Opinions

Aangenaam verrast.

Ik moest wel even wennen, de stemmen leken niet synchroon te lopen met de gezichten en daar stoorde ik me in het begin aan. Ook vond ik de vrienden niet erg overtuigend maar het leek wel alsof de boys steeds lekkerder in hun rol kwamen.

Leuk tripje met te taxi, we maken verschillende dingen mee. Het is mooi smooth uitgewerkt, de zijtakjes waar we belanden lijken puur te zijn ontstaan door toeval. Het ligt er allemaal niet zo dik bovenop als normaal, we gaan gewoon van de ene plek naar de andere. Zo komen we in een suprise-party terecht, worden we aangehouden door twee smerissen en mogen we een kijkje nemen op de schroothoop, waar nog even 'n spiegel gejat moet worden.

De scène op het strand was sterk en bevatte een interessant dialoog. Nadir vertelt dat het plannetje van hun restaurant eigenlijk geen toekomst bied en zegt daarbij dat hij nog iets moet regelen met 'n meid. De frustratie breekt uit en een paar woordenwisselingen volgen. Maar omdat ze al zeventien jaar bevriend zijn wist ik wel dat dit weer goed zou komen.

Muziek past er goed bij, lekker tropisch.


Prima.

Bollywood weet het visueel altijd voortreffelijk in beeld te brengen, stiltes worden met luide klanken energiek opgevuld en qua montage is er genoeg Red Bull achterover gegooid. De makers zijn echter zó enthousiast in hun werkwijze dat de kosten alsmaar hoger worden en de inhoud vergeten word. Na ongeveer een half uur stopte het verhaal opeens en bleef men kibbelen over de miljoenen en miljarden om elkaar steeds weer te bedriegen. Het dansen en zingen was geslaagd en spontaan; dit hadden ze niet anders hoeven te doen. Wel had ik wat meer actie willen zien en eventueel een wat aanvaarder plot. Dit had gemakkelijk gekund als je bijvoorbeeld kijkt naar die achtervolging op de sluipschutter waarbij hij met een speedboot op de rijdende auto vliegt en door de vooruit springt (!). De special effects sloegen nergens op (explosie van de bom die Ranveer in de lucht gooit en de propellor die meteen in de fik stond nadat er iets in vloog) en het feit dat een groot vliegtuig maar één bemanningslid heeft maakt het niet veel overtuigender maar omdat het alles lekker over de top is kan ik daar niet wakker van liggen. De ondertiteling was ook bizar slecht maar wetende dat hier een Turkse vertaler met beperkte taalkennis achter heeft gezeten vormde dat geen obstakel. Een genietbaar stukje cinema maar er had meer ingezeten.

Prachtig om een bokser te zien die langzaamaan iedereen begint te wantrouwen en de grip op zijn leven verliest. Scorsese focust niet zozeer op het boksen zelf maar vooral op de privé-omstandigheden van Jake die er zwaar onder leiden. Dit is geen eindeloze opbouw naar een eindduel om afgezaagd het kampioenschap te vieren. Er komt hier en daar een hard gevecht terug met rake klappen en bloedspetters en dat is genoeg om aan te tonen in welk wereldje we ons bevinden. Wanneer je zo beroemd wordt als La Motta blijkt het enorm lastig te zijn om je normaal te blijven gedragen en we worden er weer even aan herinnert dat een carrière als profbokser helemaal niet zo rooskleurig in elkaar hoeft te zitten. Geweldig moment toen we heel even stilstonden in slowmotion in de boksring en waarna La Motta alsnog genadeloos afgeteugd werd door Robinson. Ook grappig hoe hij daarna nog met twee dichte ogen naar zijn tegen zijn tegenstander loopt en zegt dat hij zich staande wist te houden. Schitterende rollen, interessante dialogen, mooie settings en een passende soundtrack. Om eerlijk te zijn gewoon foutloos.

Nogal saai. Het is allemaal wat te standaard en er is geen mooie opbouw aanwezig. Verassend was Jones die in slaap viel toen Marion hem kuste en de - gevaarlijk uitziende - kleerhanger van Major Arnold. Die kale in de blote bast werd erg vreemd afgemaakt door een propellor. Die zou hij toch wel gehoord of gevoeld moeten hebben. Verder gaat het ietsjes hak op de tak en ik heb me geergerd aan die massa's mensen die allemaal hetzelfde doen. Ze lopen daar, staan daar, zonder echt een goede motivatie. Sommige badguys worden erg saai afgemaakt. Die slangen en de fakkels was wel een leuke combinatie. De special effects op het einde maken het alleen nog maar slechter. Muziek is veel te overdreven aanwezig en wordt zelfs irritant.
Jammer, ik had hier meer van verwacht ondanks dat ik geen Indiana Jones fan ben.

