Opinions

Zoals wel vaker is het weer interessant om op pad te gaan met enkele vrienden die iets ligubers te wachten staan. Deze prent kan ik extra waarderen vanwege de manier van filmen en de mysterieuze opnamelocaties. Redelijk origineel om de beruchte ramp terug te halen en er een andere weg mee in te slaan. Het pakt goed uit maar helaas is het ook vaak wat voorspelbaar en kun je spreken van 'the same old song'. Daarnaast waren er diverse toevalligheden terug te vinden zoals het huwelijksaanzoek waarna ze worden bestormd (en dat is allemaal nog helder opgenomen ook) en het einde was nogal flauw. Uiteindelijk is het een prima donkere horror geworden die genoeg spanning weet te brengen maar geen eeuwige indruk achter laat.

Dit is de film met die bijzondere scène in de auto, ik had 'm al aangetroffen in een topic en nu kwam hij opeens voorbij.

Het is mooi gefilmd met af en toe lange shots, net zoals bij [Rec] bijvoorbeeld. Er zaten op een gegeven moment zelfs bloedspetters op de camera, ik had even opgelet hoe die er weer af gingen want ik kon me niet voorstellen dat de cameraman met een doekje ging zitten vegen. Blijkbaar was het toch met after-effects gedaan want ze verdwenen gewoon stuk voor stuk. Verder was het camerawerk dik in orde en de settings zagen er ook lekker grauw uit. Het lijkt zich allemaal werkelijk af te spelen, mede door alle kleine details zoals twee kippen die je aantreft bij het lopen op de trap, de vogel die op de paal zit als ze met dat bootje naar buiten komen, die varkens-ballon in de lucht, de bevalling, het vliegende bloed als Clive met een kastje tegen de wang van die gozer slaat, etc. .

Cast is goed, alleen van Pam Ferris ben ik niet echt te spreken.

Misschien had het allemaal ietsjes duidelijker kunnen zijn want ik merkte niet echt dat Kee centraal stond en dat alles om haar draaide. Het leek meer alsof er sowiezo een oorlog aan de gang was en de gedachte erachter vind ik lichtelijk vaag.


Het concept is zeer overtuigend uitgewerkt, maar ik ben toch bang dat ik 'm snel weer vergeten ben.

Begon behoorlijk dramatisch met een vrouw in de auto die continu lag te zaniken over van alles en nog wat. Dat sloeg echt nergens op. Maar goed, ik heb hier maar doorheen gekeken en op een gegeven moment belandden we in een verlaten dorp. Natuurlijk is bellen niet mogelijk, lijkt het VVV-kantoor gesloten en is de boel zo uitgestorven als een dinosaurus rex. Met dat 'onbekend terrein' - sfeertje blinkt deze Children of the Corn ook niet uit maar ik vond de claustrofobische scènes in het maïs best aardig overkomen en het feit dat de echtgenote vrij snel het loodje legt is eens wat anders dan anders. Die cadillac werd ook lekker hard aangepakt, hier en daar zit een grove steekwond en de herinneringen aan het slagveld van Vietnam waren er soepel tussen gegoten.
Het geloof in God had wat meer op de achtergrond mogen blijven en die snotneus met zijn grote hoed was vrij irritant maar voor een simpele no-brainer vind ik deze 90 minuten acceptabel.

Het begon allemaal 'n beetje cliché en ik was niet erg gecharmeerd van dat blije gedoe. Maar toen de kinderen gemeen werden kreeg de film een mysterieus sfeertje. Ik vond het opvallend dat het s'middags was. Het wordt gedurende film nooit donker, het is zelfs extra licht door die sneeuw en alles speelt zich af in één dag.

Ik vind het wel origineel: kinderen die aan het moorden zijn, waardoor de ouders hún juist moeten killen. Het was maar de vraag wie het overleefde: het kind of de volwassene.

Eigenlijk iedereen vond ik wel aardig spelen.

Camerawerk was lekker rustig, muziek was mooi.

Leuk einde.

Best verassend filmpje, had al zo'n vermoeden dat 'ie uit Engeland kwam.

