Opinions

Niet wat ik gehoopt had.

Ik ben het helemaal eens met Q Jones.

Ik waardeer de rust die hier wordt aangehouden, over elk shot is nagedacht.

Het verhaal is redelijk basic. Een badguy die in het verleden iets kwaads heeft gedaan waardoor er wraak ontstaat. Maar dit is verwerkt in een korte flashback op het einde, waardoor je hiervóór niet echt de haat voelde vanuit Harmonica. Sowiezo vond ik het spel van Charles Bronson niet heel erg formidabel want hij heeft bijna continu dezelfde gezichtsexpressie.

De muziek is leuk, maar je kunt dat bekende deuntje eigenlijk onder bijna elke scène gooien.


Deze verzorgde western zorgt voor een hoop sfeer en een fijne kijkbeurt maar niet meer dan dat. Wanneer je de moordenaar van je broer tegenkomt wil je natuurlijk voorkomen dat hij een dorpje opkoopt, zeker als hij de man van een mooie dame heeft vermoord. Dit is allemaal vrij logisch en heel veel spectaculaire dingen gebeuren er dan ook niet.

Aardig.

Best een aardig filmpje.

De cast is best wel oké en ze komen nog redelijk overtuigend over. Het is een samenstelling van ingevulde personages en geen groep van dezelfde mensen die willekeurig afgemaakt worden.

Soms een beetje jammer dat er zo snel geswitchd wordt tussen verschillende scènes, ze hadden dit ietsjes soepeler aan kunnen pakken. Ook de muziek valt soms in één klap stil.

Een aantal kleine dingen hadden iets beter uitgewerkt mogen worden. Bijvoorbeeld Marcy die opeens wegloopt om hulp te halen, Bert die opeens weg rijd om een dokter te halen, Paul die stil blijft staan voor dat jongetje terwijl hij wist dat die niet spoorde, Paul die inspectie neemt bij dat lijk in het water, verschillende keren de deur open laten staan... etc.

Grappig verzonnen dat Paul nog een andere groep feestende mensen tegenkwam. Hij heeft dan als het ware de rol van Henry overgenomen.
Die vreemde politiemannen, de 'badguys' en die negers op het einde waren ook wel een leuke toevoeging.


Lekker sfeertje, een paar dozen bloed, een theelepel humor en 'n country sausje. Aangename wegkijker.

Als ik die hoge beoordelingen zo zie vraag ik me toch af waar dat op gebaseerd is.
Het eerste deel van Cabin Fever vond ik best te pruimen, al had die ook wat clichés in zijn verzameling. Maar dit deel is gewoon niks waard.

Beroerde soundtrack en de muziek speelde soms onder de verkeerde plaatsen af. Ook was het geluid in het ene shot veel zachter dan het andere, dat had iets beter afgesteld kunnen worden.

Die overgangen waren té cheap. De effecten die je zelfs bij Windows Movie Maker kan toevoegen om een overgang te creeëren waren hier toegevoegd: een rondje, vierkantje, of wegslepen van links naar rechts. Dat mag gewoon echt niet, het ziet er niet uit. Vreselijk, storend en lelijk.

Opeens gebeurde het: iedereen begon bloed te spugen en het schoolbal was veranderd in een nachtmerrie. Een enkele keer spuugden er zelfs een koppeltje tegelijk bloed, erg romantisch.
Opmerkelijk ook dat het virus hier veel sneller in werking ging dan bij het vorige deel.

En daar kwam die hand op de schouder weer: 'oh, didn't mean to scare you'. Het enige verschil is dat ze hier eigenlijk helemaal niet schrok, maar wat blijft het toch hatelijk.

American Flag.

Ik vroeg me trouwens nog af wat de bedoeling van dat konijn was...


Niks waard. Mijn herinnering zal vooral blijven bij die dikke naakte vrouw in het zwembad, dat zie je niet elke dag.

