt te zitten en er meer aan de hand is dan enkel een zielig patientje. Verschillende mogelijkheden en we volgen een soort van zig zag route waar beide partijen steeds aan de winnende hand lijken te zijn. Met enige scherpte hoef je je niet te vervelen maar door het scala aan korte scènes die boordenvol zitten met vlugge dialogen vond ik het geen top-amusament.

Had wellicht iets korter mogen duren maar het is een sympathieke vakantie geworden waarin twee vrienden elkaar ondersteunen bij de moeilijkheden die ze allebei hebben. Er gebeurt niet schokkend veel en ook de wijnproeverijen bleven redelijk vlak maar het gaat vooral om het proces van Miles en zijn compagnon. Ze ontmoeten enkele vrouwen en zullen bepaalde keuzes overwegen om zowel zekerheid als geluk na te streven. Paul Giamatti is een uiterst geschikte kandidaat om deze tragikomische rol op zich te nemen en hij wordt nadeloos begeleid door Thomas. Prima uitslag voor Payne.

Leuke film over het algemeen, het einde herinner ik me niet precies meer. Mel Gibson vind ik altijd wel uitstekend acteren eigenlijk.

En toch best een creepy alien hehe.

Leuk, spannend filmpje met af en toe mooie beelden. Rose is wanhopig en de manier waarop je met haar meeleeft ( ze acteert prima btw ) is goed verwerkt. Zeker waard voor een herziening, kan alleen maar hoger worden.

En weer een illuminati commercial. Ik zeg niet dat ik persé geloof in deze conspiracy maar als die tekens (driehoek in een cirkel, een losstaand oog en de naam New Order) zich blijven opstapelen worden de vermoedens wel weer gewekt. Silent Hill: Revelation is echter zonder die symbolen ook al beschamend. De regisseur faalt in al zijn pogingen en het is een trage tocht met steeds dezelfde nonsens van demonen in een 'mysterieuze' onderwereld waarin Heather rustig met haar zaklamp kan blijven schijnen. Het werd maar niet spannend en alle zogenaamde spooky momenten zag je al aankomen. Sowieso erg slecht dat die jongen in het zwarte jack ook opeens in de kwaadaardige wereld thuishoorde. Meestal zijn er nog wel wat positieve dingen en houd de sfeer het gemoedelijk maar hier heb ik me continu zitten ergeren. Ieder dialoog, elke wending, de achterhaalde omstandigheden... het bezorgde me jeuk.