Opinions

Nee dit was totaal niet mijn ding.

De hele cast vond ik maar irritant, wat een aanstellers zeg. Audrey Tautou speelde zwaar saai en ze had maar één gezichtsexpressie. Dat begon al snel te vervelen.

Ik vond het best wel vermoeiend om te zien dat Amélie zichzelf zo inspande voor andere mensen. Dan heb je toch geen leven meer... ja blijkbaar wel want het heeft een goed resultaat maar ik vind het vergezocht en totaal niet begrijpelijk.

Je wordt van de ene scène in de andere gegooid en dat was helemaal niet fijn. Hak op de tak, hoe ze het ook wel noemen. Dat zorgde er eigenlijk voor dat ik totaal geen band kreeg met de film. Het is te dwingend.

Die zwart/witte stukjes sloegen echt nergens op. Bijvoorbeeld toen die gast niet op kwam dagen in het café. Ze kon toen daarvoor twee redenen bedenken: of hij had een ongeluk gehad of hij zat ergens op een berg..... bla bla bla....ja nou leuk zeg dat zij dat denkt.

De settings waren ook helemaal niet zo boeiend als dat sommige mensen hier beweren.

Erg boeiend ook dat het 24 graden was op dat pleintje.


Het camerawerk, de muziek en het Franse karakter waren nog enigszins leuk. Maar dat is ook echt de enige kracht van de film.

Enorme tegenvaller.

Een briljant concept dat zorgvuldig is uitgewerkt waarin familiebanden en actiespektakel in terugkomen. John Travolta en Nicolas Cage spelen mooi op elkaar in en het was vaak grappig om ze in hun nieuwe standpunt te zien manoeuvreren. Het gegeven van de bom vond ik niet echt geslaagd; Archer's bezoek aan de gevangenis bleek vrij nutteloos en uiteindelijk zet Castor de klok zelf op stilstand. Ook is de speelduur eigenlijk iets te lang en wordt de vaart er soms even afgehouden. Maar definitief een bijzonder exemplaar en je kunt zien dat er een ruim budget op tafel is gelegd.

Waanzinnig saai. De regisseur kon niks bedenken. Had geen creativiteit tot de beschikking, geen zin om de boel levendig te maken en had weinig behoefte om het verhaal interessant te houden. Als dat nou écht zo was, omdat hij misschien invalide was ofzo snapte ik het nog. Maar als gezond mens snap ik niet dat je zoiets durft te fabriceren.
Dat eerste nummer van de Gorillaz vind ik totaal verkeerd gekozen. Het staat veel te hard en er wordt in gesproken, vond ik best wel afleiden.
Over de cameraman heb ik mijn twijfels. Was hij zó sociaal om alles in één shot te maken zodat de editor minder tijd kwijt is? Of is het gewoon luiheid...? Ik vond het er in ieder geval niet uitzien, steeds weer dat zwiepen met de camera. Als ze bijvoorbeeld in de auto zitten, zie je steeds een half hoofd en soms zijn er zelfs schijnbewegingen naar links of rechts.
'Keep the change'. En van die American Flag ben ik inmiddels ook kotsmisselijk.
Dan vond ik het nog vreemd dat Valerie niet wist van haar vader dat hij twintig keer verhuist was. Vertelt 'ie echt pas als ze zo oud is.
Opzich doen Sean Penn en Naomi het niet slecht. Maar de rollen die ze voorgeschoteld krijgen verpesten het gewoon.

Overslaan, skippen, weggooien of verbranden. Eenrichtingsverkeer, no suprise en gewoon niks aan.

Aardig filmpje. Denzel Washington heeft me eigenlijk nog nooit teleurgesteld.

Grotendeels gaat het om het onderzoeken van de case. Veel op het kantoor. Ik vond het 'n beetje cliché dat ze op de crime scéne zo schrokken en zelfs bang werden ('you know what scares me?'). Je bent toch niet voor niets rechercheur. Speurwerk draaft maar door... en eigenlijk vond ik dat allemaal niet zo interessant.