Een niet-alledaagse horror waarin vijf jongeren nietsvermoedend het slachtoffer worden van een geheim spelprogramma in een verlaten boshut. Redelijk potentievol maar ik had het iets enger gevonden als de kwade wezens gewoon duivels waren en niet bestuurt werden door deze zakenlui in keurige pakken. Het einde werd een chaos en liep uit de hand. Onlogisch ook dat de twee overlevenden met één druk op de knop zoveel heisa weten te veroorzaken terwijl ze daarvoor nog continu in de gaten werden gehouden. De eerste helft was vrij sfeervol met een leuke tongzoen scène en een aantal harde kills maar later werd het vaag en die ondergrondse goden waren nogal vergezocht.

Beslist geen alledaags kijkvoer. Het is op zo'n manier in elkaar gestoken dat er vele opties open blijven en dat je als toeschouwer diverse vragen kunt stellen. We worden overal tussendoor geslingerd en alhoewel dat een stukje onheilspellendheid met zich meebrengt begon ik me er steeds meer aan te ergeren. Het lijkt alsof de makers je liever willen verassen dan op sleeptouw mee te nemen. Zo komen er ook geregeld flashbacks terug, zijn er vage schimmen/hallicunaties toegevoegd en wordt er met de soundmix een hoop gesuggereerd. De montage is onnodig complex en het verhaal met het gehandicapte zoontje staat eigenlijk compleet los van de rest. Enige binding is het vliegveld waar we zowel Anotoine en Laurent door de hal liepen. De dromen van Carole gingen weliswaar over het jochie maar dat vond ik nogal vaag en vergezocht. Ja, het is van behoorlijk niveau en de cinematografie is mooi maar ik ben niet ingepakt van deze samenstelling.

Behoorlijk erotisch getinte thriller die je op een amateuristische wijze doet herinneren aan zeer geslaagde werken als Eyes Wide Shut en Martyrs. Chantal Demming en Babette Holtmann (twee namen die ik nog niet eerder had aangetoffen) doen weinig verkeerd en zijn overtuigend genoeg maar ik sta weer te kijken van een paar dialogen die te geforceerd overkomen en vanuit het niets een aantal bizarre wendingen aannemen. Erg zonde, en over het algemeen helaas typerend voor een Nederlandse productie.
Het gesprek met de psycholoog vond ik onnodig en doordat dit er steeds willekeurig tussen de gebeurtenissen was gemonteerd zorgt het ervoor dat je uit de beklemmende sfeer wordt gehaald die juist getracht wordt hier te scheppen. Ook de 'alledaagse' situaties met een vrij lelijke belichting die ons meer inzicht zouden moeten geven in het leven van Stella vond ik niet altijd even toepasselijk en veel voegde het allemaal niet toe.
De spannendste momenten vind je toch terug in de kille ruimte waar de twee vrouwen opgesloten zaten. Ook de operatietafel heeft een beklemmende ondertoon waarin aanvankelijk veel gruwelijke handelingen plaats leken te vinden terwijl het naderhand enkel een uitdagend spelletje bleek te zijn zonder echte moordzuchtige intenties.

Het zijn vooral de pikante beelden in combinatie met een openbaring van de deels ontevreden señora die voor een redelijk spannend geheel zorgen maar echt overtuigd ben ik niet en ik heb het idee dat de makers iets te schokkend uit de hoek wilden komen.

Ik heb de gecensureerde versie gezien, maar er kwamen wel veel borsten en billen in voo. Blijkbaar is de regisseur hier geobserdeerd door. Het verhaal zelf... What the f*** is dit? Caligula wordt verheerlijkt tijdens de gehele film, hij vind zichzelf helemaal de man maar eigenlijk is het gewoon een 100 % gaylord. Alle mensen die er bijlopen zijn leeghoofden en slaven. Een vingerknip en ze staan op, doen dit, doen dat. Hoofdrolspelers presteren maar matig, Tiberius vond ik dan nog het leukste overkomen. Ik heb me echt zitten ergeren in sommige scenes. Het gedeelte waarin Drusilla dood op bed ligt is bijvoorbeeld slecht uitgevoerd door McDowell.
Toen kwam er nog een openlucht scene voorbij, met manschappen en schilden. Erg vreemd gemonteerd dat, ik dacht eerst dat we nog in dezelfde scene zaten. En ook daar trouwens kan de geweldige Caligula alleen maar dom zitten te lachen met een schelp tegen z'n oor.
Het stelt echt allemaal niets voor en waarschijnlijk dachten ze wel genoeg te kunnen imponeren met verschillende settings ( die ik onmiddels ook al beu was ) en de versierde kostuums. Niet dus, regelrechte tijdverspilling.