Hm, dat leken geen 116 minuten.

Best aardig filmpje. Europese stijl van filmmaken die me wel ligt. Rustige camera, rustige muziek, veel total shots. Zitten leuke plaatjes tussen, met de flats op de achtergrond. Ook het laatste shot is erg mooi vanuit de helicopter.
Ik zou het meer Drama noemen. Grappig vond ik het niet, al was die scene waar ze een vuurgevecht imiteerden wel goed gedaan. Acteerwerk vond ik prima, nergens aan gestoord. Mooi getimed dat shot door het raam, waarbij er ook nog iemand uit de auto stapte en de deur dicht smeet. Ook nog een aparte overgang bij die confrontatie met de bewaker ( twee schoten werden gelost, camera in de lucht....)
Al bij al is het einde nog redelijk verassend. En goed dat hij het geld weggooit.
Die special unit snap ik alleen niet echt. Ze laten 'm maar rondlopen op het dak. Pas als 'ie neerligt komen ze een kijkje nemen. Dan blijven ze nog té lang om hem heen staan in een kringetje.

Relaxed, niets bijzonders.

Ik kijk niet zoveel tekenfilms, maar ik vond dit toch een subliem werkje. Het is allemaal op schaal afgemeten, gezichtsexpressies komen goed naar voren, personages hebben hun eigen ding, het zag er eigenlijk gewoon uit als een normale film, maar dan in aan Animatievorm. Qua shots en indeling van het beeld was het niet veel anders dan bijvoorbeeld 3:10 to Yuma.

Ik was vooral onder de indruk van het begin. Die stunts en dialogen zijn allemaal tot in de puntjes uitgedacht.
Daarna gaan we verder met een redelijk cliché verhaal, maar ik vind dat ik een Animatiefilm daar niet echt op af kan rekenen. Want het zag er gewoon wel erg fresh uit. Flessen, glazen en stokken leken soms wel echt te bestaan, en dan gecombineerd te zijn met de tekenfiguren.

Rango zelf ziet er erg lijp uit. Ik vond het leuk dat de andere dieren (van het avonturengroepje) allemaal een eigen karakter hadden en dat je ze wel kon vergelijken met sommige figuren uit bestaande films. Zo was er een ouwe rot die de zaken een beetje negatief bekeek, een redelijk coole kat die de zaken op zijn eigen manier zag en speurwerk leverde, een nieuwsgierige kikker, een domme vogel met die sigaar in z'n snavel, een geheimzinnige kraai als indiaan, de mexicaanse uilen en zo nog meer. Ook het vriendinnetje van Rango had typische eigenschappen en is visueel erg goed uitgewerkt.

Ik meen ook dat er een bepaalde boodschap aan de film hing. 'Niemand kan weg uit zijn eigen verhaal, leef je leven'.


Erg mooie beelden, boeiende personages en een hoop verassingen.


Ps: waarom doen ze juist déze film níet in 3D?

Sterk spel van Gibson en de rest. Gary Sinise is hier eigenlijk wel goed gekozen met zijn sneak-bastard hoofd. Normaal vind ik 'm beter in een CSI aflevering thuishoren maar hij vulde zijn rol hier perfect in.

In eerste instantie dacht ik dat het zo'n standaard gijzelfilmpje ging worden waarbij de politie net op tijd binnen komt vallen. Gelukkig was dit geen doornsee filmpje. Er kwamen een aantal verassende wendingen aan en tot het einde blijf je je afvragen wat Jimmy's volgende zet is.

Op sommige momenten toch een klein beetje voorspelbaar. Als Tom voor de eerste keer gebeld wordt is het loos alarm, het zogenaamde schot (waarna ze vernemen dat Sean dood is) en wannneer Jimmy op straat ligt en daarna nog op staat bijvoorbeeld.

Muziek is soms overdreven aanwezig.


Goede thriller.

Niet zoveel aan.

Badguys, FBI, een held en een vriendin. We kennen het allemaal wel en wat ze ook uit de kast halen met alle auto's, geweren en vechtkunsten, we hebben het al eens vaker gezien.