Maar het is een best leuk idee met die demon die wordt doorgepaast. Ik begon echt te geloven dat er iets in dat lichaam zat van die mensen. Jammer dat dat pas tegen het einde gebeurt.

Het slot is opzich wel verassend.

Niets meer, niets minder.

Redelijk nuchter drama met gemiddelde acteurs en een vrij doorsnee manier van filmen. John zet zijn huwelijk op het spel en kiest al gauw voor een onbekende vrouw. Deze geheime affaire lijkt niet zoveel kwaad te kunnen omdat John's echtgenoot weinig aandacht eist en zelf ook bezig lijkt met de collega van het kantoor. De onverklaarbare gebeurtenissen blijken een spionage te zijn van Anna. Opzich wel aardig gedaan maar om vanuit het plafond met een waterpistooltje, gevuld met gif, te gaan schieten vond ik wel erg vergezocht. Overigens mocht de muziek onder deze scènes wel ìets minder spannend want zo leek het net een horror. In ieder geval kan ik de Zweedse taal weer waarderen, brengt de sneeuw een beetje verkoeling en zitten er een paar frisse ideeën en geslaagde momenten tussen.

Gemoedelijk uitje waarin een stel vrienden door het zuiden cruisen in een oude wagen. Kevin Costner leid de groep en heeft eigenlijk alles onder controle. Dan heb je een standvastige kerel die zichzelf later zal bewijzen met een parachutesprong, een jongen die gemixte gevoelens heeft over zijn vriendin, een vriendelijke dikzak en nog iemand die laveloos ligt te wezen. Verder had de piloot van het geverfde vliegtuigje een prijsloos gezicht. Er hangt een warme sfeer over het geheel, deels afkomstig van het bijbehorende klimaat. Bleef aangenaam om naar te kijken, ze belanden op een aantal plaatsen maar het eindigt (de laatste twintig minuten) helaas wel met een sisser.

Viel nog best mee.

Cast is helemaal niet zo slecht.
Het theater en de grotten... het zijn erg mooie settings. Camerawerk is ook prima, zitten wat aardige shots tussen.
Details zijn in orde (bijvoorbeeld het stof nadat die kroonluchter was gevallen en de rattenstaarten die ze afknipte waar nog een beetje bloed uit spoot).

Het verhaal zelf vond ik wel een beetje mager. Het wordt leuk ingeleid met dat mandje in de rivier (en zelfs nog die moeder die staat te huilen in de regen). Maar vanaf deze baby gaan we direct over naar 'het spook'. Misschien hadden we hem nog even moeten zien als 12-jarige ofzo omdat we dan meer het gevoel hadden dat hij daadwerkelijk door die ratten is opgevoed. Hij mocht er ook wat enger uit zien en hij had geen baard... zelfs geen stoppels.
Het was me niet precies duidelijk hoe Christine zich voelde en het leek eigenlijk wel op een marionette die geen eigen inzet had. Naar mijn idee had ze iets beter gecast moeten worden.

Die opera-liederen kon ik niet verstaan maar ik vond het eigenlijk wel goed klinken.

Ook krijgen we een feestje met naakte mensen te zien (waarvan twee hele stevige). Het deed me een even aan Caligola denken (die ik overigens minder waardeer).


Positief verrast, al blijft het een beetje eenvoudig.

Ja? Ja. Jaá? Jaa. Wat een vreemde politieagenten.


Fargo. Ik had 'm ooit al gezien, maar toen niet op gestemd.

De Coen brothers laten weer zien wat voor aparte humor ze hebben. Soms vind ik het grappig maar soms ook niet.

Camerawerk is wel oké en is iets anders dan de doorsnee Amerikaanse film. Er zitten af en toe aparte shots tussen. Bijvoorbeeld een rijdende auto op 1/10 van het beeld, de rest is lucht. Ook dat shot in het huis van Marge en haar man was gaaf: je zag die vent eten en aan de andere kant van de muur liep zij door de gang naar de auto.