Aardige actiethriller met een paar spannende scènes maar ook met de bijbehorende ongeloofwaardigheden (Tim bedreigt Arlo met een wapen waarna Arlo opeens wèl de afslag naar rechts wil nemen... alsof Tim ooit de trekker over zou halen). Nergens wordt echt een krachtige impressie behaald maar de overtuiging is nèt genoeg om te kunnen blijven boeien. Het gegeven met een ijscotruck is leuk bedacht net zoals het bootje waarmee ze van een berg afglijden. Effecten zien er degelijk uit, badguys zijn prima gecast en het hele boeltje is gewoon aardig gefilmd.

Aardige docu en de chimps leken net mensen maar om voor oscar nou een oscar uit te reken lijkt me wat te ver gaan. Het is allemaal wel eens eerder (en wellicht beter) vertoond op National Geographic en de trage Nederlandse voice-over maakt er eerder 'n klokhuis aflevering van in plaats van een huiverige jungle belevenis. Terwijl de middelen wel beschikbaar zijn en de cameraploeg dicht op de harige huid zaten. Veel langer had het niet hoeven te duren.

Spannende thriller die gemakkelijk wegkijkt en je eigenlijk continu blijft boeien. Sterk gespeeld door de hoofdrolspelers en de jaren negentig uitstraling heeft me weer een positieve gemoedstoestand bezorgd. Het principe om een moord verborgen te moeten houden levert voldoende betrokkenheid en dit wordt aangevuld met een paar listige oplossingen van de personages. Wat China hier mee te maken heeft begrijp ik niet helemaal; als iemand hier een verklaring voor heeft hoor ik die graag.

Het kleine Frans dorpje krijgt een nieuwkomer die meteen een winkeltje gaat beginnen terwijl de burgermeester ( mooi gespeeld door Alfred Molina) andere plannen heeft. Moeder, dochter en kangoeroe leken het moeilijk te gaan krijgen maar de zaak hoefde geen enkel moment dicht en ondanks een paar problemen kon Vianne gewoon haar gang gaan. Bijrollen zijn niet erg divers en vrijwel alle burgers die je voorbij ziet komen staan op het einde plotseling mee te helpen in de keuken. Dat jochie met het Hitler-kapsel irriteerde me en de manier waarop Comte de Reynoud van zijn geloof afstapt (etend in de vitrinekast) was erg kinderlijk in verhouding met de wat sirieuzere scènes. Toch heeft de regisseur deze chocola niet té zoet gemaakt en blijft de romance met Roux redelijk nuchter zodat niet alle waarde verloren gaat.

Deze opzet had een stuk slechter verwerkt kunnen worden. Gelukkig blijft het ondanks de onmogelijke handelingen vrij realistisch en doen we steeds weer ontdekkingen die niet direct voor veel sensatie in de zaal moeten zorgen maar die ook erg interessant zijn voor onze hoofdpersonages. De zaak werd niet teveel gedramatiseerd en verontwaardige burgers of een FBi-corps dat ten einde is raad bleef achterwege. We zien enkel de betrokkenen bij het desbetreffende voorval en dat is een aangename keuze. Het enige jammere was dat ik de trailer van deze Chronicle was tegengekomen bij diverse andere bioscoopbezoeken waardoor er vele trucks al verklapt waren.

Geslaagd.

