Opinions

Ik vond 'm prima verteerbaar. Ja, de religie wordt iets teveel aangedikt en het is niet geheel vanzelfsprekend dat een ambtenaar zich zomaar laat verleiden terwijl hij weet dat dit waarschijnlijk allemaal bij het plan zal horen om Stone vrij te krijgen. Het levert echter wel een aantal mooie dialogen op en ik had opvallend weinig moeite met De Niro die tegenwoordig toch behoorlijk aan het versleten is. Edward Norton is weer leuk gecast met dit keer een bijzonder kapsel en Jovovich ziet er goed uit. De gevangenen waren gelukkig breed, kaal en hadden tatoeages zodat het niet een gehaaste samensprokkeling was want het belangrijkste is toch dat we met een gedetineerde te maken hebben. Het kon weliicht wat duidelijker in elkaar worden gegoten maar die onzekerheden hebben toch ook een toegoevoegde waarde. Best redelijk dus.

Zwak, zwak. Terecht gemiddelde. Ik heb me echt gestoord aan Leah, ik vond haar reuze irritant en die piloten zitten er ook bij als een stelletje bakstenen. De groep trekt uit eigen wil door het hartje van de orkaan, dus ze horen helemaal niet zo schokkend in dat vliegtuig te zitten (misschien nog doordat Steve en de Chinees zijn gesneuveld, maar ze wisten vantevoren dat het link kon worden). Flashbacks uit Leah's jeugd en van de begrafenis vond ik hier totaal niet passen en dat gesprek met de psycholoog voegde weinig toe. Ik vond het daarom ook irritant dat deze twee constant terugkwamen, evenals dat stukje bij het raam waar Leah naar buiten zit te staren. Erg knap ook dat ze met één hand kon blijven hangen buiten boord. De onzekere landing valt erg tegen en het eindigt gewoon saai (iedereen is blij en omhelst elkaar). Dan nog zo'n typisch flauwe opmerking die zogenaamd grappig moet zijn: Als je geen journalist wordt kun je altijd nog piloot worden. De effects zijn opvallend lelijk voor een film uit 2008. Spanning was er niet, misschien wat meer als er een evacuatie in beeld was gebracht. Stewart en Eli Harder waren nog redelijk.

Beter dan verwacht. De acteurs zijn zorgvuldig gecast en hebben qua uiterlijk veel gelijkenissen met de legends van het vak. Het verhaal wordt duidelijk naar voren gebracht en blijft redelijk trouw aan de werkelijke gebeurtenissen. Er komt niet overmatig veel geweld in terug, en er wordt duidelijk gemaakt dat de groepsleden het belangrijk vonden om muziek te maken. Bij het slagen van hun missie gaat dit ook gepaard met een bepaalde levensstijl en we zien dan ook dat ze genieten van het leven. Mooi moment toen Dr. Dre in zijn studio even Suge Knight instrueert dat ze niet zomaar elke plek kunnen opeisen om een ordinair feest te houden. Aangename verassing.

Het lijkt alsof Jarmusch tegen zijn acteurs zegt: ben gewoon jezelf en doe wat je normaal ook zou doen. Geen script, geen scenario dat ze al tientallen keren hebben doorgebladerd en weinig scènes die overnieuw gespeeld hoeven te worden. Althans, zo komt het op me over en ik vind dat goed werken. Als in een Tarantino waarin we twee mannen zien die een lijk opruimen wordt hier een bed uitgeklapt of over het strand gewandeld. Het zijn geen omstandigheden die op de voorpagina thuishoren maar juist hierdoor ontstaat er een bijzonder pakket. Altijd mooi als een regisseur zijn eigen ding doet en met slechts enkele shots zijn verhaal verteld. Je weet eigenlijk ook nooit wat er gaat gebeuren en het einde is dan ook best slim afgewerkt.

Eigenzinnige creatie waarin de eigenaar van een plaatselijke slijterij op zoek is naar een product om in de aanbieding te zetten en zo een krat met oude Viper flesjes ontdekt die een nare bijwerking blijken te hebben. Er komen allerlei klanten, maar voornamelijk wordt er georiënteerd op de autosloop waar een heleboel zwervers onderdak hebben gevonden. Iedereen heeft zo z'n eigen behoeftes en we volgen een aantal individuen die onderling allemaal iets met elkaar gemeen hebben. Prima acteurs, soepel camerawerk en passende aankleding; als komedie geef ik goedkeuring en het is authentiek uitgewerkt.