Er wordt lekker luchtig met geweld omgegaan. Echt schokkend komt het niet over en ik denk dat die aparte humor daar schuldig aan is, je kunt het soms niet meer sirieus nemen. Maar opzich is dit wel een fijn mixje.

Steve Buscemi en Peter Stormare doen het geweldig.
William speelt ook aardig, maar het personage Jerry is zo'n slappe zak... dus daar ben ik niet super enthousiast over ofzo.


Apart filmpje, niet te zwaar op de maag.

Voorspelbaar, dat vind ik het grootste minpunt van deze film. Want actie zit er ongetwijfeld genoeg in. Mooie auto's, interessante ontmoetingen, vreemde Japanners. Het einde laat op zich wachten, steeds volgt er nog een ander deel van de battle en het lijkt niet op te houden.

Lekker racen, verstand op een laag pitje.

Tegenvaller.

Naar mijn idee draait Fast & Furious toch hoofdzakelijk om de auto's en dan mag je toch wat verwachten. Vergeleken met de andere delen is dit maar slappe hap.

Al die grote namen... blijkbaar hadden ze geld genoeg. Van mij mochten ze gerust een paar andere mensen casten want eigenlijk weet niemand hier echt indruk te maken. Ze passen in het plaatje maar dat is ook alles.

Het idee met de trein is leuk, maar er wordt te weinig mee gedaan. Jammer dat ze weer ruzie moeten krijgen, ik had gehoopt dat ze gewoon een stuk of vijf wagens zouden stelen en er vandoor zouden sjezen. De sprong in het water was opgedeeld in ongeveer zeven shots, vond ik ook niet echt sterk.

De grand final kon ook beter. Ze bevestigen de kluis, rijden weg, vermorzelen alle politiewagens en worden uiteindelijk aangehouden door de brede man met het sikje. De omwisseltruc met die lege kluis was wel een verassing, maar die hadden ze naar mijn idee gewoon tussen de achtervolging moeten monteren.

Beetje vreemde rol van Johnson trouwens. Hij wil ze dolgraag pakken en laat ze uiteindelijk gewoon lopen. ''You have 24 hours....''
Ze rijden heel de stad in puin en hij maakt er een spelletje van? Oke dan.

Het einde is natuurlijk wel afgezaagd : iedereen heeft z'n cash en koopt er speelgoed van... paar mooie dames en feesten maar.

Mooie aftiteling, dat wel.


Je kunt een groot budget hebben maar dat maakt niet persé indruk.

Wel leuk om weer iets uit het Midden-Oosten onder de loep te nemen. De montage en manier van in beeld brengen is allemaal net wat anders en er wordt veelvuldig slow motion toegevoegd. Daarbij hebben de acteurs allemaal bijpassende gezichten en wordt er door hun vrij naturel geacteerd. Qua special effects zie je helaas wel duidelijk dat er een andere studio is ingeschakeld; er kwam meerdere malen een scène in terug waarbij je op de achtergrond allemaal soldaten individueel tegenover elkaar ziet staan, nep zwaaiend met een of ander wapen. Ook was de greenscreen (opname van het kamp met telkens hetzelfde shot en dat ongeveer tien keer) duidelijk op te merken. Het verhaal sprak me op zich wel aan en de manier van handelen had op mij een positieve uitwerking. Er wordt ook af en toe opvallend langer stilgestaan bij bepaalde dingen en dat kon ik wel waarderen. Jammer dat sommige personages onderling niet zo overtuigend zijn verbonden en de actiescènes op visueel gebied te kampen hebben met wat achterstand.

Dit is horror?

Het voornamelijkste wat er afspeelt is het pratan tegen de computer, en hopen dat de boze vrouw antwoord geeft. Hierbij ligt helemaal geen spanning en er gebeurt veel te weinig in real-life. Mysterieus is het ook niet, je irriteert je eerder aan de hoofdrolspelers die domme vragen stellen en niet verder kijken dan hun neus lang is. Verder.. camera,muziek,montage is wel in orde maar het verhaal is gewoon te mager.