Skippen dit!

Originele openingsscène waarin er werd gezongen voor bejaarden. Vervolg blijft lekker authentiek en we bevinden ons in een verlaten Franse streek waar de bewoners er rare gewoontes op na houden. Ieder zo z'n cultuur zullen we maar zeggen. Als het hoofdpersonage het motel betreed weet je niet precies wat er gaat gebeuren en dat is natuurlijk mooi. De eigenaar leek niet veel kwaad te kunnen doen en je zou denken dat er nog iets om de hoek komt kijken maar wanneer hij de foto's steelt en de jurken in het busje streelt zie je verontrustend hoe het is ingedeeld. Er volgt een nare periode. Waar ik wat lichte twijfels bij had was het feit dat Marc al direct hopeloos begon te janken toen hij zijn haren eraf werden gehaald. We zagen hem niet echt verontwaardigd reageren en hij heeft het nooit uitgeschreeuwd. Nu is dat misschien een cliché maar ik vind het altijd wel fijn als de protagonist in ieder geval al zijn opties heeft afgewogen en niet meteen de moed opgeeft. Ook vroeg ik me af waarom Bartel twee stalen pinnen door de polsen van Marc slaat want hij wide hem/haar nog gebruiken en riskeert nu juist dat 'ie doodbloed. Gelukkig voelt het allemaal wel vernieuwd aan en dat is te danken aan een zwijn dat een enorme kabaal maakt.. Daarnaast zitten er gewoon heerlijke scènes tussen zoals het duistere pianospel, de eerste kerstdag met Boris en de finish bij het drijfzand waar hij uiteindelijk toch nog de woorden ''I loved you'' naar buiten brengt omdat hij zich realiseert dat zijn medemens het ook niet voor het zeggen heeft.

Vrij onschuldige roadmovie waarin drie jongeren met elkaar op pad gaan na het overlijden van hun gezamenlijke vriend Matthew. Er gebeurt weinig schokkends; geen parachutesprongen, slangenbeten of aardbevingen. Er wordt een moeder opgebeld, een boek gelezen en een paar one-night-stands uitgevoerd. De interactie tussen elkaar is wel goed en ze belanden op enkele onverwachte plekken maar uiteindelijk blijft het iets te kaal om echt bijzonder te worden.

Honderd procent Amerikaans. De humor uit zich vooral via geslachtsdelen en uitwerpselen en de goedkope wendingen had ik al uitgeschreven toen ik voor de kassa stond. Ik had mijn - toen nog volle -popcornbak liever aan iets creatievers besteed. Aangezien je van te voren nooit precies zeker weet hoe iets uit gaat pakken had ik mijn vooroordelen opzij geschoven en alles gewoon op me af laten komen. Naarmate de tijd vorderde bleek het toch lastig om ontwetend te blijven kijken. Presidentkandidaten die elkaar op deze manier te lijf gaan... het is belachelijk. Ook het publiek dat totaal ontspoorde bij die tekening van de regenboog bezorgde me irritaties. Het is weer zo'n komedie waarin de personages zelf niet kunnen denken en alles al vastgelegd is. De punch in het gezicht van de baby was redelijk fraai in slowmotion naar voren getoverd maar ook bij deze stap voorwaarts doen we er weer twee terug: de klap wordt herhaald bij de hond en even later zegt iemand dat deze baby had aangegeven dat het niet zoveel voorstelde (alsof hij fatsoenlijk kan praten). Tenslotte waren de nieuwszenders die de tussenstand kwamen melden waren ook erg vervelend. '' Ladies and gentlemen.... hij heeft een video waarin hij de liefde bedrijft met Cam's vrouw en hij staat nu op 31 punten... woehoe!!'' Het benadrukte nog even hoe goedkoop alles was. Slecht en ondoordacht.