Acteerprestaties lagen vrij laag. Het klopte allemaal wel... maar er was geen greintje symphatie te bekennen bij de hoofdrolspelers. Het waren saaie dialogen zonder pepers en ik vond Brandon Lee ook maar een nietszeggend figuur.

Op het einde moeten er natuurlijk nog wat Chinezen af worden gemaakt. Jake maakte een move met een kapstok en dat was wel aardig, maar verder sneuvelen ze gewoon te makkelijk. De man met het sikje bied nog enige weerstand maar het draait uiteindelijk toch om Tau, dus je weet dat ook díe gozer vroeg of laat het loodje gaat leggen. De battle op de treinrails stelde niet zoveel voor... Jake kan nog nèt zo'n metalen stang pakken en dan bereiken we de finish.

Die jazzy muziek had wat minder gekund.

Eindshot van de ziekenwagen en dan naar boven toe over de stad, die zag je ook al aankomen.


Te standaard.

Wat een interessante cast: Whoopi Goldberg, Cuba Gooding Jr., Seth Green, Atkinson... en toch viel de film erg tegen. Nadat de man bij de tafel het spel uitlegde, zette ik me al schrap. Iedereen neemt een ander voertuig natuurlijk, en allemaal maken ze gekke dingen mee ( Gooding Jr. met zijn bus vol bejaarden die allemaal gek worden terwijl hij geen chauffeur is, de koe die perongeluk wordt meegenomen, de wagen van Hitler... ). Uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer ( behalve het verhaal van Atkinson, die toch een interessante keuze had gemaakt qua transport ).

Voorspelbaar, overdreven en... niet grappig helaas.

Kaarsen, paarden, ouderwetse kostuums en potjes met inkt om formele gedichten te schrijven. Weliswaar erg onderhoudend net zoals McTeigue's V for Vendetta maar nergens echt vernieuwend of suprising. Een relatief eenvoudige opsporing waarbij bekende schrijver Allan Poe de recherche te hulp moet schieten om een figuur à la Zorro in de kraag te vatten en uiteraard wordt er een dame gegijzeld om het hartstochtelijke gevoel in de bioscoop aan te wakkeren. Vele momenten die je aan ziet komen en genoeg cliché's om na elke tien minuten te kunnen zuchten. Alice Eve ziet er ook met zandkorreltjes weer goed uit maar van Cusack ben ik nooit fan geweest. Dit is een slappe bedoeling.

Aardige blockbuster die dankzij het goede geluid en de fraai vormgegeven battles een redelijk aangename zit weet te creeëren ondanks de honderdzevenendertig sentimentele cadeaus die rond de kerstboom worden gelegd.
Te beginnen natuurlijk bij het kleine ventje die de stoere en krachtige robots omtovert in een kinderspeeltje en daarnaast bijdehand gedrag vertoonde waardoor het niet veel makkelijker om ook maar een beetje symphatie op te kunnen brengen voor dit personage.
Uiteraard bezit Hugh Jackman weer over een mooie vrouwelijke collega, ook al is dit technische beroep duidelijk meer weggelegd voor mannen. Dat is niet erg, het is leuk om er tegenaan te kijken maar Evangeline Lilly kan echt niet voorkomen dat dit gewoon een supporter rolletje is waarbij ze er vrij nutteloos bovenop zit net als een blaadje basilicum om het gerecht een mooier uiterlijk te geven. Het was dan wel weer een beetje frapant dat deze decoratie liever in het café met een biertje in de hand haar charmes wilde verspreiden dan aanwezig te zijn bij het eerste grote gevecht in het stadion nadat ze mee had geholpen om Atom er bovenop te helpen.
De uitslag van de gevechten waren in de meeste gevallen wel op op voorhand te bepalen, daar hoef je niet persé helderziend voor te zijn, en dat er een eindconfrontatie zou komen met de Aziaat is ook niet geheel onverwachts. Karl Yune, de acteur die de angstaanjagende Zeus mocht besturen kwam helaas erg matig naar voren en ik vond het nogal vreemd dat hij zich zorgen ging maken op het moment dat hij net een pak rammel had uitgedeeld aan het ijzeren maatje van Max. Dat zou misschien zijn omdat hij uitgeput dreigde te raken maar dit had hij aan moeten zien komen met de ervaring die hij als onverslagen kampioen in bezit had.
De verstandhouding tussen vader en zoon vond ik ook niet bijster overtuigend. Charlie heeft zijn kind al jaren niet gezien en wanneer hij moet raden naar zijn leeftijd gaat niet alles vlekkeloos. Toch ziet hij hem na lange tijd weer en verloopt alles op rolletjes, geheel volgens planning. Zo'n scheiding zorgt meteen voor een hoop siroop, glazuur en honing die je doorgaans liever niet overmatig in je maaltijd hebt zitten, ook al is het maar fastfood. Als je er als regisseur dan tóch voor kiest om een jongetje van elf mee te nemen in de wereld van spectaculaire conflicten en inspannende voorbereidingen, voeg er dan alstublieft niet zo'n zielig zijweggetje aan toe.
Tenzij de vloer met uien was bedekt of dat er ontroerende projecties van de Titanic te zien waren begrijp ik niet goed waarom er op het einde nog zo nodig tranen over de wangen moesten rollen, een beetje overdreven.
Overigens vind ik het vreemd dat ze die indrukwekkende move, waarmee Metro in één klap uitgeschakeld werd, niet hadden uitgeprobeerd bij andere tegenstanders.