Ethan Hawke, een uitstekende acteur. Gelukkig maar, want alles draaide om hem. Bijna continu dezelfde gezichtsuitdrukking maar toch hij zet hij de sombere schrijver feilloos neer (al deed die lange zwarte jas ook veel). Het verhaal lijkt zich in eerste instantie te oriënteren op het verlies van Tom's gezin en het tijdelijke onderkomen waar hij in beland met een aantal merkwaardige belevenissen. Echter verdwijnt op ongeveer de helft van de speelduur zijn dochter naar de achtergrond en lijkt het meer te draaien om de nieuwe vrouwen die hij heeft ontmoet. Ik vroeg me af wat nu precies de betekenis was van Margit (Kristin Scott Thomas) en het begon een beetje vaag te worden. Zonde, want de filmstijl is aangenaam en Pawlikowski blijkt de kneepjes van het vak onder de knie te hebben

Deze klassieke conflictsituatie met religieuze en politieke belangen toont ons twee partijen tergelijkertijd zodat we motieven en besluiten kunnen vergelijken en de gevolgen langzamerhand kunnen opsommen. De explosies zagen er in de meeste gevallen nogal amateuristisch uit en bij meerdere shots was het gebruik van een greenscreen duidelijk terug te zien. Maar de belichting is goed en qua camerawerk valt er niet veel te klagen. Acteurs deden wat er van ze verwacht werd en de toespraken en aanmoedigingen voor de soldaten kwamen sterk over. De inleiding duurde wel iets te lang met allerlei overbodige dialogen en ik begon me af te vragen of er überhaupt nog wel gevochten zou worden. Gelukkig gebeurde dat en stonden de legers een tijdje later netjes opgesteld met hun pijlen, schilden, kanonnen en katapulten. De uitkomst was niet heel erg lastig te bepalen mede door een overleven vader, het bezoek van de sjeik en de vrouw met haar koelingsmiddeltje. Zulke figuren worden meestal ingeschakeld bij de overwinnende partij. Dat is niet erg, de sfeervolle aanpak staat garant voor een prima terugblik naar de 14e eeuw waar de oorlogen nog uitgevoerd werden met traditionele middelen. Ik heb nog niet veel Turkse brouwsels op het doek zien verschijnen maar dit is in ieder geval niet slecht.

Het Nederlands filmfonds. Ik dacht daar komt weer een gedrocht. Bleek best mee te vallen, het kwam allemaal redelijk natuurlijk over en de jeugdige acteurs zitten lekker in hun rol. De muziek is prima afgesteld en er komt gelukkig geen Katy Perry, Kesha of andere troep voorbij. Het drugsgebruik (cocaïne en xtc) is ook goed naar voren gebracht (je ziet een paar mensen echt op hun wangen bijten en grote ogen hebben). Ik vroeg me wel steeds af: hoezo staan die agenten (en zelfs een 'swat' - team) daar zo radeloos op de stoep? Alsof ze daar geen protocool voor hebben en de politie in Nederland nooit met zulke situaties te maken krijgt. Verder opzich allemaal wel tof gedaan en ook treffend afgesloten met die terugkeer naar de onverwachte lover die in het busje zit. Leuke prent, zo in het najaar van 2013.

Ik vond het eigenlijk direct al - vraagtekens boven het hoofd opschuddend - hoe Anastasia daar compleet verloren het kantoor binnenstapte. Helemaal geen eigen input en volledig onder de indruk van een of andere miljardair. Dit was geen al te beste opening. In wezen is het plot wel een keer wat anders dan anders: de ene heeft alleen maar behoefte aan informeel beetnemen terwijl de ander liever een normale relatie tegemoet gaat. Dit levert zo best interessante confrontaties op. Ik vond het alleen niet heel erg aangenaam om steeds weer die 'intieme' privé momenten door te moeten nemen zonder al te veel ontwikkeling. Nu hoeft er van mij echt niet altijd veel te evolueren, integendeel, ik kan het vaak juist waarderen als er op een laidback wijze toch iets boeiends wordt neergezet. Maar Christian had letterlijk en figuurlijk iets te vaak de touwtjes in handen. Ik had liever wat meer ruzies, bedenkingen en twijfels willen waarnemen. Overigens vond ik het een beetje vreemd hoe ze in twee scènes de namen van elkaar uitspreken wanneer Anastasia in de lift staat en de deur daarna meteen dicht gaat.