Totaal nietsvermoedend ben ik hierin gestapt zonder enige achtergrondinformatie of nagelopen recensies en nu pas zie ik dat de slachterijen uit de eightees voor opschudding hebben gezorgt. Nouja, die handelingen kom je ook echt niet gauw tegen in de gemiddelde horror/documentaire of wat voor genre dan ook. En alhoewel het waarschijnlijk goed voor de lijn is en gewoon onderdeel is van een andere levensstijl blijft zo'n ontleding van een schildpad vrij verontrustend voor de Westerse wereld. De verkrachtingen en martelingen zagen er ook allemaal overtuigend uit. Petje af daarvoor. Echter qua structuur en opbouw kunnen er niet veel prijzen worden uitgereikt en ik vond het vreemd dat we eerst de onderzoeker op zijn vakantie mochten volgen om daarna pas de beelden te tonen van de voorgangers die het niet overleefd hadden. Als ze dit andersom hadden gedaan kon er nog een beetje spanning worden gebracht. Nu hebben we twee losstaande verhaaltjes die het allebei moeten hebben van de opmerkelijke rituelen en ik bleef redelijk geboeid maar eigenlijk levert het verder niets waanzinnigs op. Beetje vreemd ook dat ze gewoon rustig door bleven filmen toen hun kameraden in stukken werden gehakt.

Als je je aandacht erbij houd is dit een hele mooie film. Zowel de cast, de plaatjes en het verhaal zitten goed in elkaar.

Ook een heel ander soort oorlogsdrama dan anders.

Uitstekend drama over een vrachtschip dat gekaapt wordt door enkele Solamiërs. De aanloop er naartoe is zorgvuldig verwerkt: we zien de piraten op hun eigen strand, waar nog een jeep arriveert om iedereen aan het werk te zetten. Omdat je kort hiervoor Richard al op zijn schip werkplek rond hebt zien lopen weet je dat hij belaagd zal worden en deze inleiding maakt zo al best veel indruk. Die verslaggeving van beide kanten wordt aangehouden. Krachtig in beeld gebracht hoe deze arme Afrikanen op zoek zijn naar geld en ze komen erg dreigend over. Een paar keer vroeg ik me wel af of het niet slimmer was geweest om een andere keuze te maken. Bijvoorbeeld toen ze aan bord klommen van het schip nadat die sproeier was uitgevallen. Richard had er beter wat man op af kunnen sturen om die ladder terug de zee in te gooien en om desnoods terug te schieten op de indringers. Wellicht is dit riskant, maar het is nog riskanter om ze zomaar aan dek te laten komen. Ook had de crew naar mijn idee wat meer kunnen doen op het moment dat ze Muse gevangen hadden in de machinekamer en die ander e gast glas in zijn voet had. In ieder geval weergaloos neergezet door Hanks en de donkere mannen en alhoewel weer typerend Amerikaans met een uitgebreide showcase van al hun beschikbare middelen is het toch schitterend om die samenwerking tussen alle partijen te volgen.

Ik vroeg me trouwens af waarom Richard op de reddingsboot naar buiten riep: ''Ik zit op stoel 15!''. Zat hier een verborgen boodschap in?

In mijn ogen falen dit soort films. Ze zijn totaal niet grappig en de actie die erin wordt gestopt is eigenlijk doodsaai omdat je toch wel weet hoe het allemaal loopt.

Die kinderen waren vreselijk irritant met hun opmerkingen. Ook de politie-agente was nogal vervelend met haar gestuntel.

Het is wél aardig gedaan dat we eerst Daniel Miller volgen in z'n auto, en daarna pas Franklin ontmoeten.

Het ziet er wel verzorgd uit verder, maar toch standaard Hollywood.

Saai.

Heel erg jammer.
Ik had er hoge verwachtingen van, en ik was ook onder de indruk aan het begin.
Mooie overgangen, je beland echt sneaky in de volgende scene. Die collega's van hem zijn wel grappig met hun domme dingen. Het vetste vond ik dat die kung-fu gast een bitchslap gaf terwijl hij heel erg stoer deed. Maar eigenlijk staan deze ventjes wel gewoon los van de situatie, ze worden als het ware toegevoegd. In de beschrijving staat: '...die allemaal hun eigen redenen hebben om s'nachts op te blijven' maar daar wordt niet veel mee gedaan.
Het is een aardig idee om alles stop te zetten en de hoofdpersoon er doorheen te laten lopen. Dat ziet er leuk uit, helemaal als bepaalde lichaamsdelen onbedekt zijn. Alleen wordt dit later in de film 'n beetje teveel herhaald en hier raakte ik ook 'n beetje op uitgekeken.
De voetbalscéne vind ik veel te lang duren. Het voegt sowiezo helemaal niks toe, behalve dat die baas een gebroken neus krijgt. Maarja, daar lachen kinderen van twaalf jaar om...
Muziekkeuze kon ook wel wat beter. 'Last night a dj saved my life' draaide ze op dat feestje, en nog een ander saai nummer kwam voorbij.

