Opinions

Het ziet er dan allemaal piekfijn uit en met behulp van diverse verhaaltjes wordt er een authentiek geheel neergezet maar toch heb ik me tijdens de ruime twee uur voornamelijk zitten te vervelen. Het draait vrijwel allemaal om de 'mysterieuze man' achter het masker en met zijn formele spreuken en gecontroleerde handelingen zou het enthousiasme uit moeten lokkken maar na een kwartier was mijn aandacht al vervlogen. De recherche was ook erg vermoeiend en het was nogal overdreven dat ze toe werden gesproken door de Kanselier in een donkere kamer met een groot scherm. Het leek me logischer als ze net zoals in Zodiac van Fincher gewoon op het kantoor zaten. Evey moest waarschijnlijk een beetje afwisseling brengen in het goodguy-badguy fenomeen maar erg veel heeft haar rol niet te bieden. Special effects en de aankleding zagen er goed uit en de klassieke muziek is powerfull maar het hele uitgangspunt zelf kon me niet echt vasthouden.

Een documentaire waar ik niet al te hogen verwachtingen bij had omdat de vissport mij nooit echt geboeid heeft. Toch is het best interessant om de ins and outs mee te krijgen en te zien welke attributen er allemaal gebruikt worden. Een onderwatercamera is altijd welkom, sommige vissen waren gigantisch en er komen vele verschillende mensen aan bod die ieder zo hun eigen manier hebben om de buit binnen te slepen. Ook voor niet-vissers is het tof om zo'n VIP toegang te krijgen.

Meer dan aardige komedie. Monsieur Hulot is een apart figuur met zijn manier van lopen, zijn hoedje en de tabakspijp. De humor is vrij simpel en bij sommige scènes zou je een vergelijking met Mr. Bean gerust aanhalen maar doeltreffend is het meestal wel en dat is het belangrijkst. Er wordt niet uren lang opgebouwd naar een grap, in plaats daarvan volgen er vele stuntelige situaties die best leuk zijn gevonden en die ondersteund worden door een heerlijk niets-aan-de-hand melodietje. Niet altijd even hilarisch, maar wel stuk voor stuk aparte dingen die ik nog nergens anders tegen ben gekomen.

Alles gaat mis; steeds als vader het goed probeert te maken mislukt zijn poging weer. Het lijkt net een Donald Duck aflevering waarin een teleurgestelde Katrien na al zijn falen dan maar opbiecht dat ze dertig keer met Guus Geluk naar bed is geweest. Die zoons hadden opmerkelijk weinig toe te voegen, al was het wel geinig om te zien hoe de oudste zich geldig probeert te maken door zijn broertje te knijpen, krabben en een bitchslap te geven. Het blauwe voertuig was zonder meer opmerkelijk. Om eerlijk te zijn vond ik het ook best verrassend dat na al die avonturen uiteindelijk de Velociraptor, sterk opgehemeld door pa, vast komt te hangen in een looping. Daar tegenover staan wel wat stompzinnige fratsen en matige grappen.

Weer totaal willekeurig en zonder idee een bioscoopzaal binnen gestapt, ditmaal bij Valentino. Door een poster ergens vaag op de wand had ik me schrap gezet voor een typische Amerikaanse romkom met baby's, taarten en vervelende grappen. Toen zag ik Naji door de Nederlandse straten rijden. Nu was dat niet bepaald een opluchting want meestal raak ik juist bij fabricaties van eigen bodem nog meer geïrriteerd. Maar het was goed. Casting is toegewijd en dat uit zich alleen al bij die dokter in het ziekenhuis die de familie ontvangt. Een miniscuul bijrolletje maar het wordt gewoon passend ingevuld zonder weer allerlei klote opmerkingen te plaatsen of rare bekken te trekken. Er is veel zorg besteed aan het hoe en wat en Najib en Elise Schaap vormen een uitstekende basis om de maserati-business en het cultuurprobleem achterop te nemen. Origineel idee ook om op het randje van dat gebouw te gaan staan, achterover te vallen doordat haar vriendinnen iets naar haar toe gooien en zo te belanden op een springkussen waar een aanzoek op staat vermeld. Toen ze stond te wankelen dacht ik ''dit ga je niet menen he...'' Onopvallend werkje dat zich kan aansluiten bij het relatief kleine groepje Nederlandse producties dat men wèl sirieus kan nemen.