Je hebt vele misdaadfilms die ingevuld zijn met een hoop gevaarlijke criminelen die allemaal netjes aangekleed zijn met een stropdas en een hoed. Een sigaar is in de meeste gevallen geen overbodige luxe en er wordt veel whiskey gedronken door oude mannen met baardjes die chillend in hun sofa's een paar orders uitdelen. Het is vaak tot in de puntjes duidelijk wie bij welke partij hoort en waar precies het gevaar op de loer ligt. In de City of God is het allemaal een stuk minder voorspelbaar want op elk moment kan er iemand worden neergeschoten zonder dat ook maar iemand er iets van merkt. Bovendien staan de bazen van de bendes ook gewoon op straat te schieten en te schelden waardoor het geen bouillon is maar echt een linke soep. Het gaat niet via via maar gewoon rechtstreeks pief paf zonder te vergaderen of na te denken en er wordt zo snel mogelijk afgehandeld met de mensen die een opstandig karakter hebben. De kogels hebben geen syndroom van Down want deze raken vaak genoeg het doelwit. Je zou dus kunnen stellen dat dit geen misleidend sprookje is die het geweld onder de jongeren juist stimuleert omdat het gebruik van wapens en de drugs heel erg stoer is, maar dat het gewoon een aardig realistische weergave is van de zogehete 'onderwereld'. De Zuidelijke acteurs verdienen stuk voor stuk een schouderklopje. Toch kwam het allemaal niet erg impressive op me over en één van de factors die daar voor verantwoordelijk is moet ik toch toewijzen aan de voice-over. Ik blijf het vervelend vinden, zo'n samenpakkende stem die ervoor zorgt dat het niet meer zoveel uitmaakt wat je nu eigenlijk waarneemt op het scherm. Daarnaast ben ik geen fan van die übersnelle montage. Er wordt continu geswitchd tussen allerlei verschillende shots en aan de ene kant wordt er hier een soort van chaos mee gecreeërt maar aan de andere kant lijkt het allemaal niet echt belangrijk te zijn want we gaan steeds weer vlug weg van het desbetreffende onderwerp.
Hetgene wat het meeste indruk op me maakte is de intro met de kip. Je zag dat hij bang was om geslacht te worden (goede casting wellicht) en ik had gehoopt dat de achtervolging op hem wat langer zou duren.

Prima filmpje, zeker niet alledaags, maar zó geweldig bijzonder vond ik het niet.

Een nogal duf en vervelend gebeuren waar ik me enorm zat te irriteren aan die twee opvallende zussen. Waarom moeten het nou weer van zulke typetjes zijn? Die moeder stond me ook niet echt aan (Cate Blanchett). Ook is het allemaal nogal voorspelbaar en zie je de meeste dingen wel aankomen zoals bijvoorbeeld het moment dat Cinderella en haar vriendje een tuin binnenlopen waar een houten schommel heel mooi is uitgelicht. Je weet dat zij daar op gaat zitten, en dan stoor ik me aan dat stroperige gedoe wat er aan vooraf gaat en hoe alles in beeld gebracht wordt.
Verder waren er ook diverse kenmerken die aantonen dat we met een vrij oppervlakkige benaderingswijze te maken hebben zoals een kat die een muis achterna zit en dan net als in een tekenfilm hard met zijn kop tegen een kastje aanstoot. Zo dom is een kat nou ook weer niet. Nog iets: als er een deur hard wordt dichtgegooid om een scène af te sluiten begint de volgende scène met een shot van het kasteel met een raaf die wegvliegt met een hoop kabaal. Dus je hoort eerst een deur hard dichtvallen en daarna nog hard een kraai wegvliegen. Dat liep gewoon niet lekker over. Verder nogal vreemd dat Stepmother gaat klagen van ''wil je ons de volgende keer pas roepen als het eten klaar is'' terwijl we kort daarvoor zagen hoe Cinderella voor de open haard wakker werd met de stiefmoeder op de achtergrond. Cinderella kan helemaal niet geroepen hebben voor het eten.
De metamorfoses van de hagedissen, muizen, pompoen en gans waren op zich wel leuk gedaan.

Een moord op 'n dealer is voor de goodguys een doorsnee zaak die even uitgepluist moet worden. Voor Robert de Niro is het anders, hij heeft te kampen met een FBI-case waarbij hij als agent zijn zoon moet berechten. De afstandelijkheid tussen Vincent en Joey maken het er niet gemakkelijker op en het ziet er naar uit dat Michelle (Frances McDormand) zijn enige toevlucht is. Ik herkende haar van Fargo en ik vind eigenlijk dat ze het wel bij dat ene rolletje mocht houden. Ze komt een beetje wazig en afstandelijk over en dat zal niet de bedoeling zijn geweest. En ik zie de Niro liever aan het golven of een krant lezen want hij lijkt moe en verdrietig en ik heb medelijden met hem op momenten dat het helemaal niet zou moeten. James Franco speelt weer subliem, ditmaal als junk.

Het totaalplaatje is prima verzorgd en het ziet er allemaal keurig uit maar ik ben simpelweg niet zo onder de indruk van het plot, althans de uitwerking ervan.