Je kunt het allemaal wel zien aankomen vanaf 'n bepaald moment: hij treurt om z'n ex en het belangrijkste is dat hij een nieuw vriendinnetje krijgt.

Het einde... erg leeg.

Een lichte teleurstelling.
Met behulp van 'n voice-over wordt er een waargebeurd verhaal in beeld gebracht maar om eerlijk te zijn verslapte mijn aandacht op een aantal momenten. De cast is welbekend en kan deze prent de nodige overtuigingskracht leveren. Het camerawerk heeft ook genoeg aandacht gekregen, we zweefden erg soepel van de ene naar de andere plek. Waar het mis ging voor mij is het gebrek aan structuur want met een speelduur als deze moet je toch enigszins alles op een rijtje hebben. Ik had nu het idee dat alles op tientallen verschillende manieren had kunnen worden gemonteerd en de ene scène leek niet veel belangrijker dan de andere. Ook vond ik het jammer dat Ginger op een gegeven moment alles naar zich toe trok, terwijl zij in eerste instantie enkel bestemd was om Sam van plezier en afleiding te voorzien. De soundtrack heeft me overigens ook niet weten te overtuigen, het leek een stel nummers die allemaal maar willekeurig uit waren gekozen. Ze bevatten een soort van vrolijkheid en het zorgt ervoor dat de hele boel een feestelijke ondertoon krijgt en dat is goed, maar het bleef soms een beetje hangen en toen begon ik me af te vragen of dat echt nodig was. House of the Rising Sun van de Animals bijvoorbeeld.
Dit is geen doorsnee filmpje en ik kan het dan ook best begrijpen dat het publiek deze productie van Scorsese zeer kan waarderen maar naar mijn idee had het iets zorgvuldiger aangepakt kunnen worden, ondanks de tip top uitstraling die het heeft.

Een van de slechtste Bond-films.

Ik keek deze in de bios en volgens mij waren de meeste mensen het sterkst onder de indruk bij de touwslagen die hij kreeg op dat stoeltje. Veel actie zit er niet in, en het pokerspel stelt niet veel voor, helaas.

Wel wat mooie beelden en prima geacteerd, maar zeker niet om aan te raden.

- 2,5 -

Charmante oldtimer met sterke acteurs en een sfeervolle aankleding maar eigenlijk gebeurde er niet zoveel en de actiescènes waren matig tot hilarisch verwerkt (ontsnapping voor de gevangenis bijvoorbeeld). Kijkt redelijk weg maar de overgangen tussen diverse scènes waren nogal lomp en de leegheid begon te jeuken.

Prima film, ik vind 'm zo gek nog niet.

Shannyn acteert niet geweldig, maar wel gewoon prima. Ik kan het verhaal niet voorspelbaar noemen en ik was benieuwd steeds wat er ging gebeuren. Leuk, ze is verdwaald in een doolhof en moet de uitgang zoeken, daarbij zit er iets achter haar aan én ze komt iemand tegen die óók de uitgang kwijt is.

Je kunt het einde flauw vinden.. maar dat bederft de film toch niet vind ik. Verassend gewoon.