Eindelijk de beruchte Fight Club bekeken.

David Fincher... hij kan er wel wat van. Mooi camerwerk weer, prima shots en settings. Alle beelden zien er verzorgd uit.

Ik kom er nu achter wat zwarte humor eigenlijk is. Dat beviel me eigenlijk wel, ik heb meerdere keren moeten lachen. Bijvoorbeeld toen die zak open scheurde op dat prikkeldraad .

Brad Pitt speelt hier een geschifte gozer, deed 'ie wel goed. Normaal ben ik nooit zo fan van hem.
Edward Norton heeft me ook niet teleurgesteld.

Wat ik jammer vind is dat we eigenlijk voor de gek worden gehouden. Ooooh zit het zo....
Verassend is het wel want ik had in eerte instantie verwacht dat we in die kelder zouden blijven en dat Tyler gewoon een ander mens is.

Die voice-over irriteerde me af en toe. Als er zo'n verhaal wordt verteld wordt je teveel gestuurd en hoef je eigenlijk niet meer op te letten. Dan heb ik de neiging om te zeggen: ja ok, het zal wel.

Marla Singer vond ik nogal vaag. Hoezo vraagt zij bijvoorbeeld aan 'hem' waar Tyler is, toen bij dat huis? Zij ziet hem toch als één persoon?


Origineel, visueel dik in orde maar het laat 'n beetje leeg gevoel achter. Ik ben er dus niet ondersteboven van maar ik deel wel de mening van Tyler, dat die kapitalistische wereld ongezond is en dat we veel anders zouden moeten leven.

Prima filmpje...

Ik had er iets meer van verwacht maar ik ben toch wel verrast.

Christian Bale lijkt gewoon een totaal ander persoon, echt ziek wat hij hier weer neerzet. Ook Wahlberg liet het niet afweten.
Dat vriendinnetje van Mickey is er een beetje simpel bijgegooid zoals in duizende andere films maar ze kwam wel overtuigend over.

De crack-documentaire over het leven van Dicky vond ik een beetje vreemd, het kwam wel erg snel op televisie. En in de gevangenis blijkt hij er helemaal niet blij mee te zijn, dus ik vind het gek dat hij daar toestemming voor had gegeven.

Dicky zat in de gevangenis maar het leek eigenlijk maar een paar dagen te duren, ik had niet het idee dat hij echt acht maanden vast zat. Wel goed dat ze die ontwenningsverschijnselen van Dicky kort in beeld hebben gebracht en duidelijk hebben gemaakt dat de gedachte aan boksen hem op de rails hield.

Die goedkope trienen vond ik wel grappig met hun ''MTV-girl''.

Ook wel aardig dat ze die hele bokswedstrijd als een soort live-verslag hebben weergegeven met verschillende camera's en met commentaar eronder. De kwaliteit leek ook opzettelijk slechter te zijn.


Voorspelbaar, maar het is best leuk uitgewerkt.

De clubs, het geld, de vrouwen, de profiteurs, de coach... het zit er zoals gewoonlijk allemaal weer bij.

Channing Tatum en Howard zijn goed, niets op aan te merken. Door hun overtuigende spel kan ik dit clichématige verloop prima wegslikken. Het blijft allemaal redelijk eenvoudig, de ontmoeting tussen Sean en Harvey is nogal toevallig en de gevechten zijn niet heel erg bijzonder maar dat is niet erg. Storend werd het nergens, gewoon een partijtje knokken met de bijbehorende tafarelen.