Bij het eerste deel vroeg ik me al af wat er nu precies getracht werd en ook hier lijkt het allemaal puur om het showgehalte te draaien. Het is leuk dat er ditmaal twee bekende breakdancers zijn ingeschakeld (Lilou en Just Do It) maar ook hun moves worden door de montage min of meer van de baan geveegd. Het dansen stelt dus echt bizar weinig voor en door de nadrukkelijke soundtrack en het gebrek aan zowel opbouwing als subtiliteit ontstaat er een soort oppervlakkige videoclip zonder de intentie om echte spannende battles te creeëren. De opbloeiende relatie neemt weer een groot deel van de speelduur in beslag en het was zeker een aantrekkelijke dame maar er werden weer onnodige problemen ingegooid en ik vroeg me af of het überhaupt wel toegestaan is om zo'n tango in je choreografie te stoppen. Het acteerwerk kon niet veel goedmaken. Verder vond ik het vreemd dat de politie kwam binnenvallen.

Wat een grap, zeer laag niveau deze film.

Alles draait om het dansen en vrijwel alles gaat goed. Er worden juist problemen gemaakt om niks, om het wat dramatisch te doen lijken. Een voorbeeld hiervan is dat Carly wegloopt van de balletcrew aan wie ze les geeft, omdat er een meisje haar pasjes even niet wil uitvoeren. En dan is ze opeens helemaal de draad kwijt, erg aanstellerig dit.
Elke nieuwe dag heeft de crew weer nieuwe leuke kleertjes aangetrokken en het oefenen gaat weer vrolijk door. Hier en daar is een slecht dialoog in geplakt, wat eigenlijk al overbodig is omdat uiteindelijk toch alles om het dansen zelf draait. Althans, dat is de trekpleister voor deze film. Dan ontmoet Carly tot overmaat van ramp ook nog een jongen uit de balletgroep en dit sprookje vordert ook probleemloos.
Het laatste stuk is ook zo lekker logisch. Ze durven niet op te treden, wat is dat nou weer voor iets? Kom op zeg, ze hebben zo lang geoefend en heel de film ging hier over, natuurlijk doen ze dan die eindbattle, wat verwacht je anders? Ze hadden zeker nog even aandacht nodig. Dan wordt er gedanst en zelfs gekust op het podium, wat mooi zeg!
Winnen doen ze wel, dat zag je al aankomen maar ik heb niemand horen omroepen wat de uitslag was? Oké al zou ik dit even gemist hebben blijft het feit blijft dat het erg saai afgerond is.

En die 3D bril maakt het beeld niet veel mooier, ik zie niet echt de grote meerwaarde hiervan. Af en toe lijk je wat dichter bij de situatie te zijn, maar daar ben je zo gewend aan. Liever geen brilletje, dan blijft alles wat overzichterlijker en fijner om naar te kijken.

Geen 0,5 vanwege de dansmoves.

Terwijl buiten lekker de zon schijnt voorziet Steven de Jong ons van een donker verhaal over een dikke meid die op school gepest wordt. Ik moest er even inkomen maar het is allemaal best degelijk naar voren gebracht. Het Nederlandse karakter is er wel uit op te merken en sommige personages komen wat overdreven over. Ook zitten er wat onnodige wendingen in en zijn bepaalde elementen niet meteen logisch. Al bij al heb ik dit toch vrij moeiteloos kunnen uitkijken en vielen de frustraties best mee.

Voortreffelijk Scandinavisch drama met enkel realistische portretten binnen een tragisch scenario. De cast is uitstekend en weet je honderd minuten te boeien zonder truckendozen. Er zijn vele korte - maar o zo - sterke momenten terug te vinden waaronder het ophalen van Martin op school terwijl vader met zijn hoofd nog in de wolken zit met paarse kringen rondom de ogen. Er wordt helemaal niet lang toegewerkt naar één punt om vervolgens af te sluiten met een droge climax. Er heerst continu een sublieme sfeer waarbij we onschuldig een keiharde wereld voorgeschoteld krijgen.