Prima thrillertje waarin er bloed en ingewanden moeten worden opgeruimd terwijl het slachtoffer spoorloos is. Hier en daar een ondervraging van de FBI en de onzekere situaties blijven terugkomen. Jackson speelde goed, het was alleen een beetje jammer dat zijn dochter zoveel dramatiek op het gerecht strooide. Vrij doorsnee plot dus 93 minuten is een geschikte lengte.

Wat een maffe film zeg. Ik was erg benieuwd en mijn verwachtingen zijn uitgekomen. Wat ik niet altijd heb bij films die hoog aangeschreven staan.
Mooie recensie van erik neuteboom al hiervoor. Eigenlijk klopt alles ja. De settings (en kostuums) zijn ongeloofelijk goed uitgezocht. Op wat voor manier dit verhaal uitgewerkt is, daar valt gewoon van te genieten. Ik zat zelfs zó relaxed te kijken dat ik vaak vergat om te luisteren. Ik moet 'm dus sowieso herzien deze week om echt een duidelijk beeld van de film te hebben. Er zitten stuk voor stuk aparte en originele scenes in.
Acteren kunnen ze allemaal wel.
Drama/Komedie lijkt me ook wel geschikt. Ik heb niet echt gelachen maar het is allemaal best wel droog.
Leuke rollen allemaal, ieder personage is goed uitgewerkt.

Een boekenkast die omver wordt gehaald, tijdperk van ridders, trackingshot waarbij er iemand twee maal een poolbal scoort, het is allemaal goed aangepakt.

En ik heb me erg verbaasd over het jaar 1971. Ik vind het er veel beter uit zien dan andere films van die tijd.

Nu alvast het maximale, maar ik moet 'm even herzien en goed gaan luisteren. Ook geen (Engelse)subtitels met deze gedownloade versie vandaar.

Samengeraapt zooitje. We gaan van hak op de tak naar oninteressante personages die onderling een vage band hebben. Steeds weer hetzelfde gezeur over moralistische dingen en poetisch geneuzel. Imposante settings en Halle Berry zag er goed uit maar de langdradigheid is niet weg te denken.

Verschrikkelijk. Het was kleurrijk, maar wel erg simpel en plastic-achtig. Het leek meer iets voor Nickelodeon. Ik irriteerde me aan al die stomme voorvallen en de ontspoorde gekte. Steeds weer moest een of ander wezen een geluidje maken of kon Pim zijn emoties niet in bedwang houden. Die vrouwelijke chimpansee vond ik er echt zó onuitstaanbaar uit zien: een breed dik hoofd, rosachtige haren met een staartje naar de zijkant, een piepklein snuitje, glitters op haar oogleden en een behoorlijk irriterende stem. Ook dat aapje die steeds allerlei uitspraken bleef herhalen (''bananen, bananen, bananen, banenen...'') hadden ze af mogen knallen. Het hele concept met die machine boeide me eigenlijk sowieso nauwelijks en hoe verder we kwamen des te meer clichés er ontstonden. Deze 95 minuten waren een regelrechte martelgang en ik hoop zoiets nooit meer aan te hoeven treffen.

Ik was bang dat deze erg zou tegenvallen, omdat ik inmiddels al verschillende films achter de rug heb met deze camerastijl. Het viel wel mee, ook hier weten ze weer wat spanning te creeëren.

Ik vind het erg jammer dat ze die Michael Stahl-David hebben gekozen voor de rol van Rob. Hij kwam niet echt bang of paniekerig over.
T.J. Miller en Mike Vogel zijn bekende gezichten en dat doet je eraan herinneren dat het allemaal gewoon in scène is gezet. Bij zulke soort films zie ik liever een totaal onbekende cast.

De special effects zagen er redelijk uit maar echt fantastisch wil ik ze niet noemen. Die spin-achtige beesten konden wel wat beter evenals sommige explosies.
Ik vond het wel geweldig om te zien dat het leger helemaal los ging met hun tanks en bombardementen, en 't hoofd van het vrijheidsbeeld zie je ook niet iedere dag voorbij rollen.