Roze konijn, de strenge oma van Zulay, Sean die in slaap was gevallen op een parkbankje, de geheime ruime achter de winkel... dit zijn toch dingen die de film 'eigen' maken en dat kan ik altijd wel waarderen.
Ook het shot vanuit de lucht bij het gevecht op het dak is wel aardig.

American flag.


Niets vernieuwends, maar kijkt verassend lekker weg.

Vrij voorspelbare bedoeling maar het kijkt lekker weg dankzij de gave effecten. Daarbij is de cast nog helemaal niet zo slecht en blijven de clichés beperkt. Het is niet echt de vraag wíe er wordt vermoord of wanneer de volgende tragedie plaats zal vinden maar vooral de manier waarop het allemaal gebeurd is een belangrijke factor. Hier en daar wordt je getrakteerd op een bizar ongeluk en ook al ontstaat het allemaal door een paar toevalligheden, het blijft refreshing om iemand zo te zien sneuvelen. Dat het vriendje en vriendinnetje als laatste overbleven wist je natuurlijk al op voorhand maar omdat hier verder niet teveel geromantiseerd mee werd heb ik me hier niet echt aan gestoord. De titelsequentie was trouwens geniaal met dat al dat gebroken glas en de vliegende objecten in slowmotion.

Het is me onduidelijk wat Gus van Sant hier probeert te scheppen en vanwege zijn andere werken zoals Gerry en Elephant had ik iets eigenzinnigers verwacht. Dit viel tegen en zowel het scenario als script bleven haken. Nergens leek het op gang te komen en het mist de overtuiging die noodzakelijk is om een drama van 136 boeiend te houden. Daarbij is Sean Connery nooit mijn favoriete acteur geweest als telkens weer de zogenaamde oude mysterieuze man met wijze uitspraken en levenslessen, bijgestaan door een witte baard en opvallend accent. Dit lijkt ook weer zo'n rol die hem op het lijf geschreven staat, eentje die verder geen bijzondere invulling vereist en enkel vacatures open heeft staan voor bejaarde Engelstaligen. Rob Brown wist me evenmin over te halen en ik vond zijn casting twijfelachtig vanwege de verschillende gemoedstoestanden waarin hij verkeerde. Zo staat hij het ene moment ijskoud voor zich uit te staren en is hij in de volgende scène opeens intiem aan het basketballen met Claire. Verassend waren de vrije worpen die niet werden benut en waardoor de ploeg van Wallace verloor maar verder vind ik het helaas een erg saaie bedoeling.

Nog nooit eerder gezien, deze Pixar, dus ik vond het wel tof dat ze hem terug in de zalen hebben gebracht. Finding Nemo slaagt in zijn bedoeling maar zal waarschijnlijk vooral in de smaak vallen bij minderjarigen. Niet dat alles zo kinderachtig was maar het bleef toch behoorlijk tam en we vallen steeds in herhaling. Ook de stemmen van alle vissen (inclusief haaien) zijn vrij braaf. De schidpadden daarentegen waren wel geinig met hun ''vet cool man'' en ''relaxed maat''. Vermakelijk zeker, grensverleggend niet.

Een Engelse film met weer ultra realistisch werk natuurlijk, zonder rare fratsen. Nauwelijks wide-shots, slowmotion of achtergrondmuziek. Ik ben wel een fan van deze West-Europese stijl van films.

Katie Jarvis heeft een nogal dramatisch leven. Haar moeder gaat samen met een man, die al een gezin heeft, en geeft niks om haar. Dan krijgen deze man en Mia ook nog eens gevoelens voor elkaar maar dit kan natuurlijk nooit van lange duur zijn, zeker niet nadat Mia erachter is gekomen hoe zijn thuissituatie eruit ziet. Ze is bang en woedend tegelijk en neemt zijn dochter mee ( niet helemaal meegekregen wat hier de bedoeling van was ).

Een belangrijke drijfveer in haar leven was het dansen, helaas kan de auditie hiervoor geen toekomst bieden.