Visueel heeft Zack Snyder weer een magnifieke prent afgeleverd die op bijna ieder moment een lust voor het oog is. Het camerawerk, settings en de special-effects zien er tof uit en op Google-afbeeldingen vond ik Emily Browning tegenvallen maar ze mag er zeker wezen ondanks die zeven vrachtwagens aan make-up. Helaas zitten we verder opgescheept met een videoclip voor MTV waarbij verschillende tafarelen uit The Lord of the Ring, I,Robot en Honey gehaald lijken te zijn. Het contrast tussen een groep doorsnee meiden en kwaadaardige monsters is natuurlijk erg groot en dat schept dan ook een unieke wereld op het doek maar om de volle speelduur geboeid te blijven vind ik het altijd wel prettig als het niet zo voorspelbaar en cliché wordt ingevuld. Moeiteloos halen de vriendinnen allerlei wezens neer en zelfs een draak is geen waardige tegenstander. Hardstikke stoer. Nee, ik was er na ongeveer twintig minuten al op uitgekeken en het is jammer dat er met zo'n fantastische uitstraling geen fatsoenlijke poging wordt ondernomen om een beetje spanning te brengen in het hele gebeuren. Het is één grote aaneenschakeling van relatief eenvoudige afslachtingen en sowieso leek de hele opzet met het zoeken naar vijf items niet veel binding te hebben met het geheime sprookje van Baby Doll. Ze hadden die aansteker en de mes net zo makkelijk kunnen stelen als onze prinses een minder hoogwaardige dans had opgevoerd om zo te kunnen ontsnappen uit het grauwe instituut.

Bijna een jaar geleden dat ik deze zag, ik heb 'm even herzien. Nog steeds fenamonaal. Cast is erg sterk, dialogen zijn scherp, geweld is hard. Nog wat dingen opgevallen die ik de vorige keer niet had gezien. Een bord met ''please keep this restroom clean'' terwijl alles in puin lag, en het oma'tje die in de lift ging, terwijl die net helemaal verrot was geslagen door Hoodwink. Subtiele humor, kan ik wel waarderen in een prent als deze.

Ik was hier niet zo één-twee-drie ondersteboven van. Een vrij soft verhaaltje over aan meisje die aanpapt met een Duitser terwijl ergens in de verre achtergrond schijnbaar soldaten het loodje leggen. Persoonlijke issues worden gecombineerd met een stijlvolle aankleding en in wezen doen de bekende acteurs niet zoveel fout maar het bleef wat bescheiden en ik raakte niet erg onder de indruk.

Wat zich voordeet als een niets-aan-de-hand lachertje met een verfrissende invulling bleek zich al snel om te draaien in een beroerde poging. Het is allemaal erg simpel, niemand hoeft hier te schitteren, maar zelfs de hoofdacteur bakte er niet veel van en op de momenten dat hij droevig zou moeten zijn vroeg ik me af of dit humoristisch was bedoeld. Hier en daar is er best een mooie camerabeweging terug te vinden maar dat vind ik een beetje overbodig aangezien vrijwel alles oppervlakkig wordt ingevuld. Temel wil een meisje, heeft hiervoor geld nodig en gaat vervolgens op zoek naar een schat. Het is erg ongeloofwaardig uitgewerkt: de priester die ze dronken hadden gevoerd leek om te komen van de dorst en toen Temel een kogel afvuurde op het moment dat er koffertjes werden gewisselt dachten de bandleden dat het de vijand betrof terwijl dat schot duidelijk van de zijkant kwam. Ik heb een aantal keren moeten glimlachen maar daar heeft vooral de slechte ondertiteling voor gezorgd.

Ik was niet van alles onder de indruk. Sommige dingen waren leuk bedacht maar bijvoorbeeld Kapitain Pinback hadden ze wel weg mogen laten of iets overtuigender over laten komen.

Camerawerk, special-effects en settings zijn in orde.

Jammer vind ik dat clichématige verloop met die groep. Er gaat steeds iemand dood, allemaal afzonderlijk en Cillian Murphy blijft natuurlijk over met Cassie.

Er zaten zeker wat spannende momenten in.

Brand in die plantenbak
Capa krijgt te horen dat er nog een 5e persoon aan boord is.
De sprong van Icuras I naar Icarus II
Mace in het koude water
Capa laat die deur eraf schieten

Verder tref ik vaak dezelfde soort sfeer aan bij dit soort films, een beetje kil en leeg. Al is dat natuurlijk vanzelfsprekend in een ruimteschip, maar van mij hadden ze iets meer rust mogen bewaren, ook tijdens dialogen. Het is een beetje rommelig en haastig gemonteerd en ik vond dat er soms te snel werd geswitched tussen verschillende shots.