- 4 -

Grotten: het blijft een fascinerend onderwerp als je het mij vraagt. Deze documentaire hield mijn interesse in stand en brengt een leerzaam beeld van de ondergrondse ruimtes. Iedere keer dat het beeld even zwart werd zette ik me schrap voor de onderbreking omdat National Geographic meestal opstaat met dit soort thema's. Fijn dus zonder reclame. Vergezeld door mysterieuze achtergrondmuziek, vloeiende camerabewegingen en informatieve gesprekken wordt er een boeiend verhaal gecreëerd. De 'stoffelijke vondsten' die de onderzoekers waarnemen vertellen iets over het verleden waarbij niet precies duidelijk is wat de boodschap er van geweest zal zijn. Mooi dat ze de camera op een stok wisten te bevestigen waardoor ze de achterkant van die hangende rots konden filmen (al bleef mij die 'naakte dame' wat onduidelijk). Ik waardeer de moeite van alle betrokkenen om zo'n cultureel erfgoed bij het grote publiek aan het licht te brengen.

Best een prima gevangenisfilmpje.

Wat ik jammer vond is dat er zoveel gepraat wordt. Overleggen, discussiëren, onderhandelen en verder gebeurd er niet zo gek veel.

Het camerawerk kon ook wat beter.

Nergens werd ik echt meegeslepen in de film, het maakte eigenlijk niet heel veel indruk. Ietsjes meer afwisseling was welkom geweest want het leek zich nu allemaal af te spelen in een half uurtje ofzo. Veel op dezelfde plekken met dezelfde personen geschoten.

Maar de cast bracht het er redelijk vanaf en vooral Malamadre was het overtuigende figuur.

De spanning weten ze af en toe goed op te bouwen.

Niet slecht, maar ik ben 'm zo weer vergeten.

Warme, rustige en emotionele zoektocht naar de vader van een kind. Dora en Josué zijn twee interessante tegenspelers en tijdens hun reis worden ze bijgestaan door soepele achtergrondmuziek. Helaas blijft de hele trip nogal duf en vanzelfsprekend zonder echte grote verassingen waardoor het blijft hangen in een langdradige toestand die je op geen enkel moment weet te overdonderen. Althans, het deed me niet zoveel en afgezien van een paar leuke dialogen heb ik niet extreem veel noemenswaardigs mogen aantreffen.

Ik begrijp niet helemaal wat hier de bedoeling van was. Die lui van de CIA waren wel heel matig gecast en Dwayne Johnson kreeg een ingetogen, ietwat domme rol met een regenboog op z'n shirt, een heuptasje en hij speelde graag de vrouw van Hart tijdens het rollenspel. Lijkt misschien allemaal onschuldig maar het is al vaker aangetoond door insiders dat Hollywood wordt beheerst door een zogeheten Gay Maffia. Hier en daar valt er wel te glimlachen maar over het algemeen vond ik het allemaal vrij slapjes.

Zeer aardige prent die nergens echt sentimenteel wordt en continu een onderhuidse spanning weet te creeëren. Landschappen zijn fraai, aankleding is mooi, belichting is goed, acteurs zijn sterk en het bloed is aanwezig. Klappen worden royaal uitgedeeld en vrouwen worden daarbij niet overgeslagen. Het plot zèlf is vrij doorzichtig maar dat doet niets af aan de sfeervolle tocht van de zeven Romeinen. Ze hebben het koud, zijn moe, hebben pijn en dat kun je duidelijk zien. Chapeau daarvoor, iets wat toch cruciaal is om geloofwaardig uit de verf te komen. Deze uitspraak vond ik wel interessant: ''Haar ziel is een leeg vat dat alleen gevuld kan worden met Romeins bloed''. Het einde is niet zomaar afgeraffeld en we krijgen nog een aantal spannende duels voorgeschoteld. Ja, heerlijk ouderwets avontuur.

Hilarische tafarelen en waanzinnige moppen waardoor het echt gieren en brullen was. Nee, helaas. Het is weliswaar vrolijk en er lijkt niet veel aan de hand maar als komedie raakt deze winterse tienervakantie al gauw ondergesneeuwd door oppervlakkigheid. In eerste instantie pakt Kim een baantje als hotelmedewerker maar wanneer ze op stap gaat met de jongens (waar ze tijdens haar werk al oogcontact mee had) ontdekt ze zomaar haar talent op de piste. De stuntelige serveerster wordt dus omgeruild voor een stoere chick en vervolgens staan de prachtige landschappen centraal. Kim's vader kan uitgerekend geen magnetron bedienen en de rijke macho maakt het natuurlijk uit met zijn beeldschone vriendin.
Het is geen straf om deze coole sport te aanschouwen maar die afdalingen kunnen de leegte niet opvullen en het feit dat ons hoofdpersonage de eerste prijs binnensleept na wat geïmproviseerde trainingen is echt onwerkelijk.