Overigens vind ik het niet echt logisch dat die camera zo lang mee gaat ondanks alle geweld, en de batterijen raken ook maar niet leeg. Ook komt het gezicht van Hud precies op het gras voor het beeld, nadat hij door dat monster is opgetild. Een beetje ongeloofwaardig, en ja het is een science-fiction maar bij deze film is de camera juist een essentiël wapen om overtuigend over te komen.


De ingrediënten voor een geslaagde movie zijn aanwezig. Echter had alles nog wat scherper uitgewerkt mogen worden, zijn sommige momenten voorspelbaar en de cast viel me ook een beetje tegen.

Rekening houdend met de doelgroep is hier een acceptabele feestdag uitgerold. Wel ben ik van mening dat er wat meer grappen en grollen aan bod konden komen en alhoewel die levende wuppies best origineel zijn verzonnen was het een beetje maf hoe zij het kwaad moesten vertegenwoordigen. Zo stelen ze de mijter van de sint en de schoentjes van de kinderen maar het kwam een beetje stuntelig op me over.

Ik heb een tijdje bij een schoenmaker gewerkt en mijn broer is erg gedreven in het vak, dus ik vond het op zich wel leuk om herkenbare dingen terug te zien. Zoals bijvoorbeeld de gedaantewisselingen nadat hij een dergelijk paar schoenen was ingestapt, daar had ik zelf ook altijd veel plezier mee. Ik denk alleen dat de regisseur wat overmoedig is geweest want op een gegeven moment ontstaat er een misdaadplot en verdwijnen de mogelijkheden. Ik had 'm liever nog wat vaker op laconieke wijze van persoon zien ruilen en die travestiet vond ik nou niet het meest aangename personage om tegenaan te kijken. Toch is het wel een boeiend concept en werd het met enige overtuiging naar voren gebracht. Steve Buscemi speelt zoals verwacht weer aangenaam en ik ben er tevens aan herinnert dat hij een vrij eigenaardige stemklank bezit. Het feit dat Buscemi, hier de eigenaar van een augurkenzaak, in feite de vader was van Max vond ik dan weer twijfelachtig. Ook de 'affaire' met Carmen (Melonie Diaz) vond ik niet heel erg overtuigend neergezet. Al bij al best redelijk met hier en daar een grappige scène.

Magnifieke verzameling van losstaande scènes waarin één of enkele personen aan tafel zitten en koffie drinken. Sigaretten zijn eveneens aanwezig maar niet overal mag gerookt worden. Ik heb wel kunnen genieten van deze gesprekken. Er was vaak één persoon die lichtelijk argwaan creëerde bij zijn metgezel en het was interessant om hun gedrag in deze situaties te observeren. Op andere momenten lijken de personages wel op één lijn te zitten, zoals het stuk met de donkere tweeling en het fragment over de twee rappers van de Wu Tang Clan. Eigenlijk vond ik ze allemaal wel hun charme hebben, behalve het deel van de ogenschijnlijke vriend en vriendin die het over een technologisch apparaat hebben. Jarmusch tovert weer een authentieke belevenis op het doek.

Altijd wel leuk om naar de Spaanse wateren te vliegen om een rustig zeiltochtje te maken. Vanzelfsprekend komt er na ongeveer een half uur een wending in het spel waardoor Will de stad in moet sjezen. Dit is allemaal vrij overtuigend in beeld gebracht en het abseilen met een elektriciteitskabel was een leuke vondst maar langzaamaan werd het een vrij afgezaagde bedoeling. De oude vrouw met haar strenge blik en lelijke kapsel maakte het allemaal niet veel indrukwekkender en Bruce Willis hoeft zijn fitheid niet te tonen; een paar slappe dialogen waren blijkbaar al genoeg. Henry Cavill deed het wel aardig maar hij kan niet voorkomen dat ik daadwerkelijk koud blijf van deze Cold Light.