De boodschap ligt er bovenop en de cast vond ik redelijk saai. Maar de beelden zien er verzorgd uit en ik heb geboeid zitten kijken.

Nadat ik een tijdje terug op de voorpagina van de metro-krant een advertentie van deze sci-fi had mogen aanschouwen was ik ervan overtuigd dat ik wel een kijkje moest nemen in de bios. Dat heb ik dus gedaan, maar jammer genoeg is het een kinderfeestje geworden die typisch Amerikaans is uitgewerkt met veel teveel slap gezever over helemaal niets. Emoties worden er royaal bijgegooid en de tranen en omhelzingen worden dan ook niet uitgesloten. Er moet zoals vaker een meisje gered worden en als dat het geval is weet je natuurlijk wel hoe het allemaal gaat lopen. Ik snap dan ook niet hoe J.J. Abrams op deze manier nog enige spanning wil leveren want het is één voorspelbare brei die nergens echt authentiek aanvoelt. Daarbij vond ik de ontsporing van de trein, veroorzaakt door een pick-up, erg overdreven en de vallende objecten bleven veel te lang doorgaan. Ook het monster was allesbehalve geloofwaardig want ik kan me niet voorstellen dat een buitenaards wezen, gearriveerd met een hypermodernische ufo, de Engelse taal gewoon kan verstaan (toen Joe was gepakt wist hij zich probleemloos uit deze situatie te redden door op het schepsel in te praten). Het zou best kunnen dat hij les kreeg op de planeet Ximanadarivolikipabus maar dan hadden ze dat wel even mogen laten zien. Waarschijnlijk is dit voor het grote publiek een prima vermaker maar ik kan het niet echt waarderen.

Erg mooie film dit, met uitstekend acteerwerk!

Origineel uitgewerkt drama en het is mooi om te zijn wat de belangen van beide hoofdpersonages zijn. Het kan ook verassende wendingen nemen soms.

- 4,5 -

Deze was zo gek nog niet. Alhoewel, hij was bij vlagen redelijk gek, maar wel op de juiste manier en naar Nederlandse maatstaven vind ik dat ze het best leuk in elkaar hebben gezet. Lekker droog optreden van Jeroen van Koningsbrugge. ik kan het vaak wel waarderen als een hoofdpersonage zulk gedrag heeft; netjes en doordacht articuleren en een soort van onheilspellendheid in stand houden. Het plot is interessant genoeg en krijgt gaandeweg nog een andere draai. Ik had van tevoren geen al te hoge pet op van Georgina Verbaan maar uiteindelijk speelde ook zij met charme en leek het haar geen moeite te kosten om deze 'romance' in te kleuren. Alleen jammer van de afgezaagde poster met rode letters en witte achtergrond.

Wat een bizarre film zeg.

Op een of andere manier voelde ik al aan dat deze film laag genoteerd stond, wat ik jammer vind. Er zitten echt grappige en ook mooie dingen in.
Ja die hoofden op stokken zagen er niet geweldig uit, daar hadden ze beter maskers ofzo voor kunnen gebruiken. Nu zijn er gewoon 'foto's' ingeplakt. Het is geen standaard achtervolgings werk, maar er gebeurt continu weer iets anders en uit elke hoek kan iets komen. Het is leuk dat die zombies overal maar 'n beetje rondlopen. Ook al schrik je niet, het is gewoon vet om te zien hoe ze stuk voor stuk worden afgemaakt. In het begin is er bijvoorbeeld eentje waarbij de ogen eruit worden geknald, dat zag er best gaaf uit. Daarna op de boot treffen we een brandend hoofd aan, die gebruikt wordt als aansteker voor de sigaret. Dan gaan er al redelijk snel twee collega's dood, ook dat zag je niet echt aankomen.
De jongen had nog een verassende toevoeging, en gelukkig onstond er geen romance tussen de dochter van O'Flynn en die Devon Bostick ( waar ik bang voor was toen ze elkaar tegenkwamen in het bos )
Het eindduel tussen O'Flynn en Muldoon valt tegen en is niet goed uitgewerkt. Zo staat O'Flynn helemaal niet gedekt opgesteld en had Muldoon 'm meteen al kunnen doden toen hij in O'Flynn's rug schoot. En ook Muldoon hadden ze allang kunnen pakken, de rest stond erbij als hout.