Uiterst boeiend werkje. Het feit dat de hoofdpersoon maar één oog heeft en geen woord zegt maakt het sowiezo al bijzonder. Er zitten fantastische plaatjes tussen en doordat er zo weinig gepraat wordt blijft de spanning continu aanwezig. Van mij hoeft niet alles uitgelegd worden, we gaan hier gewoon mee in een bizarre tocht met een stel Vikingen en dat is iets wat je niet elke dag doet. Je weet als kijker net zo weinig als de karakters en dat maakt het zo mooi. Het is mysterieus, onverklaarbaar en af en toe lijkt het wel alsof de personages onder invloed zijn van een doosje paddo's. Inhoudelijk... tja wat betekent dat begrip eigenlijk? Het is maar wat je verwacht en wat je wilt beleven, dit soort producties zijn hoe dan ook erg fraai en ik zie ze graag vaker verschijnen tussen alle gezinsdrama's met relaties en problemen die je niet meer weten te verassen. De soundtrack mag niet vergeten worden die het geheel naar een hoger niveau brengt. Heerlijk.

Ik wist van tevoren niet dat het iets met Twilight te maken zou hebben dus tijdens het kijken verbaasde ik me enorm over de gelijkenissen van de personages. Een tijdje later stelde ik vast, met behulp van mijn ervaring uit The Eclipse, dat dit toch echt een parodie moest zijn. Zolang het grappig is, prima. Helaas zitten we opgescheept met een onschuldige Kirsten Dunst look-a-like die van onzekerheid steeds vervelend met haar ogen knippert. Haar vriendjes vertolken de bekende rollen zonder veel afwijkingen (behalve dat Jacob in een chihuaha verandert en Edward soms glimmende kettingen droeg). Bij Jennifer vroeg ik me af of dat overdreven gedoe grappig moest zijn of dat het gewoon haar karakter was maar geen van beide kan ik als een meerwaarde zien. De Black Eyed Pease vergelijking, het hamburger-gezicht en ''you don't see the big picture - oh...that's really a big picture'' waren leuke grappen maar voor de rest is het allemaal erg cheap en tweedehands.

Redelijke film met een goeie cast. Visueel was het nogal saai en eentonig.

Het kwam best wel realistisch over.

Hier en daar vroeg ik me wel af of dat het niet anders kon. Bijvoorbeeld de scène met Stan en Maikel op de bank en dat Sef helemaal te keer gaat tegen Maikel. Was een beetje overdreven.

Camerawerk was 'n beetje gemiddeld, al vond ik het wel jammer dat ze op dezelfde plek twee keer met de rails hadden gewerkt.


Aardig.

Net zoals bij Valhalla Rising moet je hier niet teveel van het verhaal verwachten en sommige details hadden wat meer aandacht mogen krijgen (een rode hoofddoek is een slechte camouflage, adrenalineshot zonder duidelijke reden, elkaar steeds nonchalant bedreigen met een wapen en Max die Jareem Habbar opeens neersloeg met een hakbijl terwijl hij al die tijd op hem gewacht had).
Niet alles is even geloofwaardig maar qua sfeer en mysterie zit het wel snor. De cast is verre van indrukwekkend maar ik neem er genoegen mee. En ondanks er niet erg veel beelden zijn terug te vinden van uitgestorven steden, strijdende overlevenden of een leider van defensie wordt er toch een vrij apocalyptische toestand gecreeërt. Toen Max door het bos aan het huppelen was in zijn zwarte outfit moest ik even aan Rambo denken. Het einde is iets te snel in elkaar geflanst want nu lijkt het alsof er nog een vervolg moet komen terwijl dat waarschijnlijk helemaal niet het geval is.
Soort van Predator vs Prey op Discovery waarbij de luipaard een hert weet te bemachtigen maar dan met een hoop struiken, kuilen en afleidende struisvogels.

Er vinden in deze apocalyptische omstandigheden vooral spanningsloze situaties plaats die telkens weer op trage wijze een hopeloze poging ondernemen om je naar het puntje van je stoel te brengen. De overlevers belanden in een achterhaald parket waarbij herinneringen van dierbaren terug blijven komen en er discussies ontstaan over de opties die ze tot de beschikking hebben. De schaduwen, schimmen en silhouetten waren zelden echt liguber en de personages zelf leken er ook niet echt onder de indruk van te zijn. Het einde bied wellicht een sprankje hoop maar maakt geen plaats voor verandering of een verklarende achtergrond dus ik heb er een vrij nietszeggend idee aan overgehouden.