Jammer dus dat de kok precies volgens het recept heeft gehandeld en daarbij een verhoogde dosering van de verkeerde ingrediënten heeft toegepast. Echter, bij zo'n werkje als dit kun je van te voren al een dikke winterjas aantrekken zodat je warm blijft voor een aantal boeiende shows die nou eenmaal niet dagelijks op Eurosport te zien zijn.

Ik vind dit toch een van de minste Hitchcock's.

Wederom is de sfeer goed, gezellige uitstraling zoals altijd. Leuke settings, prima aankleding.
De cast doet ook niet veel verkeerd.

Waar ik moeite mee had was het verhaal zelf. Het idee om een film te maken waarbij je de personages grotendeels volgt vanaf buiten het huis is wel aardig. Dat levert meteen wat mooie plaatjes op met die bakstenen en kozijnen erom heen. Maar op een gegeven moment had ik dat wel gezien.
Al vrij vlug concentreert de film zich op de moordenaar waardoor je meteen al gestuurd wordt. Ik had het spannender gevonden als er bijvoorbeeld meerdere potentiële moordenaars in dat appartement zaten, en dat de kijker dat op zou moeten lossen.

Op het moment dat de moordenaar Jefferies vasthoud uit het raam, komen er twee agenten aan en die rukken de moordenaar los waardoor Jefferies naar beneden valt. Lekker snugger.
Van die muziekband had ik ook wat meer verwacht. Ze zijn maar een slappe toevoeging.
Overigens vond ik dat die vrouw in bikini zich erg overdreven gedroeg... waar had zij last van dacht ik.

Wel grappig dat ze Jefferies met twee gipsbenen hebben laten eindigen.


Het was te pruimen, maar ik vond het niet heel erg boeiend.

Magnifieke prent waarbij ik met gebalde vuisten en een kalme roes heb zitten toekijken hoe een twaalfjarig meisje ontvoerd wordt en vervolgens een zware tijd moet doorstaan. Erg mooi spel van de onbekende Rachel Mwanza en ook de bijrollen kwam realistisch over. Fijne manier van filmen, de Afrikaanse muziek vult de onheilspellendheid aan en er is een goede balans tussen het mentale en fysieke geweld.

Alhoewel ik totaal geen fan ben van dit genre was deze film zeer goed weg te kijken. Goede afwisseling en niet al te veel gezever om niets. Grappig was het zelden, maar het bleef wel gewoon leuk. De kinderen deden het prima en zorgden ook voor wat extra afleiding met hun rare fratsen.

Blijft toch typisch dat er bij een romantische komedie vaak een tijdsprong wordt gemaakt d.m.v. vele scenes kort in elkaar te plakken. Dat maakt het geheel wat zwakker vind ik.

Een 7.

Expeditie Robinson op z'n Turks, met een vetzak in het middelpunt. Prachtige kerel die hardop zegt wat hij denkt en niet zoveel waarde hecht aan de mening van anderen maar wel alles uitrekent en schappelijk blijft in de omgang. Het valt op dat er een ander land achter de knoppen zit; dit kenmerkt zich vooral door de casting van de acteurs. Iedereen had zo z'n bijdrage en ze vervulden een passende rol in dit tropisch spelprogramma. Alhoewel Recep's gedrag wat tegen de grens van verantwoord aan hikte, bleef de humor om van te genieten. Simpel geschoten maar allerminst doeltreffend.