Geweldig eindshot.

Bijzonder filmpje die je zeker niet te sirieus moet nemen. Je moet 'm echt relaxed kijken, dan is hij best leuk. Ik zou het genre eerder Horror/Komedie noemen.

( de letters blijven klein vreemd genoeg )

Altijd wel interessant om terug te duiken naar de jaren '40 waar enge Duitse mannen in groene pakken, helmen en laarzen de angst rondzaaien. Helaas lijkt Nederland zich weer te beperken tot überdramatische toestanden, uitzichtloze expressies en lieve onschuldige kinderen die appels eten. Iedereen komt nèt onder de douche vandaan, er heerst geen echte paniek en alles ziet er veel te gelikt uit. Ook lijkt het alsof de oorlog zich slechts in één straat bevind en we krijgen nergens een mooi overzichtshot van het bezette gebied. Een tamme versie van Schindler's List zonder opzienbare fouten maar de vele emoties en close-ups zorgen voor een vermoeiende toestand.

Geslaagd werk uit IJsland waarin een jongeman wegens een openstaande aanklacht hulp zal inschakelen van een oude vriend en zo geïntroduceerd wordt aan een illegale bende. Het verloopt zoals je kan verwachten met een rise and fall postuur in het midden en ik heb dan ook niet zitten zweten tijdens alle moeilijkheden waarin hij verzeild raakte. Wraak, bedrog, macht, lust, het komt er allemaal in terug en ze hebben het overtuigend weten te brengen maar echt overdonderd ben ik dus niet. De speelduur leek zo'n twintig minuten langer te duren dan de werkelijke lengte.

Komt mede door Damian Lewis en het redelijk bekende schema over als een televisie serie maar het is een bloedstollende actiethriller geworden waarin een bende boeven op traditionele wijze achterna worden gezeten. Het zit allemaal nice and clean in elkaar en de acteurs hebben passende rauwe gezichten. Fijn ook de normale belichting met een blauwe nawerking en natuurlijk de vlotte soundtrack. Er wordt in het rond geknald en de leider van de Sweeney volgt zijn eigen weg met de bijkomende consequenties. Sommige dingen lijken wat onzorgvuldig te zijn behandeld zoals het vrijkrijgen van Regan uit de gevangenis en de geluidsloze kidnap in de garage maar daar hecht ik in dit geval niet zoveel waarde aan. Verplichte kost uit Engeland.

Slecht uitgewerkte misdaadportret met een matige beeldkwaliteit en beperkte personages. Gezellig om de club door te wandelen met blote dames, shotjes van 40 procent en wat lijntjes coke maar het ging Karma iets te gemakkelijk af met haar wraak-tournee waarin ze in haar eentje iedereen koud maakt. Ja, sommige kills waren lekker hard zonder voorspel maar over het algemeen komt deze blik op de slavenwereld vrij goedkoop over. ''Wie zou hem vermoord kunnen hebben... ja dat zal de concurrent wel zijn. Leg 'm maar om.'' Dat vond ik een gehaast besluit en zo waren er meer twijfelachtige zaken. Even later krijgt de baas een plastic bakje terug met wat sla en een vinger erin en dan gaat hij er direct vanuit dat zijn jongens hun taak hebben volbracht. Die vinger kon net zo goed van aan zwerver zijn. Acteerwerk van Shera viel me sowieso tegen en het einde is ook nog eens teleurstellend.

Soepele aftrap van de heer Anderson waarin een licht verteerbaar menu op de kaart staat en de camera weer flexibel met de personages meewaait. Ook dit keer staan slechts enkele personages centraal zonder de hulp van talloze bijrollen. Prettig om naar te kijken en weergaloos ingevuld door de cast met in het bijzonder de ijzige Philip Baker Hall en een briljante Hoffman tijdens zijn kort maar krachtige optreden aan de craps tafel. Net als bij Punch-Drunk Love lijkt er nog een Extended version te bestaan waarin alles uit de kast wordt gehaald; naar mijn idee blijft het tamelijk tam en zit er geen duidelijke climax in. Geen belemmering verder, het was een comfortabele rit.