Maf en intigrerend drama met een geniale Giamatti aan kop. Hij zet deze rol waanzinnig neer. Het verwisselen van ziel is geloofwaardig gebracht en ook al lijkt het verre van uitvoerbaar zie ik het in de toekomst nog wel gebeuren. Jammer dat er niet zoveel verschillen op te merken waren nadat Paul en de blondine in de witte tunnel hadden gelegen maar dan zou de humor wellicht ook wat afgezaagder zijn geweest terwijl het nu juist erg subtiel en zwart wordt gebracht. Verder vond ik de uitstraling wel iets weg hebben van de jaren 90 en de speelduur is perfect. Ik ben hier wel van te spreken.

Hier en daar zit een lekkere scène maar over het algemeen komt deze actiethriller vrij basic uit de verf. Nergens ben ik echt verrast en het kwam neer op een simpele goodguy-badguy verhouding. De achtervolging op de kleine Cataleya was best leuk maar ik heb het gevoel dat het niveau van dit moment niet meer geëvenaard werd in de rest van Colombiana. De ontsnapping uit het cellenblok was ook wel degelijk in beeld gebracht maar op een gegeven moment ging de voorspelbaarheid toch domineren. Daarnaast vond ik dat er teveel overbodige shots in zaten en de montage was ook niet bepaald subtiel. Het keek gemiddeld weg, maar een goede herinnering heb ik er niet aan overgehouden.

Een prostitue wordt op een ander pad gebracht en ontdekt zo haar verlangens. Op zich niet eens zo'n gek idee maar het is een beetje afgeraffeld in elkaar gezet. Daniela krijgt een aanbod van 100.000 franc per maand om François, voor haar een vreemde, te vergezellen in zijn bestaan. En toch gedroeg ze zich reuze arrogant... dat vond ik een beetje misplaatst. Ook het einde met dat feestje bezorgde me enkele vraagtekens (opeens wilde François gaan slapen terwijl iedereen nog stond te dansen. En er moest iemand huilen vanwege het mooie uiterlijk van Daniela. Niet omdat hij werd herinnert aan een dierbare maar gewoon vanwege de schoonheid. Right. Dan hebben deze twee enkele tellen later ook nog eens intiem contact.) Nouja, het zal wel weer. Daarbij had Monica Belluci nog wel wat nadrukkelijker in beeld gekund en was de klassieke muziek iets te vaak aanwezig. De dialogen zijn soms wel grappig omdat alles recht voor z'n raap uitgesproken wordt maar globaal komt dit Franse brouwsel te kort.

Een quasi gangster-gebeuren met uitgedokterde plannen, ondervragingen en misleidingen en dit alles verpakt in een onsamenhang geheel met losstaande scènes. Edward Burns met zijn stalen blik en machogedrag vond ik tegenvallen en waar Guzmán er normaal gesproken in zijn eentje al een feest van maakt kon hij hier niet zoveel bijdragen. Dingen worden herhaald en er zit een voice-over bij die je uitleg geeft. Het maakte de boel niet veel indrukwekkender. Op tafel staat een bord spaghetti. Het ruikt goed, het is warm en compleet afgeserveerd met kaas maar bij iedere hap die je neemt komen er tien blaadjes sla, een lepel curry en een glas chocolademelk bij. Op de helft is het al koud en je kunt er niet echt van genieten.

Het blijkt wederom niet helemaal pluis te zijn in een verlaten landhuis. Dit is wel vaker het geval bij horrors en de spinnenwebben, bomen zonder bladeren, krakende deuren en een geheimzinnige kelder komen weer voorbij.
Maar ze gaan hier net wat stapjes verder; vijf dochters in plaats van één, twee demonen-experts in plaats van één en ditmaal geen talloze schrikgeluiden die als basis voor de spanning dienen maar meer een lange speurtocht waarbij het niet precies duidelijk is wat er zich nu in de villa bevind. En zelfs als we weten dat we te maken hebben met een demoon die waarschijnlijk op het einde weer uitgedreven moet worden behoud The Conjuring zijn kracht en hebben ze nog wat verassingen in petto. Het was ook wel tof dat er een nuchtere politieagent en een technisch hulpje waren toegevoegd om wat meer resultaat te boeken in plaats van enkel de stuipen op het lijf te jagen en het koppel verder kansloos achter te laten. Het 'hide and clap' spelletje was nieuw voor me en er kwamen nog wat onverwachte ongelukken voorbij. Ook prima lichtgebruik, soms door middel van één enkele lucifer en de spooky muziek was opzich best acceptabel.
Aan het begin was ik vrij sceptisch, die poppen vond ik er totaal niet eng uit zien en dat gegeven van een klein meisje dat contact legt met een geest heb ik ook al honderd keer gezien. Maar het werd steeds boeiender en als je gaat vergelijken legt deze productie vele soortgenoten achter zich.