Deel 1 zag ik niet maar dit sequel zit in ieder geval vol actie en bevat enorm veel tempo. Lekker fresh met aparte figuren en vele redelijk bizarre omstandigheden. Het eerste halfuur was er wel van te spreken.

Maar toen bleek alles nonchalant te worden. Aanstellerige personages en onlogische alsmede overdreven handelingen (wanneer die meid op de uitkijk moet staan in haar Russische outfit kan ze zichzelf niet eens bedwingen om rondjes te draaien en als een grizzlybeer haar rug te krabben tegen de muur). Dat zijn van die onnodige toevoegingen. Ook bijvoorbeeld die uiterst gevaarlijke huurmoordenaar waar ze schrik voor hebben en die stoer geïntroduceert wordt met een bijpassend muziekje. Je gaat er veel van verwachten maar vervolgens verschijnt hij op de meest domme momenten en schiet hij vanuit een busje met een machinegeweer naar de overkant in een poging zijn tegenstander neer te maaien? Ik weet het. Het draait allemaal om de kick en 'over-the-top' activiteiten kun je hier wel verwachten maar zulke passages kan ik echt niet goed plaatsen. En als iemand een kill maakt gaan we direct door naar een volgende scène of wordt er een onverschillige opmerking gemaakt. Zo, dat was dat, what's next? Anthony Hopkins zei dat nog letterlijk nadat hij in een relatief lange scène iemand had omgelegd: Ok, let's go to Moscow (of een andere stad, ik weet niet meer precies welke) Jammer, want als de spelers overal zo gemakkelijk mee omgaan en voor elk zogenaamd probleem een eenvoudige oplossing tevoorschijn halen kan het me nog maar weinig schelen wat er allemaal plaatsvind.

Bruce Willis vond ik wel beter dan gepland en John Malkovich is weer grappig. Ook enkele achtervolgingen mochten er wezen met als hoogtepunt die blauwe sportwagen die 180 graden ronddraait, de vrouwelijke bijrijder in slowmotion met gestrekte armen haar pistolen afvuurt en er op de achtergrond nog een busje door de lucht vliegt.

Het wordt dan weer erg zwak afgerond met die Nachtschaduw die uiteraard nog ergens in het vliegtuig achter is gelaten en er nog een quasi-grappig gesprek aan vast wordt geplakt. Tegenvaller.

De zoveelste Hannibal Lector-film die me niet kon boeien. Ik vraag me af waarom de makers toch steeds verleid worden door hun fantasieloze brein om z'n afgezaagde en alles behalve spannende speurtocht op de markt te brengen. Ik heb geen negatieve kritiek op Anthony Hopkins want deze ouwe rot doet weinig verkeerd en past als gegoten in zo'n rol als doorgedraaide en tevens opgesloten moordenaar. Edward Norton is natuurlijk ook vrij foutloos. Maar de boeken, codes, hulpbronnen en het gezinnetje van hoofdfiguur dat op het einde in gevaar komt... het is allemaal te saai en te standaard. Zodiac van David Fincher is nog enigszins leuk aangepakt met een aantrekkelijke vormgeving en dergelijke maar de manier waarop hier alles in beeld wordt gebracht kan het magere plot ook niet bepaald rechttrekken. De bombastische muziek doet je vermoeden dat we te maken hebben met een zeer indrukwekkende thriller maar het draait gewoon om een gekke badguy die in een schijnwereld leeft en gezocht wordt door de recherche. Matig.

Traditionele onderwerpen zoals geesten en bovennatuurlijke krachten geef ik altijd veel potentie en meestal wekken ze automatisch mijn belangstelling. Zo ook hier waar enkele onderzoekers de kunstjes van illusionisten proberen te ontrafelen. Het brengt genoeg spanning en Cillian Murphy heeft een stimulerende rol omdat je als kijker ook liever de feiten op tafel legt. Die shows leveren dan weliswaar zalen vol enthousiaste toeschouwers op maar eigenlijk is het iets te gemakkelijk hoe de artiesten zomaar hun gang kunnen gaan met hun scheinheiligheid. Fijn dus hoe meneer Silver's bedrog wordt blootgesteld aan talloze mensen. Wel jammer van die nerdjes die even alles uitpluizen terwijl de vrouw met dertig jaar ervaring kort daarvoor sterft. De twist dat Buckly zelf een psychic bleek te zijn vond ik niet veel toevoegen en hadden ze van mij er uit mogen laten. Yeah, we zijn weer eens voor de gek gehouden.
Al bij al kon het iets beter en Robert de Niro hadden ze kunnen vervangen met een willekeurige opa van het bejaardentehuis. Hij zal ongetwijfeld ingeschald zijn om bezoekers te lokken en niet om een buitengewone rol neer te zetten.