Dan heeft ze nog een jongen die in een caravan woont waar ze af en toe op terug kan vallen. Dit is haar uiteindelijke redding want eigenlijk was haar leven uitzichtloos. Toch had ik even het idee dat ze thuis bleef wonen, toen ze samen met haar moeder aan het dansen was.

Een lekker nartuurlijke, meeslepende film maar het werd hier toch af en toe wat langdradig. Ik zou zeggen dat het verhaal nog beter verwerkt had kunnen worden.

- 3,5 -

Leek aanvankelijk best mee te vallen met verschillende droge momenten waaronder het youtube filmpje van een oranje kat die een jong poesje besprong, het hert dat van de auto viel en de opmerkelijke zangkwaliteiten van Alex. Echter na ongeveer de helft begon de dramatiek te overheersen en kon ik er werkelijk helemaal niets grappigs meer uithalen. Onwijs goedkoop concept ook om de tortelduifjes uit elkaar te halen en ze allebei aan iemand anders te koppelen terwijl je met zekerheid al kunt zeggen dat ze bij elkaar terug zullen komen. Zo is het vermoeiend om deze uitgekauwde route aan te moeten zien en als blijkt dat er nog een uitgebreide trouwerij op het programma staat wordt mijn geduld op de proef gesteld. Dat hele werk van Violet kwam ook niet bepaald soepel over en het idee van die donuts sloeg nergens op. Net als die stomme koekiemonster scène. Bijrollen zijn ronduit idioot en de begrafenissen vormen een terugkerend verschijnsel om de boel nóg droeviger te maken. Jammer dat er na zo'n aardig begin toch weer een vreselijk achterhaald pakket naar boven komt die voornamelijk leunt op relatie-issues.

Dit is niet zomaar een incident dat even uitgepluist moet worden door wat agenten. De hele vlucht zit strak in elkaar (landing zag er ook verassend realistisch uit) en vervolgens wordt het allemaal nog maar afwachten wat Whip met zijn toekomst doet. Denzel loopt weer op diesel, bijrollen worden uitstekend vertolkt en iedere scène is met uiterste zorg behandelt. Er waren verschillende mogelijkheden en het was onzeker waar we naar toe gingen. Het was duidelijk dat Whitaker graag wat alcohol nuttigde maar in hoeverre hij er controle over had kon je niet precies zeggen. Het leek wel wat onnodig om hem toch dat flesje Smirnoff te laten pakken en in een overrompelde hotelkamer te laten belanden terwijl hij wist dat hij niet uit kon slapen maar goed van het een komt het ander zal ik maar zeggen. Geweldig in ieder geval dat de cokedealer op het einde nog aan te pas moet komen om de dronkenlap op te lappen en dat de adcovaat en Charlie er bij staan van 'tja... het moet maar'. Het was vervolgens dan ook best spannend of Whip zich kon beheersen tijdens de hoorzitting. Ik ben geen fan van het einde waarin hij alsnog in de bak beland maar gelukkig is al het voorgaande van behoorlijke kwaliteit.

Nu zou ik 'm nooit meer kijken, maar vroeger vond 'm erg mooi. Er zaten ook wat zielige momenten in en ik kreeg als kind zelfs medelijden met Flipper.

Vermakelijke familiefilm.

- 4 -

Cronenberg levert hier weer een unieke belevenis af. Eigenlijk vond ik het bij aanvang al direct prettig kijken en dat komt door de acteurs. Goldblum ben ik al heel lang niet meer tegengekomen maar hij speelt zijn rol subliem en Geena Davis vind ik een leuke griet. Schitterend hoe het allemaal gebeurd en aangrijpend om te zien hoe Seth langzaamaan een gedaantewisseling ondergaat. Geregeld kon ik ook wel grijnzen bij de droge opmerkingen. ''Are you a body builder or something?'' ''Yes, I pick up body parts and put them back together''. Of: ''I'm not just a fly, I'm a Brundlefly. ''Shouldn't get that a Nobel Prize?''. Stiekem zat ik te wachten tot hij verder begon te transformeren en vleugels zou krijgen en dat werd nog even uitgesteld. Het leek zelfs even dat hij terug de machine in kroop en het weer ongedaan ging maken. Gelukkig gebeurde dat niet en wordt er krachtig afgesloten. Ondertiteling begint ook gewoon direct wanneer Veronica nog aan het huilen is; niet dat ze nog even haar succes als journaliste er achteraan plakken of iets dergelijks. Must-see.