Niet meteen mijn keus, maar zeker een aparte ervaring.

De somberheid en tragiek druipt er vanaf en de situatie lijkt uitzichtloos voor Di Girolamo. De beste man Toni Servillo, is natuurlijk zeer geschikt met zijn bedroefde kop. Wel had hij continu dezelfde gezichtsuitdrukking waardoor ik na een tijdje eigenlijk helemaal niet meer onder de indruk was van zijn spel. Natuurlijk, die nietszeggende houding is allesbepalend voor zijn karakter maar wanneer we in de auto zaten met voorin twee maffialeden, wist ik al dat Titta op de achterbank zat te staren naar buiten. Het deed me niet zo gek veel.

Opvallend lange shots, maar ik vond ze niet allemaal even mooi. Wanneer Titta een heroïne-shot neemt draaien we 180 graden en dat is mooi, maar verder vind ik dat er teveel uit de cast werd gehaald met bewegende tafarelen, dat had iets minder gekund. Af en toe een stilstaand beeld is ook welkom.

Het zijn voornamelijk de stiltes die voor een neerslachtige sfeer zorgen. Er is opvallend weinig gebruik gemaakt van muziek, maar de momenten die wèl opgevuld waren met een achtergrondgeluidje vond ik daar niet heel erg geschikt voor. In de auto van Sofia (cadeautje van Titta) bijvoorbeeld wordt onnodig luide muziek afgespeeld.

Het einde is bijzonder. IJskoud blijft de Italiaan hangen aan de hijskraan zonder maar één woord te zeggen. Daarna zien we zijn vriend in de bergen, die zich na twintig jaar ook afgezonderd heeft.


Behoorlijk dramatisch maar het geheel mocht van mij toch iets boeiender.

Uniek oorlogsdrama waarin er een aantal belangrijke figuren van het Duitse leger om de tafel moeten gaan. Jammer dat er Engels wordt gesproken, maar alle ss'ers zijn duidelijk naar voren gebracht en iedereen heeft zijn eigen bijdrage aan het gesprek. De ene wat nadrukkelijker dan de andere, maar de invulling is goed genoeg om een interessante meeting te creeëren. Daarbij kon ik de hapjes en drankjes er tussendoor ook wel waarderen en wanneer iemand naar buiten of naar het toilet ging voegde dat meteen veel toe aan de sfeer. Het is een mooi huis, en daar heeft de regisseur prima gebruik van gemaakt. Boeiend script, aardige cast en een fijne vormgeving.

Als een soort Liam Neeson met een uitzichtloze blik probeert dit hoofdpersonage de waarheid te achterhalen achter de moord op zijn vrouw. Dit resulteert in een vrij duffe reis door Afrika met veel rennende en uitgehongerde negertjes. De regisseur probeert herhaaldelijk een extra push te geven door de slechte omstandigheden in beeld te brengen. Eigenlijk wordt de focus meer op het overleven van de zwarte massa gelegd dan Justin's avontuur zelf en de schitterende plaatjes van de omgeving passen meer in een reisbrochure. Zo kon ik weinig begrip opbrengen voor dit relatief lange drama; het doet weinig verkeerd maar wist me evenmin echt aan te grijpen.

Behoorlijke film...

Keanu Reeves is natuurlijk weer geschikt voor zo'n spirituele toestand. Blijft een aangename acteur voor mij.

Rachel Weisz had ik al eerder aangetroffen in Agora, The Mummy en Enemy at the Gates. Leuk grietje.

Mooie settings, prima camerawerk, goede kadrering.

Er zitten behoorlijk veel special-effects in maar Constantine komt overtuigend over en bevat de nodige rust.

En de spanning zat er zeker in, ik zat werkelijk op de rand van m'n stoel.

Bon.