Werkelijk een uitstekende beeldkwaliteit voor een prent uit 1948. Af en toe een groene vlek en wat strepen op het scherm maar that's it. Qua opzet vond ik het iets te formeel en te theatricaal; vrijwel elke scène leek een toneelstuk net zoals de balletvoorstelling dat was. De manier van praten, handelen en reageren kwam geregeld op me over alsof het allemaal om het entertainen ging en dat de inhoud niet echt belangrijk was. De settings zagen er wel goed uit en de lange dans met verschillende achtergronden was zeer mooi uitgevoerd. Het einde kwam ook vrij onverwachts aangezien ik geen enkel moment de behoefte heb gehad om op m'n horloge te kijken.

Lichte tegenvaller.

Het begon best aardig... we volgden een stelletje junks. Geweldig hoe Louis daar met z'n witte neus op de grond lag. Dan komen de main-onderwerpen aan bod: zwangerschap en verlies van een partner. Eigenlijk vullen deze twee de rest van de film in.

Het bleef te lang op hetzelfde hangen. Een rouwproces is op zichzelf natuurlijk al niet zo spectaculair als het sprookjesbos in de Efteling maar een paar verassingen waren toch welkom geweest. Die one-night-stand met Paul was ook niet echt schokkend, terwijl dat misschien één van de boeiende twists had kunnen zijn. We gaan verder met tobben, dromen en denken.

Het einde komt dan toch als een suprise maar veel verandert er niet.


Prima cast, zwakke uitwerking.

Redelijk.

De manier waarop er gefilmd werd sprak me niet echt aan, een beetje afgeraffeld zonder creativiteit en vaak vanuit dezelfde hoeken.

De beginscène met de trein en de tasjesdieven heeft eigenlijk maar weinig te maken met de rest van het verhaal. Ik vind het een beetje cheap opgelost om zo over te laten brengen dat Ally hierdoor beïnvloed is als persoon.

Pattinson en Emilie de Ravin vormen een leuk koppel met een aparte romance. Zo gooien ze water over elkaar heen op hun tweede afspraak (die huisgenoot: zijn iemands vliezen gebroken ofzo?)
Ik snap niet echt wat geheim agent 007 hier doet want de band met zijn zoon was maar matig uitgewerkt en ik had totaal niet het idee dat hij Tyler's vader was. Ook bij The Ghost Writer vond ik 'm maar een leeg personage zonder enige toevoeging. 'Mag ik de suiker'

Er zijn wat problemen en er worden er een paar opgelost.


Heeft een paar krachtige scènes maar ik zal het niet lang Rememberen.

Uitstekend drama welke niet zozeer een grensverleggend scenario bezit maar op z'n minst wel op een doeltreffende wijze is uitgewerkt. Ik heb me dit keer ook niet zoveel hoeven te storen aan de aanwezige kinderen in het spel en dat is fijn; je ziet ze er vooral bij hangen of op de achtergrond hun ding doen zonder teveel aandacht op te eisen. Ik kan me nog wel eens irriteren aan kinderen die in principe enkel als bijrol fungeren maar toch steeds te lopen bléren of dikwijls naar voren worden gebracht met close-ups. De opnames zijn mooi vastgelegd en er is goed nagedacht over het type shot voor een bepaald moment. Ik vind Mark van Eeuwen niet zo heel erg overtuigend in zijn optreden maar Loes Haverkort speelde uitstekend (ze had zelfs iets weg van Naomi Watts vond ik) en de Franse acteurs zoals die bouwvakkers zijn perfect gecast (zitten bijvoorbeeld gewoon rustig aan tafel te eten zonder overdreven gedoe). Verder ook wel mooi gedaan hoe ze twee keer een 'lotgenoot' tegenkomt op straat bij die school van haar kinderen. Wel had er misschien iets anders afgerond kunnen worden in plaats van die hakbijl en de twijfelachtige rechtszaak; ik vond het ietwat vaag hoe het nu precies zat met die bedriegende aannemer. Al bij al een positieve verassing van Nederlandse bodem en applaus voor Antoinette Beumer.