Een aardig idee om de identiteit van twee mensen om te wisselen. Niemand weet ergens vanaf en wanneer je het probeert uit te leggen wordt het opgevat als een science-fiction verhaal. Redelijk fascinerend dus, maar jammer genoeg is het afgezien van enkele glimlachende momenten niet echt grappig. Ik blijf me verbazen hoe dergelijke producties steeds weer dezelfde vorm en uiterlijk bevatten ondanks ze over een andere inhoud beschikken. Het ziet er allemaal zo gelikt uit: overdreven make-up, bouwlampen die de gehele set belichten en oppervlakkige karakters die buiten een poging tot flauwe humor geen enkele toevoeging hebben. Het is te opgezet, te duidelijk en te alledaags, ondanks het feit dat Dave Mitch is en Mitch Dave.

Aardig.

Ben Affleck en Samuel zijn een interessante combinatie in deze thriller en zij dragen de film eigenlijk helemaal. Die vrouw van Gavin vond ik tegenvallen.

Geldzaken, familie, werk, dossiers. Ik vond het niet heel erg interessant om eerlijk te zijn maar er waren genoeg spannende dialogen.

Verder zit alles 'n beetje standaard in elkaar. De grote stad, kantoor, een beetje saaie vormgeving en camerawerk maar goed daar wordt de aandacht hier niet op gelegd.

Prima om een keer gezien te hebben.

Best tof om de merkwaardige rapgroep Die Antwoord tegen te komen; ik wist niet dat deze Zuid-Afrikanen ook acteerden. Volgens mij voelen ze zich wel thuis in hun gangster rol. Wat ik vooral jammer vond was de twijfelachtige inbreng van Hugh Jackman als Vince die ogenschijnlijk heel druk bezig was om zijn Moose-robot aan te kunnen krijgen. Ik begreep zijn chaotische gedrag niet echt en ik vond het lichtelijk vervelend hoe hij telkens de vaart eruit haalde en de boel kwam dwarsbomen. Eigenlijk begon Deon (Dev Patel) me ook steeds meer te irriteren; net wanneer het leek alsof de groep klaar was voor een overval om de schulden af te kunnen lossen kwam Deon weer aanlopen met een doos vol speelgoed. In totaliteit toch wederom een geslaagde sci-fi van Blomkamp die overigens een duidelijk thema lijkt te hanteren.

Jammer dat onze Noordzee zo troebel en vlak is. Als ik langs een geschikte kust in het buitenland zou wonen had ik beslist al een poging ondernomen om te surfen. De golven zien er indrukwekkend uit en wanneer er planken overheen sjezen wordt het alleen maar toffer. Jay, een jochie die op jonge leeftijd al passie voor de sport had probeert zijn droom waar te maken. Vanzelfsprekend gaat dit niet zonder slag of stoot en wordt het hier en daar wat sentimenteel. Zo komen er een vriendinnetje, een pizzatent, vijanden, een ongelukkig moeder en het overlijden van Brenda in terug. Gelukkig zitten we hoofdzakelijk met onze hoofd op het water en verwateren de zakelijke hoofdstukken zodat je alsnog kunt watertanden. Er wordt flink getraind, de beelden zijn prachtig en er wordt treffend afgesloten.

Deze chatroom is aardig opgezet met een stijlvol blauw hotel dat als basis dient voor de communicatie waarbij er in royale kamers gesprekken gevoerd kunnen worden. Zo is er een kamer met graffiti waarin iemand gepest wordt en eentje waarin een vrouw kinderen verleid om zelfmoord te plegen. Het groepje van vijf (met uiteraard weer een neger) praat onderling over een aantal onderwerpen en al gauw komen Jims moeilijkheden naar boven. De voorgeschiedenis bij ieder individu en de animaties vond ik niet helemaal nodig maar eigenlijk zat ik min of meer 'aan de buis geluisterd' dus als thriller is het zeker geslaagd. Wel een afschuwelijke poster.