Enorm duffe, voorspelbare en achterhaalde bedoeling. Het zijn matige acteurs en de dialogen komen er zeer stroef uit. Tjitske Reidinga praat continu hetzelfde en heeft ongeacht de situatie steeds een vermoeiende gezichtsuitdrukking. De route met de onbekende redder uit nood kun je op voorhand al uitstippelen en blijft 104 minuten lang vervelend.

Gelukkig niet de gigantische brok ergenis waar ik bang voor was. Technisch was het in orde en de acteurs vond ik niet eens zo slecht (met afzondering van broertjes Gottlieb). Wel begon zoals gewoonlijk de dramatiek weer de overhand te nemen en raken vele personen heftig geëmotioneerd wegens slechts een lichte gebeurtenis. Waar Ibiza vooral bekend staat vanwege haar stranden en zomerse feesten laat deze regisseur voornamelijk de andere kant van het menselijke proces zien. Doordat Nijenhuis moeite heeft om het boeiend te houden met vreugdevolle gebeurtenissen werpt hij alle deelnemers aan een ongunstige totstandkoming om dit later weer goed te maken en de kijker 'tevreden te stellen'. Het hoogtepunt van de daadwerkelijke party zal ergens hebben gelegen op het punt dat Pim een pilletje doorslikte. Voor een romantische komedie met deze specifieke titel is dit ontsierend en het duurde allemaal veel te lang.

Een tochtje door de bergen. Het zou een spectaculaire klimming moeten zijn met allerlei spannende tafarelen maar het is één groot clichématige en afgeraffelde productie geworden. De acteurs vond ik onder de maat en eigenlijk wist alleen Chis O'Donnell nog een beetje sirieus over te komen, al rolde er een paar tranen over z'n wangen die kort daarvoor uit zo'n scheikundig flesje waren geknepen. Vooral de openingsscéne is hilarisch, hierbij was ik even gaan kijken op moviemeter met welk genre we te maken hadden. Het vervolg toonde duidelijk aan dat het om een sirieuze zaak ging maar het was gewoon te slap, te makkelijk en te simpel. Nergens voelde je de kou, pijn of de angst van de klimmers. De afgronden en bergwanden zien er erg nep uit en ook de ruimte waar Annie en Elliot terecht waren gekomen is nogal slecht in beeld gebracht. De soundtrack is typisch Amerikaans en heeft op deze overdreve manier maar weinig toegevoegde waarde.

Saai.

Vertigo, eindelijk heb ik deze ook achter de rug.

De kwaliteit vond ik extreem goed voor de 50's.

De acteurs gingen er wel mee door.

Net zoals bij andere Hitchcocks zit er hier weer een lekker sfeertje in.

Ik ben niet echt gecharmeerd van het plot. John moet Madeleine volgen, zij is zogenaamd dood en dan wil hij haar opeens heel graag terug. Andere kleur haar, andere jurk, andere schoenen, maar dat is toch helemaal niet nodig als hij echt van haar houd...
Het einde vond ik een beetje zwak. Ik lees hier dat zij per ongeluk viel maar ik vond het er meer op lijken dat John haar duwde.

Ik vond het opzich wel grappig hoe ze iemands gedachten in beeld brachten. Met een felle kleur knipperen (rood, roze..). Bijvoorbeeld toen Judy dacht aan de werkelijke gebeurtenis. Hedendaags wordt eigenlijk hetzelfde toegepast, maar dan gewoon met wat kleurenfilters, effecten en dergelijke.

De beruchte Vertigo-shots mochten van mij wel wat langer duren. Maar ik snap eigenlijk sowieso niet waarom John naar beneden kijkt, wetend dat hij hoogtevrees heeft.

Trouwens, de cameo was me niet opgevallen maar ik had er ook niet op gelet. Dat zal ik vanaf nu maar eens doen.

Ik moet 'm beslist eens herzien en me even concentreren op de dialogen, vooral in het begin. Nu lijkt het net alsof ik iets gemist heb ofzo.


Redelijke mysterie maar ik vind 'm niet erg sterk.

Maffe prent waarin de hoofdrolspeler de grip op zijn leven verliest door een videoband. Hij lijkt fictie en realiteit niet meer te kunnen onderscheiden en er is een geheime instantie die daar gebruik van wil maken. James Woods is een uitstekende acteur en doordat we ongeveer even veel weten als hemzelf over het kijkbuis-bedrog ontstaat er een klein avontuur met gave effecten.