Het heeft mij niet echt kunnen overtuigen. De bijdrage van het sciencefiction genre bleef beperkt tot een lichtgevende auto en het het in rook oplossen van personen die met de kofferbank in oogcontact komen. Het stelen van wagens was op zich wel leuk en de jonge knaap wist zich prima te redden tussen zijn medespelers. Plot zelf kon me niet echt bekoren en op een gegeven moment lijkt alles te blijven hangen in langdradigheid. Er zit wat dat betreft niet zoveel ontwikkeling in en ik miste enigszins het lef om wat absurde gekkigheid naar voren te halen.

Aardig concept met die organen. Ik zie het in de toekomst (als we verder komen dan 2012) wel gebeuren. Het is zo gek nog niet, een markt met aanbod en vraag voor menselijke weefsels waardoor we onze levensduur kunnen verlengen. Visueel is het niet erg bijzonder en qua camerastandpunten en montage mocht het van mij wat zorgvuldiger worden aangepakt. Hier en daar is het een zootje en loopt het niet erg lekker door.
Forest Whitaker laat het natuurlijk niet afweten en Jude Law speelt ook goed maar het blijkt wel weer dat ik absoluut geen fan ben van Liev Schreiber. Het is echt te bizar voor woorden, steeds weer die zelfde blokhoofd.
De slachtpartij met messen en waarbij Beth steeds wapens aangaf aan Remy was strak uitgevoerd. De scène daarna in de afgesloten ruimte is ook redelijk aangepakt.
Een opvallende muziekkeuze trouwens, die ik wel kon waarderen.

Kon beter.

Eigenaardige thriller waarin een knappe vrouw rustig in en rondom haar appartement rondhangt terwijl ze lastig gevallen wordt door illusies en haar angsten moet zien te overwinnen. Een lichtvoetige en soepele vertelwijze waarbij er niet wordt geforceerd. Geluid van het tikkende klokje onder die heftige gebeurtenissen werkte goed en verder beklijven enkele details zoals het muziektrio op straat, de strijkijzer die niet aangesloten is en het bord met een konijn of iets dergelijks. Nadeel van deze voorzichtige aanpak is wel dat er enige afstandelijkheid kon worden opgerapen zijn tijdens de spannend bedoelde scènes. Ik vond het allemaal niet zo fascinerend en eigenlijk liet het einde me ook redelijk koud.

Aardig om een keer gezien te hebben; wellicht is deze - bijna vijftig jaar oude - productie inmiddels door de tijd ingehaald en kan het me daarom geen verpletterende indruk geven.

Wat een formidabele muziek zeg, ik kreeg er gewoon kippevel van.
Het verhaal, of beter de verhalen zijn leuk. Ik dacht dat Harry in eerste instantie geld wou verdienen met de cocaine maar later gaat hij het zelf gebruiken ( ook heroine..?) en hij geeft het zelfs aan zijn vriendin. Niet erg slim dus, met de gevolgen van dien. Echt veel van de handel en van de misdaad zag ik niet, de grootste scenes hierbij zijn dat Tyrone promotie lijkt te krijgen en dat hij dan opeens moet vluchten, en de supermarkt,.
Het verhaal van zijn moeder staat er eigenlijk los van, maar het is er goed tussengeplakt steeds, vreemd genoeg vond ik het totaal niet storend. En de gemixte stukjes, met geluiden bij iedere handeling ( potje, pil, koffie...) zorgen voor een lekkere vaart en houd het allemaal lekker levend. Verder wordt je continu verrast: van Harry, naar Oma, vooruit gespoelde scene, naar Harry. Ellen Burstyn doet het waanzinnig goed en ze maakt er een heel appart boeltje van.
Als Harry haar vriendin achterlaat komen er zelfs drie plots door elkaar heen. Zij belt het nummer op van de man met de dope, en geeft zich vervolgens vrij op de markt. Ik vond het echt frustrerend toen ze boos was op Harry, toen hij geen stuff meer had want hij deed juist alle moeite voor haar ( ze wilde toch op haar zelf gaan wonen en had daar geld voor nodig? ), maar dat kwam natuurlijk omdat ze verslaafd was geworden.
Applaus voor de cast en voor de originaliteit. Al dan niet voor het verhaal zelf, maar voor de manier waarop het in elkaar gestoken is.
Prachtig open einde ( Harry zal zich achteraf ook schuldig voelen over z'n ma omdat hij haar al eerder aantrof met knarsende tanden ).
Alleen jammer dat de aftiteling geluidloos was.