Voornamelijk op één locatie geschoten en dat zorgt er in ieder geval voor dat we niet opgescheept zitten met 'n doorsnee-verhaaltje waarin je alles kan voorspellen en waarin er honderden clichés zitten verstopt. Hier en daar wordt je echt verrast en het komische duo Peanut Butter & Jelly wist er een dolle boel van te maken. Er zijn dus een aantal leuke momenten terug te vinden, maar jammergenoeg ligt het komedie-genre er te dik bovenop waardoor het zo'n welbekende brei van flauwe pogingen wordt. Je kunt het op een gegeven moment niets meer sirieus nemen en eigenlijk is dat hier wel noodzakelijk om het geheel een beetje kracht bij te zetten. Apart, maar helaas iets te flauw.

Om eerlijk te zijn een nogal tegenvallende komedie waarin een groep oplichters centraal staat. Will Smith als acteur kan ik nog steeds wel waarderen maar de kenmerkende energie van The Fresh Prince is hier niet terug te vinden. Er was denk ik ook iets te weinig ruimte voor hem om zich vrij te kunnen manoeuvreren; er werd teveel gepusht met zaken die al lang veel beter zijn verfilmd.
Ik ben sowieso geen fan van die uitleggerei na een klaarblijkelijke toneelvoorstelling. Nicky en Jess staan in het stadion waar ze iemand weten te paaien om diverse weddenschappen aan te gaan die ze zelf allemaal verliezen zodat ze uiteindelijk met een zo hoog mogelijk bedrag naar huis kunnen gaan. Eerst lijkt Nicky zichzelf dus in de nesten te werken maar later blijkt het allemaal doorgestoken kaart te zijn. Dan ben je als kijker dus ook voor de gek gehouden en meestal valt dat bij mij niet in goede aarde. Net als dat Nicky aan een tafeltje zegt dat hij is verandert en dit later gewoon onderdeel van zijn spel blijkt te zijn. Je kunt dan eigenlijk nergens meer van op aan. Wanneer alles tot in de details wordt uitgelegd heb ik ook niet meer de enthousiasme om te juichen; het is dan allemaal logisch verklaarbaar. Ik vond het trouwens ook niet erg aannemelijk geloofwaardig dat de Aziaat voor nummer 55 had gekozen doordat dit cijfer in zijn onderbewustzijn zou zijn opgedrongen. Als hij slim was had hij beter een wat meer willekeurige speler uit kunnen kiezen die niet zo'n typerende uitstraling had dan een vetzak met krullen. Sowieso vrij merkwaardig dat hij enkel iets in gedachten hoefde te nemen zonder het ergens op een controleerbare plek te noteren en bij het juiste raden van het getal gewoon eerlijk blijft. Dit zal misschien bij het personage horen (hij leek het ook niet erg te vinden dat hij verloor) maar vanuit Nicky en Jess gezien is die werkwijze eveneens een beetje vreemd. Verder is Focus gewoon te standaard en bezit het jammer genoeg maar weinig originaliteit.

Zucht... wat was dit een tegenvaller.

Hij kan ook wel bij slaapfilms geplaatst worden, zo saai is het. Dat mensen het hier boeiend tot het einde vinden snap ik echt niet.

Ik ben het met Nomak eens, ook wat betreft het zwart/wit. Het maakt het er alleen maar saaier op.

Ik zie hier opmerkingen zoals geniaal, intelligent, sfeervol, uitstekend, verrassend... ? Ieder z'n mening.. ik vind het erg zwak. Ondanks die 69 minuten en een lowbudget moet je toch wel iets veel beters kunnen maken hoor.

Acteerwerk is matig en vaak niet gepast.

- 1 -