Weer een tijdje geleden dat ik zomaar een drama op het Film1 Kanaal mee heb gepakt en na deze aanschouwing zou ik daar misschien nog wel eens spijt van kunnen krijgen. Het was bijzonder aangenaam om de ontwikkelingen tussen de twee meiden te mogen observeren. Niet alleen vanwege de erotische momenten op bed maar ook de gesprekken onderling waarin je je steeds afvraagt hoe ze over elkaar denken of wat ze in gedachten hebben. Fenominaal geacteerd en keurig in beeld gebracht.

Op zich niet slecht gedaan; broer en zus worden ondergebracht in een landhuis en langzamerhand gebeuren er opmerkelijke dingen. Je weet als kijker even weinig als de twee kinderen waardoor het af en toe best spannend is. Ook kon ik vaak wel glimlachen om Ed Oxenbould door zijn droge en oprechte manier van handelen en niet te vergeten zijn waanzinnige rap op het einde. Achteraf gezien is het weer een vrij doorsnee product van de heer Shyamalan, maar hij komt er mee weg.

Fijne prent waarin een uitgebluste man per toeval twee gasten in zijn appartement aantreft zodat de gelegenheid zich voordoet om een draai te geven aan zijn saaie agenda. Ondanks dat er niet geweldig veel gebeurt vind Walter weer uitdaging in zijn leven en het was mooi om de dialogen te zien tussen twee vreemdelingen. Alhoewel dit niet nieuw is en gerust vaker aanwezig zal zijn in een scenario hebben ze die onzekere interactie hier verassend mooi weten te construeren. Overal wordt genoeg tijd voor genomen zodat je je perfect in kan leven in de personages en waardoor je niet op zoek hoeft naar veranderingen of een diepere betekenis.

Lichte tegenvaller.

Het begin van de film zet al meteen een vrolijke sfeer neer met de zon, de Italiaanse huisjes en de praatjes van de charmeur. De gemoedstoestand van Guido is eigenlijk continu hetzelfde en dit verandert niet in het kamp.

De scènes in het restaurant en op het feest waren leuk. Geniaal hoe Guido zich steeds weer uit de verschillende situaties weet te redden (bijvoorbeeld met die zalm voor de minister). De locatie en aankleding zag er mooi uit en deed me even denken aan Eyes Wide Shut.

Erg jammer dat het zo feelgood-achtig blijft. Nergens wordt het echt spannend of aangrijpend. De bewaking in het kamp is belabberd, de joden waren niet kaalgeschoren, je hoort niemand hoesten of klagen en het hele geheel zag er gewoon te netjes uit. Ook hier levert het gedrag van Guido weer leuke momenten op, maar that's it. Voor de rest blijft het te oppervlakkig en onrealistisch.


Het begint rustig en grappig maar naar het einde toe wordt het eigenlijk steeds slapper.

Wat scoort deze film laag zeg. Ik weet nog dat ik 'm goed spannend vond, al zag ik 'm enige tijd geleden. Betonnen blokken, sproeiende helicopters, niks lijkt te helpen en het was maar de vraag hoe deze ramp opgelost werd. Nu ik dat bericht van Woutrr lees begin ik me toch af te vragen of ik niet onder invloed was toen ik Volcano bekeek. Interessant verhaal is het wel, behoort gewoon tot de rampenfilms. Toch een 3,5 hoor, maar ik ben zeer benieuwd of die foute details van Woutrr er echt in zitten. Normaal gesproken let ik ook op zulke dingen.

Interessant verhaal over een koppeltje dat een ongeluk krijgt waardoor de vrouw haar geheugen verliest. Dit is pijnlijk voor Leo en wanneer familieleden haar leven proberen te beïnvloeden stapelen de frustraties zich helemaal op. Uitstekende rollen van Tatum en McAdams en visueel ziet het er prima uit.

Je kunt er niet omheen dat het visueel erg fijn in elkaar zit: de mooie locaties worden prima in beeld gebracht met vrij soepele camerabewegingen. De jongens spelen heel erg realistisch en de frustraties tegenover hun merkwaardige vader zijn goed zichtbaar, vooral vanuit Ivan. Tergelijkertijd kun je het een en het ander gaan afvragen: waar komt de vader vandaan, wat is hij van plan en waarom gedraagt hij zich zo streng? De antwoorden worden niet getoond en dat is best maf maar ondanks die afwezigheid bleef het echte indrukwekkende uitgesloten. Ik zat ergens op te wachten maar het kwam maar niet en dat vind ik best jammer want ik weet zeker dat er met een lichte aanpassing in het scenario veel meer uitgehaald had kunnen worden. Al zijn er natuurlijk de liefhebbers die het op deze manier juist perfect vinden uitgebeeld, met alle respect.

Boeiend en eigenzinnig drama.