Sterke vertoning van een Vietnam-avontuur dat perfect ingevuld wordt door een groepje gevangenen. Christian Bale zit weer heerlijk in zijn rol. Het blijft allemaal zeer overtuigend. Als Dieter op een idee komt om de handboeien los te maken wordt de oplossing hiervoor pas de volgende dag getoont en er komt een heel plan bij kijken. Vervolgens krijgen we ook nog een close-up van de handboeien te zien waarbij er uitgelegd wordt hoe je tegen de veren kan drukken om het zo te openen. Ook de voorbereiding op de overname van het kamp is goed uitgewerkt (het spiegeltje waar Dieter mee kan spioneren, de plaatsbepaling van de soldaten in de keuken en de wapens in de hutten, de rijst die bewaard wordt, etc). Gene is een apart figuur en zorgt voor wat frustratie in de groep (ook is hij erg mager en dat moet ook aangezien hij al twee jaar opgesloten zat). De ontsnapping is spannend en het was vrij verassend dat Duane alsnog onthoofd werd. De illlusies van Dieter die daar op volgen vond ik ook vrij passend. Het einde is natuurlijk op-en-top Amerikaans met al die mensen in de barack, maar het was wel leuk om Dieter's reactie hierop te zien. Leuk dat hij uiteindelijk nog vertrekt met z'n kameraden in dat karretje met witte laken. Sterk.

Vrij sterke film.

Goede cast.
De camera blijft vaak dicht op de personages waardoor je meer mee gaat leven.

De crash zèlf had misschien ietsjes duidelijker in beeld kunnen worden gebracht.
Alhoewel ik nog nooit in een dergelijke situatie ben beland, vond ik beide perspectieven (die van Ethan en Dwight) erg aannemelijk. Je ziet het allemaal gebeuren, vanuit twee kanten. Het is bijzonder dat de dader en slachtoffer zo dicht op elkaar zitten, iets wat je niet zo vaak tegenkomt. Dit zorgt voor een hoop spanning. Ethan wil gerechtigheid en Dwight voelt zich schuldig maar heeft tergelijkertijd zijn baan die hij niet zomaar op kan geven.

American flag.


Fijn werkje, subtiel uitgewerkt.

Een gevoelsmatig en langdradig verhaal over twee tieners die per toeval hun wegen kruisen en vervolgens niet meer af te scheiden zijn. Het bleef me onduidelijk waarom Enoch al die begrafenissen opzocht; het werd niet toegelicht of hij depressief was of een dierbare had verloren. Hij komt Annabelle tegen op één van deze gelegenheden. Ik weet niet haar kapsel een gevolg was van haar ziekte maar het stond haar op zich wel. Ze had zo'n gezicht waar je je tanden even in wil zetten, uit 'frustratie' van die ongelofelijke schoonheid. De Japanse piloot vond ik maar weinig toevoegen en hij leek vooral ingebouwd om de romantische sleur te doorbreken. Ik vond ook dat Enoch ietwat neerbuigend met hem omging en ondanks hun gezamenlijke tijd leken ze niet echt plezier te beleven. De Halloween scène vond ik veel te kinderlijk in verhouding met de rest; ik dacht dat alleen kleuters langs de deuren gingen om snoepgoed op te halen. Verder deden enkele korte activiteiten zoals een ijshockeywedstrijd bijwonen of het in-een-boom-zitten met een verrekijker het geheel ietwat beknopt en fragmentarisch overkomen.

Zo bleef het maar een beetje voortkabbelen en net zoals bij Finding Forrester valt het me op dat de kenmerkende eigenzinnigheid van Van Sant grof gezegd achterwege bleef.

Schitterend. Pure realiteit. Alles komt veel harder aan omdat je weet dat het echt is. Vijand zie je niet, het blijft opletten geblazen voor die Amerikanen. Er sneuvelt nog iemand, met emotionele reacties ten gevolg uiteraard. Daarnaast hebben ze een schaakbord, gitaar en een psp als afleiding en over het algemeen lijken ze zich wel te vermaken. Wat je ook zit in de films, waarin er altijd wel wat grappen worden gemaakt. Erg mooi deze docu, het wordt van verschillende punten benaderd en je krijgt vrijwel alles te zien wat er bij komt kijken. Uitrusting en gear lijkt niet veel af te wijken van de tweede wereldoorlog, het is echt gewoon nog ieder voor zich zonder high-tech snufjes, althans in de Afghaanse bergen.

Ik kan niet anders dan de volle laag te geven.

' It seems like if we take one step forward, they take two steps back'. Taai zijn ze, de Taliban.